ଵିଚକର୍ଷ ତତୋ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ଧନୁର୍ଜଲଦନିଃସ୍ଵନମ୍ । ଅଥାସ୍ଯ ତଦପି କ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଧନୁରର୍ଜୁନଃ
ତାପରେ, ଦୁଇ ହାତରେ ଧନୁକୁ ଟାଣି, ମେଘର ଶବ୍ଦ ପରି ହେଲା; ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଧନୁକୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ତତ୍ପୂଜଯାମାସ ଲାଘଵଂ ଶନ୍ତନୋଃ ସୁତଃ। ସାଧୁ ପାର୍ଥ ମହାବାହୋ ସାଧୁ ଭୋ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ
ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ତାହାର କୌଶଳକୁ ସମ୍ମାନ କରି, 'ଶାବାଶ, ପାର୍ଥ, ବଡ଼ ହାତ ଥିବା; ଶାବାଶ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର!' ବୋଲି କହିଲେ।
ତ୍ଵଯ୍ଯେଵୈତଦ୍ଯୁକ୍ତରୂପଂ ମହତ୍କର୍ମ ଧନଂଜଯ । ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ସୁଭୃଶଂ ପୁତ୍ର କୁରୁ ଯୁଦ୍ଧଂ ମଯା ସହ
ଏହି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଧନଞ୍ଜୟ। ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ପୁଅ; ଏବେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଇତି ପାର୍ଥଂ ପ୍ରଶସ୍ଯାଥ ପ୍ରଗୃହ୍ଯାନ୍ଯନ୍ମହଦ୍ଧନୁଃ । ମୁମୋଚ ସମରେ ଵୀରଃ ଶରାନ୍ପାର୍ଥରଥଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ଆଉ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଧରିଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସେ ନୀରବୀର ପାର୍ଥଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଅଦର୍ଶଯଦ୍ଵାସୁଦେଵୋ ହଯଯାନେ ପରଂ ବଲମ୍ । ମୋଘାନ୍କୁର୍ଵଞ୍ଶରାଂସ୍ତସ୍ଯ ମଣ୍ଡଲାନ୍ଵ୍ଯଚରଲ୍ଲୁଘୁ
ବାସୁଦେବ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ, ତାହାର ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରି, ତେଜରେ ଚକ୍ରକାର ଭାବେ ଦ୍ରୁତ ଘୂରିଲେ।
ତଥା ଭୀଷ୍ମସ୍ତୁ ସୁଦୃଢଂ ଵାସୁଦେଵଧନଂଜଯୌ। ଵିଵ୍ଯାଧ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈଃ ସର୍ଵଗାତ୍ରେଷୁ ଭାରତ
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବାସୁଦେବ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଶୁଶୁଭାତେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରୌ ତୌ ଭୀଷ୍ମଶରଵିକ୍ଷତୌ । ଗୋଵୃଷାଵିଵ ସଂରବ୍ଧୌ ଵିଷାଣୋଲ୍ଲେଖନାଙ୍କ୍ତିତୌ
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ରାଗରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ବଳଦ ମୁଣ୍ଡ ଘସି ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ପୁନଶ୍ଚାପି ସୁସଂରବ୍ଧଃ ଶରୈଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ । କୃଷ୍ଣଯୋର୍ଯୁଧି ସଂରବ୍ଧୋ ଭୀଷ୍ମାଃ ପ୍ରାଚ୍ଛାଦଯଦ୍ଦିଶଃ । `ପାର୍ଥୋଽପି ସମରେ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭୀଷ୍ମସ୍ଯାଵାରଯଦ୍ଦିଶଃ
ପୁନି ଭୀଷ୍ମ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଶତ-ସହସ୍ର ବାଣ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲେ; ଏବଂ ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ ରାଗରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରୋକିଦେଲେ।
ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଂ ଚ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ କମ୍ପଯାମାସ ରୋଷିତଃ । ମୁହୁରଭ୍ଯର୍ଦଯନ୍ଭୀଷ୍ମଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ସ୍ଵନଵତ୍ତଦା
