ସୌମଦତ୍ତିରୁରସ୍ଥୈସ୍ତୈର୍ଭୃଶଂ ବାଣୈରଶୋଭତ । ମଧ୍ଯଂଦିନେ ମହାରାଜ ରଶ୍ମିଭିସ୍ତପନୋ ଯଥା
ସୌମଦତ୍ତିଙ୍କ ଛାତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ମହାରାଜ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଭୂରିଶ୍ରଵାସ୍ତୁ ସମରେ ଧୃଷ୍ଟକେତୁଂ ମହାରଥମ୍ । ହତସୂତହଯଂ ଚକ୍ରେ ଵିରଥଂ ସାଯକୋତ୍ତମୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂରିଶ୍ରବା, ଉତ୍ତମ ତୀରରେ ଧୃଷ୍ଟକେତୁଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମାରି, ସେଉଁଠି ଏହି ମହାରଥୀଙ୍କୁ ରଥହୀନ କରିଦେଲେ।
ଵିରଥଂ ତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ହତାଶ୍ଵଂ ହତସାରଥିମ୍ । ମହତା ଶରଵର୍ଷେଣ ଚ୍ଛାଦଯାମାସ ସଂଯୁଗେ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ରଥହୀନ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଚାଳକ ମୃତ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂରିଶ୍ରବା ଏକ ବଡ଼ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ।
ସ ତୁ ତଂ ରଥମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧୃଷ୍ଟକେତୁର୍ମହାମନାଃ । ଆରୁରୋହ ତତୋ ଯାନଂ ଶତାନୀକସ୍ଯ ମାରିଷ
କିନ୍ତୁ ମହାମନା ଧୃଷ୍ଟକେତୁ ସେ ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ମାରିଷ, ତାପରେ ଶତାନୀକଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଚିତ୍ରସେନୋ ଵିକର୍ଣଶ୍ଚ ରାଜନ୍ଦୁର୍ମର୍ଷଣସ୍ତଥା। ରଥିନୋ ହେମସନ୍ନାହାଃ ସୌଭଦ୍ରମଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ହେ ରାଜା, ଚିତ୍ରସେନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ମର୍ଷଣ, ସମସ୍ତେ ସୁନାର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରଥୀ, ସୌଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଅଭିମନ୍ଯୋସ୍ତତସ୍ତୈସ୍ତୁ ଘୋରଂ ଯୁଦ୍ଧମଵର୍ତତ। ଶରୀରସ୍ଯ ଯଥା ରାଜନ୍ଵାତପିତ୍ତକଫୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେପରି ଦେହକୁ ବାୟୁ, ପିତ୍ତ ଓ କଫ ଦୁଃଖ ଦିଏ।
ଵିରଥାଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରାଂସ୍ତୁ କୃତ୍ଵା ରାଜନ୍ମହାହଵେ । ନ ଜଘାନ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସ୍ମରନ୍ଭୀମଵଚସ୍ତଦା
ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ତୁମ ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ରଥହୀନ କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସମାନ ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଭୀମଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇ, ସେମାନେଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ରାଜ୍ଞାଂ ବହୁଶତୈର୍ଗଜାଶ୍ଵରଥଯାଯିଭିଃ । ସଂଵୃତଂ ସମରେ ଭୀଷ୍ମଂ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍
ତାପରେ ଶତଶଃ ରାଜା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ସହିତ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିବା ଦୁର୍ଲଭ ହେଲା।
ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ଶୀଘ୍ରମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପରିତ୍ରାତୁଂ ସୁତାଂସ୍ତଵ । ଅଭିମନ୍ଯୁଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ବାଲମେକଂ ମହାରଥମ୍
ତୁମ ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଭୀଷ୍ମ ତ୍ବରାନ୍ବିତ ଭାବେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଏକା ଓ ଯୁବକ ମହାରଥୀ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵମୁଵାଚେଦଂ କୌନ୍ତେଯଃ ଶ୍ଵେତଵାହନଃ । ଚୋଦଯାଶ୍ଵାନ୍ହୃଷୀକେଶ ଯତ୍ରୈତେ ବହୁଲା ରଥାଃ
ଶ୍ୱେତଧ୍ୱଜ ଅର୍ଜୁନ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହୃଷୀକେଶ, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଳାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଏତେ ଅଧିକ ରଥ ଏକଠା ହୋଇଛି।'
ଏତେ ହି ବହଵଃ ଶୂରାଃ କୃତାସ୍ତ୍ରା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ। ଯଥା ହନ୍ଯୁର୍ନ ନଃ ସେନାଂ ତଥା ମାଧଵ ଚୋଦଯ
'ଏଠାରେ ବହୁତ ଶୂରବୀର, ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭିମାନୀ ଅଛନ୍ତି। ମାଧବ, ଏମିତି ଚଳାଅ, ଯେଉଁଠି ଏମାନେ ଆମ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଃ କୌନ୍ତେଯେନାମିତୌଜସା । ରଥଂ ଶ୍ଵେତହଯୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଂଯୁଗେ
କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କଥା ଶୁଣି, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ବାସୁଦେବ ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ରଥକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ନେଲେ।
ନିଷ୍ଠାନକୋ ମହାନାସୀତ୍ତଵ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ମାରିଷ । ଯଦର୍ଜୁନୋ ରଣେ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସଂଯାତସ୍ତାଵକାନ୍ପ୍ରତି
ଅର୍ଜୁନ ରଣରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତୁମ ସେନା ଉପରେ ଆଗ୍ରସର ହେବା ସମୟରେ, ତୁମ ସେନାରେ ବଡ଼ ହଲାହଲ ଚାଲିଗଲା।
ସମାସାଦ୍ଯ ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ରାଜ୍ଞସ୍ତାନ୍ଭୀଷ୍ମରକ୍ଷିଣଃ । ସୁଶର୍ମାଣମଥୋ ରାଜନ୍ନିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସେଇ ରାଜାମାନେଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସୁଶର୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଜାନାମି ତ୍ଵାଂ ଯୁଧାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମତ୍ଯନ୍ତଂ ପୂର୍ଵଵୈରିଣମ୍ । ଅନଯସ୍ଯାଦ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ଫଲଂ ପଶ୍ଯ ସୁଦାରୁଣମ୍
'ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ଜାଣେ। ଆଜି ତୁମ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଭୟଙ୍କର ଫଳ ଦେଖ।'
ଅଦ୍ଯ ତେ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ପୂର୍ଵପ୍ରେତାନ୍ପିତାମହାନ୍ । ଏଵଂ ସଂଜଲ୍ପତସ୍ତସ୍ଯ ବୀଭତ୍ସୋଃ ଶତ୍ରୁଘାତିନଃ
'ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ପୂର୍ବଜ ପିତାମହମାନେଙ୍କୁ ଦେଖେଇଦେବି,' ଏଭଳି କହିଲେ ଶତ୍ରୁଘାତୀ ଭୀଭତ୍ସୁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାପି ପରୁଷଂ ଵାକ୍ଯଂ ସୁଶର୍ମା ରଥଯୂଥପଃ । ନ ଚୈନମବ୍ରଵୀତ୍କିଂଚିଚ୍ଛୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵାଽଶୁଭମ୍
ଭୀଭତ୍ସୁଙ୍କ ଏମିତି କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ରଥୀମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ସୁଶର୍ମା କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଅଭିଗମ୍ଯାର୍ଜୁନଂ ଵୀରଂ ରାଜଭିର୍ବହୁଭିର୍ଵୃତଃ। ପୁରସ୍ତାତ୍ପୃଷ୍ଠତଶ୍ଚୈଵ ପାର୍ଶ୍ଵତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵତଃ
ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଘେରାଉରେ ସୁଶର୍ମା ଅଗ୍ର, ପଛ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବୀର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପରିଵାର୍ଯାର୍ଜୁନଂ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ତଵ ପୁତ୍ରୈର୍ମହାରଥଃ । ଶରୈଃ ସଂଛାଦଯାମାସ ମେଘୈରିଵ ଦିଵାକରମ୍
ତୁମ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ସେ ମହାରଥୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ ଓ ବାଣରେ ଏମିତି ଢାକିଦେଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଦିନକୁ ଢାକିଦିଏ।
ତତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ ସୁମହାନ୍ସଂଗ୍ରାମଃ ଶୋଣିତୋଦକଃ। ତାଵକାନାଂ ଚ ସମରେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ ଭାରତ
ତାପରେ ତୁମ ସେନା ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତ ନଦୀ ପରି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ଭାରତ।
ସ ତାଡ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଶରୈର୍ଧନଂଜଯଃ ପଦାହତୋ ନାଗ ଇଵ ଶ୍ଵସନ୍ବଲୀ । ବାଣାଂଶ୍ଚ ବାଣେନ ମହାରଥାନାଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାପାନି ରଣେ ପ୍ରସହ୍ଯ
ଧନଞ୍ଜୟ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ପାଦରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ହାତୀ ପରି ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ; ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାରଥୀମାନେଙ୍କର ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସଂଛିଦ୍ଯ ଚାପାନି ଚ ତାନି ରାଜ୍ଞାଂ ତେଷାଂ ରଣେ ଵୀର୍ଯଵତାଂ କ୍ଷଣେନ। ଵିଵ୍ଯାଧ ବାଣୈର୍ଯୁଗପନ୍ମହାତ୍ମା ନିଃଶେଷତାଂ ତେଷ୍ଵଥ ମନ୍ଯମାନଃ
ସେଇ ବଳବାନ ରାଜାମାନେଙ୍କ ଧନୁଷକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାଟିଦେଇ, ମହାତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାସାଥିରେ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ କାହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଭାବ ରଖିଲେ ନାହିଁ।
ନିପେତୁରାଜୌ ରୁଧିରପ୍ରଦିଗ୍ଧା- ସ୍ତେ ତାଡିତାଃ ଶକ୍ରସୁତେନ ରାଜନ୍। ଵିଭିନ୍ନଗାତ୍ରାଃ ପତିତୋତ୍ତମାଙ୍ଗା ଗତାସଵଶ୍ଛିନ୍ନତନୁକ୍ରକାଯାଃ
ରାଜନ୍, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇ, ରକ୍ତରେ ଲେପିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଢେଳି ପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମୁଣ୍ଡ ଛିଣ୍ଡାଯିବା ସହିତ, ଜୀବନ ହରାଇ ଭାଙ୍ଗା ଦେହ ଛିଟିଯାଇ ରହିଲା।
ମହୀଂ ଗତାଃ ପର୍ଥବଲାଭିଭୂତା ଵିଚିତ୍ରରୂପା ଯୁଗପଦ୍ଵିନେଶୁଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହତାଂସ୍ତାନ୍ଯୁଧି ରାଜପୁତ୍ରାଂ- ସ୍ତ୍ରିଗର୍ତରାଜଃ ପ୍ରଯଯୌ ରଥେନ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୂମିକୁ ଢେଳି ପଡ଼ିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ଶରୀର ଛିଟିଯାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତରାଜା ରଥ ଚଳାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତେଷାଂ ରଥାନାମଥ ପୃଷ୍ଠଗୋପା ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦନ୍ଯେଽଭ୍ଯପତନ୍ତ ପାର୍ଥମ୍। ତଥୈଵ ତେ ତଂ ପରିଵାର୍ଯ ପାର୍ଥଂ ଵିକୃଷ୍ଯ ଚାପାନି ମହାରଵାଣି
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ରଥର ପଛରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକତିସ ଯୋଦ୍ଧା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଟାଣି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ଅଵୀଵୃଷନ୍ବାଣମହୌଘଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଯଥା ଗିରିଂ ତୋଯଧରା ଜଲୌଘୈଃ। ସଂପୀଡ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଶରୌଘଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଧନଂଜଯସ୍ତାନ୍ଯୁଧି ଜାତରୋଷଃ
ସେମାନେ ଘନ ତୀରବୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଜଳ ବର୍ଷା କରେ। ଏହି ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ଅର୍ଜୁନ ଚାରିପଟେ ଚାପିଯାଇ, କ୍ରୋଧରେ ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଶରୈଃ ସଂଯତି ତୈଲଧୌତୈ- ର୍ଜଘାନ ତାନପ୍ଯଥ ପୃଷ୍ଠଗୋପାନ୍। ରଥାଂଶ୍ଚ ତାଂସ୍ତନଵଜିତ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଧନଞ୍ଜଯଃ ପ୍ରୀତମନା ଯଶସ୍ଵୀ
ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ତେଲ ଲଗାଇଥିବା ସାଠି ତୀରରେ ସେଇ ପଛରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କ ରଥକୁ ଜିତି, ଯଶସ୍ୱୀ ଅର୍ଜୁନ ମନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅଥାତ୍ଵରଦ୍ଭୀଷ୍ମଵଧାଯ ଜିଷ୍ଣୁ- ର୍ବଲାନି ରାଜନ୍ସମରେ ନିହତ୍ଯ। ତ୍ରିଗର୍ତରାଜୋ ନିହତାନ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାତ୍ମନା ତାନଥ ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାନ୍
ତାପରେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମୃତ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବମାନେ, ସେଇ ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ, ଦେଖୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ରଣେ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ନରାଧିପାଂସ୍ତାନ୍ ଜଗାମ ପାର୍ଥଂ ତ୍ଵରିତୋ ଵଧାଯ ଅଭିଦ୍ରୁତଂ ଚାସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଧନଂଜଯଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶିଖଣ୍ଡିମୁଖ୍ଯାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ରାଜାମାନେକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତରାଜା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶିଖଣ୍ଡି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଅଭ୍ଯଦ୍ଯଯୁସ୍ତେ ଶିତଶସ୍ତ୍ରହସ୍ତା ରିରକ୍ଷିଷନ୍ତୋ ରଥମର୍ଜୁନସ୍ଯ। ପାର୍ଥୋଽପି ତାନାପତତଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ରିଗର୍ତରାଜ୍ଞା ସହିତାନ୍ନୃଵୀରାନ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ସେମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତରାଜା ସହିତ ଆସୁଥିବା ସେହି ବୀରମାନେକୁ ଦେଖି, ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।