ତତଃ ଶକ୍ତିଂ ମହାଵେଗାଂ ସ୍ଵର୍ଣଵୈଡୂର୍ଯଭୂଷିତାମ୍ । ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ନିଧନାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଚିକ୍ଷେପ ସ ପରାକ୍ରମୀ
ତାପରେ ଶୂରବୀର ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ବିନାଶ ଆଶା କରି, ସୁନା ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାମାପତନ୍ତୀଂ ସହସା ଶକ୍ତିଂ କନକଭୂଷିତାମ୍। ତ୍ରିଧା ଚିଚ୍ଛେଦ ସମରେ ଭାରଦ୍ଵାଜୋ ହସନ୍ନିଵ
ସେ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଶକ୍ତି ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଆସୁଥିଲା, ତାକୁ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଯୁଦ୍ଧରେ ହସି ହସି ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି କରିଦେଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ଵିନିହତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ପ୍ରତପଵାନ୍ । ଵଵର୍ଷ ଶରଵର୍ଷାଣି ଦ୍ରୋଣଂ ପ୍ରତି ଜନେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସାହସୀ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଉପରେ ତୀରର ବର୍ଷା ଝଡ଼େଇଲେ।
ଶରଵର୍ଷଂ ତତସ୍ତତ୍ତୁ ସନ୍ନିଵାର୍ଯ ମହାଯଶାଃ। ଦ୍ରୋଣୋ ଦ୍ରୁପଦପୁତ୍ରସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଚିଚ୍ଛେଦ କାର୍ମୁକମ୍
ତାହାପରେ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦ୍ରୋଣ, ସେଇ ତୀରବର୍ଷାକୁ ରୋକି, ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
ସ ଚ୍ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ସମରେ ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀ ମହାଯଶାଃ । ଦ୍ରୋଣାଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଗିରିସାରମଯୀଂ ବଲୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅ ଭାରି ଏକ ଗଦା ନେଇ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସା ଗଦା ଵେଗଵନ୍ମୁକ୍ତା ପ୍ରାଯାଦ୍ଦ୍ରୋଣଜିଘାଂସଯା । ତତ୍ରାଦ୍ଭୁତମପଶ୍ଯାମ ଭାରଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ପୌରୁଷମ୍
ସେଇ ଗଦା, ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଛାଡ଼ାଯାଇ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆଗେଇଗଲା। ସେଠାରେ ଆମେ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତାପ ଦେଖିଲୁ।
ଲାଘଵାଦ୍ଵ୍ଯଂସଯାମାସ ଗଦାଂ ହେମଵିଭୂଷିତାମ୍। ଵ୍ଯଂସଯିତ୍ଵା ଗଦାଂ ତାଂ ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ପାର୍ଷତମ୍
ଦ୍ରୋଣ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତାରେ ସେଇ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଗଦାକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍କି, ପୁଣି ପାର୍ଷତଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଉପରେ ଫିରାଇଦେଲେ।
ଭଲ୍ଲାନ୍ସୁନିଶିତାନ୍ପୀତାତାନ୍ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖାନ୍ସୁଦାରୁଣାନ୍। ତେ ତସ୍ଯ କଵଚଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପପୁଃ ଶୋଣିତମାହଵେ
ତାପରେ, ତିକ୍ତି, ପିତା ରଙ୍ଗର, ସୁନାର ଛଡ଼ା ଓ ଭୟଙ୍କର ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ରୋଣ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର କବଚ ଭିଦି, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇଲେ।
ଅଥାନ୍ଯଦ୍ଧନୁରାଦାଯ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହାରଥଃ । ଦ୍ରୋଣଂ ଯୁଧି ପରାକ୍ରମ୍ଯ ଶରୈର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ପଞ୍ଚଭିଃ
ତାପରେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆଉ ଏକ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଗେଇଗଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ତୀର ମାରିଲେ।
