ତତଃ କ୍ରୋଧାଭିତାମ୍ରାକ୍ଷଃ କୃଷ୍ଣେନ ସହ ଫଲ୍ଗୁନଃ । ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ଚ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ
ଏହିପରେ ଫାଲ୍ଗୁନୀ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉତ୍ତାପ ଭରିତ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡିଲେ, ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଧନୁଃ ପ୍ରପୀଡ୍ଯ ଵାମେନ କରେଣାମିତ୍ରକର୍ଶନଃ । ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶିତାନ୍ସନ୍ନତପର୍ଵଣଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଭଲଭାବେ ଟାଣିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିତ ହୋଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଭଲ ତିରକୁ ଧନୁଷ୍ୟରେ ଲଗାଇଲେ।
ଜୀଵିତାନ୍ତକରାନ୍ଘୋରାନ୍ସମାଦତ୍ତ ଶିଲୀମୁଖାନ୍। ତୈସ୍ତୂର୍ଣଂ ସମରେଽଵିଧ୍ଯଦ୍ରୌଣିଂ ବଲଵତାଂ ଵରଃ
ଅର୍ଜୁନ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋହା ମୁଣ୍ଡ ତିରଗୁଡିକୁ ନେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୋଇ, ସେ ତିରଗୁଡିକୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଲେ।
ତସ୍ଯ ତେ କଵଚଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପପୁଃ ଶୋଣିତମାହଵେ। ନ ଵିଵ୍ଯଥେ ଚ ନିର୍ଭିନ୍ନୋ ଦ୍ରୌଣିର୍ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵନା
ଏହି ତିରଗୁଡିକ ତାଙ୍କର କବଚକୁ ଭେଦି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ରକ୍ତ ପିଇଲେ; ତଥାପି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତିରରେ ଆହତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅ କିଛି ଭୟ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ।
ତଥୈଵ ଚ ଶରାନ୍ଦ୍ରୌଣିଃ ପ୍ରଵିମୁଞ୍ଚନ୍ନଵିହ୍ଵଲଃ । ତସ୍ଥୌ ଚ ସମରେ ରାଜଂସ୍ତ୍ରାତୁମିଚ୍ଛନ୍ମହାଵ୍ରତମ୍
ସେହିପରି ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅ ଅଭୟ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତିର ଛାଡିବାକୁ ଚାଲି ରହିଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ମହାପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ତସ୍ଯ ତତ୍ସୁମହତ୍କର୍ମ ଶଶଂସୁଃ କୁରୁସତ୍ତମାଃ । ଯତ୍କୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ସମେତାଭ୍ଯାମଭ୍ଯାପତତ ସଂଯୁଗେ
କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲୋକେ ତାଙ୍କର ଏହି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇ ଗଲେ।
ସ ହି ନିତ୍ଯମନୀକେଷୁ ଯୁଧ୍ଯତେଽଭଯମାସ୍ତିତଃ। ଅସ୍ତ୍ରଗ୍ରାମଂ ସସଂହାରଂ ଦ୍ରୋଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ସଦା ଯୁଦ୍ଧର ଦଳରେ ଭୟ ନାହିଁ ରଖି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କଠୁ ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ତାହାର ନିବାରଣ ଶିଖିଥିଲେ।
ମମୈଷ ଆଚାର୍ଯସୁତୋ ଦ୍ରୋଣସ୍ଯାପି ପ୍ରିଯଃ ସୁତଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵିଶେଷେଣ ମାନନୀଯୋ ମମେତି ଚ
ଏହି ଆମ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପୁଅ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବାରୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମୋର ପ୍ରତି ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ।
ସମାସ୍ଥଆଯ ମତିଂ ଵୀରୋ ବୀଭତ୍ସୁଃ ସତ୍ରୁତାପନଃ । କୃପାଂ ଚକ୍ରେ ରଥଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭାରଦ୍ଵାଜସୁତଂ ପ୍ରତି
ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଏବଂ ରଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅର୍ଜୁନ, ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି କୃପା ଦେଖାଇଲେ।
ଦ୍ରୌଣିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଯୁଦ୍ଧେ କୌନ୍ତେଯଃ ଶ୍ଵେତଵାହନଃ। ଯୁଯୁଧେ ତାଵକାନ୍ନିଘ୍ନଂସ୍ତ୍ଵରମାଣଃ ପରାକ୍ରମୀ
ଏହିପରେ କୌନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡା ଚଳାଇଥିବା, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡି, ତୁମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବଡ ତ୍ୱରା ଏବଂ ପ୍ରଭାବରେ ପରାଜିତ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଗଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତୁ ଦଶଭିର୍ଗାର୍ଧ୍ରପତ୍ରୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ । ଭୀମସେନଂ ମହେଷ୍ଵାସଂ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖୈଃ ସମାର୍ପଯତ୍
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଦଶଟି ଗୃଧ୍ରପିଙ୍ଗା, ପଥର ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ସୁନା ତୀର ଦ୍ୱାରା, ମହାଧନୁଧାରୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
ଭୀମସେନଃ ସୁସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପରାସୁକରଣଂ ଦୃଢମ୍ । ଚିତ୍ରଂ କାର୍ମୁକମାଦତ୍ତ ଶରାଂଶ୍ଚ ନିଶିତାନ୍ଦଶ
ଭୀମସେନ, ଅତି କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ପରାଜିତ କରିବା ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟରେ, ଏକ ଚମତ୍କାର ଏବଂ ଦୃଢ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଲେ, ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତିର ଉଠାଇଲେ।
ଆକର୍ଣପ୍ରହିତୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଵେଗଵଦ୍ଭିରଜିହ୍ମଗୈଃ। ଅଵିଧ୍ଯତ୍ତୂର୍ଣମଵ୍ଯଗ୍ରଃ କୁରୁରାଜଂ ମହୋରସି
କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ତ୍ୱରା ଏବଂ ସିଧା ତିରଗୁଡିକୁ ଅବିରତ ଛାଡି, ଭୀମସେନ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କୁରୁରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଛାତିରେ ଆଘାତ କରିଲେ।
ତସ୍ଯ କାଞ୍ଚନସୂତ୍ରସ୍ଥଃ ଶରୈଃ ସଂଛାଦିତୋ ମଣିଃ। ରରାଜୋରସି ଖେ ସୂର୍ଯୋ ଗ୍ରହୈରିଵ ସମାଵୃତଃ
ସୁନା ତାର ଯୁକ୍ତ କବଚରେ ଲଗାଇଥିବା ମଣି, ତିରରେ ଢାକି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଇଥିଲା, ଆକାଶରେ ଗ୍ରହମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକି ଦେଇଥିବା ପରି।
ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ତଵ ତେଜସ୍ଵୀ ଭୀମସେନେନ ତାଡିତ। ନାମୃଷ୍ଯତ ଯଥା ନାଗସ୍ତଲଶବ୍ଦଂ ମଦୋତ୍କଟଃ
ତୁମ ଶୂର ପୁଅ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଆଘାତରେ ଆହତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ତଳ ଶବ୍ଦକୁ ଅଗ୍ରାହ କରିଥିବା ପରି, କିଛି ଭୟ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ଶରୈର୍ମହାରାଜ ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ । ଭୀମଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତ୍ରାସଯାନୋ ଵରୂଥିନୀମ୍
ଏହିପରେ, ରାଜା, ଦୁର୍ୟୋଧନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସୁନା ତୀର ଏବଂ ପଥର ମୁଣ୍ଡ ତିର ଦ୍ୱାରା, ଭୀମକୁ ଆଘାତ କରି, ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତୌ ଯୁଧ୍ଯମାନୌ ସମରେ ଭୃଶମନ୍ଯୋନ୍ଯଵିକ୍ଷତୌ । ପୁତ୍ରୌ ତେ ଦେଵସଂକାଶୌ ଵ୍ଯରୋଚେତାଂ ମହାବଲୌ
ତୁମେ ଦୁଇ ପୁଅ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାପକା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୃଢ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲେ।
ଚିତ୍ରସେନଂ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ସୌଭଦ୍ରଃ ପରଵୀରହା। ଅଵିଧ୍ଯଦ୍ଦଶଭିର୍ବାଣୈଃ ପୁରୁମିତ୍ରଂ ଚ ସପ୍ତଭିଃ
ସୌଭଦ୍ର, ନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଏବଂ ଶତ୍ରୁବିରମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଚିତ୍ରସେନକୁ ଦଶଟି ତିର ଏବଂ ପୁରୁମିତ୍ରକୁ ସାତଟି ତିର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ସତ୍ଯଵ୍ରତଂ ଚ ସପ୍ତତ୍ଯା ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଶକ୍ରସମୋ ଯୁଧି। ନୃତ୍ଯନ୍ନିଵ ରଣେ ଵୀର ଆର୍ତିଂ ନଃ ସମଜୀଜନତ୍
ସତ୍ୟବ୍ରତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ସପ୍ତତି ଟିଏ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, ହେ ଶୂର, ଏହା ଆମୋ ମନେ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମାଇଲା।
ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯଦ୍ଦଶଭିଶ୍ଚିତ୍ରସେନଃ ଶିଲୀମୁଖୈଃ । ସତ୍ଯଵ୍ରତଶ୍ଚ ନଵଭିଃ ପୁରୁମିତ୍ରଶ୍ଚ ସପ୍ତଭିଃ
