ସୂକ୍ଷ୍ମାମ୍ବରଧରାମେକାଂ ପଦ୍ମୋଦରସମପ୍ରଭାମ୍। `ସ୍ନାତଗାତ୍ରାଂ ଧୌତଵସ୍ତ୍ରାଂ ଗଙ୍ଗାତୀରରୁହେ ଵନେ
ସେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟର ଆଲୋକ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ନହାଇ ସାଫ ହୋଇ, ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଗଙ୍ଗା ତଟର ଜଙ୍ଗଲରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ପ୍ରକୀର୍ଣକେଶୀଂ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ସଂସ୍ପୃଶନ୍ତୀଂ ଶିରୋରୁହାନ୍। ରୂପେଣ ଵଯସା କାନ୍ତ୍ଯା ଶରୀରାଵଯଵୈସ୍ତଥା
ତାଙ୍କର କେଶ ଖୋଲା ଥିଲା, ଦୁଇ ହାତରେ ଚୁଲିକୁ ଛୁଇଁ ଥିଲେ। ରୂପ, ଯୌବନ, ଆକର୍ଷଣ ଓ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗରେ ସେ ଅପୂର୍ବ ଥିଲେ।
ହାଵଭାଵଵିଲାସୈଶ୍ଚ ଲୋଚନାଞ୍ଚଲଵିକ୍ରିଯୈଃ। ଶ୍ରୋଣୀଭାରେଣ ମଧ୍ଯେନ ସ୍ତନାଭ୍ଯାମୁରସା ଦୃଶା
ତାଙ୍କର ଚାଲିଚଳ, ଭାବଭଙ୍ଗୀ, ଆଖିର ଚାଲି, ନଜରର ଖେଳ, ଚଉଡ଼ା କଟି, ସୁସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟ, ଉନ୍ନତ ଷଣ୍ଢା, ଛାତି ଓ ଦୃଷ୍ଟି —
କଵରୀଭରେଣ ପାଦାଭ୍ଯାମିଙ୍ଗିତେନ ସ୍ମିତେନ ଚ। କୋକିଲାଲାପସଂଲ୍ଲାପୈର୍ନ୍ଯକ୍କୁର୍ଵନ୍ତୀଂ ତ୍ରିଲୋକଗାମ୍
ଘନ କେଶ, ସୁନ୍ଦର ପାଦ, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗୀ, ମିଠା ହସ, କୋଇଲୀ ଭଳି କଥା, ମଧୁର ଆଳାପ — ଏହା ସବୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ନାରୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ଵାଣୀଂ ଚ ଗିରିଜାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଯୋଷିତୋନ୍ଯାଃ ସୁରାଙ୍ଗନାଃ। ସା ଚ ଶାନ୍ତନୁମବ୍ଯାଗାଦଲକ୍ଷ୍ମୀମପକର୍ଷତୀ
ତାଙ୍କର କଥା, ଭାଷା, ରୂପ, ଗୁଣ ଓ ଆକର୍ଷଣ ସରସ୍ୱତୀ, ପାର୍ବତୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଶାନ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଆସି, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟରୋମାଽଭୂଦ୍ଵିସ୍ମିତୋ ରୂପସଂପଦା। ପିବନ୍ନିଵ ଚ ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନାତୃପ୍ଯତ ନରାଧିପଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କର ଗା ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଶୋଭା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ, ଆଖି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ତୃପ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ।
ସା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ରାଜାନଂ ଵିଚରନ୍ତଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍। ସ୍ନେହାଦାଗତସୌହାର୍ଦା ନାତୃପ୍ଯତ ଵିଲାସିନୀ
ସେ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାତ୍ୱ ଭର୍ତ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନରେ ସ୍ନେହ ଓ ମୃଦୁତା ଅନୁଭବ କଲେ। ଖେଳାଳି ମନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ହେଉନାହିଁ।
ଗଙ୍ଗା କାମେନ ରାଜାନଂ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣା ଵିଲାସିନୀ। ଚଞ୍ଚୂର୍ଯତାଗ୍ରତସ୍ତସ୍ଯ କିନ୍ନରୀଵାପ୍ସରୋପମା
ଗଙ୍ଗା ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଖେଳାଳି ନଜରରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଖି ଏଠୁ ସେଠୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ସେ ଏମିତି ମନୋହର ଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅପ୍ସରା କିମ୍ବା କିନ୍ନରୀ ଭଳି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୂପୋଽଭୂଦ୍ଦର୍ଶନାଦେଵ ଶାନ୍ତନୁଃ। ରୂପେଣାତୀତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତୀଂ ସର୍ଵା ରାଜନ୍ଯଯୋଷିତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଫୁଟିଉଠିଲା। ସେ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ରାଜନୀମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜା ସାନ୍ତ୍ଵଯଞ୍ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା। ଦେଵୀ ଵା ଦାନଵୀ ଵା ତ୍ଵଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୀ ଚାଥଵାଽପ୍ସରାଃ
ତାପରେ ରାଜା ମୃଦୁ ଓ ମିଠା କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି କହିଲେ, 'ତୁମେ ଦେବୀ, ଦାନବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ କିମ୍ବା ଅପ୍ସରା ତୋ?'
ଯକ୍ଷୀ ଵା ପନ୍ନଗୀ ଵାଽପି ମାନୁଷୀ ଵା ସୁମଧ୍ଯମେ। `ଯାଽସି କାଽସି ସୁରପ୍ରଖ୍ଯେ ମହିଷୀ ମେ ଭଵାନଘେ
'ନାହିଁ, ତୁମେ ଯକ୍ଷୀ, ନାଗକନ୍ୟା କିମ୍ବା ମାନବୀ ତୋ? ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରୁ ହେଉ, ମୋର ରାଣୀ ହେଉ।'
ତ୍ଵାଂ ଗତା ହି ମମ ପ୍ରାମା ଵସୁ ଯନ୍ମେଽସ୍ତି କିଂଚନ।' ଯାଚେ ତ୍ଵାଂ ସୁରଗର୍ଭାଭେ ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ଶୋଭନେ
'ମୋର ମନ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ମୋ ପାଖରେ ଯେଉଁ ସମ୍ପଦ ଅଛି, ସେ ସବୁ ତୁମର। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ହେ ଦେବତାଙ୍କ ପୁତ୍ରୀ, ହେ ଶୋଭାମୟୀ, ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଉ।'
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ରାଜ୍ଞଃ ସସ୍ମିତଂ ମୃଦୁ ଵଲ୍ଗୁ ଚ। ଯଶସ୍ଵିନୀ ଚ ସାଽଗଚ୍ଛଚ୍ଛାନ୍ତନୋର୍ଭୂତଯେ ତଦା
ରାଜାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମିଠା ହସ, ମୃଦୁ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଭାବରେ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଭଲ ପାଇ।
ସା ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚରନ୍ତଂ ତୀରମାଶ୍ରିତମ୍। ଵସୂନାଂ ସମଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଵାଽଥାଭ୍ଯଗଚ୍ଛଦନିନ୍ଦିତା
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତଟରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି, ଭଲ ମନେ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବସୁମାନଙ୍କ ଅନୁବନ୍ଧ ସ୍ମରଣ କରି, ଦୋଷରହିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରଜାର୍ଥିନୀ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଶାନ୍ତନୁଂ ପୃଥିଵୀପତିମ୍। ପ୍ରତୀପଵଚନଂ ଚାପି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯୈଵ ସ୍ଵଯଂ ନୃପମ୍
ସନ୍ତାନ ଆଶାରେ, ସେ ଭୂମିର ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତୀପଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
କାଲୋଽଯମିତି ମତ୍ଵା ସା ଵସୂନାଂ ଶାପଚୋଦିତା। ଉଵାଚ ଚୈଵ ରାଜ୍ଞଃ ସା ହ୍ଲାଦଯନ୍ତୀ ମନୋ ଗିରା
ଏହି ସମୟ ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ଭାବି, ବସୁମାନଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ମନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ମିଠା କଥାରେ।
ଭଵିଷ୍ଯାମି ମହୀପାଲ ମହିଷୀ ତେ ଵଶାନୁଗା। ନ ତୁ ତ୍ଵଂ ଵା ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଵା ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛେତ୍କଥଂଚନ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମର ରାଣୀ ହେବି, ସଦା ତୁମ ଇଚ୍ଛାକୁ ମାନିବି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କେବେ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯତ୍ତୁ କୁର୍ଯାମହଂ ରାଜଞ୍ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵାଽଶୁଭମ୍। ନ ତଦ୍ଵାରଯିତଵ୍ଯାଽସ୍ମି ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯା ତଥାଽପ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ଯେ କିଛି କରିବି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ତାହାକୁ ତୁମେ ବାଧା ଦେବାକୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋତେ କେବେ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ହି ଵର୍ତମାନେଽହଂ ତ୍ଵଯି ଵତ୍ସ୍ଯାମି ପାର୍ଥିଵ। ଵାରିତା ଵିପ୍ରିଯଂ ଚୋକ୍ତା ତ୍ଯଜେଯଂ ତ୍ଵାମସଂଶଯମ୍
ମୁଁ ଏଭଳି ଶର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ସହ ବସିବି; ଯଦି ମୋତେ କେହି ବାଧା ଦେଇବେ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିବେ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି।
ଏଷ ମେ ସମଯୋ ରାଜନ୍ଭଜ ମାଂ ତ୍ଵଂ ଯଥେପ୍ସିତମ୍। ଅନୁନୀତାଽସ୍ମି ତେ ପିତ୍ରା ଭର୍ତା ମେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ପ୍ରଭୋ
ହେ ରାଜା, ଏହି ମୋର ଶର୍ତ୍ତ; ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ତୁମର, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମ ପିତା ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି; ଏବେ ମୋ ପତି ହେଉ।
ତଥେତି ସା ଯଦା ତୂକ୍ତା ତଦା ଭରତସତ୍ତମ। ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ଲେଭେ ପ୍ରାପ୍ଯ ତଂ ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମମ୍
ସେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତନୁ ଏହି ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀକୁ ପାଇ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ତୁ ତତ୍ତସ୍ଯାସ୍ତଥେତି ମନୁଜାଧିପଃ। ରଥମାରୋପ୍ଯ ତାଂ ଦେଵୀଂ ଜଗାମ ସ ତଯା ସହ
ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟର ରାଜା ତାଙ୍କୁ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ରଥରେ ବସାଇ ତାଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ।
ସା ଚ ଶାନ୍ତନୁମଭ୍ଯାଗାତ୍ସାକ୍ଷାଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀରିଵାପରା। ଆସାଦ୍ଯ ଶାନ୍ତନୁସ୍ତାଂ ଚ ବୁଭୁଜେ କାମତୋ ଵଶୀ
ସେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆସିଥାଏ। ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଗ କଲେ।
ନ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯେତି ମନ୍ଵାନୋ ନ ସ ତାଂ କିଂଚିଦୂଚିଵାନ୍। ସ ତସ୍ଯାଃ ଶୀଲଵୃତ୍ତେନ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣେନ ଚ
ତାଙ୍କ ଶର୍ତ୍ତ ମନେ ରଖି, ଶାନ୍ତନୁ କେବେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ଆଚରଣ, ରୂପ ଓ ଉଦାରତା ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ।
ଉପଚାରେଣ ଚ ରହସ୍ତୁତୋଷ ଜଗତୀପତିଃ। ସ ରାଜା ପରମପ୍ରୀତଃ ପରମସ୍ତ୍ରୀପ୍ରଲାଲିତଃ
ତାଙ୍କର ସେବା ଓ ଗୁପ୍ତ ସ୍ନେହରେ ଭୂମିପତି ଶାନ୍ତନୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମମତା ଲାଭ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯରୂପା ହି ସା ଦେଵୀ ଗଙ୍ଗା ତ୍ରିପଥଗାମିନୀ। ମାନୁଷଂ ଵିଗ୍ରହଂ କୃତ୍ଵା ଶ୍ରୀମନ୍ତଂ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ତିନିପଥରେ ବହୁଥିବା, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ମାନବ ଶରୀର ନେଇ, ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ଭାଗ୍ଯୋପନତକାମସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଚୋପନତାଽଭଵତ୍। ଶନ୍ତନୋର୍ନୃପସିଂହସ୍ଯ ଦେଵରାଜସମଦ୍ଯୁତେଃ
ଭାଗ୍ୟ ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଶାନ୍ତନୁ ରାଜାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଲେ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସଂଭୋଗସ୍ନେହଚାତୁର୍ଯୈର୍ହାଵଲାସ୍ଯୈର୍ମନୋହରୈଃ। ରାଜାନଂ ରମଯାମାସ ଯଥା ରଜ୍ଯେତ ସ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ଦେବୀ ସଂଯୋଗ, ସ୍ନେହ, ଚତୁରତା ଓ ମନୋହର ହାସିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏମିତି ଖୁସି କଲେ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହୁଏ।
ସଂଵତ୍ସରାନୃତୂନ୍ମାସାନ୍ବୁବୁଧେ ନ ବହୂନ୍ଗତାନ୍। ରମମାଣସ୍ତଯା ସାର୍ଧଂ ଯଥାକାମଂ ନରେଶ୍ଵରଃ
ରାଜା ତାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବାବେଳେ, ବର୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ କେତେ ଯାଇଗଲା ତାହା ମନେ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଦିଵିଷ୍ଠାନ୍ମାନୁଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଭୋଗାନ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ ଵୈ ନୃପଃ।' ଆସାଦ୍ଯ ଶାନ୍ତନୁଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ମୁମୁଦେ ଯୋଷିତାଂ ଵରାମ୍
ଶ୍ରୀମାନ୍ ଶାନ୍ତନୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କୁ ପାଇ, ଦେବତା ଓ ମାନବ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାରର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ।