ଏହ୍ଯେହି ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ମାଧଵ ଚକ୍ରପାଣେ। ପ୍ରସହ୍ଯ ମାଂ ପାତଯ ଲୋକନାଥ ରଥୋତ୍ତମାତ୍ସର୍ଵଶରଣ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ
ଆସନ୍ତୁ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଠାକୁର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ମାଧବ, ଚକ୍ରଧାରୀ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣ ମୋତେ ଜୋରକରି ଏହି ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ଫେଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।
ତ୍ଵଯା ହତସ୍ଯାପି ମମାଽଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରେଯଃ ପରିସ୍ମିନ୍ନିହ ଚୈଵ ଲୋକେ। ସଂଭାଵିତୋଽସ୍ମ୍ଯନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣିନାଥ ଲୋକୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଵୀର ତଵାଭିଯାନାତ୍
କୃଷ୍ଣ, ଆଜି ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ। ଆପଣ, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣି ଜାତିର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲି।
ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ତତସ୍ତ୍ଵରାଵାନ୍ ପାର୍ଥୋଽପ୍ଯନୁଦ୍ରୁତ୍ଯ ଯଦୁପ୍ରଵୀରମ୍। ଜଗ୍ରାହ ପୀନୋତ୍ତମଲମ୍ବବାହୁଂ ବାହ୍ଵୋର୍ହରିଂ ଵ୍ଯାଯତପୀନବାହୁଃ
ତାପରେ, ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ଅର୍ଜୁନ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମଜବୁତ, ଲମ୍ବା ଓ ମୋଟା ବାହୁକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ଧରିଲେ।
ନିଗୃହ୍ଯମଣାଶ୍ଚ ତଦାଽଽଦିଦେଵୋ ଭୃଶ ସରୋଷଃ କିଲ ନାମ ଯୋଗୀ । ଆଦାଯ ଵେଗେନ ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୁ- ର୍ଜିଷ୍ଣୁଂ ମହାଵାତ ଇଵୈକଵୃକ୍ଷମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା, ଏହି ମହାଦେବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲେ। ବେଗରେ ଚାଲି, ବିଷ୍ଣୁ ଯେପରି ଯୋଗୀ ଭଳି ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ, ଏକ ମହାବାତାସ ଯେପରି ଏକା ଗଛକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ପାର୍ଥସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ବଲେନ ପାଦୌ ଭୀଷ୍ମାନ୍ତିକଂ ତୂର୍ଣମଭିଦ୍ରଵନ୍ତମ୍। ବଲାନ୍ନିଜଗ୍ରାହ ହରିଂ କିରୀଟୀ ପଦେଽଥ ରାଜନ୍ଦଶମେ କଥଂଚିତ୍
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପାଦକୁ ଶକ୍ତିରେ ଭଲଭାବେ ଭିତି କରି, ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ଧରିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦିଗକୁ ତୁରନ୍ତ ଧାଉଥିଲେ। ରାଜା, ଦଶମ ପଦକୁ ଯାଇ ଅର୍ଜୁନ କିଛିପରି ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରିଲେ।
ଅଵସ୍ଥିତଂ ଚ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରୀତୋଽର୍ଜୁନଃ କାଞ୍ଚନଚିତ୍ରମାଲୀ। ଉଵାଚ କୋପେ ପ୍ରତିସଂହରେତି ଗତିର୍ଭଵାନ୍କେଶଵ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ସୁନ୍ଦର ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଖୁସି ଓ କ୍ରୋଧ ଭିତରେ କହିଲେ: 'କେଶବ, ଆପଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟାକରି ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।'
ନ ହାସ୍ଯତେ କର୍ମ ଯଥାପ୍ରତିଜ୍ଞଂ ପୁତ୍ରୈଃ ଶପେ କେଶଵ ସୋଦରୈଶ୍ଚ । ଅନ୍ତଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା କୁରୂଣାଂ ତ୍ଵଯାଽହମିନ୍ଦ୍ରାନୁଜସଂପ୍ରଯୁକ୍ତଃ
କେଶବ, ଯେପରି ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ପୁଅ ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ ନେଉଛି। ଆପଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, ମୋତେ ସହାୟ କରି, ମୁଁ କୁରୁମାନେଙ୍କର ସମାପ୍ତି କରିଦେବି।
ତତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ସମଯଂ ଚ ତସ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ ପ୍ରୀତମନା ନିଶମ୍ଯ। ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରିଯେ କୌରଵସତ୍ତମସ୍ଯ ରଥଂ ସଚକ୍ରଃ ପୁନରାରୁରୋହ
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ଶପଥ ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ ହେଲେ ଏବଂ ଚକ୍ର ସହିତ ପୁଣି ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ସମଵାପ୍ଯ ଭୀଷ୍ମଃ କୃତାଞ୍ଚଲିଃ ସ୍ତୁତ୍ଯମଥାକରୋଦ୍ଵୈ । ତ୍ରୈଵିକ୍ରମେ ଯସ୍ଯ ଵପୁର୍ବଭାସେ ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସମୁଞ୍ଜ୍ଵଲନ୍ତମ୍
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ତିନିଟି ପଦକ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଚମକିଥିଲା।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶଙ୍ଖଂ ଦ୍ଵିଷତାକଂ ନିହନ୍ତା ସ ତାନଭୂଷୂନ୍ପୁନରାଦଦାନଃ । ଭୀଷ୍ମଂ ଶରୈଃ ସଂପରିଵାର୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଚିଚ୍ଛେଦ ଭୂରିଶ୍ରଵସଶ୍ଚ ଚାପମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଧରି, ପୁଣି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବାଣରେ ଘେରି, ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କ ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଶଲ୍ଯଂ ଚ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ନଵଭିଃ ପୃଷତ୍କୈ- ର୍ଦୁର୍ଯୋଧଂ ଵକ୍ଷସି ନିର୍ବିଭେଦ।' ଵିନାଦଯାମାସ ତତୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ଯ ରଵେଣ ଶୌରିଃ
ସେ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ନବଟି ବାଣରେ ଘାତ କଲେ ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଛାତିରେ ବାଣ ଲାଗିଲା। ତାପରେ ଶୌରି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧନିଷ୍କାଙ୍ଗଦକୁଣ୍ଡଲଂ ତଂ ରଜୋଵିକୀର୍ଣାଞ୍ଚିତପଦ୍ମନେତ୍ରମ୍ । ଵିଶୁଦ୍ଧଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ପ୍ରଗୃହୀତଶଙ୍ଖଂ ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ
ମୁକୁଟ, ବାହୁବନ୍ଦ, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧୂଳିରେ ଢାକା, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ୍ତ ଓ ଶଂଖ ଧରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁରୁମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ମୃଦଙ୍ଗଭେରୀପଣଵପ୍ରଣାଦା ନେମିସ୍ଵନା ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନାଶ୍ଚ। ସସିଂହନାଦାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁରୁଗ୍ରାଃ ସର୍ଵେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ତତଃ କୁରୂଣାମ୍
ତାପରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିବିରରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ଭେରୀ, ପଣବ, ଚକ୍ରର ଗଞ୍ଜନ, ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵଘୋଷଃ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁକଲ୍ପୋ ଜଗାମ ପାର୍ଥସ୍ଯ ନଭୋ ଦିଶଶ୍ଚ। ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ବାଣା ଵିମଲାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସର୍ଵା ଦିଶଃ ପାଣ୍ଡଵଚାପମୁକ୍ତାଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷର ଧ୍ୱନି ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ପରି ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଲା। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଧନୁଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ବାଣ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ତଂ କୌରଵାଣାମଧିପୋ ଜଵେନ ଭୀଷ୍ମେଣ ଭୂରିଶ୍ରଵସା ଚ ସାର୍ଧମ୍। ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯଯାଵୁଦ୍ଯତବାଣପାଣିଃ କକ୍ଷଂ ଦିଧକ୍ଷନ୍ନିଵ ଧୂମକେତୁଃ
କୁରୁମାନଙ୍କ ନେତା, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କ ସହିତ, ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଉଠିଲେ, ଉଠା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା ଧୂମକେତୁ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ଅଥାର୍ଜୁନାଯ ପ୍ରଜିଘାଯ ଭଲ୍ଲାନ୍ ଭୂରିଶ୍ରଵାଃ ସପ୍ତ ସୁଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନ୍। ଦୁର୍ଯୋଦନସ୍ତୋମରମୁଗ୍ରଵେଗଂ ଶଲ୍ଯୋ ଗଦାଂ ଶାନ୍ତନଵଶ୍ଚ ଶକ୍ତିମ୍
ତାପରେ ଭୂରିଶ୍ରବାସ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାତଟି ସୁନା ଓ ପାଖି ଥିବା ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଏକ ତୋମାର ଛାଡ଼ିଲେ, ଶଲ୍ୟ ଗଦା ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ ସପ୍ତଭିଃ ସପ୍ତ ଶରପ୍ରଵେକାନ୍ ସଂଵାର୍ଯ ଭୀରିଶ୍ରଵସା ଵିସୃଷ୍ଟାନ୍ । ଶିତେନ ଦୁର୍ଯୋଧନବାହୁମୁକ୍ତଂ କ୍ଷୁରେଣ ତତ୍ତୋମରମୁନ୍ମମାଥ
ସେ, ଭୂରିଶ୍ରବାସ୍ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସାତଟି ତୀରକୁ ସାତଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ରୋକି, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୋମରକୁ ଧାରାଳ କ୍ଷୁରପ୍ରମୁଖ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତଃ ଶୁଭାମାପତତୀଂ ସ ଶକ୍ତିଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭାଂ ଶାନ୍ତନଵେନ ମୁକ୍ତାମ୍। ଗଦାଂ ଚ ମଦ୍ରାଧିପବାହୁମୁକ୍ତାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶରାଭ୍ଯାଂ ନିଚର୍ତ ଵୀରଃ
ତାପରେ, ଶାନ୍ତନୁବଂଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା ଶୁଭ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ଏବଂ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟିଥିବା ଗଦାକୁ, ସେ ବୀର ଦୁଇଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ବଲଵଦ୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଧନୁର୍ଗାଣ୍ଡିଵମପ୍ରମେଯମ୍ । ମାହେନ୍ଦ୍ରମସ୍ରଂ ଵିଧିଵତ୍ସୁଘୋରଂ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରାଦ୍ଭୁତମନ୍ତରିକ୍ଷେ
ତାପରେ, ସେ ଦୁଇହାତରେ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅପରିମିତ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷକୁ ଟାଣି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ତେନୋତ୍ତମାସ୍ତ୍ରେଣ ତତୋ ମହାତ୍ମା ସର୍ଵାଣ୍ଯନୀକାନି ମହାଧନୁଷ୍ମାନ୍। ଶରୌଘଜାଲୈର୍ଵିମଲାଗ୍ନିଵର୍ଣୈ- ର୍ନିଵାରଯାମାସ କିରୀଟମାଲୀ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ମହାଧନୁର୍ଧରୀ ଓ ମୁକୁଟଧାରୀ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପଛେଇଦେଲେ।
ଶିଲୀମୁଖାଃ ପାର୍ଥଧନୁଃପ୍ରମୁକ୍ତା ରଥାନ୍ଧ୍ଵଜାଗ୍ରାଣି ଧନୂଂଷି ବାହୂନ୍ । ନିକୃତ୍ଯ ଦେହାନ୍ଵିଵିଶୁଃ ପରେଷାଂ ନରେନ୍ଦ୍ରନାଗେନ୍ଦ୍ରତୁରଙ୍ଗମାଣାମ୍
ପାର୍ଥଙ୍କ ଧନୁଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଶତ୍ରୁ ରଥୀମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜ, ଧନୁଷ ଓ ବାହୁକୁ କାଟି, ରାଜା, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ଭେଦି ପ୍ରବେଶ କଲା।
ତତୋ ଦିଶଃ ସୋଽନୁଦିଶଶ୍ଚ ପାର୍ଥଃ ଶରୈଃ ସୁଧାରୈଃ ସମରେ ଵିତତ୍ଯ । ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ମନାଂସି ତେଷାଂ କିରୀଟମାଲୀ ଵ୍ଯଥଯାଂଚକାର
ତାପରେ, ପାର୍ଥ ସମରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରର ବର୍ଷା କରି, ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମନକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ, ସେ ମୁକୁଟଧାରୀ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତଥା ଘୋରତମେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଶଙ୍ଖସ୍ଵନା ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନାଶ୍ଚ। ଅନ୍ତର୍ହିତା ଗାଣ୍ଡିଵନିଃସ୍ଵନେନ ବଭୂଵୁରୁଗ୍ରାଶ୍ଵରଥପ୍ରଣାଦାଃ
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଗାଣ୍ଡୀବର ଗର୍ଜନରେ ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଲୁଚିଗଲା, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦଂ ତମଥୋ ଵିଦିତ୍ଵା ଵିରାଟରାଜପ୍ରମୁଖାଃ ପ୍ରଵୀରାଃ। ପାଞ୍ଚାଲରାଜୋ ଦ୍ରୁପଦଶ୍ଚ ଵୀର- ସ୍ତଂ ଦେଶମାଜଗ୍ମୁରଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ
ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବୀରାଟ ରାଜାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବୀରମାନେ ଓ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଅଦମ୍ୟ ମନୋବଳରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵାଣି ସୈନ୍ଯାନି ତୁ ତାଵକାନି ଯତୋଯତୋ ଗାଣ୍ଡିଵଜଃ ପ୍ରଣାଦଃ । ତତସ୍ତତଃ ସନ୍ନତିମେଵ ଜଗ୍ମୁ- ର୍ନ ତଂ ପ୍ରତୀପୋଽଭିସସାର କଶ୍ଚିତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ସେଠି ସେଠି ତୁମ ସମସ୍ତ ସେନା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲା; କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିପକ୍ଷରେ ଯିବାକୁ ସାହସ କଲେନି।
ତସ୍ମିନ୍ସୁଘୋରେ କନୃପ ସଂପ୍ରହାରେ ହତାଃ ପ୍ରଵୀରାଃ ସରଥାଶ୍ଵସୂତାଃ। ଗଜାଶ୍ଚ ନାରାଚନିପାତତପ୍ତା ମହାପତାକାଃ ଶୁଭରୁକ୍ମକକ୍ଷ୍ଯାଃ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀର, ରଥୀ ଓ ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ତୀରର ତାପରେ ହାତୀମାନେ, ମହାଧ୍ୱଜ ଓ ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲେ।
ପରୀତସତ୍ଵାଃ ସହସା ନିପେତୁଃ କିରୀଟିନା ଭିନ୍ନତନୁତ୍ରକାଯାଃ । ଦୃଢଂ ହତାଃ ପାତ୍ରିଭିରୁଗ୍ରଵେଗୈଃ ପାର୍ଥେନ ଭଲ୍ଲୈର୍ଵିମଲୈଃ ଶିତାଗ୍ନୈଃ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ମୁକୁଟଧାରୀ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଅଗ୍ନିପରି ତୀରରେ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ ପାଇ ସେମାନେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ଢେଇପଡ଼ିଲେ।
ନିକୃତ୍ତଯନ୍ତ୍ରା ନିହତେନ୍ଦ୍ରକୀଲା ଧ୍ଵଜା ମହାନ୍ତୋ ଧ୍ଵଜିନିମୁଖେଷୁ। ପଦାତିସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ରଥାଶ୍ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ହଯାଶ୍ଚ ନାଗାଶ୍ଚ ଧନଞ୍ଜଯେନ
ଯୁଦ୍ଧମୁଖରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧ୍ୱଜମାନେ, ଯାଞ୍ଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଏବଂ ଧ୍ୱଜଦଣ୍ଡ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା; ପଦାତି, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ତୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ।
ବାଣାହତାସ୍ତୂର୍ଣମପେତସତ୍ଵା ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ଗାତ୍ରାଣି ନିପେତୁରୁର୍ଵ୍ଯାମ୍ । ଐନ୍ଦ୍ରେଣ ତେନାସ୍ତ୍ରଵରେଣ ରାଜନ୍ ମହାହଵେ ଭିନ୍ନତନୁତ୍ରଦେହାଃ
ତୀର ଆଘାତରେ ଜୀବନଶକ୍ତି ହରାଇ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭୂମିରେ ଢେଇପଡ଼ିଲେ; ଏଇ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହେ ରାଜା।
ତତଃ ଶରୌଘୈର୍ନିଶିତୈଃ କିରୀଟିନା ନୃଦେହଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତଲୋହିତୋଦା। ନଦୀ ସୁଘୋରା ନରମେଦଫେନା ପ୍ରଵର୍ତିତା ତତ୍ର ରଣାଜିରେ ଵୈ
ତାପରେ, ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରୁ ମଣିଷ ଦେହ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ରକ୍ତର ଭୟଙ୍କର ନଦୀ, ମାଂସ ଫେନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା।