ତେ ନିପେତୁର୍ମହାରାଜ ନିହତା ଦୃଢଧନ୍ଵିଭିଃ । ନାଗୈରିଵ ମହାନାଗା ଯଥାଵଦ୍ଗିରିଗହ୍ଵରେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନଙ୍କ ହାତରେ ଯେଉଁମାନେ ମାରାଗଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବଡ଼ ସାପ ନାଗ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯିବା ପରି ଭୂମିକୁ ଢେରିଗଲେ।
ତେଽପି ପ୍ରାସୈଃ ସୁନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ ସନ୍ନତପର୍ଵଭିଃ । ନ୍ଯକୃନ୍ତନ୍ନୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନି ଵିଚରନ୍ତୋ ଦିଶୋ ଦଶ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଶ ଦିଗରେ ଘୁରିଘୁରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ବେଣ୍ଟା ନେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଅଭ୍ଯାହତା ହଯାରୋହା ଋଷ୍ଟିଭିର୍ଭରତର୍ଷଭ । ଅତ୍ଯଜନ୍ନୁତ୍ତମାଙ୍ଗାନି ଫଲାନୀଵ ମହାଦ୍ରୁମାଃ
ଘୋଡ଼ାଚାଳକମାନେ ବେଣ୍ଟାରେ ଘାୟଲ ହୋଇ, ବଡ଼ ଗଛ ଫଳ ପକାଇ ଝଡ଼ିଯିବା ପରି ମୁଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସମାଦିନୋ ହଯା ରାଜଂସ୍ତତ୍ରତତ୍ର ନିଷୂଦିତାଃ। ପତିତାଃ ପାତ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ
ଘୋଡ଼ାମାନେ, ତାଙ୍କର ଚାଳକ ମୃତ ହେବା ପରେ, ଏଠି ସେଠି ଚୁଆଁଚୁଆଁ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖାଗଲେ।
ଵଧ୍ଯମାନା ହଯାଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତ ଭଯାର୍ଦିତାଃ। ଯଥା ସିଂହଂ ସମାସାଦ୍ଯ ମୃଗାଃ ପ୍ରାଣପରାଯଣାଃ
ଘୋଡ଼ାମାନେ ମାରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ, ଯେପରି ମୃଗମାନେ ସିଂହକୁ ଦେଖି ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚ ମହାରାଜ ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ମହାମୃଧେ । ଦଧ୍ମୁଃ ଶଙ୍ଖାଂଶ୍ଚ ଭେରୀଶ୍ଚ ତାଡଯାମାସୁରାହଵେ
ପାଣ୍ଡବମାନେ, ମହାରାଜ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ ଓ ଢୋଳ ବଜାଇଲେ।
ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଦୀନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୈନ୍ଯଂ ପରାଜିତମ୍ । ଅବ୍ରଵୀଦ୍ରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦ୍ରରାଜମିଦଂ ଵଚଃ
ତାପରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ନିଜ ସେନାକୁ ହାରିଯିବା ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏଷ ପାଣ୍ଡୁସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯମାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋ ରଣେ । ପଶ୍ଯତାଂ ଵୋ ମହାବାହୋ ସେନାଂ ଦ୍ରାଵଯତି ପ୍ରଭୋ
ଏଠି ଦେଖ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଦୁଇ ଯମପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତୁମେମାନେ ଦେଖୁଥିବା ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମ ସେନାକୁ ଭଗାଇଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ବଳଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ।
ତଂ ଵାରଯ ମହାବାହୋ ଵେଲେଵ ମକରାଲଯମ୍ । ତ୍ଵଂ ହି ସଂଶ୍ରୂଯସେଽତ୍ଯର୍ଥମସହ୍ଯବଲଵିକ୍ରମଃ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରୋକ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ଯେପରି ତଟ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗକୁ ରୋକେ। କାରଣ, ତୁମେ ଅସହ୍ୟ ବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ପୁତ୍ରସ୍ଯ ତଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଲ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ସ ଯଯୌ ରଥଵଂଶେନ ଯତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ପୁଅଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଶଲ୍ୟ ତାଙ୍କର ରଥବାହିନୀ ସହିତ ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦାପତଦ୍ଵୈ ସହସା ଶଲ୍ଯସ୍ଯ ସୁମହଦ୍ବଲମ୍ । ମହୌଘଵେଗଂ ସମରେ ଵାରଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵଃ
ତାପରେ, ଶଲ୍ୟଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ହଠାତ୍ ଆଗେଇଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡବ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ସମ ଆକ୍ରମଣକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ମଦ୍ରରାଜଂ ଚ ସମରେ ଧର୍ମରାଜୋ ମହାରଥଃ। ଦଶଭିଃ ସାଯକୈସ୍ତୂର୍ଣମାଜଘାନ ସ୍ତନାନ୍ତରେ । ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ତଂ ସପ୍ତଭିରଜିହ୍ନଗୈଃ
