ସତ୍ଯଧର୍ମଚ୍ଯୁତାତ୍ପୁଂସଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଦାଶୀଵିଷାଦିଵ। ସୁନାସ୍ତିକୋପ୍ଯୁଦ୍ଵିଜତେ ଜନଃ କିଂ ପୁନରାସ୍ତିକଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରୁ ଚୁତ ହୋଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅପ୍ରତ୍ୟୟୀ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ କ୍ରୁଧ୍ଧ ବିଷାକ୍ତ ସାପକୁ ଦେଖି; ତେବେ ଆସ୍ତିକ ଲୋକ ତ କେତେ ଅଧିକ ଭୟ ପାଇବେ।
ସ୍ଵଯମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଵୈ ସଦୃଶଂ ଯୋଽଵମନ୍ଯତେ। ତସ୍ଯ ଦେଵାଃ ଶ୍ରିଯଂ ଘ୍ନନ୍ତି ତତ୍ରୈନଂ କଲିରାଵିଶେତ୍
ଯଦି କେହି ନିଜ ପରି ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମାଇ ତାକୁ ଅବହେଳା କରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ।
ଅଭଵ୍ଯେଽପ୍ଯନୃତେଽଶୁଦ୍ଧେ ନାସ୍ତିକେ ପାପକର୍ମଣି। ଦୁରାଚାରେ କଲିର୍ହ୍ଯାଶୁ ନ କଲିର୍ଧର୍ମଚାରିଷୁ
ଯେଉଁମାନେ ଅଯୋଗ୍ୟ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଅଶୁଦ୍ଧ, ଅନାସ୍ତିକ, ଖରାପ କାମ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଖରାପ ଆଚରଣ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ କରେ; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମରେ ଚାଲୁଥିବାମାନେ ଏପରି ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ମୂର୍ଖୋ ହି ଜଲ୍ପତାଂ ପୁଂସାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଚଃ ଶୁଭାଶୁଭାଃ। ଅଶୁଭଂ ଵାକ୍ଯମାଦତ୍ତେ ପୁରୀଷମିଵ ସୂକରଃ
ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନେ କହିଥିବା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରୁ ଖରାପ କଥାକୁ ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ଏକ ଶୁଆ ମଳ ଉଠାଏ।
ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ଜଲ୍ପତାଂ ପୁଂସାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଚଃ ଶୁଭାଶୁଭାଃ। ଗୁଣଵଦ୍ଵାକ୍ଯମାଦତ୍ତେ ହଂସଃ କ୍ଷୀରମିଵାମ୍ଭସି
ପଣ୍ଡିତ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନେ କହିଥିବା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା ଶୁଣି, ଭଲ କଥାକୁ ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ହଂସ ପାଣିରୁ କ୍ଷୀର ଆଲଗା କରେ।
ଆତ୍ମନୋ ଦୁଷ୍ଟଭାଵତ୍ଵଂ ଜାନନ୍ନୀଚୋଽପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ। ପରେଷାମପି ଜାନାତି ସ୍ଵଧର୍ମସଦୃଶାନ୍ଗୁଣାନ୍
ଯିଏ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣେ, ନିମ୍ନ ଓ ଅଶାନ୍ତ ମନ ଥାଏ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସ୍ୱଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଗୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିପାରେ।
ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ତୀଵ୍ରେଣ ନୀଚାଃ ପରଯଶୋଗ୍ନିନା। ଅଶକ୍ତାସ୍ତଦ୍ଗତିଂ ଗନ୍ତୁଂ ତତୋ ନିନ୍ଦାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତେ
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଯଶସ୍ୱୀ ନାମର ଅଗ୍ନିରେ ନିମ୍ନ ଲୋକମାନେ ଭିତରେ ଜଳିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ତେଣୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି।
ଅନ୍ଯାନ୍ପରିଵଦନ୍ସାଧୁର୍ଯଥା ହି ପରିତପ୍ଯତେ। ତଥା ପରିଵଦନ୍ନନ୍ଯାନ୍ହୃଷ୍ଟୋ ଭଵତି ଦୁର୍ଜନଃ
ଯେପରି ଏକ ସଜ୍ଜନ ଅନ୍ୟମାନେ ନିନ୍ଦା କଲେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ନିନ୍ଦା କଲେ ଖୁସି ହୁଏ।
ଅପଵାଦରତା ମୂର୍ଖା ଭଵନ୍ତି ହି ଵିଶେଷତଃ। ନାପଵାଦରତାଃ ସନ୍ତୋ ଭଵନ୍ତି ସ୍ମ ଵିଶେଷତଃ
ମୂର୍ଖମାନେ ବିଶେଷ କରି ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସଜ୍ଜନମାନେ କେବେ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ରୁଚି ରଖନ୍ତିନାହିଁ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ଯଥା ଵୃଦ୍ଧାନ୍ସାଧୁର୍ଗଚ୍ଛତି ନିର୍ଵୃତିମ୍। ଏଵଂ ସଜ୍ଜନମାକ୍ରୁଶ୍ଯ ମୂର୍ଖୋ ଭଵତି ନିର୍ଵୃତଃ
ଯେପରି ସଜ୍ଜନ ଲୋକ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ମନରେ ସନ୍ତୋଷ ପାଏ।
ସୁଖଂ ଜୀଵନ୍ତ୍ଯଦୋଷଜ୍ଞା ମୂର୍ଖା ଦୋଷାନୁଦର୍ଶିନଃ। ଯଥା ଵାଚ୍ଯାଃ ପରୈଃ ସନ୍ତଃ ପରାନାହୁସ୍ତଥାଵିଧାନ୍
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ସୁଖରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ଯେମାନେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ ହୋଇ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଯେପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟମାନେ କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି ଏମାନେ ବି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅତୋ ହାସ୍ଯତରଂ ଲୋକେ କିଂଚିଦନ୍ଯନ୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ଯଦି ଦୁର୍ଜନ ଇତ୍ଯାହୁଃ ସଜ୍ଜନଂ ଦୁର୍ଜନାଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଏଉଁଠାରୁ ଅଧିକ ହସ୍ୟାସ୍ପଦ କିଛି ନାହିଁ—ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ନିଜେ ଦୁଷ୍ଟ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଦାରୁଣାଲ୍ଲୋକସଂକ୍ଲେଶାଦ୍ଦୁଃଖମାପ୍ନୋତ୍ଯସଂଶଯମ୍।।' କୁଲଵଂଶପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ହି ପିତରଃ ପୁତ୍ରମବ୍ରୁଵନ୍
ଏହି ସଂସାରର କଠିନ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖ ପାଏ; ଏହିପାଇଁ ପୁର୍ବଜମାନେ ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ କୁଳର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଉତ୍ତମଂ ସର୍ଵଧର୍ମାଣାଂ ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରଂ ତୁ ନ ତ୍ଯଜେତ୍। ସ୍ଵପତ୍ନୀପ୍ରଭଵାଁଲ୍ଲବ୍ଧାନ୍କୃତାନ୍ସମଯଵର୍ଧିତାନ୍
ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ପୁଅକୁ କେବେ ବି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଲାଲନାପାଳନା କରାଯାଇଥିବା ପୁଅମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ।
କ୍ରୀତାନ୍କନ୍ଯାସୁ ଚୋତ୍ପନ୍ନାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଵୈ ମନୁରବ୍ରଵୀତ୍। `ତେ ଚ ଷଡ୍ଵନ୍ଧୁଦାଯାଦାଃ ଷଡଦାଯାଦବାନ୍ଧଵାଃ
କିଣାଯାଇଥିବା କନ୍ୟା ଓ କୁମାରୀମାନେ ଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅମାନେ ବି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ବୋଲି ମନୁ କହିଛନ୍ତି। ଛଅଜଣ ବାନ୍ଧବ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି, ଛଅଜଣ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଦ୍ୱାରା।
ଧର୍ମକୃତ୍ଯଵହା ନୄଣାଂ ମନସଃ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନାଃ। ତ୍ରାଯନ୍ତେ ନରକାଜ୍ଜାତାଃ ପୁତ୍ରା ଧର୍ମପ୍ଲଵାଃ ପିତୄନ୍
ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କର ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତି, ମନର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାନ୍ତି; ଧର୍ମର ନୌକା ଭାବେ ଜନ୍ମି, ପିତୃମାନେ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ନୃପତିଶାର୍ଦୂଲ ନ ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମର୍ହସି। ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ପାଲଯସ୍ଵ ମହୀପତେ
ଏହିପରି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ତୁମେ ନିଜ ପୁଅକୁ କେବେ ବି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପାଇଁ, ମହୀପତି, ତୁମେ ନିଜ ପୁଅ ଓ ସତ୍ୟକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର।
ଉଭଯଂ ପାଲଯସ୍ଵୈତନ୍ନାନୃତଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି।' ଆତ୍ମାନଂ ସତ୍ଯଧର୍ମୌ ଚ ପାଲଯେଥା ମହୀପତେ। ନରେନ୍ଦ୍ରସିଂହ କପଟଂ ନ ହି ଵୋଢୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ଏହି ଦୁଇଟି—ନିଜକୁ ଓ ସତ୍ୟ ଧର୍ମକୁ—ସୁରକ୍ଷିତ କର। ତୁମେ କେବେ ବି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ମହୀପତି। ନିଜକୁ ଓ ସତ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ତୁମେ କେବେ ବି ଚତୁରତା କିମ୍ବା ଚଳ କୁ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵରଂ କୂପଶତାଦ୍ଵାପୀ ଵରଂ ଵାପୀଶତାତ୍କ୍ରତୁଃ। ଵରଂ କ୍ରତୁଶତାତ୍ପୁତ୍ରଃ ସତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଶତାଦ୍ଵରମ୍
ଶତ ଟି କୂଆଠାରୁ ଏକ ଡି ତାଳାବ ଭଲ, ଶତ ଟି ତାଳାବଠାରୁ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଭଲ, ଶତ ଟି ଯଜ୍ଞଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଭଲ, ଏବଂ ଶତ ପୁଅଠାରୁ ସତ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ତୁଲଯା ଧୃତମ୍। ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରାଦ୍ଧି ସତ୍ଯମେଵ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଓ ସତ୍ୟକୁ ତୁଳାରେ ରଖିଲେ, ସତ୍ୟ ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞଠାରୁ ବି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସର୍ଵଵେଦାଧିଗମନଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥାଵଗାହନମ୍। ସତ୍ଯସ୍ଯୈଵ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କଲାଂ ନାର୍ହତି ଷୋଡଶୀମ୍
ସମସ୍ତ ବେଦ ପଢ଼ିବା ଓ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରିବା ମଧ୍ୟ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟର ଏକ ଷୋଳଂଶ ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ସମାନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନାସ୍ତି ସତ୍ଯସମୋ ଧର୍ମୋ ନ ସତ୍ଯାଦ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପରମ୍। ନ ହି ତୀଵ୍ରତରଂ ପାପମନୃତାଦିହ ଵିଦ୍ଯତେ
ସତ୍ୟ ସମାନ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ, ସତ୍ୟଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାରରେ ମିଥ୍ୟାଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ପାପ କିଛି ନାହିଁ।
ରାଜନ୍ସତ୍ଯଂ ପରୋ ଧର୍ମଃ ସତ୍ଯାଚ୍ଚ ସମଯଃ ପରଃ। ମାତ୍ଯାକ୍ଷୀଃ ସମଯଂ ରାଜନ୍ସତ୍ଯଂ ସଙ୍ଗତମସ୍ତୁ ତେ
ରାଜା, ସତ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମ, ଏବଂ ଚୁକ୍ତି ସତ୍ୟଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ। ରାଜା, ତୁମେ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସତ୍ୟ ସହିତ ତୁମର ଏକତା ହେଉ।
ଯଃ ପାପୋ ନ ଵିଜାନୀଯାତ୍କର୍ମ କୃତ୍ଵା ନରାଧିପ। ନ ହି ତାଦୃକ୍ପରଂ ପାପମନୃତାଦିହ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପାପ କରି ମଧ୍ୟ ନିଜର ପାପ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରେ ନାହିଁ, ରାଜା, ଏହି ସଂସାରରେ ମିଥ୍ୟାଠାରୁ ଅଧିକ ପାପ କିଛି ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ତେ ହୃଦଯଂ ଵେଦ ସତ୍ଯସ୍ଯୈଵାନୃତସ୍ଯ ଚ। କଲ୍ଯାଣାଵେକ୍ଷଣଂ ତସ୍ମାତ୍କର୍ତୁମର୍ହସି ଧର୍ମତଃ
ତୁମର ହୃଦୟ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା, ଦୁଇଟିକୁ ଜାଣେ; ଏହିପାଇଁ ଭଲ ହେବା ଦିଗରେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବା ଉଚିତ।
ଯୋ ନ କାମାନ୍ନ ଚ କ୍ରୋଧାନ୍ନ ଦ୍ରୋହାଦତିଵର୍ତତେ। ଅମିତ୍ରଂ ଵାପି ମିତ୍ରଂ ଵା ସ ଏଵୋତ୍ତମପୂରୁଷଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ କାମନା, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା ଦ୍ୱାରା କେବେ ବି ନିଜ ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ମିତ୍ର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ଯେହେଉଁଠି ହେଉ, ସେଉଁଠି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ।
ଅନୃତଶ୍ଚେତ୍ପ୍ରସଙ୍ଗସ୍ତେ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାସି ନ ଚେତ୍ସ୍ଵଯମ୍। ଆଶ୍ରମଂ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଦୃଶୋ ନାସ୍ତି ସଙ୍ଗତଂ
ଯଦି ତୁମେ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତି ଝୁକିଛ, ଏବଂ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କର, କିମ୍ବା ନିଜେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାଁ, ତେବେ ମୁଁ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମ ପରି ଲୋକ ସହିତ ମୋର କୌଣସି ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ଶଙ୍କମାନସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନିଶ୍ଚଯଂ କୁରୁ। ଗତିଃ ସ୍ଵରଃ ସ୍ମୃତିଃ ସତ୍ଵଂ ଶୀଲଂ ଵିଦ୍ଯା ଚ ଵିକ୍ରମଃ
ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ପୁଅ ହେବା ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ କରୁଛ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ କର। ବଂଶ, ସ୍ୱର, ସ୍ମୃତି, ଚରିତ୍ର, ଆଚରଣ, ଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରତାପ—ଏହି ସବୁ ଦେଖ।
ଧୃଷ୍ଣୁପ୍ରକୃତିଭାଵୌ ଚ ଆଵର୍ତା ରୋମରାଜଯଃ। ସମା ଯସ୍ଯ ଯଦା ସ୍ଯୁସ୍ତେ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଦୃଢତା, ସ୍ୱଭାବ, ଲୋମର ଗୋଲାକାର ଗଠନ ଓ ଶରୀରର ଲୋମର ବିନ୍ୟାସ ଏକ ରୂପ ଥାଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଲୋକଟି ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅଟୁଟ ଭାବେ ହୁଏ।
ସାଦୃଶ୍ଯେନୋଦ୍ଧଋତଂ ବିମ୍ବଂ ତଵ ଦେହାଦ୍ଵିଶାଂପତେ। ତାତେତି ଭାଷମାଣଂ ଵୈ ମା ସ୍ମ ରାଜନ୍ଵୃଥା କୃଥାଃ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ଦେହରୁ ଏକ ଅନୁରୂପ ଚିତ୍ର ତିଆରି ହୋଇଛି; ଯିଏ ତୁମକୁ 'ପିତା' ବୋଲି ଡାକେ, ତାଙ୍କୁ ଅବ୍ୟର୍ଥ କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।