ରୁଧିରାକ୍ତୌ ତତସ୍ତୌ ତୁ ଶୁଶୁଭାତେ ନରର୍ଷଭୌ । ଵସନ୍ତସମଯେ ରାଜନ୍ପୁଷ୍ପିତାଵିଵ କିଂଶୁକୌ
ତାପରେ, ରାଜା, ସେଇ ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷ, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ, ବସନ୍ତକାଳରେ ଫୁଟିଥିବା କିଂଶୁକ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅମର୍ଷିତସ୍ତତୋ ରାଜନ୍ପରାକ୍ରମ୍ଯ ଚମୂମୁଖେ । ଦ୍ରୋଣୋ ଦ୍ରୁପଦପୁତ୍ରସ୍ଯ ପୁନଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ କାର୍ମୁକମ୍
ତାପରେ, ରାଜା, ଦ୍ରୋଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେନାର ମୁହଁରେ ଆଗେଇ, ପୁଣିଥରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
ଅଥୈନଂ ଛିନ୍ନଧନ୍ଵାନଂ ଶରୈଃ ସନ୍ନତପର୍ଵଭିଃ । ଅଭ୍ଯଵର୍ଷଦମେଯାତ୍ମା ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ମେଘ ଇଵାଚଲମ୍
ତାପରେ, ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଦ୍ରୋଣ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଭଲ ଭାବେ ଗଠିତ ତୀରରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ବର୍ଷା ପରି ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ।
ସାରଥିଂ ଚାସ୍ଯ ଭଲ୍ଲେନ ରଥନୀଜାଦପାତଯତ୍ । ଅଥାସ୍ଯ ଚତୁରୋ ଵାହାଂଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ, ଏକ ଚଉଡ଼ା ତୀରରେ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ରଥରୁ ଫେଲାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଚାରିଟି ତିକ୍ତି ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ।
ପାତଯାମାସ ସମରେ ସିଂହନାଦଂ ନନାଦ ଚ। ତତୋଽପରେଣ ଭଲ୍ଲେନ ହସ୍ତାଚ୍ଚାପମଥାଚ୍ଛିନତ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଫେଲାଇଦେଲେ ଏବଂ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ; ପରେ ଆଉ ଏକ ଚଉଡ଼ା ତୀରରେ ତାଙ୍କର ହାତରୁ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
ସ ଚ୍ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ଵିରଥୋ ହତାଶ୍ଵୋ ହତସାରଥିଃ । ଗଦାପାଣିରଵାରୋହତ୍ସ୍ଵ୍ଯାପଯନ୍ପୌରୁଷଂ ମହତ୍
ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା, ରଥ ନଷ୍ଟ ହେବା, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଗଦା ହାତରେ ନେଇ, ରଥରୁ ଅବତରି, ଅପାର ସାହସ ଦେଖାଇଲେ।
ତାମସ୍ଯ ଵିଶିସ୍ଵୈସ୍ତୂର୍ଣଂ ପାତଯାମାସ ଭାରତ । ରଥାଦନଵରୂଢସ୍ଯ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ଦ୍ରୋଣ ବିଶେଷ ଚୟନ କରାଯାଇଥିବା ତୀରରେ ତାଙ୍କୁ ତଳକୁ ଫେଲାଇଦେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।
ତତଃ ସ ଵିପୁଲଂ ଚର୍ମ ଶତଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଭାନୁମତ୍। ଖଙ୍ଗଂ ଚ ଵିପୁଲଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ସୁଭୁଜୋ ବଲୀ
ତାପରେ, ସେ ପ୍ରବଳ ବାହୁଶାଳୀ ବୀର ଏକ ବିଶାଳ, ଶତଚନ୍ଦ୍ର ଅଳଙ୍କୃତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଳ ଏବଂ ଏକ ବଡ଼, ଦିବ୍ୟ ତଳୱାର ଧରିଲେ।
ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ଵଧାକାଙ୍କ୍ଷଯା। ଆମିଷାର୍ଥୀ ଯଥା ସିଂହୋ ଵନେ ମତ୍ତମିଵ ଦ୍ଵିପମ୍
ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ମାରିବା ଆଶାରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇଗଲେ, ଯେପରି ଅରଣ୍ୟରେ ମାଂସ ଚାହିଁଥିବା ସିଂହ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼େ।
ତତ୍ରାଦ୍ଭୁତମପଶ୍ଯାମ ଭାରଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ପୌରୁଷମ୍ । ଲାଘଵଂ ଚାସ୍ତ୍ରଯୋଗଂ ଚ ବଲଂ ବାହ୍ଵୋଶ୍ଚ ଭାରତ
ସେଠାରେ ଆମେ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତାପ, ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତା, ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଣିର ଦେଖଣା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାହୁର ଶକ୍ତି ଦେଖିଲୁ, ହେ ଭାରତ।
