ବାହ୍ଲୀକଂ ଚ ତ୍ରିଭିର୍ବାଣୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ସ୍ତନାନ୍ତରେ। କୃପମେକେନ ଵିଵ୍ଯାଧ ଚିତ୍ରସେନଂ ତ୍ରିଭିଃ ଶରୈଃ
ସେ ବାହ୍ଲୀକଙ୍କୁ ତିନିଟି ବାଣ ଦେଇ ଛାତିରେ ଘାତ କଲା, କୃପାକୁ ଏକଟି ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲା, ଚିତ୍ରସେନଙ୍କୁ ତିନିଟି ବାଣ ଦେଇ ଘାୟ କଲା।
ପୂର୍ଣାଯତଵିସୃଷ୍ଟେନ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଣିହିତେନ ଚ। ଜତ୍ରୁଦେଶେ ସମାସାଦ୍ଯ ଵିକର୍ଣଂ ସମତାଡଯତ୍
ସେ ଏକଟି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଟାଣିଥିବା ଏବଂ ସଠିକ୍ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିବା ବାଣ ଦେଇ, ବିକର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଗଳା ଉପରେ ଘାତ କଲା।
ନ୍ଯଷୀଦତ୍ସ୍ଵରଥୋପସ୍ଥେ ଶୋଣିତେନ ପରିପ୍ଲୁତଃ । ତତଃ ପୁନରମେଯାତ୍ମା ନାରାଚାନ୍ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ
ବିକର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଉପରେ ବସିଗଲେ; ତାପରେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ସେ ପାଞ୍ଚଟି ଲୋହା ତୀର ନେଲା।
ଭୂରିଶ୍ରଵସି ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଭରତର୍ଷଭ । ତେ ଵର୍ମ ଭିତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯାଶୁ ଵିଵିଶୁର୍ଧରଣୀତଲମ୍
ସେ ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲା; ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର କବଚ ଭେଦି ତୁରନ୍ତ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଵିଵିଂଶତେଶ୍ଚ ଦ୍ରୌଣେଶ୍ଚ ଯନ୍ତାରୌ ସମତାଡଯତ୍। ତୌ ପେତତୂ ରଥୋପସ୍ଥେ ରଶ୍ମୀନୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵାଜିନାମ୍
ସେ ବିବିଂଶତି ଓ ଦ୍ରୋଣଙ୍କର ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା; ଦୁଇଜଣ ରଥର ତଳକୁ ପଡିଗଲେ, ଘୋଡାମାନଙ୍କର ରଶି ଛାଡିଦେଲେ।
ସିନ୍ଧୁରାଜ୍ଞୋଽର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରେଣ ଵାରାହଂ ସ୍ଵର୍ଣଭୂଷିତମ୍ । ଉନ୍ମମାଥ ମହାରାଜ ଦ୍ଵିତୀଯେନାଚ୍ଛିନଦ୍ଧନୁଃ
ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କର ସୁନାର ଭାରାହ ଚିହ୍ନକୁ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ତୀର ଦେଇ ଭଙ୍ଗ କଲା, ଦ୍ୱିତୀୟ ତୀର ଦେଇ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲା।
ଚତୁର୍ଭିରଥ ନାରାଚୈରାଵନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଜଘାନ ଚତୁରୋ ଵାହାନ୍କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ
ଚାରିଟି ଲୋହା ତୀର ଦେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ଅବନ୍ତିର ବୀରଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡାକୁ ମାରିଦେଲା।
ପୂର୍ଣାଯତଵିସୃଷ୍ଟେନ ପୀତେନ ନିଶିତେନ ଚ । ନିର୍ବିଭେଦ ମହାରାଜ ରାଜପୁତ୍ରଂ ବୃହଦ୍ବଲମ୍
ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଟାଣିଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ପିତଳ ଶଳା ତୀର ଦେଇ, ରାଜା, ସେ ବୃହଦ୍ବଳ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭେଦିଦେଲା।
ସ ଗାଢଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯଥିତୋ ରଥୋପସ୍ଥ ଉପାଵିଶତ୍। ଭୃଶଂ କ୍ରୋଧେନ ଚାଵିଷ୍ଟୋ ରଥସ୍ଥୋ ରାକ୍ଷସାଧିପଃ
ଗଭୀର ଘାୟ ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବୃହଦ୍ବଳ ରଥରେ ବସିଗଲେ; କିନ୍ତୁ ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ରଥରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ନିଶିତାଂସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାଞ୍ଛରାନାଶୀଵିଷୋପମାନ୍। ବିଭିଦୁସ୍ତେ ମହାରାଜ ଶଲ୍ଯଂ ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦମ୍
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ବାଣଗୁଡିକୁ ସାପର ବିଷ ଭଳି ଛାଡିଦେଲା, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧର ଦକ୍ଷ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ଭେଦିଦେଲା, ରାଜା।
ଵିମୁଖୀକୃତ୍ଯ ଵର୍ସାଂସ୍ତୁ ତାଵକାନ୍ଯୁଧି ରାକ୍ଷସଃ। ଜିଘାଂସୁଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଯୋଧନମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ତୁମର ସେନାର ବାଣବର୍ଷାକୁ ପଛେଇ ଦେଇ, ରାକ୍ଷସ ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛାରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦିଗବାଣ୍ଧି ଆଗେଇ ଆସିଲା, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତମାପତନ୍ତଂ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜାନଂ ପ୍ରତି ଵେଗିତମ୍ । ଅଭ୍ଯଧାଵଞ୍ଜିଘାଂସନ୍ତସ୍ତାଵକା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃକ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ମତିହୀନ ସେନାବଳ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ।
ତାଲମାତ୍ରାଣି ଚାପାନି ଵିକର୍ଷନ୍ତୋ ମହାରଥାଃ । ତମେକମଭ୍ଯଧାଵନ୍ତ ନଦନ୍ତଃ ସିଂହସଙ୍ଘଵତ୍
ମହାରଥୀମାନେ ଚାପକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଟାଣି ଏକା ରାକ୍ଷସ ଉପରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ସିଂହ ଦଳର ଦହାଡ଼ ଭଳି ଚିତ୍କାର କରି।
ଅଥୈନଂ ଶରଵର୍ଷେଣ ସମନ୍ତାତ୍ପର୍ଯଵାକିରନ୍ । ପର୍ଵତଂ ଵାରିଧାରାଭିଃ ଶରଦୀଵ ଵଲାହକାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ତୀରବର୍ଷା କରି ତାଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କଲେ, ଶରଦ ଋତୁର ମେଘ ମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ବର୍ଷାରେ ଭିଜାଇ ଦେଇଥିବା ଭଳି।
ସ ଗାଢଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯଥିତସ୍ତୋତ୍ରାର୍ଦିତ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ । ଉତ୍ପପାତ ତଦାଽଽକାଶଂ ସମନ୍ତାଦ୍ଵୈନତେଯଵତ୍
ଗଭୀର ଘାୟ ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ହାତୀ ତୋତ୍ରା ଦେଇ ଆଘାତିତ ହେଲା ଭଳି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲା, ଗରୁଡ଼ ଭଳି।
ଵ୍ଯନଦତ୍ସୁମହାନାଦଂ ଜୀମୂତ ଇଵ ଶାରଦଃ । ଦିଶଃ ଖଂ ଵିଦିଶଶ୍ଚୈଵ ନାଦଯନ୍ଭୈରଵସ୍ଵନଃ
ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲା, ଶରଦ ମେଘର ଭଳି, ଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ଚାରିପାଖ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜାଇ ଦେଲା।
ରାକ୍ଷସସ୍ଯ ତୁ ତଂ ଶବ୍ଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ । ଉଵାଚ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମସେନମରିନ୍ଦମମ୍
ରାକ୍ଷସର ଏହି ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯୁଧ୍ଯତେ ରାକ୍ଷସୋ ନୂନଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ମହାରଥୈଃ । ଯଥାଽସ୍ଯ ଶ୍ରୂଯତେ ଶବ୍ଦୋ ନଦତୋ ଭୈରଵଂ ସ୍ଵନମ୍
ରାକ୍ଷସ ନିଶ୍ଚୟ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ମହାରଥୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି।
ଅତିଭାରଂ ଚ ପଶ୍ଯାମି ତସ୍ମିନ୍ରାକ୍ଷସପୁଙ୍ଗଵେ । ପିତାମହଶ୍ଚ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାଞ୍ଚାଲାନ୍ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘଟୋଟ୍କଚ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭାର ପଡ଼ିଛି, ଏବଂ ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ ରାଗରେ ପଞ୍ଚାଳମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି।
ତେଷାଂ ଚ ରକ୍ଷଣାର୍ଥାଯ ଯୁଧ୍ଯତେ ଫଲ୍ଗୁନଃ ପରୈଃ। ଏତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମହାବାହୋ କାର୍ଯଦ୍ଵଯମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଫଳ୍ଗୁନ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ବଳଶାଳୀ ମିତ୍ର, ଆମେ ଦୁଇଟି କାମ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛି।
ଗଚ୍ଛ ରକ୍ଷସ୍ଵ ହୈଡିମ୍ବଂ ଶଂଶଯଂ ପରମଂ ଗତମ୍ । ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ତ୍ଵରମାଣୋ ଵୃକୋଦରଃ
ତୁମେ ଯାଉ, ହଇଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କର, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଙ୍କଟରେ ଅଛି। ଭାଇଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ବୃକୋଦର ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ସିଂହନାଦେନ ତ୍ରାସଯନ୍ସର୍ଵପାର୍ଥିଵାନ୍ । ଵେଗେନ ମହତା ରାଜନ୍ପର୍ଵକାଲେ ଯଥୋଦଧିଃକ
ସେ ଦାଉଡ଼ିଲେ, ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଦେଇ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ବଡ଼ ଗତିରେ, ଯେପରି ଉଚ୍ଚା ଲହରି ସମୟରେ ସାଗର ତେଜ ହୁଏ।
ତମନ୍ଵଗାତ୍ସତ୍ଯଧୃତିଃ ସୌଚିତ୍ତିର୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦଃ । ଶ୍ରେଣିମାନ୍ଵସୁଦାନଶ୍ଚ ପୁତ୍ରଃ କାଶ୍ଯସ୍ଯ ଚାଭିଭୂଃ
ସତ୍ୟଧୃତି, ସଉଚିତ୍ତି (ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର), ଶ୍ରେଣିମାନ, ବସୁଦାନ ଏବଂ କାଶୀର ପୁଅ ଅଭିଭୂ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଲେ।
ଅଭିମନ୍ଯୁମୁଖାଶ୍ଚୈଵ ଦ୍ରୌପଦେଯା ମହାରଥାଃ । କ୍ଷତ୍ରଦେଵଶ୍ଚ ଵିକ୍ରନ୍ତଃ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମା ତଥୈଵ ଚ
ଅଭିମନ୍ୟୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ଏବଂ ଶୂର କ୍ଷତ୍ରଦେବ ଓ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମା ମଧ୍ୟ ଯାଇଲେ।
ଅନୂପାଧିପତିଶ୍ଚୈଵ ନୀଲଃ ସ୍ଵବଲମାସ୍ଥିତଃ । ମହତା ରଥଵଂଶେନ ହୈଡିମ୍ବଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ଅନୂପ ଅଞ୍ଚଳର ରାଜା ନୀଳ ନିଜ ସେନା ସହିତ, ବଡ଼ ରଥମାଳା ଦେଇ ହଇଡିମ୍ବାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଘେରି ରଖିଲେ।
କୁଞ୍ଚରୈଶ୍ଚ ସଦା ମତ୍ତୈଃ ଷଟ୍ସହସ୍ରୈଃ ପ୍ରହାରିଭିଃକ । ଅଭ୍ଯରକ୍ଷନ୍ତ ସହିତା ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଂ ଘଟୋତ୍କଚମ୍
ସଦା ମତ୍ତ ହାତୀ, ଛଅ ହଜାର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷମ ହାତୀ ସହିତ, ସେମାନେ ଏକସାଥି ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଘଟୋଟ୍କଚଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ।
ସିଂହନାଦେନ ମହତା ନେମିଘୋଷେଣ ଚୈଵ ହ। ଖୁରଶବ୍ଦନିପାତୈଶ୍ଚ କମ୍ପଯନ୍ତୋ ଵସୁଂଧରାମ୍
ବଡ଼ ସିଂହ ଦହାଡ଼, ରଥର ଚକ୍ର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ତଳ ଶବ୍ଦରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ।
ତେଷାମାପତତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶବ୍ଦଂ ତଂ ତାଵକଂ ବଲମ୍ । ଭୀମସେନଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନଂ ଵିଵର୍ଣଵଦନଂ ତଥା
ତୁମର ସେନା ଆଗେଇଯିବା ସମୟରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭୀମସେନଙ୍କ ସେନା ଭୟରେ ଅତିବିଗ୍ନ ହେଲା, ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଶୁଅ ହେଇଗଲା।
ପରିଵୃତ୍ଯ ମହାରାଜ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଘଟୋତ୍କଚମ୍ । ତତଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂକ ତତ୍ର ତେଷାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ମହାରାଜା, ସେମାନେ ଘଟୋଟ୍କଚଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ ସେଠାରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତାଵକାନାଂ ପରେଷାଂ ଚ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵନିଵର୍ତିନାମ୍ । ନାନାରୂପାଣି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵିସୃଜନ୍ତୋ ମହାରଥାଃ
ତୁମ ସେନା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ବଡ଼ ରଥୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।