ଭୀଷ୍ମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବାରମ୍ବାର ବାର୍ଷ୍ଣେୟଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ହସି ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଃ ସମରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀଷ୍ମପରାକ୍ରମମ୍। ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ମହାବାହୁଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ ମୃଦୁଯୁଦ୍ଧତାମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ଏବଂ ପ୍ରବଳ ବାହୁ ଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କ ମୃଦୁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି,
ଭୀଷ୍ମଂ ଚ ଶରଵର୍ଷାଣି ସୃଜନ୍ତମନିଶଂ ଯୁଧି । ପ୍ରତପନ୍ତମିଵାଦିତ୍ଯଂ ମଧ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ସେନଯୋଃ
ଏବଂ ଭୀଷ୍ମ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିରନ୍ତର ବାଣ ବର୍ଷା କରୁଥିବା, ଦୁଇ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା,
ଵାରନ୍ଵରାନ୍ଵିନିଘ୍ନନ୍ତଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୈନିକାନ୍। ଯୁଗାନ୍ତମିଵ କୁର୍ଵାଣଂ ଭୀଷ୍ମଂ ଯୌଧିଷ୍ଠିରେ ବଲେ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ସେନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ି ମରୁଥିବା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତ ଆସିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସେନା ଉପରେ।
ଅମୃଷ୍ଯମାଣୋ ଭଗଵାନ୍କେଶଵଃ ପରଵୀରହା। ଅଚିନ୍ତଯଦମେଯାତ୍ମା ନାସ୍ତି ଯୌଧିଷ୍ଠିରଂ ବଲମ୍
ଏହା ସହିପାରିଲେନି, ପୂଜ୍ୟ କେଶବ, ଶତ୍ରୁବିଧ୍ୱଂସୀ, ଚିନ୍ତା କଲେ: 'ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସେନାରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।'
ଏକାହ୍ନା ହି ରଣେ ଭୀଷ୍ମୋ ନାଶଯେଦ୍ଦେଵଦାନଵାନ୍। କିଂ ନୁ ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ସବଲାନ୍ସପଦାନୁଗାନ୍
ଏକ ଦିନରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେକୁ ନାଶ କରିପାରିବେ; ତେବେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଓ ସହଯୋଗୀମାନେ, କଣ କରିପାରିବେ?
ଦ୍ରଵତେ ଚ ମହାସୈନ୍ଯଂ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଏତେ ଚ କୌରଵାସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରଭଗ୍ନାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସୋମକାନ୍
ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମହାସେନା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ଏବଂ ସୋମକମାନେ ଚିରିଯିବାକୁ ଦେଖି, କୌରବମାନେ ତ୍ୱରିତ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତି ରଣେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷଯନ୍ତଃ ପିତାମହମ୍ । ସୋହଂ ଭୀଷ୍ମଂ ନିହନ୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାର୍ଥାଯ ଦଂଶିତଃ
ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଗିଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛନ୍ତି; ଏହିପରି, ଆଜି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ମୁଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରିଛି।
ଭାରମେତଂ ଵିନେଷ୍ଯାମି ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ । ଅର୍ଜୁନୋ ହି ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଵଧ୍ଯମାନୋଽପି ସଂଯୁଗେ
ମୁଁ ଏହି ଭାର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପରୁ ହଟାଇଦେବି, କାରଣ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
କର୍ତଵ୍ଯଂ ନାଭିଜାନାତି ରଣେ ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ଗୌରଵାତ୍। ତଥା ଚିନ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଭୂଯ ଏଵ ପିତାମହଃ । ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶରାନ୍ପାର୍ଥରଥଂ ପ୍ରତି
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦର ଥିବାରୁ ସେ କରିବାକୁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ପିତାମହ ଆଉଥରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପାର୍ଥଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେଷାଂ ବହୁତ୍ଵାସୁ ଭୃସଂ ଶରାଣାଂ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ ପିହିତା ବଭୂଵୁଃ । ନ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ନ ଦିଶୋ ନ ଭୂମି- ର୍ନ ଭାସ୍କରୋଽଦୃଶ୍ଯତ ରଶ୍ମିମାଲୀକ
ଅନେକ ବାଣର ଭିଡ଼ରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଢାକିଯାଇଥିଲା; ଆକାଶ, ଦିଗ, ଭୂମି କିମ୍ବା ରଶ୍ମିମାଳା ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ କୌଣସିଠିରୁ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ଵଵୁଶ୍ଚ ଵାତାସ୍ତୁମୁଲାଃ ସଧୂମା ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ କ୍ଷୁଭିତା ବଭୂଵୁଃ। ଦ୍ରୋଣୋ ଵିକର୍ଣୋଽଥ ଜଯଦ୍ରଥଶ୍ଚ ଭୂରିଶ୍ରଵାଃ କୃତଵର୍ମା କୃପଶ୍ଚ
ତୀବ୍ର ବାତାସ ଧୂଆଁ ସହିତ ବହୁଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଦ୍ରୋଣ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଜୟଦ୍ରଥ, ଭୂରିଶ୍ରବା, କୃତବର୍ମା ଓ କୃପ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତାଯୁରମ୍ବଷ୍ଠପତିଶ୍ଚ ରାଜା ଵିନ୍ଦାନୁଵିନ୍ଦୌ ଚ ସୁଦକ୍ଷିଣଶ୍ଚ। ପ୍ରାଚ୍ଯାଶ୍ଚ ସୌଵୀରଗଣାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଵସାତଯଃ କ୍ଷୁଦ୍ରକମାଲଵାଶ୍ଚ
ଶ୍ରୁତାୟୁ, ଅମ୍ବଷ୍ଠମାନଙ୍କ ପତି, ରାଜା, ବିନ୍ଦ୍ୟ ଓ ଅନୁବିନ୍ଦ୍ୟ, ସୁଦକ୍ଷିଣ, ପୂର୍ବଦିଗର ସମସ୍ତ ସେନା, ସୌବୀର ଦଳ, ବସାତ, କ୍ଷୁଦ୍ରକ ଓ ମାଳବ ମାନେ—
କିରୀଟିନଂ ତ୍ଵରମାଣାଭିସ୍ରୁ- ର୍ନିଦେଶଗାଃ ଶାନ୍ତନଵସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ତଂ ଵାଜିପାଦାତରଥୌଘଜାଲୈ- ରନେକସାହସ୍ରଶତୈର୍ଦଦର୍ଶ
ସେମାନେ ସମ୍ରାଟ୍ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି, ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ; ଏବଂ ସେ ଦେଖିଲେ, ଅନେକ ହଜାର ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଭିତରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଛନ୍ତି।
କିରୀଟିନଂ ସଂପରିଵାର୍ଯମାଣଂ ଶିନେର୍ନପ୍ତା ଵାରଣଯୂଥପୈଶ୍ଚ। ତତସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାର୍ଜୁନଵାସୁଦେଵୌ ପଦାତିନାଗାଶ୍ଵରଥୈଃ ସମନ୍ତାତ୍
ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କୁ ଶିନିଙ୍କ ନାତି ଓ ହସ୍ତୀଦଳର ନାୟକମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି; ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପଦାତି, ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖିଲେ—
ଅଭିଦ୍ରୁତୌ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠୌ ଶିନିପ୍ରଵୀରୋଽଭିସସାର ତୂର୍ଣମ୍। ସ ତାନ୍ଯନୀକାନି ମହାଧନୁଷ୍ମାନ୍ ଶିନିପ୍ରଵୀରଃ ସହସାଽଭିପତ୍ଯ
ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିନିଙ୍କ ପ୍ରବଳ ବଂଶଜ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ଝପଟିଲେ; ସେ ମହାଧନୁର୍ଧର ଶିନିପୁତ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ସେନା ଉପରେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଚକାର ସାହାଯ୍ଯମଥାର୍ଜୁନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯଥା ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନସ୍ଯ। ଵିଶୀର୍ଣନାଗାଶ୍ଵରଥଧ୍ଵଜୌଘଂ ଭୀଷ୍ମେଣ ଵିତ୍ରାସିତସର୍ଵଯୋଧମ୍
ତାପରେ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ବୃତ୍ର ନାଶକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଭୟରେ ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଧ୍ୱଜମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରାନୀକମଭିଦ୍ରଵନ୍ତଂ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂଦୃଶ୍ଯ ଶିନିପ୍ରଵୀରଃ । କ୍ଵ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଯାସ୍ଯଥ ନୈଷ ଧର୍ମଃ ସତାଂ ପୁରସ୍ତାତ୍କଥିତଃ ପୁରାଣୈଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ଶିନିଙ୍କ ପ୍ରବଳ ବଂଶଜ କହିଲେ: 'ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏହା ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପୁରୁଣା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁଥିରେ କଥା ହୋଇଛି।'
ମା ସ୍ଵାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତ୍ଯଜତ ପ୍ରଵୀରାଃ ସ୍ଵଂ ଵୀରଧର୍ମଂ ପରିପାଲଯଧ୍ଵମ୍। ତାନ୍ଵାସଵାନନ୍ତରଜୋ ନିଶାମ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରମୁଖ୍ଯାନ୍ଦ୍ରଵତଃ ସମନ୍ତାତ୍
'ହେ ବୀରମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ; ତୁମର ବୀରଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର।' ଏହା ଶୁଣି, ଅନନ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ପଳାଉଥିବା ଦେଖି—
ପାର୍ଥସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟଵା ମୃଦୁଯୁଦ୍ଧାତାଂ ଚ ଭୀଷ୍ମଂ ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ସମୁଦୀର୍ଯମାଣମ୍। ଅମୃଷ୍ଯମାଣଃ ସ ତତୋ ମହାତ୍ମା ଯଶସ୍ଵିନଂ ସର୍ଵଦଶାର୍ହଭର୍ତା
ପାର୍ଥଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯାଉଥିବା ଦେଖି, ସେ ମହାତ୍ମା, ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ପ୍ରଭୁ, ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ—
ଉଵାଚ ଶୈନେଯମଭିପ୍ରଶଂସନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁରୂନାପତତଃ ସମଗ୍ରାନ୍। ଯେ ଯାନ୍ତି ତେ ଯାନ୍ତୁ ଶିନିପ୍ରଵୀର ଯେଽପି ସ୍ଥିତାଃ ସାତ୍ଵତ ତେଽପି ଯାନ୍ତୁ
କୌରବମାନେ ସମସ୍ତେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ଶିନିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ: 'ଯେଉଁମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାଉନ୍ତୁ, ହେ ଶିନିବୀର; ଯେଉଁମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ହେ ସାତ୍ୱତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଉନ୍ତୁ!'
ଭୀଷ୍ମଂ ରଥାତ୍ପଶ୍ଯ ନିପାତ୍ଯମାନଂ ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ସଗଣଂ ମଯାଽଦ୍ଯ। ନ ସାରଥେଃ ସାତ୍ଵତ କୌରଵାଣାଂ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ମୁଚ୍ଯେତ ରଣେଽଦ୍ଯ କଶ୍ଚିତ୍
'ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ରଥରୁ ଫେଲାଯାଉଥିବା ଦେଖ, ଏବଂ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ଆଜି ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖ; ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯଦି ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉଛି, କୌରବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସାରଥି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଜି ମୋ ହାତରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ସାତ୍ୱତ!'