ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ସତ୍ଵସ୍ଥା ମଧ୍ଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ରାଜସାଃ । ଜଘନ୍ଯଗୁଣଵୃତ୍ତସ୍ଥା ଅଘୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ତାମସାଃ
ଯେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଯେମାନେ ରଜରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତି; ଏବଂ ତମସ୍ର ନିମ୍ନ ଗୁଣରେ ଥିବାମାନେ ତଳକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ନାନ୍ଯଂ ଗୁଣେଭ୍ଯଃ କର୍ତାରଂ ଯଦା ଦ୍ରଷ୍ଟାଽନୁପଶ୍ଯତି । ଗୁଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପରଂ ଵେତ୍ତି ମଦ୍ଭାଵଂ ସୋଽଧିଗଚ୍ଛତି
ଯେତେବେଳେ ଦର୍ଶକ ଜଣେ ଗୁଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତାକୁ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି ଏବଂ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଉପରେ ଅବଗତି ହୁଏ, ସେ ମୋର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଗୁଣାନେତାନତୀତ୍ଯ ତ୍ରୀନ୍ଦେହୀ ଦେହସମୁଦ୍ଭଵାନ୍ । ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଦୁଃଖୈର୍ଵିମୁକ୍ତୋଽମୃତମଶ୍ରୁତେ
ଏହି ତିନିଟି ଗୁଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦେହୀ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
କୈର୍ଲିଙ୍ଗୈସ୍ତ୍ରୀନ୍ଗୁଣାନେତାନୀତୋ ଭଵତି ପ୍ରଭୋ । କିମାଚାରଃ କଥଂ ଚୈତାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଗୁଣାନତିଵର୍ତତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ କେଉଁ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନିଟି ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ? ସେମାନଙ୍କର ଆଚରଣ କଣ, ଏବଂ କିପରି ସେମାନେ ଏହି ତିନିଟି ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି?
ପ୍ରକାଶଂ ଚ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଚ ମୋହମେଵ ଚ ପାଣ୍ଡଵ। ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସଂପ୍ରଵୃତ୍ତାନି ନ ନିଵୃତ୍ତାନି କାଙ୍କ୍ଷତି
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଯେଉଁଠାରେ ଆଲୋକ, କ୍ରିୟା ଓ ଭ୍ରମ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି, ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଘୃଣା କରେନାହାନ୍ତି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେ ତାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେନାହାନ୍ତି।
ଉଦାସୀନଵଦାସୀନୋ ଗୁଣୈର୍ଯୋ ନ ଵିଚାଲ୍ଯତେ । ଗୁଣା ଵର୍ତନ୍ତ ଇତ୍ଯେଵ ଯୋଽଵତିଷ୍ଠତି ନେଙ୍ଗତେ
ଯିଏ ଗୁଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଚଳ ରହି, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବେ ବସିଥାଏ, ଏବଂ ଜାଣିଛି ଯେ ଗୁଣମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଅଚଞ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ।
ସମଦୁଃଖସୁଖଃ ସ୍ଵସ୍ଥଃ ସମଲୋଷ୍ଟାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ । ତୁଲ୍ଯପ୍ରିଯାପ୍ରିଯୋ ଧୀରସ୍ତୁଲ୍ଯନିନ୍ଦାତ୍ମସଂସ୍ତୁତିଃ
ଯିଏ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖରେ ସମାନ ରହେ, ନିଜକୁ ସ୍ଥିର ଓ ଶାନ୍ତ ରଖେ, ମାଟି, ପଥର ଓ ସୁନାକୁ ଏକରୂପ ଭାବେ ଦେଖେ, ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟରେ ମନ ଅଡ଼ିଗ ରଖେ, ନିନ୍ଦା କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସାରେ ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ ନାହିଁ—
ମାନାପମାନଯୋସ୍ତୁଲ୍ଯସ୍ତୁଲ୍ଯୋ ମିତ୍ରାରିପକ୍ଷଯୋଃ । ସର୍ଵାରମ୍ଭପରିତ୍ଯାଗୀ ଗୁଣାତୀତଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ମାନ ଓ ଅପମାନରେ ସମାନ ରହେ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ଏକ ଭାବ ରଖେ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାଂ ଚ ଯୋଽଵ୍ଯଭିଚାରେଣ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ସେଵତେ । ସ ଗୁଣାନ୍ସମତୀତ୍ଯୈତାନ୍ବ୍ରହ୍ମ ଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ
ଯିଏ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ସେବନ କରେ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବ୍ରହ୍ମ ସହିତ ଏକତା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ହି ପ୍ରତିଷ୍ଠାହମମୃତସ୍ଯାଵ୍ଯଯସ୍ଯ ଚ। ଶାଶ୍ଵତସ୍ଯ ଚ ଧର୍ମସ୍ଯ ସୁଖସ୍ଯୈକାନ୍ତିକସ୍ଯ ଚ
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମର ଆଧାର, ଅମୃତ ଓ ଅବିନାଶୀର ମୂଳ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧର୍ମ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଆଧାର।
ଊର୍ଧ୍ଵମୂଲମଧଃଶାଖମଶ୍ଵତ୍ଥଂ ପ୍ରାହୁରଵ୍ଯଯମ୍। ଛନ୍ଦାଂସି ଯସ୍ଯ ପର୍ଣାନି ଯସ୍ତଂ ଵେଦ ସ ଵେଦଵିତ୍
ଯେଉଁ ଅଶ୍ୱଥ ଗଛର ମୂଳ ଉପରେ ଓ ଶାଖା ତଳେ, ଯାହା ଅବିନାଶୀ, ଯାହାର ପତ୍ର ବେଦ ମନ୍ତ୍ର, ସେଇ ଗଛକୁ ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ବେଦକୁ ଜାଣେ।
ଅଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରସୃତାସ୍ତସ୍ଯ ଶାଖା ଗୁଣପ୍ରଵୃଦ୍ଧା ଵିଷଯପ୍ରଵାଲାଃ । ଅଧଶ୍ଚ ମୂଲାନ୍ଯନୁସଂତତାନି କର୍ମାନୁବନ୍ଧୀନି ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ
ତାହାର ଶାଖା ଉପରେ ଓ ତଳେ ବିସ୍ତାରିତ, ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ତାହାର କିଶଳୟ, ତଳକୁ ବିସ୍ତାରିତ ମୂଳ ମାନେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ବନ୍ଧିତ।
ନ ରୂପମସ୍ଯେହ ତଥୋପଲଭ୍ଯତେ ନାନ୍ତୋ ନ ଚାଦିର୍ନ ଚ ସଂପ୍ରତିଷ୍ଠା । ଅଶ୍ଵତ୍ଥମେନଂ ସୁଵିରୂଢମୂଲ- ମସଙ୍ଗଶସ୍ତ୍ରେଣ ଦୃଢେନ ଛିତ୍ଵା
ଏହିଠାରେ ଏହାର ରୂପ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ନ ତାହାର ଆରମ୍ଭ, ନ ଶେଷ, ନ ମୂଳ; ଏହି ଭଲଭାବେ ଗଢ଼ିଥିବା ଅଶ୍ୱଥ ଗଛକୁ ଦୃଢ଼ ବିରାଗର କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେବା ଉଚିତ।
ତତଃ ପଦଂ ତତ୍ପରିମାର୍ଗିତଵ୍ଯଂ ଯସ୍ମିନ୍ଗତା ନ ନିଵର୍ତନ୍ତି ଭୂଯଃ । ତମେଵ ଚାଦ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଯତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଃ ପ୍ରସୃତା ପୁରାଣୀ
ତାପରେ ସେ ପଦକୁ ଖୋଜିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ; ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯାଁଠାରୁ ପୁରୁଣା କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।
ନିର୍ମାନମୋହା ଜିତସଙ୍ଗଦୋଷା ଅଧ୍ଯାତ୍ମନିତ୍ଯା ଵିନିଵୃତ୍ତକାମାଃ । ଦ୍ଵଦ୍ଵୈର୍ଵିମୁକ୍ତାଃ ସୁଖଦୁଃଖସଂଜ୍ଞୈ- ର୍ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯମୂଢାଃ ପଦମଵ୍ଯଯଂ ତତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାର ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ଯେଉଁମାନେ ଆସକ୍ତିର ଦୋଷକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ନିତ୍ୟ ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ନାମକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ଅବିବେକ ନଥିବା, ସେମାନେ ସେଇ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନ ତଦ୍ଭାସଯତେ ସୂର୍ଯୋ ନ ଶଶାଙ୍କୋ ନ ପାଵକଃ । ଯଦ୍ଗତ୍ଵା ନ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ତଦ୍ଧାମ ପରମଂ ମମ
ସେଠାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମା କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଆଲୋକିତ କରିପାରେ ନାହିଁ; ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ—ସେଇ ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ।
ମମୈଵାଂଶୋ ଜୀଵଲୋକେ ଜୀଵଭୂତଃ ସନାତନଃ । ମନଃଷଷ୍ଠାନୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ପ୍ରକୃତିସ୍ଥାନି କର୍ଷତି
ମୋର ଏକ ଅଂଶ, ଜୀବ ଭାବରେ ଏହି ଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ, ମନ ସହିତ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ପ୍ରକୃତିରେ ଆକର୍ଷଣ କରେ।
ଶରୀରଂ ଯଦଵାପ୍ନୋତି ଯଚ୍ଚାପ୍ଯୁତ୍କ୍ରାମତୀଶ୍ଵରଃ । ଗୃହୀତ୍ଵୈତାନି ସଂଯାତି ଵାଯୁର୍ଗନ୍ଧାନିଵାଶଯାତ୍
ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଏକ ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନକୁ ସହିତ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ହାଉଁ ଗନ୍ଧକୁ ତାହାର ଅବସ୍ଥାରୁ ନେଇଯାଏ।
ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ଚକ୍ଷୁଃ ସ୍ପର୍ଶନଂ ଚ ରସନଂ ଘ୍ରାଣମେଵ ଚ। ଅଧିଷ୍ଠାଯ ମନଶ୍ଚାଯଂ ଵିଷଯାନୁପସେଵତେ
କାନ, ଆଖି, ସ୍ପର୍ଶ, ଜିଭ ଓ ନାକ, ଏବଂ ମନ ଉପରେ ଅଧିକାର କରି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଉତ୍କ୍ରାମନ୍ତଂ ସ୍ଥିତଂ ଵାଽପି ଭୁଞ୍ଜାନଂ ଵା ଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍ । ଵିମୂଢା ନାନୁପଶ୍ଯନ୍ତି ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶରୀର ଛାଡ଼ନ୍ତି, ରହନ୍ତି କିମ୍ବା ଗୁଣ ସହିତ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଅବିବେକୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବାମାନେ ଦେଖନ୍ତି।
ଯତନ୍ତୋ ଯୋଗିନଶ୍ଚୈନଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାତ୍ମନ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ଯତନ୍ତୋଽପ୍ଯକୃତାତ୍ମାନୋ ନୈନଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯଚେତସଃ
ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ମନରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦାଦିତ୍ଯଗତଂ ତେଜୋ ଜଗଦ୍ଭାସଯତେଽଖିଲମ୍। ଯଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରମସି ଯଚ୍ଚାଗ୍ନୌ ତତ୍ତେଜୋ ଵିଦ୍ଧି ମାର୍ମକମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଯେ ତେଜ ଥାଏ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଯେ ତେଜ ଅଛି, ସେଇ ତେଜକୁ ମୋର ବୋଲି ଜାଣ।
ଗାମାଵିଶ୍ଯ ଚ ଭୂତାନି ଧାରଯମ୍ଯହମୋଜସା । ପୁଷ୍ଣାମି ଚୌଷଧୀଃ ସର୍ଵାଃ ସୋମୋ ଭୂତ୍ଵା ରସାତ୍ମକଃ
ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଧାରଣ କରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଔଷଧିକୁ ରସ ଦେଇ ପୋଷଣ କରେ।
ଅହଂ ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଣିନାଂ ଦେହମାଶ୍ରିତଃ । ପ୍ରାଣାପାନସମାଯୁକ୍ତଃ ପଚାମ୍ଯନ୍ନଂ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍
ମୁଁ ଭୋଜନ ଅଗ୍ନି ଭାବରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ସହିତ ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପାଚନ କରେ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ଚାହଂ ହୃଦି ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟୋ ମତ୍ତଃ ସ୍ମୃତିର୍ଜ୍ଞାନମପୋହନଂ ଚ । ଵେଦୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈରହମେଵ ଵେଦ୍ଯୋ ଵେଦାନ୍ତକୃଦ୍ଵେଦଵିଦେଵ ଚାହମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛି। ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଭୁଲିଯିବା—ଏହା ସବୁ ମୋଠାରୁ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମାତ୍ର ଜଣାଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ବେଦାନ୍ତର ରଚନାକାର ଓ ବେଦକୁ ଜାଣିଥିବା ମୁଁ ହିଁ।
ଦ୍ଵାଵିମୌ ପୁରୁଷୌ ଲୋକେ କ୍ଷରଶ୍ଚାକ୍ଷର ଏଵ ଚ। କ୍ଷରଃ ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି କୂଟସ୍ଥୋଽକ୍ଷର ଉଚ୍ଯତେ
ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଜୀବ ଅଛନ୍ତି—ଏକ ଅଶ୍ୱର (ନଶ୍ୱର), ଅନ୍ୟଟି ଅକ୍ଷୟ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଶ୍ୱର, ଯେଉଁଠି ରହିଛି ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ସେଉଁଠି ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଉତ୍ତମଃ ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵନ୍ଯଃ ପରମାତ୍ମେତ୍ଯୁଦାହୃତଃ । ଯୋ ଲୋକତ୍ରଯମାଵିଶ୍ଯ ବିଭର୍ତ୍ଯଵ୍ଯଯ ଈଶ୍ଵରଃ
ତଥାପି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅତି ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ପରମାତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପି ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ମାତ୍କ୍ଷରମତୀତୋଽହମକ୍ଷରାଦପି ଚୋତ୍ତମଃ । ଅତୋଽସ୍ମି ଲୋକେ ଵେଦେ ଚ ପ୍ରସ୍ଥିତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ମୁଁ ନଶ୍ୱରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଅକ୍ଷୟଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଲୋକରେ ଓ ବେଦରେ 'ପୁରୁଷୋତ୍ତମ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯୋ ମାମେଵମସଂମୂଢୋ ଜାନାତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ସ ସର୍ଵଵିଦ୍ଭଜତି ମାଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ଭାରତ
ଯିଏ ମୋତେ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି 'ପୁରୁଷୋତ୍ତମ' ବୋଲି ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ମୋତେ ଭଜେ, ହେ ଭାରତ।
ଇତି ଗୁହ୍ଯତମଂ ଶାସ୍ତ୍ରମିଦମୁକ୍ତଂ ମଯାଽନଘ। ଏଵଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ସ୍ଯାତ୍କୃତକୃତ୍ଯଶ୍ଚ ଭାରତ
ଏହିପରି ଗୁପ୍ତତମ ଶାସ୍ତ୍ର ମୁଁ କହିଲି, ହେ ନିର୍ମଳ। ଏହାକୁ ବୁଝିଲେ ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ହୁଏ, ହେ ଭାରତ।