ତସ୍ମାଦହଂ ଗୃହ୍ଯ ରଥାଙ୍ଗମୁଗ୍ରଂ ପ୍ରାଣଂ ହରିଷ୍ଯାମି ମହାଵ୍ରତସ୍ଯ। ନିହତ୍ଯ ଭୀଷ୍ମଂ ସଗଣଂ ତଥାଜୌ ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ଶୈନେଯ ରଥପ୍ରଵୀରୌ
'ସେଇପାଇଁ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ରଥଚକ୍ର ଧରି, ସେ ମହାବ୍ରତୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେଇଦେବି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ଓ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶିନିପୁତ୍ର, ସେମାନେ ରଥଯୋଦ୍ଧା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ସଂପାଦଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହମଦ୍ଯ ହୃଷ୍ଟଃ
'ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବି!'
ଇତୀଦମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମହାନୁଭାଵଃ ସସ୍ମାର ଚକ୍ରଂ ନିଶିତଂ ପୁରାଣମ୍। ସୁଦର୍ଶନଂ ଚିନ୍ତିତମାତ୍ରମେଵ ତସ୍ଯାଗ୍ରହସ୍ତଂ ସ୍ଵଯମାରୁରୋହ
ଏପରି କହି, ସେ ମହାନୁଭାବ ପୁରୁଣା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଏହି ଚକ୍ର ଭାବିଲେ ମାତ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ଆସିଗଲା।
ତଚ୍ଚକ୍ରପଦ୍ମଂ ପ୍ରଗୃହୀତମାଜୌ ରରାଜ ନାରାଯଣବାହୁନାଲମ୍। ଯଥାଦିପଦ୍ମଂ ତରୁଣାର୍କଵର୍ଣଂ ରରାଜ ନାରାଯଣନାଭିଜାତମକ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରବଳ ବାହୁରେ ଧରାଯାଇଥିବା ସେଇ ଚକ୍ର ରବିକିରଣର ରଙ୍ଗରେ ତରୁଣ ପଦ୍ମପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା; ଯେପରି ନାରାୟଣଙ୍କ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପଦ୍ମ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗେ।
ତତ୍କୃଷ୍ଣକୋପୋଦଯସୂର୍ଯବୁଦ୍ଧଂ କ୍ଷୁରାନ୍ତତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରସୁଜାତପତ୍ରମ୍। ତେସ୍ଯୈଵ ଦେହୋରୁସରଃପ୍ରରୂଢଂ ରରାଜ ନାରାଯଣବାହୁନାଲମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା, କ୍ଷୁରପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଓ ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖୁଡ଼ିଥିବା ସେ ଚକ୍ର, ତାଙ୍କର ଦେହର ବିଶାଳ ହ୍ରଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରବଳ ବାହୁରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା।
ଵେଗେନ କୃଷ୍ମଃ ପ୍ରସସାର ଭୀଷ୍ମମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦିଗରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଘନୋ ଯଥା ଖେ ତଡିତାଵନଦ୍ଧଃ
ଯେପରି ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ବନ୍ଧ ମେଘ ଦେଖାଯାଏ।
ତମାତ୍ତଚକ୍ରଂ ପ୍ରଣଦନ୍ତମୁଚ୍ଚୈଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ମହେନ୍ଦ୍ରାଵରଜଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ । ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ଭୃଶଂ ଵିନେଦୁଃ କ୍ଷଯଂ କୁରୂଣାମିଵ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା
ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, କ୍ରୋଧିତ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ ବିଲାପ କଲେ, କୌରବମାନେ ନାଶ ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି।
ସ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରଗୃହୀତଚକ୍ରଃ ସଂଵର୍ତଯିଷ୍ଯନ୍ନିଵ ସର୍ଵଲୋକମ୍। ଅଭ୍ଯୁତ୍ପତଁଲ୍ଲୋକଗୁରୁର୍ବଭାସେ ଭୂତାନି ଧକ୍ଷ୍ଯନ୍ନିଵ ଧୂମକେତୁଃ
ବାସୁଦେବ ଚକ୍ର ଧରି ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ ଭଳି ଲାଗିଲା। ସେ ଜଗତର ଗୁରୁ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଜଳାଇଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା ଧୂମକେତୁ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ଗୋଵିନ୍ଦମାଜାଵଵିମୂଢଚେତାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ମାଧଵ ଚକ୍ରପାଣେ। ପ୍ରସହ୍ଯ ମାଂ ପାତଯ ଲୋକନାଥ ରଥୋତ୍ତମାତ୍ସର୍ଵଶରଣ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ
ଆସନ୍ତୁ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଠାକୁର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ମାଧବ, ଚକ୍ରଧାରୀ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣ ମୋତେ ଜୋରକରି ଏହି ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ଫେଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।
ତ୍ଵଯା ହତସ୍ଯାପି ମମାଽଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରେଯଃ ପରିସ୍ମିନ୍ନିହ ଚୈଵ ଲୋକେ। ସଂଭାଵିତୋଽସ୍ମ୍ଯନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣିନାଥ ଲୋକୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଵୀର ତଵାଭିଯାନାତ୍
କୃଷ୍ଣ, ଆଜି ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ। ଆପଣ, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣି ଜାତିର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲି।
ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ତତସ୍ତ୍ଵରାଵାନ୍ ପାର୍ଥୋଽପ୍ଯନୁଦ୍ରୁତ୍ଯ ଯଦୁପ୍ରଵୀରମ୍। ଜଗ୍ରାହ ପୀନୋତ୍ତମଲମ୍ବବାହୁଂ ବାହ୍ଵୋର୍ହରିଂ ଵ୍ଯାଯତପୀନବାହୁଃ
ତାପରେ, ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ଅର୍ଜୁନ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମଜବୁତ, ଲମ୍ବା ଓ ମୋଟା ବାହୁକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ଧରିଲେ।
ନିଗୃହ୍ଯମଣାଶ୍ଚ ତଦାଽଽଦିଦେଵୋ ଭୃଶ ସରୋଷଃ କିଲ ନାମ ଯୋଗୀ । ଆଦାଯ ଵେଗେନ ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୁ- ର୍ଜିଷ୍ଣୁଂ ମହାଵାତ ଇଵୈକଵୃକ୍ଷମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା, ଏହି ମହାଦେବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲେ। ବେଗରେ ଚାଲି, ବିଷ୍ଣୁ ଯେପରି ଯୋଗୀ ଭଳି ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ, ଏକ ମହାବାତାସ ଯେପରି ଏକା ଗଛକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ପାର୍ଥସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ବଲେନ ପାଦୌ ଭୀଷ୍ମାନ୍ତିକଂ ତୂର୍ଣମଭିଦ୍ରଵନ୍ତମ୍। ବଲାନ୍ନିଜଗ୍ରାହ ହରିଂ କିରୀଟୀ ପଦେଽଥ ରାଜନ୍ଦଶମେ କଥଂଚିତ୍
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପାଦକୁ ଶକ୍ତିରେ ଭଲଭାବେ ଭିତି କରି, ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ଧରିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦିଗକୁ ତୁରନ୍ତ ଧାଉଥିଲେ। ରାଜା, ଦଶମ ପଦକୁ ଯାଇ ଅର୍ଜୁନ କିଛିପରି ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରିଲେ।
ଅଵସ୍ଥିତଂ ଚ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରୀତୋଽର୍ଜୁନଃ କାଞ୍ଚନଚିତ୍ରମାଲୀ। ଉଵାଚ କୋପେ ପ୍ରତିସଂହରେତି ଗତିର୍ଭଵାନ୍କେଶଵ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ସୁନ୍ଦର ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଖୁସି ଓ କ୍ରୋଧ ଭିତରେ କହିଲେ: 'କେଶବ, ଆପଣ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟାକରି ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।'
ନ ହାସ୍ଯତେ କର୍ମ ଯଥାପ୍ରତିଜ୍ଞଂ ପୁତ୍ରୈଃ ଶପେ କେଶଵ ସୋଦରୈଶ୍ଚ । ଅନ୍ତଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା କୁରୂଣାଂ ତ୍ଵଯାଽହମିନ୍ଦ୍ରାନୁଜସଂପ୍ରଯୁକ୍ତଃ
କେଶବ, ଯେପରି ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ପୁଅ ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ ନେଉଛି। ଆପଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, ମୋତେ ସହାୟ କରି, ମୁଁ କୁରୁମାନେଙ୍କର ସମାପ୍ତି କରିଦେବି।
ତତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ସମଯଂ ଚ ତସ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ ପ୍ରୀତମନା ନିଶମ୍ଯ। ସ୍ଥିତଃ ପ୍ରିଯେ କୌରଵସତ୍ତମସ୍ଯ ରଥଂ ସଚକ୍ରଃ ପୁନରାରୁରୋହ
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ଶପଥ ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ ହେଲେ ଏବଂ ଚକ୍ର ସହିତ ପୁଣି ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ସମଵାପ୍ଯ ଭୀଷ୍ମଃ କୃତାଞ୍ଚଲିଃ ସ୍ତୁତ୍ଯମଥାକରୋଦ୍ଵୈ । ତ୍ରୈଵିକ୍ରମେ ଯସ୍ଯ ଵପୁର୍ବଭାସେ ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ସମୁଞ୍ଜ୍ଵଲନ୍ତମ୍
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ତିନିଟି ପଦକ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଚମକିଥିଲା।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶଙ୍ଖଂ ଦ୍ଵିଷତାକଂ ନିହନ୍ତା ସ ତାନଭୂଷୂନ୍ପୁନରାଦଦାନଃ । ଭୀଷ୍ମଂ ଶରୈଃ ସଂପରିଵାର୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଚିଚ୍ଛେଦ ଭୂରିଶ୍ରଵସଶ୍ଚ ଚାପମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ ତାଙ୍କର ଶଂଖ ଧରି, ପୁଣି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବାଣରେ ଘେରି, ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କ ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଶଲ୍ଯଂ ଚ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ନଵଭିଃ ପୃଷତ୍କୈ- ର୍ଦୁର୍ଯୋଧଂ ଵକ୍ଷସି ନିର୍ବିଭେଦ।' ଵିନାଦଯାମାସ ତତୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ଯ ରଵେଣ ଶୌରିଃ
ସେ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ନବଟି ବାଣରେ ଘାତ କଲେ ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଛାତିରେ ବାଣ ଲାଗିଲା। ତାପରେ ଶୌରି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧନିଷ୍କାଙ୍ଗଦକୁଣ୍ଡଲଂ ତଂ ରଜୋଵିକୀର୍ଣାଞ୍ଚିତପଦ୍ମନେତ୍ରମ୍ । ଵିଶୁଦ୍ଧଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ପ୍ରଗୃହୀତଶଙ୍ଖଂ ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ
ମୁକୁଟ, ବାହୁବନ୍ଦ, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧୂଳିରେ ଢାକା, ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ୍ତ ଓ ଶଂଖ ଧରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁରୁମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ମୃଦଙ୍ଗଭେରୀପଣଵପ୍ରଣାଦା ନେମିସ୍ଵନା ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନାଶ୍ଚ। ସସିଂହନାଦାଶ୍ଚ ବଭୂଵୁରୁଗ୍ରାଃ ସର୍ଵେଷ୍ଵନୀକେଷୁ ତତଃ କୁରୂଣାମ୍
ତାପରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିବିରରେ ମୃଦଙ୍ଗ, ଭେରୀ, ପଣବ, ଚକ୍ରର ଗଞ୍ଜନ, ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵଘୋଷଃ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁକଲ୍ପୋ ଜଗାମ ପାର୍ଥସ୍ଯ ନଭୋ ଦିଶଶ୍ଚ। ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ବାଣା ଵିମଲାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସର୍ଵା ଦିଶଃ ପାଣ୍ଡଵଚାପମୁକ୍ତାଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷର ଧ୍ୱନି ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ପରି ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଲା। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଧନୁଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ବାଣ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ତଂ କୌରଵାଣାମଧିପୋ ଜଵେନ ଭୀଷ୍ମେଣ ଭୂରିଶ୍ରଵସା ଚ ସାର୍ଧମ୍। ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଯଯାଵୁଦ୍ଯତବାଣପାଣିଃ କକ୍ଷଂ ଦିଧକ୍ଷନ୍ନିଵ ଧୂମକେତୁଃ
କୁରୁମାନଙ୍କ ନେତା, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଭୂରିଶ୍ରବାସଙ୍କ ସହିତ, ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଉଠିଲେ, ଉଠା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା ଧୂମକେତୁ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ଅଥାର୍ଜୁନାଯ ପ୍ରଜିଘାଯ ଭଲ୍ଲାନ୍ ଭୂରିଶ୍ରଵାଃ ସପ୍ତ ସୁଵର୍ଣପୁଙ୍ଖାନ୍। ଦୁର୍ଯୋଦନସ୍ତୋମରମୁଗ୍ରଵେଗଂ ଶଲ୍ଯୋ ଗଦାଂ ଶାନ୍ତନଵଶ୍ଚ ଶକ୍ତିମ୍
ତାପରେ ଭୂରିଶ୍ରବାସ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାତଟି ସୁନା ଓ ପାଖି ଥିବା ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ଏକ ତୋମାର ଛାଡ଼ିଲେ, ଶଲ୍ୟ ଗଦା ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ ସପ୍ତଭିଃ ସପ୍ତ ଶରପ୍ରଵେକାନ୍ ସଂଵାର୍ଯ ଭୀରିଶ୍ରଵସା ଵିସୃଷ୍ଟାନ୍ । ଶିତେନ ଦୁର୍ଯୋଧନବାହୁମୁକ୍ତଂ କ୍ଷୁରେଣ ତତ୍ତୋମରମୁନ୍ମମାଥ
ସେ, ଭୂରିଶ୍ରବାସ୍ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସାତଟି ତୀରକୁ ସାତଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ରୋକି, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୋମରକୁ ଧାରାଳ କ୍ଷୁରପ୍ରମୁଖ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତଃ ଶୁଭାମାପତତୀଂ ସ ଶକ୍ତିଂ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭାଂ ଶାନ୍ତନଵେନ ମୁକ୍ତାମ୍। ଗଦାଂ ଚ ମଦ୍ରାଧିପବାହୁମୁକ୍ତାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶରାଭ୍ଯାଂ ନିଚର୍ତ ଵୀରଃ
ତାପରେ, ଶାନ୍ତନୁବଂଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା ଶୁଭ୍ର ଶକ୍ତିକୁ ଏବଂ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟିଥିବା ଗଦାକୁ, ସେ ବୀର ଦୁଇଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ବଲଵଦ୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଧନୁର୍ଗାଣ୍ଡିଵମପ୍ରମେଯମ୍ । ମାହେନ୍ଦ୍ରମସ୍ରଂ ଵିଧିଵତ୍ସୁଘୋରଂ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରାଦ୍ଭୁତମନ୍ତରିକ୍ଷେ
ତାପରେ, ସେ ଦୁଇହାତରେ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅପରିମିତ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷକୁ ଟାଣି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ତେନୋତ୍ତମାସ୍ତ୍ରେଣ ତତୋ ମହାତ୍ମା ସର୍ଵାଣ୍ଯନୀକାନି ମହାଧନୁଷ୍ମାନ୍। ଶରୌଘଜାଲୈର୍ଵିମଲାଗ୍ନିଵର୍ଣୈ- ର୍ନିଵାରଯାମାସ କିରୀଟମାଲୀ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ମହାଧନୁର୍ଧରୀ ଓ ମୁକୁଟଧାରୀ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପଛେଇଦେଲେ।