ଶଲ୍ଯଂ ଚ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ନଵଭିଃ ପୃଷତ୍କୈ- ର୍ଦୁର୍ଯୋଧଂ ଵକ୍ଷସି ନିର୍ବିଭେଦ।' ଵିନାଦଯାମାସ ତତୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ଯ ରଵେଣ ଶୌରିଃ
ସେ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ନବଟି ବାଣରେ ଘାତ କଲେ ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଛାତିରେ ବାଣ ଲାଗିଲା। ତାପରେ ଶୌରି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧନିଷ୍କାଙ୍ଗଦକୁଣ୍ଡଲଂ ତଂ ରଜୋଵିକୀର୍ଣାଞ୍ଚିତପଦ୍ମନେତ୍ରମ୍ । ଵିଶୁଦ୍ଧଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ପ୍ରଗୃହୀତଶଙ୍ଖଂ ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ
ମୁକୁଟ, ବାହୁବନ୍ଦ, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧୂଳିରେ ଢାକା, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ୍ତ ଓ ଶଂଖ ଧରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁରୁମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ମୃଦଙ୍ଗଭେରୀପଣଵପ୍ରଣାଦା ନେମିସ୍ଵନା ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନାଶ୍ଚ। ସସିଂହନାଦାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁରୁଗ୍ରାଃ ସର୍ଵେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ତତଃ କୁରୂଣାମ୍
ତାପରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିବିରରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ଭେରୀ, ପଣବ, ଚକ୍ରର ଗଞ୍ଜନ, ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵଘୋଷଃ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁକଲ୍ପୋ ଜଗାମ ପାର୍ଥସ୍ଯ ନଭୋ ଦିଶଶ୍ଚ। ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ବାଣା ଵିମଲାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସର୍ଵା ଦିଶଃ ପାଣ୍ଡଵଚାପମୁକ୍ତାଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷର ଧ୍ୱନି ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ପରି ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଲା। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଧନୁଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ବାଣ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ତଂ କୌରଵାଣାମଧିପୋ ଜଵେନ ଭୀଷ୍ମେଣ ଭୂରିଶ୍ରଵସା ଚ ସାର୍ଧମ୍। ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯଯାଵୁଦ୍ଯତବାଣପାଣିଃ କକ୍ଷଂ ଦିଧକ୍ଷନ୍ନିଵ ଧୂମକେତୁଃ
କୁରୁମାନଙ୍କ ନେତା, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କ ସହିତ, ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଉଠିଲେ, ଉଠା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା ଧୂମକେତୁ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ଅଥାର୍ଜୁନାଯ ପ୍ରଜିଘାଯ ଭଲ୍ଲାନ୍ ଭୂରିଶ୍ରଵାଃ ସପ୍ତ ସୁଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନ୍। ଦୁର୍ଯୋଦନସ୍ତୋମରମୁଗ୍ରଵେଗଂ ଶଲ୍ଯୋ ଗଦାଂ ଶାନ୍ତନଵଶ୍ଚ ଶକ୍ତିମ୍
ତାପରେ ଭୂରିଶ୍ରବାସ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାତଟି ସୁନା ଓ ପାଖି ଥିବା ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଏକ ତୋମାର ଛାଡ଼ିଲେ, ଶଲ୍ୟ ଗଦା ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ ସପ୍ତଭିଃ ସପ୍ତ ଶରପ୍ରଵେକାନ୍ ସଂଵାର୍ଯ ଭୀରିଶ୍ରଵସା ଵିସୃଷ୍ଟାନ୍ । ଶିତେନ ଦୁର୍ଯୋଧନବାହୁମୁକ୍ତଂ କ୍ଷୁରେଣ ତତ୍ତୋମରମୁନ୍ମମାଥ
ସେ, ଭୂରିଶ୍ରବାସ୍ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସାତଟି ତୀରକୁ ସାତଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ରୋକି, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୋମରକୁ ଧାରାଳ କ୍ଷୁରପ୍ରମୁଖ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତଃ ଶୁଭାମାପତତୀଂ ସ ଶକ୍ତିଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭାଂ ଶାନ୍ତନଵେନ ମୁକ୍ତାମ୍। ଗଦାଂ ଚ ମଦ୍ରାଧିପବାହୁମୁକ୍ତାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶରାଭ୍ଯାଂ ନିଚର୍ତ ଵୀରଃ
ତାପରେ, ଶାନ୍ତନୁବଂଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା ଶୁଭ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ଏବଂ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟିଥିବା ଗଦାକୁ, ସେ ବୀର ଦୁଇଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ବଲଵଦ୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଧନୁର୍ଗାଣ୍ଡିଵମପ୍ରମେଯମ୍ । ମାହେନ୍ଦ୍ରମସ୍ରଂ ଵିଧିଵତ୍ସୁଘୋରଂ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରାଦ୍ଭୁତମନ୍ତରିକ୍ଷେ
ତାପରେ, ସେ ଦୁଇହାତରେ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅପରିମିତ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷକୁ ଟାଣି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ତେନୋତ୍ତମାସ୍ତ୍ରେଣ ତତୋ ମହାତ୍ମା ସର୍ଵାଣ୍ଯନୀକାନି ମହାଧନୁଷ୍ମାନ୍। ଶରୌଘଜାଲୈର୍ଵିମଲାଗ୍ନିଵର୍ଣୈ- ର୍ନିଵାରଯାମାସ କିରୀଟମାଲୀ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ମହାଧନୁର୍ଧରୀ ଓ ମୁକୁଟଧାରୀ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପଛେଇଦେଲେ।
ଶିଲୀମୁଖାଃ ପାର୍ଥଧନୁଃପ୍ରମୁକ୍ତା ରଥାନ୍ଧ୍ଵଜାଗ୍ରାଣି ଧନୂଂଷି ବାହୂନ୍ । ନିକୃତ୍ଯ ଦେହାନ୍ଵିଵିଶୁଃ ପରେଷାଂ ନରେନ୍ଦ୍ରନାଗେନ୍ଦ୍ରତୁରଙ୍ଗମାଣାମ୍
ପାର୍ଥଙ୍କ ଧନୁଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଶତ୍ରୁ ରଥୀମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜ, ଧନୁଷ ଓ ବାହୁକୁ କାଟି, ରାଜା, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ଭେଦି ପ୍ରବେଶ କଲା।
ତତୋ ଦିଶଃ ସୋଽନୁଦିଶଶ୍ଚ ପାର୍ଥଃ ଶରୈଃ ସୁଧାରୈଃ ସମରେ ଵିତତ୍ଯ । ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ମନାଂସି ତେଷାଂ କିରୀଟମାଲୀ ଵ୍ଯଥଯାଂଚକାର
ତାପରେ, ପାର୍ଥ ସମରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରର ବର୍ଷା କରି, ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ, ସେ ମୁକୁଟଧାରୀ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତଥା ଘୋରତମେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଶଙ୍ଖସ୍ଵନା ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନାଶ୍ଚ। ଅନ୍ତର୍ହିତା ଗାଣ୍ଡିଵନିଃସ୍ଵନେନ ବଭୂଵୁରୁଗ୍ରାଶ୍ଵରଥପ୍ରଣାଦାଃ
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଗାଣ୍ଡୀବର ଗର୍ଜନରେ ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଲୁଚିଗଲା, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦଂ ତମଥୋ ଵିଦିତ୍ଵା ଵିରାଟରାଜପ୍ରମୁଖାଃ ପ୍ରଵୀରାଃ। ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋ ଦ୍ରୁପଦଶ୍ଚ ଵୀର- ସ୍ତଂ ଦେଶମାଜଗ୍ମୁରଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ
ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବୀରାଟ ରାଜାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବୀରମାନେ ଓ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଅଦମ୍ୟ ମନୋବଳରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵାଣି ସୈନ୍ଯାନି ତୁ ତାଵକାନି ଯତୋଯତୋ ଗାଣ୍ଡିଵଜଃ ପ୍ରଣାଦଃ । ତତସ୍ତତଃ ସନ୍ନତିମେଵ ଜଗ୍ମୁ- ର୍ନ ତଂ ପ୍ରତୀପୋଽଭିସସାର କଶ୍ଚିତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ସେଠି ସେଠି ତୁମ ସମସ୍ତ ସେନା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲା; କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିପକ୍ଷରେ ଯିବାକୁ ସାହସ କଲେନି।
ତସ୍ମିନ୍ସୁଘୋରେ କନୃପ ସଂପ୍ରହାରେ ହତାଃ ପ୍ରଵୀରାଃ ସରଥାଶ୍ଵସୂତାଃ। ଗଜାଶ୍ଚ ନାରାଚନିପାତତପ୍ତା ମହାପତାକାଃ ଶୁଭରୁକ୍ମକକ୍ଷ୍ଯାଃ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀର, ରଥୀ ଓ ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ତୀରର ତାପରେ ହାତୀମାନେ, ମହାଧ୍ୱଜ ଓ ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲେ।
ପରୀତସତ୍ଵାଃ ସହସା ନିପେତୁଃ କିରୀଟିନା ଭିନ୍ନତନୁତ୍ରକାଯାଃ । ଦୃଢଂ ହତାଃ ପାତ୍ରିଭିରୁଗ୍ରଵେଗୈଃ ପାର୍ଥେନ ଭଲ୍ଲୈର୍ଵିମଲୈଃ ଶିତାଗ୍ନୈଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ମୁକୁଟଧାରୀ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଅଗ୍ନିପରି ତୀରରେ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ ପାଇ ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ଢେଇପଡ଼ିଲେ।
ନିକୃତ୍ତଯନ୍ତ୍ରା ନିହତେନ୍ଦ୍ରକୀଲା ଧ୍ଵଜା ମହାନ୍ତୋ ଧ୍ଵଜିନିମୁଖେଷୁ। ପଦାତିସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ରଥାଶ୍ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ହଯାଶ୍ଚ ନାଗାଶ୍ଚ ଧନଞ୍ଜଯେନ
ଯୁଦ୍ଧମୁଖରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧ୍ୱଜମାନେ, ଯାଞ୍ଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଏବଂ ଧ୍ୱଜଦଣ୍ଡ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ପଦାତି, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ।
ବାଣାହତାସ୍ତୂର୍ଣମପେତସତ୍ଵା ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ଗାତ୍ରାଣି ନିପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାମ୍ । ଐନ୍ଦ୍ରେଣ ତେନାସ୍ତ୍ରଵରେଣ ରାଜନ୍ ମହାହଵେ ଭିନ୍ନତନୁତ୍ରଦେହାଃ
ତୀର ଆଘାତରେ ଜୀବନଶକ୍ତି ହରାଇ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭୂମିରେ ଢେଇପଡ଼ିଲେ; ଏଇ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହେ ରାଜା।
ତତଃ ଶରୌଘୈର୍ନିଶିତୈଃ କିରୀଟିନା ନୃଦେହଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତଲୋହିତୋଦା। ନଦୀ ସୁଘୋରା ନରମେଦଫେନା ପ୍ରଵର୍ତିତା ତତ୍ର ରଣାଜିରେ ଵୈ
ତାପରେ, ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରୁ ମଣିଷ ଦେହ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ରକ୍ତର ଭୟଙ୍କର ନଦୀ, ମାଂସ ଫେନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଵେଗେନ ସାଽତୀଵ ପୃଥୁପ୍ରଵାହା ପରେତନାଗାଶ୍ଵଶରୀରରୋଧାଃ। ନରେନ୍ଦ୍ରମଞ୍ଜୋଚ୍ଛ୍ରିତମାଂସପଙ୍କାଃ ପ୍ରଭୂତରକ୍ଷୋଗଣଭୂତସେଵିତା
ସେ ନଦୀ ତୀବ୍ର ଓ ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରବାହରେ, ମୃତ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଦେହରେ ବାଧା ପାଇ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମାଂସ ତଟରେ ଚଢ଼ିଯାଇଥିଲା; ଏହା ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୂତମାନେ ଆସି ଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ଶିରଃକପାଲାକୁଲକେଶଶାଦ୍ଵଲା ଶରୀରସଙ୍ଘାତସହସ୍ରଵାହିନୀ । ଵିଶୀର୍ଣନାନାକଵଚୋର୍ମିସଂକୁଲା ନରାଶ୍ଵନାଗାସ୍ଥିନିକୃତ୍ତଶର୍କରା
ସେ ନଦୀର ତଟ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ, ଖୋପ ଓ କେଶ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା; ଏହାର ପାଣି ହଜାର ଦେହରେ ଗଠିତ, ଭିନ୍ନ କବଚର ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିଲା, ମଣିଷ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀର କାଟାଯାଇଥିବା ଅସ୍ଥି ଏହାର କଣ୍କଡ଼ ହୋଇଥିଲା।
ଶ୍ଵକଙ୍କଶାଲାଵୃକଗୃଧ୍ରକାକୈଃ କ୍ରଵ୍ଯାଦସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ତରକ୍ଷୁଭିଶ୍ଚ। ଉପେତକୂଲାଂ ଦଦୃଶୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ କ୍ରୂରାଂ ମହାଵୈତରଣୀପ୍ରକାଶାମ୍
ମଣିଷମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ନଦୀର ତଟ ଶ୍ୱ, କଙ୍କ, ଶାଳ, ବଘୁ, କାଉଁଡ଼ିଆ, ମାଂସଭୋଜୀ ଓ ବାଘମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି; ଏହା ଦେଖି ମହା ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ପ୍ରଵର୍ତିତାମର୍ଜୁନବାଣସଙ୍ଘୈ- ର୍ମେଦୋଵସାସୃକପ୍ରଵହାଂ ସୁଭୀମାମ୍। ହତପ୍ରଵୀରାଂ ଚ ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସେନାଂ କୁରୂଣାମଥ ଫଲ୍ଗୁନେନ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷାରେ ଚାଲିଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ମେଦ, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ନଦୀ ବହୁଥିଲା; ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୌରବ ସେନା ଏପରି ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ତେ ଚେଦିପାଞ୍ଚାଲକରୂଷମତ୍ସ୍ଯାଃ ପାର୍ଥାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସହିତାଃ ପ୍ରଣେଦୁଃ । ଜଯପ୍ରଗଲ୍ଭାଃକ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରାଃ ସଂତ୍ରାସଯନ୍ତଃ କୁରୁଵୀରଯୋଧାନ୍
ତେଦିଅପି, ଚେଦି, ପଞ୍ଚାଳ, କରୂଷ, ମତ୍ସ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଏକାଠି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହୁଁକାର ଦେଲେ। ସେମାନେ ବିଜୟରେ ନିଶ୍ଚିତ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ହୁଁକାର କୁରୁ ସେନାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା।
ହତପ୍ରଵୀରାଣି ବଲାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିରୀଟିନା ଶତ୍ରୁଭଯାଵହେନ । ଵିତ୍ରାସ୍ଯ ସେନାଂ ଧ୍ଵଜିନୀପତୀନାଂ ସିଂହୋ ମୃଗାଣାମିଵ ଯୂଥସଙ୍ଘାନ୍
ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିବା ଓ ସେନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିହତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେନାପତିମାନେ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହରିଣମାନେ ଯେପରି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ଵିନେଦତୁସ୍ତାଵତିହର୍ଷଯୁକ୍ତୌ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଚ ଜନାର୍ଦନଶ୍ଚ। ତତୋ ରଵିଂ ସଂଵୃତରଶ୍ମିଜାଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୃଶଂ ଶସ୍ତ୍ରପରିକ୍ଷତାଙ୍ଗାଃ
ତାପରେ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହୁଁକାର ଦେଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀବ୍ର କିରଣରେ ଢାକିଯାଇଛି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଶସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ଭଳି ଆହତ।
ତଦୈନ୍ଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ଵିତତଂ ଚ ଘୋର- ମସହ୍ଯମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଯୁଗାନ୍ତକଲ୍ପମ୍ । ଅଥାପଯାନଂ କୁରଵଃ ସଭୀଷ୍ମାଃ ସଦ୍ରୋଣଦୁର୍ଯୋଧନବାହ୍ଲିକାଶ୍ଚ
ତେବେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅସହ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷ ହେଉଛି ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଏହାକୁ ଦେଖି ବୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ବାହ୍ଲିକ ଓ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ପଛକୁ ହଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚକ୍ରୁର୍ନିଶାଂ ସନ୍ଧିଗତାଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଭାଵସୋର୍ଲୋହିତରାଗଯୁକ୍ତାମ୍। ଅଵାପଯ କୀର୍ତି ଚ ଯଶଶ୍ଚ ଲୋକେ ଵିଜିତ୍ଯ ଶତ୍ରୂଂଶ୍ଚ ଧନଂଜଯୋଽପି
ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ରାତି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ହାସଲ କରି, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଯଶ ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଯଯୌ ନରେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସହସୋଦରୈଶ୍ଚ ସମାପ୍ତକର୍ମା ଶିବିରଂ ନିଶାଯାମ୍। ତତଃ ପ୍ରଜଜ୍ଞେ ତୁମୁଲଃ କୁରୂଣାଂ ନିଶାମୁଖେ ଘୋରତମଃ ପ୍ରଣାଦଃ
ରାଜାମାନେ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ, କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ଧନଞ୍ଜୟ ରାତିରେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ରାତି ଆରମ୍ଭରେ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।