ଵିଧ୍ଵଂସଯିତ୍ଵା ସମରେ ଧନୁଷ୍ମାନ୍ ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତୈର୍ନିଶିତୈଃ ପୃଷତ୍କୈଃ । ଭୀଷ୍ମଂ ଯିଯାସୁର୍ଯୁଧି ସଂଦଦର୍ଶ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସୈନ୍ଧଵାଦୀଂଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞଃ
ଅର୍ଜୁନ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧମାଞ୍ଚରେ ଯାଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ସିନ୍ଧୁ ଦେଶର ରାଜାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗାଙ୍ଗେଯମାଜୌ ଶରଚାପପାଣିଃ
ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଯୁଦ୍ଧମାଞ୍ଚରେ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ହାତରେ ଧରି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ଭୀଷ୍ମୋଽପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମରେ କୃତାସ୍ତ୍ରାନ୍ ସ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ରଥିନୋଽଭ୍ଯୁଦାରାନ୍। ଵିହାଯ ସଂଗ୍ରାମମୁଖେ ଧନଂଜଯଂ ଜଵେନ ପାର୍ଥଂ ପୁନରାଜଗାମ
ଭୀଷ୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ରଥୀମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଚାଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧର ସାମ୍ନାରେ ଅର୍ଜୁନକୁ ଛାଡ଼ି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଫେରିଲେ।
ର୍ଭୀଷ୍ମଂ ଯଯୌ ଶାନ୍ତନଵଂ ରଣାଯ
ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଲେ।
ତୈଃ ସଂପ୍ରଯୁକ୍ତୈଃ ସ ମହାରଥାଗ୍ର୍ଯୈ- ର୍ଗଙ୍ଗାସୁତଃ ସମରେ ଚିତ୍ରଯୋଧୀ। ନ ଵିଵ୍ଯଧେ ଶାନ୍ତନଵୋ ମହାତ୍ମା ସମାଗତୈଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତୈଃ ସମସ୍ତୈଃ
ସେଠାରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାରଥୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧକୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। ତଥାପି, ମହାନ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମେତ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଘାତ ହେଲେ ନାହିଁ।
ଅଥୈତ୍ଯ ରାଜା ଯୁଧି ସତ୍ଯସନ୍ଧୋ ଜଯଦ୍ରଥୋଽତ୍ଯୁଗ୍ରବଲୋ ମନସ୍ଵୀ। ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାପାନି ମହାରଥାନାଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ତେଷାଂ ଧନୁଷା ଵରେଣ
ତାପରେ, ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଜୋରକରି କାଟିଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଭୀମସେନଂ ଯମୌ ଚ ପାର୍ଥଂ କୃଷ୍ଣଂ ଯୁଧି ସଂଜାତକୋପଃ । ଦୁର୍ଯୋଦନଃ କ୍ରୋଧଵିଷୋ ମହାତ୍ମା ଜଘାନ ବାଣୈରନଲପ୍ରକାଶୈଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଯମଜୁଡ଼ି, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
କୃପେଣ ଶଲ୍ଯେନ ଶଲେନ ଚୈଵ ତଥା ଵିଭୋ ଚିତ୍ରସେନେନ ଚୌଜୌ। ଵିଦ୍ଧାଃ ଶରୈସ୍ତେଽତିଵିଵୃଦ୍ଧକୋପୈ- ର୍ଦେଵା ଯଥା ଦୈତ୍ଯଗଣୈଃ ସମେତୈଃ
କୃପ, ଶଲ୍ୟ, ଶଲ ଓ ପ୍ରବଳ ଚିତ୍ରସେନ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଛିନ୍ନାଯୁଧଂ ଶାନ୍ତନଵେନ ରାଜା ଶିଖଣ୍ଡିନଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଜାତକୋପଃ। ଅଜାତଶତ୍ରୁଃ ସମରେ ମହାତ୍ମା ଶିଖଣ୍ଡିନଂ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯମ୍
ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଶିଖଣ୍ଡିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ମହାନ ଆତ୍ମା ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିଖଣ୍ଡିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଉକ୍ତ୍ଵା ତଥା ତ୍ଵଂ ପିତୁରଗ୍ରତୋ ମା- ମହଂ ହନିଷ୍ଯାମି ମହାଵ୍ରତଂ ତମ୍। ଭୀଷ୍ମଂ ଶରୌଘୈର୍ଵିମଲାର୍କଵର୍ଣୈଃ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମୀତି କୃତା ପ୍ରତିଜ୍ଞା
ଏପରି କହି, ତୁମେ ତୁମର ବାପାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ଶପଥ ନେଇଛ, ମୁଁ ଏହି ମହାବ୍ରତୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଶୁଧ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ବଧ କରିବି। ଏହା ସତ୍ୟ ଶପଥ।
ତ୍ଵଯା ଚ ନୈନାଂ ସଫଲାଂ କରୋଷି ଦେଵଵ୍ରତଂ ଯନ୍ନ ନିହଂସି ଯୁଦ୍ଧେ। ମିଥ୍ଯାପ୍ରତିଜ୍ଞୋ ଭଵ ମାତ୍ର ଵୀର ରକ୍ଷସ୍ଵ ଧର୍ମଂ ସ୍ଵକୁଲଂ ଯଶଶ୍ଚ
ତୁମେ ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବବ୍ରତଙ୍କୁ ମାରିପାରୁନାହାଁ, ତେବେ ତୁମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଫଳବତୀ ହେଉନାହିଁ। ହେ ଶୂରବୀର, ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମର ଧର୍ମ, ଗୋତିଆ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରେକ୍ଷସ୍ଵ ଭୀଷ୍ମଂ ଯୁଧି ଭୀମଵେଗଂ ସର୍ଵାଂସ୍ତପନ୍ତଂ ମମ ସୈନ୍ଯସଙ୍ଘାନ୍। ଶରୌଘଜାଲୈରତିତିଗ୍ମଵେଗୈଃ କାଲଂ ଯଥା କାଲକୃତଂ କ୍ଷଣେନ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଭୀମଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ସହିତ ଦେଖ, ସେ ମୋ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ତୀବ୍ର ଓ ଧାରାଳ ତୀରବର୍ଷାରେ ଦହି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛି।
ନିକୃତ୍ତଚାପଃ ସମରେଽନପେକ୍ଷଃ ପରାଜିତଃ ଶାନ୍ତନଵେନ ଚାଜୌ । ଵିହାଯ ବନ୍ଧୂନଥ ସଦରାଂଶ୍ଚ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସେ ନାନୁରୂପଂ ତଵେଦମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଧନୁଷ୍ୟ କଟାଯିବା, ଅବିଚାରରେ ହାରିଯିବା, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହେବା, ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଛାଡ଼ିଦେବା—ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବେ?
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହି ଭୀଷ୍ମଂ ତମନନ୍ତଵୀର୍ଯଂ ଭଗ୍ନଂ ଚ ସୈନ୍ଯଂ ଦ୍ରଵମାଣମେଵମ୍ । ଭୀତୋଽସି ନୂନଂ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁତ୍ର ତଥା ହି ତେ ମୁଖଵର୍ଣୋଽପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ
ଅସୀମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ସେନା ଭାଙ୍ଗି ଭାଗିଯାଉଛି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଡରିଯାଇଛ, ହେ ଦ୍ରୁପଦପୁତ୍ର, କାରଣ ତୁମ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ।
ଅଜ୍ଞାଯମାନେ ଚ ଧନଂଜଯେ ତୁ ମହାହାଵେ ସଂପ୍ରସକ୍ତେ ନୃଵୀରେ। କଥଂ ହି ଭୀଷ୍ମାତ୍ପ୍ରଥିତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଭଯଂ ତ୍ଵମଦ୍ଯ ପ୍ରକରୋଷି ଵୀର
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିହେବା ଯାଉନାହିଁ, ଏପରି ସମୟରେ ତୁମେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୀଷ୍ମଠାରୁ ବଡ଼ ବୋଲି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କିପରି ଏବେ ଭୟ ପ୍ରଦାନ କରୁଛ?
ସ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ରୂକ୍ଷାକ୍ଷରଂ ଵିପ୍ରଲାପାନୁବଦ୍ଧମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯାଦେଶଂ ମନ୍ଯମାନୋ ମହାତ୍ମା ପ୍ରତତ୍ଵରେ ଭୀଷ୍ମଵଧାଯ ରାଜନ୍
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଏହି କଠୋର ଓ ଉପାଳମ୍ବ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହାତ୍ମା ଏହାକୁ ଆଜ୍ଞା ଭାବେ ନେଇ, ରାଜା, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ମହତା ଜଵେନ ଶିଖଣ୍ଡିନଂ ଭୀଷ୍ମମଭିଦ୍ରଵନ୍ତମ୍। ନିଵାରଯାମାସ ହି ଶଲ୍ଯ ଏନ- ମସ୍ତ୍ରେଣ ଘୋରେଣ ସୁଦୁର୍ଜଯେନ
ଶିଖଣ୍ଡୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ଶଲ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ଶରୈସ୍ତଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତିବାଧମାନଃ
ଶିଖଣ୍ଡୀ ତାହା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ।
ଅଥାଦଦେ ଵାରୁଣମନ୍ଯଦସ୍ତ୍ରଂ ଶିଖଣ୍ଡ୍ଯଥୋଽଗ୍ରଂ ପ୍ରତିଘାତମସ୍ଯ। ତଦସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଦାର୍ଯମାଣଂ ଖସ୍ଥାଃ ସୁରା ଦଦୃଶୁଃ ପାର୍ଥିଵାଶ୍ଚ
ତାପରେ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଆଉ ଏକ ବାରୁଣୀ ଅସ୍ତ୍ର ନେଲେ, ମୁହଁମୁହିଁ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଭୀଷ୍ମସ୍ତୁ ରାଜନ୍ସମରେ ମହାତ୍ମା ଧନୁଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଂ ଧ୍ଵଜମେଵ ଚାପି। ଛିତ୍ତ୍ଵାଽନଦତ୍ପାଣ୍ଡୁସୁତସ୍ଯ ଵୀରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାଜମୀଢସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ
ହେ ରାଜା, ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଚମତ୍କାର ଧ୍ୱଜକୁ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ରଣଭୂମିରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ତତଃ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧନୁଃ ସବାଣଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଯାଭିଭୂତମ୍। ଗଦାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଭିପପାତ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଜଯଦ୍ରଥଂ ଭୀମସେନଃ ପଦାତିଃ
ତାପରେ ଭୀମସେନ, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗଦା ନେଇ ରଣଭୂମିରେ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ସହସା ଜଵେନ ଜଯଦ୍ରଥଃ ସଗଦଂ ଭୀମସେନମ୍। ଵିଵ୍ଯାଧ ଘୋରୈର୍ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପୈଃ ଶିତୈଃ ଶରୈଃ ପଞ୍ଚଶରୈଃ ସମନ୍ତାତ୍
ଭୀମସେନ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଗଦା ନେଇ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଜୟଦ୍ରଥ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ପାଞ୍ଚଟି ତୀବ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ସ ଶରାଂସ୍ତରସ୍ଵୀ ଵୃକୋଦରଃ କ୍ରୋଧପରୀତଚେତାଃ । ଜଘାନ ଵାହାନ୍ସମରେ ସମନ୍ତାତ୍ ସୁସଂମତାନ୍ସିନ୍ଧୁରାଜସ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ
ସେଇ ତୀରମାନେକୁ ଅବହେଳା କରି, ତ୍ୱରିତ ଓ କ୍ରୋଧାକ୍ତ ଭୃକୋଦର ଯୁଦ୍ଧରେ ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତୋଽଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯାପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵ- ସ୍ତଵାତ୍ମଜସ୍ତ୍ଵରମାଣୋ ରଥେନ ଅଭ୍ଯାଯୌ ଭୀମସେନଂ ନିହନ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତାସ୍ତ୍ରଃ ସୁରରାଜକଲ୍ପଃ
ତାପରେ, ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେଖି, ସେ ରଥରେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ପରି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଜଯଦ୍ରଥୋ ଭଗ୍ରଵାହଂ ରଥଂ ତ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ଯତ୍ର ରାଜା କୁରୂଣାମ୍ । ଭଯେନ ଭୀମସ୍ଯ ସମୂଢଚେତାଃ ସସୌବଲସ୍ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଭୀତଃ
ଜୟଦ୍ରଥ ତାଙ୍କର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ଭୀମଙ୍କ ଭୟରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସୌବଳ ସହିତ କୁରୁ ରାଜାଠାରେ ଚାଲିଗଲେ, ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡରୁଥିଲେ।
ଭୀମୋଽପ୍ଯଥୈନଂ ସହସା ଵିନଦ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ଗଦଯା ତର୍ଜଯାନଃ। ସମୁଦ୍ଯତାଂ ତାଂ ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଦାଂ ତେ କୁରଵଃ ସମନ୍ତାତ୍
ତାପରେ ଭୀମ ହଠାତ୍ ଗର୍ଜନ କରି, ଗଦା ଦେଖାଇ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; ଯମର ଦଣ୍ଡ ପରି ଉଠାଇଥିବା ସେଇ ଗଦାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୌରବ ଚାରିପାଖରୁ—
ପାତଂ ଗଦାଯାଃ ପରିହର୍ତୁକାମାଃ। ଅପକ୍ରାନ୍ତାସ୍ତୁମୁଲେ ସଂପ୍ରମର୍ଦେ ସୁଦୂରୁଣେ ଭାରତ ମୋହନୀଯେ
ସେଇ ଗଦା ପଡ଼ିବାକୁ ଡରି, ସେମାନେ ଗଛର ମୂଳରୁ ଦୂରେ ଯାଇ ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଭ୍ରମଜନକ ଓ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇଗଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଜ୍ଜଗାମାନ୍ଯଂ ଭ୍ରମପ ଭୂମିଦେଶମ୍
ସେ ଭୂମିର ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଭ୍ରମଣ କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଗଦାପି ସା ପ୍ରାପ୍ଯ ରଥଂ ସୁଚିତ୍ରଂ ସାଶ୍ଵ ସସୂତଂ ଵିନିହତ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ। ଜଗାମ ଭୂମିଂ ଜ୍ଵଲିତା ମହୋଲ୍କ ଭ୍ରଷ୍ଟାଽମ୍ବରାଦ୍ଗାମିଵ ସଂପତନ୍ତୀ
ସେ ଗଦାଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ଆକାଶରୁ ଆଗୁନ ଲାଗିଥିବା ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପରି ପୃଥିବୀକୁ ଝରି ପଡ଼ିଲା।
ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ସୁମହତ୍ତ୍ଵଦୀଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତଦ୍ଭାରତ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ। ସର୍ଵେ ଵିନେଦୁଃ ସହିତାଃ ସମନ୍ତା- ତ୍ପୁପୂଜିରେ ତଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଶୌର୍ଯମ୍
ତୁମର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ; ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଚିତ୍କାର କରି, ଏକାଠି ହୋଇ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ସୌର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।