ଚିତ୍ରସେନ ତାଙ୍କୁ ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ସତ୍ୟବ୍ରତ ନଉଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ପୁରୁମିତ୍ର ସାତଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ସ ଵିଦ୍ଧୋ ଵିକ୍ଷରନ୍ରକ୍ତଂ ଶତ୍ରୁସଂଵାରଣଂ ମହତ୍। ଚିଚ୍ଛେଦ ଚିତ୍ରସେନସ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ କାର୍ମୁକମାର୍ଜୁନିଃ
ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତ ବହୁଥିବା ଏହି ବିପକ୍ଷ ଦମନ କରିବାରେ ପ୍ରବଳ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ଚିତ୍ରସେନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଭିତ୍ତ୍ଵା ଚାସ୍ଯ ତନୁତ୍ରାଣଂ ଶରେଣୋରସ୍ଯତାଡଯତ୍ । ତତସ୍ତେ ତାଵକା ଵୀରା ରାଜପୁତ୍ରା ମହାରଥାଃ
ଏହା ପରେ ତାଙ୍କର ଦେହର ରକ୍ଷାକବଚକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭେଦି ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ଶୂର ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀମାନେ,
ସମେତ୍ଯ ଯୁଧି ସଂରବ୍ଧା ଵିଵ୍ଯଧୁର୍ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ। ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାଞ୍ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଜଘାନ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତତ୍କର୍ମ ପରିଵଵ୍ରୁଃ ସୁତାସ୍ତଵ। ଦହନ୍ତଂ ସମରେ ସୈନ୍ଯଂ ଵନେ କକ୍ଷଂ ଯଥୋଲ୍ବଣମ୍
ତାଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ସେନାକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଜାଳି ଦେଉଥିବା।
ଅପେତଶିଶିରେ କାଲେ ସମିଦ୍ଧମିଵ ପାଵକମ୍ । ଅତ୍ଯରୋଚତ ସୌଭଦ୍ରସ୍ତଵ ସୈନ୍ଯାନି ନାଶଯନ୍
ଶୀତ ଋତୁରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି, ସୌଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ସମୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲେ।
ତତ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୌତ୍ରସ୍ତଵ ଵିଶାଂପତେ । ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽଭ୍ଯପତତ୍ତୂର୍ଣଂ ସାତ୍ତୀପୁତ୍ରମାହଵେ
ଆପଣଙ୍କ ପୁଅର ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି, ହେ ରାଜା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁରନ୍ତ ସୌଭଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେ ଆସିଲେ।
ଅଭିମନ୍ଯୁସ୍ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣମ୍ । ଵିଵ୍ଯାଧ ନିଶିତୈଃ ଷଙଭିଃ ସାରଥିଂ ଚ ତ୍ରିଭିଃ ଶରୈଃ
ଅଭିମନ୍ୟୁ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଛଅଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ତିନିଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ତଥୈଵ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋ ରାଜନ୍ସୌଭଦ୍ରଂ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ। ଅଵିଧ୍ଯତ ମହାରାଜ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଏହିପରି ହେ ରାଜା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ସୌଭଦ୍ରଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ; ହେ ମହାରାଜା, ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ତସ୍ଯାଶ୍ଵାଂଶ୍ଚତୁରୋ ହତ୍ଵା ସାରଥିଂ ଚ ମହାବଲଃ । ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵତ ସୌଭଦ୍ରୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡା ଓ ସାରଥିକୁ ମାରି, ପ୍ରବଳ ସୌଭଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ହତାଶ୍ଵେ ତୁ ରଥେ ତିଷ୍ଠଁଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ ପରଵୀରହା । ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସୌଭଦ୍ରସ୍ଯ ରଥଂ ପ୍ରତି
ଘୋଡା ମୃତ ହେବା ପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଦଢ଼ି ରହି, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିବାରେ ପ୍ରବଳ, କ୍ରୋଧରେ ସୌଭଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡିଲେ।