ତ୍ଵମାଦିଦେଵଃ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣ- ସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରଂ ନିଧାନମ୍ । ଵେତ୍ତାଽସି ଵେଦ୍ଯଂ ଚ ପରଂ ଚ ଧାମ ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତରୂପ
ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା, ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ। ତୁମେ ଅନେକ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛ।
ଵାଯୁର୍ଯମୋଽଗ୍ନିର୍ଵରୁଣଃ ଶଶାଙ୍କଃ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରପିତାମହଶ୍ଚ। ନମୋ ନମସ୍ତେଽତୁ ସହସ୍ରକୃତ୍ଵଃ ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯୋଽପି ନମୋ ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ବାୟୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି ଏବଂ ପ୍ରପିତାମହ। ମୁଁ ହଜାର ଥର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ପୁଣି ପୁଣି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁରସ୍ତାଦଥ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵତ ଏଵ ସର୍ଵ। ଅନନ୍ତଵୀର୍ଯାମିତଵିକ୍ରମସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ସମାପ୍ନୋଷି ତତୋଽସି ସର୍ଵଃ
ପ୍ରସ୍ଥାନରୁ ଓ ପଛରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର। ତୁମେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ଅପାର ପ୍ରଭାବର ଧନୀ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ।
ସଖେତି ମତ୍ଵା ପ୍ରସଭଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ଯାଦଵ ହେ ସଖେତି। ଅଜାନତା ମହିମାନଂ ତଵେଦଂ ମଯା ପ୍ରମାଦାତ୍ପ୍ରଣଯେନ ଵାଽପି
ମୁଁ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବି, ଅବିଚାରରେ 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ଯାଦବ, ହେ ବନ୍ଧୁ' ବୋଲି ଯାହା କହିଥିଲି, ତୁମ ମହିମା ଜାଣିନଥିଲି, ଅବିବେକ କିମ୍ବା ସ୍ନେହରେ କହିଥିଲି।
ଯଚ୍ଚାପହାସାର୍ଥମସତ୍କୃତୋଽସି ଵିହାରଶଯ୍ଯାସନଭୋଜନେଷୁ । ଏକୋଽଥଵାପ୍ଯଚ୍ଯୁତ ତତ୍ସମକ୍ଷଂ ତତ୍କ୍ଷାମଯେ ତ୍ଵାମହମପ୍ରମେଯମ୍
ଖେଳ, ବିଶ୍ରାମ, ବସିବା, ଖାଇବାବେଳେ, ଏକା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ମୁଁ ମଜା ମଜାରେ ଯେଉଁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିଲି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କ୍ଷମା ଚାହୁଁଛି, ହେ ଅପରିମିତ।
ପିତାସି ଲୋକସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଶ୍ ଗୁରୁର୍ଗରୀଯାନ୍। ନ ତ୍ଵତ୍ସମୋଽସ୍ତ୍ଯଭ୍ଯଧିକଃ କୁତୋଽନ୍ଯୋ ଲୋକତ୍ରଯେଽପ୍ଯପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ
ତୁମେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତର ପିତା, ଏହାର ସବୁଠୁ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ। ତୁମ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ହେବ? ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ତୁଳନା କରିପାରିବ?
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଣିଧାଯ କାଯଂ ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାମହମୀଶମୀଡ୍ଯମ୍ । ପିତେଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଖେଵ ସଖ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯାଯାର୍ହସି ଦେଵ ସୋଢୁମ୍
ସେହିପାଇଁ, ମୁଁ ଶରୀରକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି ଦୟା ଆଶା କରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ। ବାପା ଯେପରି ଝିଅପୁଅକୁ, ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧୁକୁ, ପ୍ରିୟ ଜଣେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଖ୍ମା କରନ୍ତି, ସେପରି ମଧ୍ୟ ହେ ଦେବ, ମୋତେ ଖ୍ମା କର।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯେନ ଚ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତଂ ମନୋ ମେ। ତଦେଵ ମେ ଦର୍ଶଯ ଦେଵ ରୂପଂ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ
ଯାହାକୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ତାହା ଦେଖି ମୋ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ସେଇ ରୂପଟିଏ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଅ, ଦୟା କର, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।
କିରୀଟିନଂ ଗଦିନଂ ଚକ୍ରହସ୍ତ- ମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମହଂ ତଥୈଵ। ତେନୈଵ ରୂପେଣ ଚତୁର୍ଭୁଜେନ ସହସ୍ରବାହୋ ଭଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମକୁ ପୁରୁଣା ରୂପରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ହାତରେ ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଦେଖିବାକୁ। ହେ ସହସ୍ରବାହୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ସେଇ ଚାରିହାତି ରୂପରେ ପୁଣିଥରେ ପ୍ରକଟ ହେଅ।
ମଯା ପ୍ରସନ୍ନେନ ତଵାର୍ଜୁନେଦଂ ରୂପଂ ପରଂ ଦର୍ଶିତମାତ୍ମଯୋଗାତ୍। ତେଜୋମଯଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ଯନ୍ମେ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ ନ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମ୍
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ, ଯାହା ଆମାର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖାଇଲି, ଏହା ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ଅନନ୍ତ ଓ ଆଦିମ, ଯାହାକୁ ତୁମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି।
ନ ଵେଦ ଯଜ୍ଞାଧ୍ଯଯନୈର୍ନ ଦାନୈ- ର୍ନ ଚ କ୍ରିଯାଭିର୍ନ ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈଃ । ଏଵଂରୂପଃ ଶକ୍ଯ ଅହଂ ନୃଲୋକେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ କୁରୁପ୍ରଵୀର
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦ ପଢିଲେ, ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଦାନ ଦେଲେ, କିମ୍ବା ଅନେକ କ୍ରିୟା କଲେ, କିମ୍ବା କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ରୂପରେ ମୋତେ ତୁମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମା ତେ ଵ୍ଯଥା ମା ଚ ଵିମୂଢଭାଵୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଂ ଘୋରମୀଦୃଙ୍ଭମେଦମ୍ । ଵ୍ଯପେତଭୀଃ ପ୍ରୀତମନାଃ ପୁନସ୍ତ୍ଵଂ ତଦେଵ ମେ ରୂପମିଦଂ ପ୍ରପଶ୍ଯ
ମୋ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ତୁମେ ଭୟ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି। ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଆନନ୍ଦ ମନେ ରଖ, ପୁଣିଥରେ ମୋ ସେଇ ରୂପକୁ ଦେଖ।
ଇତ୍ଯର୍ଜୁନଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ତଥୋକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵକଂ ରୂପଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଭୂଯଃ। ଆଶ୍ଵାସଯାମାସ ଚ ଭୀତମେନଂ ଭୂତ୍ଵା ପୁନଃ ସୌମ୍ଯଵପୁର୍ମହାତ୍ମା
ଏଭଳି କହି, ଭାସୁଦେବ ତାଙ୍କର ନିଜ ମାନବ ରୂପ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଇଲେ, ଏବଂ ମହାତ୍ମା ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଦଂ ମାନୁଷଂ ରୂପଂ ତଵ ସୌମ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନ । ଇଦାନୀମସ୍ମି ସଂଵୃତ୍ତଃ ସଚେତାଃ ପ୍ରକୃତିଂ ଗତଃ
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମ ଏହି ମାନବ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନାମୟ ରୂପ ଦେଖି, ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି ଓ ନିଜ ସ୍ଥିତିକୁ ପୁଣି ପାଇଛି।
ସୁଦୁର୍ଦର୍ଶମିଦଂ ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଯନ୍ମମ। ଦେଵା ଅପ୍ଯସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ମୋର ଏହି ରୂପ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖିଛ, ଏହା ଦେଖିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଏହି ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ନାହଂ ଵେଦୈର୍ନ ତପସା ନ ଦାନେନ ନ ଚେଜ୍ଯଯା। ଶକ୍ଯ ଏଵଂଵିଧୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ମାଂ ଯଥା
ବେଦ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏପରି ଭାବେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵନନ୍ଯଯା ଶକ୍ଯ ଅହମେଵଂଵିଧୋଽର୍ଜୁନ। ଜ୍ଞାତୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵେନ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ଚ ପରଂତପ
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଏପରି ଭାବେ ମୋତେ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିବା, ଦେଖିପାରିବା ଓ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ।
ମତ୍କର୍ମକୃନ୍ମତ୍ପରମୋ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସଙ୍ଗଵର୍ଜିତଃ । ନିର୍ଵୈରଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯଃ ସ ମାମେତି ପାଣ୍ଡଵ
ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ କାମ କରେ, ମୋକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ମାନେ, ମୋର ଭକ୍ତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡ଼ିଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ—ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ଏଵଂ ସତତଯୁକ୍ତା ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ପର୍ଯୁପାସତେ। ଯେ ଚାପ୍ଯକ୍ଷରମଵ୍ଯକ୍ତଂ ତେଷାଂ କେ ଯୋଗଵିତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ସଦା ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷର ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି—ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଯୋଗରେ ଅଧିକ ପାରଙ୍ଗତ?
ମଯ୍ଯାଵେଶ୍ଯ ମନୋ ଯେ ମାଂ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତା ଉପାସତେ। ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯୋପେତାସ୍ତେ ମେ ଯୁକ୍ତତମା ମତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଲଗାଇ, ସଦା ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ—ମୁଁ ସେମାନେକୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ମାନେ।
ଯେ ତ୍ଵକ୍ଷରମନିର୍ଦେଶ୍ଯମଵ୍ଯକ୍ତଂ ପର୍ଯୁପାସତେ। ସର୍ଵତ୍ରଗମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ କୂଟସ୍ଥମଚଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷର, ଅନିର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅଚଳ ଓ ଚିରନ୍ତନକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି—
ସଂନିଯମ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଂ ସର୍ଵତ୍ର ସମବୁଦ୍ଧଯଃ । ତେ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ମାମେଵ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃକ
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସମସ୍ତଠାରେ ସମବୁଦ୍ଧି ରଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗି ରହନ୍ତି—ସେମାନେ ମୋତେ ହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
କ୍ଲେଶୋଽଧିକତରସ୍ତେଷାମଵ୍ଯକ୍ତାସକ୍ତଚେତସାମ୍ । ଅଵ୍ଯକ୍ତା ହି ଗଦିର୍ଦୁଃଖଂ ଦେହଵଦ୍ଭିରଵାପ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ପଥ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ। କାରଣ ଦେହଧାରୀମାନେ ପାଇଁ ଅବ୍ୟକ୍ତର ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଯେ ତୁ ସର୍ଵାଣି କର୍ମାଣି ମଯି ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ମତ୍ପରାଃ । ଅନନ୍ଯେନୈଵ ଯୋଗେନ ମାଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତ ଉପାସତେ
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ କାମକୁ ମୋ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ମୋକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ମାନନ୍ତି, ଏକାଗ୍ର ଯୋଗରେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି ଉପାସନା କରନ୍ତି—
ତେଷାମହଂ ସମୁଦ୍ଧର୍ତା ମୃତ୍ଯୁସଂସାରସାଗରାତ୍। ଭଵାମି ନ ଚିରାତ୍ପାର୍ଥ ମଯ୍ଯାଵେଶିତଚେତସାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ମନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ହେ ପାର୍ଥ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ସମୁଦ୍ରରୁ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କରେ।
ମଯ୍ଯେଵ ମନ ଆଧତ୍ସ୍ଵ ମଯି ବୁଦ୍ଧିଂ ନିଵେଶଯ । ନିଵସିଷ୍ଯସି ମଯ୍ଯେଵ ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନ ଶଂଶକଯଃ
ତୁମର ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଲଗା, ବୁଦ୍ଧିକୁ ମୋ ଉପରେ ରଖ। ଏଭଳି କଲେ, ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ଅନୁଭବ କରିବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଥ ଚିତ୍ତଂ ସମାଧାତୁଂ ନ ଶକ୍ନୋଷି ମଯି ସ୍ଥିରମ୍ । ଅଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ତତୋ ମାମିଚ୍ଛାଽଽପ୍ତୁଂ ଧନଂଜଯ
ଯଦି ତୁମେ ମନକୁ ମୋ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର କରିପାରୁନାହାଁ, ତେବେ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
ଅଭ୍ଯାସେଽପ୍ଯସମର୍ଥୋଽସି ମତ୍କର୍ମପରମୋ ଭଵ। ମଦର୍ଥମପି କର୍ମାଣି କୁର୍ଵନ୍ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ଯ୍ଯସି
ଯଦି ଅଭ୍ୟାସରେ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହଁ, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ କାମ କର। ମୋ ନିମିତ୍ତେ କାମ କଲେ, ତୁମେ ସିଦ୍ଧିକୁ ଅବଶ୍ୟ ପାଇବ।
ଅଥୈତଦପ୍ଯଶକ୍ତୋଽସି କର୍ତୁଂ ମଦ୍ଯୋଗମାଶ୍ରିତଃ । ସର୍ଵକର୍ମଫଲତ୍ଯାଗଂ ତତଃ କୁରୁ ଯତାତ୍ମଵାନ୍
ଯଦି ଏହା ମଧ୍ୟ କରିପାରୁନାହ, ତେବେ ମୋର ଶରଣ ନେଇ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଏବଂ ନିୟମିତ ରହ।
ଶ୍ରେଯୋ ହି ଜ୍ଞାନମଭ୍ଯାସାଜ୍ଜ୍ଞାନାଦ୍ଧ୍ଯାନଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ। ଧ୍ଯାନାତ୍କର୍ମଫଲତ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯାଗାଚ୍ଛାନ୍ତିରନନ୍ତରମ୍
ଅଭ୍ୟାସ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ତମ, ଜ୍ଞାନ ଠାରୁ ଧ୍ୟାନ ଉତ୍ତମ, ଧ୍ୟାନ ଠାରୁ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତ୍ୟାଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ତ୍ୟାଗରୁ ତୁରନ୍ତ ଶାନ୍ତି ମିଳେ।