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମହାରଥୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ; ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ସେଠି ସାତଟି ସିଧା ବାଣ ମାରିଲେ।
ମଦ୍ରରାଜୋଽପି ତାନ୍ସର୍ଵାନାଜଘାନ ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିଃ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ପୁନଃ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଵ୍ଯାଧ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ମଦ୍ରରାଜ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତିନିଟି କରି ବାଣ ମାରିଲେ, ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପୁଣି ଷଷ୍ଠିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଘାୟଲ କଲେ।
ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ ଚ ସଂଭ୍ରାନ୍ତୌ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମତାଡଯତ୍। ତତୋ ଭୀମୋ ମହାବହୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜନମାହଵେ
ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବାବେଳେ, ମଦ୍ରରାଜ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଦୁଇଟି କରି ବାଣ ମାରିଲେ; ତାପରେ, ମହାବାହୁ ବୀମ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି—
ମଦ୍ରରାଜଵଶଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମୃତ୍ଯୋରାସ୍ଯଗତଂ ଯଥା। ଅଭ୍ଯପଦ୍ଯତ ସଂଗ୍ରାମେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମମିତ୍ରଜିତ୍
ମଦ୍ରରାଜ ମୃତ୍ୟୁର ମୁହଁରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖି, ଅମିତ୍ରଜିତ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଠାକୁ ଆଗେଇଯାଇଲେ।
ଆପତନ୍ନେଵ ଭୀମସ୍ତୁ ମଦ୍ରରାଜମତାଡଯତ୍।' ସର୍ଵପାରଶଵୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନାରାଚୈର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ
ଏଭଳି ଆଗେଇଯିବା ସମୟରେ, ବୀମ ସମସ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମଦ୍ରରାଜଙ୍କୁ ମର୍ମସ୍ଥାନରେ ଘାତ କଲେ।
ତତୋ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ସୈନ୍ଯେନ ମହତା ଵୃତୌ। ରାଜାନମଭ୍ଯପଦ୍ଯେତାମଞ୍ଜସା ଶରଵର୍ଷିଣୌ
ତାପରେ ବୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣ, ବଡ଼ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଆସିଲେ, ଦୁହେଁ ତୀବ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ମହାଘୋରଂ ପ୍ରାଵର୍ତତ ସୁଦାରୁଣମ୍। ଅପରାଂ ଦିଶମାସ୍ଥାଯ ଦ୍ଯୋତମାନେ ଦିଵାକରେ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାରୁଣ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତଃ ପିତା ତଵ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନିଶିତୈଃ ସାଯକୋତ୍ତମୈଃ। ଆଜଘାନ ରଣେ ପାର୍ଥାନ୍ସହସେନାନ୍ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ ତୁମର ପିତା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଉତ୍ତମ ବାଣମାନେ ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଭୀମଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସାତ୍ଯକିଂ ନଵଭିଃ ଶରୈଃ । ନକୁଲଂ ଚ ତ୍ରିଭିର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ସହଦେଵଂ ଚ ସପ୍ତଭିଃ
ସେ, ଭୀମକୁ ବାରଟି ବାଣ, ସାତ୍ୟକିକୁ ନଉଟି, ନକୁଳକୁ ତିନୋଟି ଓ ସହଦେବକୁ ସାତଟି ବାଣ ଲାଗିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ବାହ୍ଵୋରୁରସି ଚାର୍ପଯତ୍। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ତତୋ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ନନାଦ ସୁମହାବଲଃ
ସେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବାରଟି ବାଣ ଦେଇ ଦୁଇ ହାତ ଓ ଛାତିରେ ଘାଁ କଲେ; ତାପରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଘାଁ କରି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତଂ ଦ୍ଵାଦଶାଖ୍ଯୈର୍ନକୁଲୋ ମାଧଵଶ୍ଚ ତ୍ରିଭିଃ ଶରୈଃ । ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ସପ୍ତତ୍ଯା ଭୀମସେନଶ୍ଚ ସପ୍ତଭିଃ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଦ୍ଵାଦଶଭିଃ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ପିତାମହମ୍
ତାହାପରେ ନକୁଳ ବାରଟି, ମାଧବ ତିନୋଟି, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ସତରେ, ଭୀମସେନ ସାତଟି ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବାରଟି ବାଣ ଦେଇ ପିତାମହଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦ୍ରୋଣସ୍ତୁ ସାତ୍ଯକିଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଭୀମସେନମଵିଧ୍ଯତ । ଏକୈକଂ ପଞ୍ଚଭିର୍ବାଣୈର୍ଯମଦଣ୍ଡୋପମୈଃ ଶିତୈଃ
ଦ୍ରୋଣ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଘାଁ କରି, ପରେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘାଁ କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି କରାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତୌ ଚ ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯେତାଂ ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ । ତୋତ୍ରୈରିଵ ମହାନାଗଂ ଦ୍ରୋଣଂ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ମିଶି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେଷ୍ଠ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ତିନୋଟି ସିଧା ବାଣ ଦେଇ ଘାଁ କଲେ; ଯେପରି ମହାହାତୀକୁ ତୋତ୍ରା ଦେଇ ଘାଁ କରାଯାଏ।
ସୌଵୀରା କିତଵାଃ ପ୍ରାଚ୍ଯାଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଯୋଦୀଚ୍ଯମାଲଵାଃ । ଅଭୀଷାହାଃ ଶୂରସେନାଃ ଶିବଯୋଽଥ ଵସାତଯଃ। ସଂଗ୍ରମେ ନାଜହୁର୍ଭୀଷ୍ମଂ ଵଧ୍ଯମାନାଃ ଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ସୌବୀର, କିତବ, ପୂର୍ବଦେଶୀ, ପଶ୍ଚିମଦେଶୀ, ମାଳବ, ଅଭୀଷାହ, ଶୂରସେନ, ଶିବି ଓ ବସାତମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀଷ୍ମଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେଠାରେ ଟିକି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଥୈଵାନ୍ଯେ ମହୀପାଲା ନାନାଦେଶସମାଗତାଃ । ପାଣ୍ଡଵାନଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଵିଵିଧାଯୁଧପାଣଯଃ । ତଥୈଵ ପାଣ୍ଡଵା ରାଜନ୍ପରିଵଵ୍ରୁଃ ପିତାମହମ୍
ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଏକଠା ହୋଇ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ଏହିପରି, ରାଜା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ପିତାମହଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ସ ସମନ୍ତାତ୍ପରିଵୃତୋ ରଥୌଘୈରପରାଜିତଃ । ଗହନେଽଗ୍ନିରିଵୋତ୍ସୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ଦହନ୍ପରାନ୍
ସେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରଥମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇ, ଅଜୟ ଥିଲେ; ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି, ସେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ରଥାଗ୍ନ୍ଯଗାରଶ୍ଚାପାର୍ଚିରସିଶକ୍ତିଗଜେନ୍ଧନଃ । ଶରସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୋ ଭୀଷ୍ମାଗ୍ନିର୍ଦଦାହ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭାନ୍
ତାଙ୍କର ରଥ ଅଗ୍ନିଘର, ଧନୁଷ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା, ତଳଓ ଶକ୍ତି ଜଳାଣା, ଓ ବାଣ ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାରି ହୋଇ, ବୀଷ୍ମଙ୍କ ଅଗ୍ନି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଦହି ଦେଉଥିଲା।
ଯଥା ହି ସୁମହାନଗ୍ନିଃ କକ୍ଷେ ଚରସି ସାନିଲଃ ।' ତଥା ଭୀଷ୍ମୋ ମହାରାଜ ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯନ୍
ଯେପରି ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ବାତାସରେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ବୀଷ୍ମ, ମହାରାଜା, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଲେ।
ସୁଵର୍ଣପୁଙ୍ଖୈରିଷୁଭିର୍ଗାର୍ଧ୍ରପକ୍ଷୈଃ ସୁତେଜନୈଃ । କର୍ଣିନାଲୀକନାରାଚୈଶ୍ଛାଦଯାମାସ ତଦ୍ବଲମ୍
ସୁନାର ପଙ୍ଖ, ଗୃଧ୍ର ପକ୍ଷ ଓ ଉତ୍ତମ କାଠର ବାଣ, କର୍ଣ୍ଣି, ନାଳିକା ଓ ନାରାଚ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ସେନାକୁ ଆଛାଦିତ କଲେ।