ଯଦେନଂ ଶରଵର୍ଷେଣ ଵାରଯାମାସ ପାର୍ଷତମ୍ । ନ ଶଶାକ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ବଲଵାନପି ସଂଯୁଗେ
ଯେଉଁ ତୀରବର୍ଷାରେ ଦ୍ରୋଣ ପାର୍ଷତଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ, ତାହାରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ।
ନିଵାରିତସ୍ତୁ ଦ୍ରୋଣେନ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହାରଥଃ । ନ୍ଯାଵାରଯଚ୍ଛରୌଘାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚର୍ମଣା କୃତହସ୍ତଵତ୍
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଦ୍ରୋଣ ରୋକିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଢାଳ ଧରି, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଭାବରେ ତାହାକୁ ଘୁରାଇ ତୀରବୃଷ୍ଟିକୁ ରୋକିଦେଲେ।
ତତୋ ଭୀମୋ ମହାବାହୁଃ ସହସାଽଭ୍ଯପତଦ୍ବଲୀ । ସାହାଯ୍ଯକାରୀ ସମରେ ପାର୍ଷତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାପରେ ବଳଶାଳୀ ଭୀମ, ଶୀଘ୍ର ଚଳି, ପୃଷତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ।
ସ ଦ୍ରୋମଂ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈ ରାଜନ୍ଵିଵ୍ଯାଧ ସପ୍ତଭିଃ । ପାର୍ଷତଂ ଚ ରଥଂ ତୂର୍ଣଂ ସ୍ଵକମାରୋହଯତ୍ତଦା
ସେ ରାଜା, ଭୀମ ସତ୍ତର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ପୃଷତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ରଥରେ ଉଠାଇନେଲେ।
ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ରାଜନ୍କଲିଙ୍ଗଂ ସମଚୋଦଯତ୍। ସୈନ୍ଯେନ ମହତା ଯୁକ୍ତଂ ଭାରଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ରକ୍ଷଣେ
ତାପରେ ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭାରଦ୍ୱାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ କଳିଙ୍ଗ ସେନାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ତତଃ ସା ମହତୀ ସେନ କଲିଙ୍ଗାନାଂ ଜନେଶ୍ଵର । ଭୀମମଭ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ତୂର୍ଣଂ ତଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ହେ ନରପତି, ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ଆଦେଶରେ, ସେ ବିଶାଳ କଳିଙ୍ଗ ସେନା ତୁରନ୍ତ ଭୀମଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରସର ହେଲା।
ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯମଥ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଦ୍ରୋଣୋଽପି ରଥିନାଂ ଵରଃ। ଵିରାଟଦ୍ରୁପଦୌ ଵୃଦ୍ଧୌ ଵାରଯାମାସ ସଂଯୁଗେ
ତାପରେ ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରୋଣ, ପାଞ୍ଚାଳୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ବୃଦ୍ଧ ବିରାଟ ଓ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକିଦେଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋଽପି ସମରେ ଧର୍ମରାଜାନମଭ୍ଯଯାତ୍। ତତଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁମୁଲଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
କଲିଙ୍ଗାନାଂ ଚ ସମରେ ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ । ଜଗତଃ ପ୍ରକ୍ଷଯକରଂ ଘୋରରୂପଂ ଭଯାଵହମ୍
କଳିଙ୍ଗମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାବହ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ନେଇଅସୁଥିଲା।
ମମ ପୁତ୍ରସମାଦିଷ୍ଟଃ କଲିଙ୍ଗୋଃ ଵାହିନୀପତିଃ। କଥମଦ୍ଭୁତକର୍ମାଣଂ ଭୀମସେନଂ ମହାବଲମ୍
ମୋ ପୁଅଙ୍କ ଆଦେଶରେ, କଳିଙ୍ଗ ସେନାପତି କିପରି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଓ ବଳଶାଳୀ ଭୀମସେନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ?
ଚରନ୍ତଂ ଗଦଯା ଵୀର ଦଣ୍ଡହସ୍ତମିଵାନ୍ତକମ୍ । ଯୋଧଯାମାସ ସମରେ କଲିଙ୍ଗଃ ସହ ସେନଯା
ଏହି ବୀର, ନିଜ ଗଦା ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଦଣ୍ଡ ଧରିଥାଏ, ସେପରି ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କ ସହ କଳିଙ୍ଗ ରାଜା ଏବଂ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।