ଯଥା ନଦୀନାଂ ବହଵୋଽମ୍ବୁଵେଗାଃ ସମୁଦ୍ରମେଵାଭିମୁଖା ଦ୍ରଵନ୍ତି। ତଥା ତଵାମୀ ନରଲୋକଵୀରା ଵିଶନ୍ତି ଵକ୍ରାଣ୍ଯଭିଵିଜ୍ଵଲନ୍ତି
ଯେପରି ଅନେକ ନଦୀର ତୀବ୍ର ପାଣି ଧାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ସେପରି ଏହି ନରମଣ୍ଡଳର ଶୂରମାନେ ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
ଯଥା ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଜ୍ଵଲନଂ ପତଙ୍ଗା ଵିଶନ୍ତି ନାଶାଯ ସମୃଦ୍ଧଵେଗାଃ । ତଥୈଵ ନାଶାଯ ଵିଶନ୍ତି ଲୋକା- ସ୍ତଵାପି ଵକ୍ରାଣି ସମୃଦ୍ଧଵେଗାଃ
ଯେପରି ପୋଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ପତଙ୍ଗାମାନେ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ନାଶ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମ ମୁହଁଭିତରକୁ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି।
ଲେଲିହ୍ଯସେ ଗ୍ରସମାନଃ ସମନ୍ତା- ଲ୍ଲୋକାନ୍ସମଗ୍ରାନ୍ଵଦନୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃକ । ତେଜୋଭିରାପୂର୍ଯ ଜଗତ୍ସମଗ୍ରଂ ଭାସସ୍ତଵୋଗ୍ରାଃ ପ୍ରତପନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋ
ତୁମେ ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଚୁଷି ଏବଂ ଗିଳିଯାଉଛ, ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଛି, ତୁମ ଭୟଙ୍କର କିରଣରେ ସବୁଠି ତାପ ଲାଗୁଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ।
ଆଖ୍ଯାହି ମେ କୋ ଭଵାନୁଗ୍ରରୂପୋ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵଵର ପ୍ରସୀଦ । ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଵନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ନ ହି ପ୍ରଜାନାମି ତଵ ପ୍ରଵୃତ୍ତିମ୍
ହେ ଦେବ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ତୁମେ କିଏ? ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଦୟା କର। ମୁଁ ତୁମ ମୂଳ ଉଦ୍ଭବକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନି।
କାଲୋଽସ୍ମି ଲୋକକ୍ଷଯକୃତ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ଲୋକାନ୍ସମାହର୍ତୁମିହ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ। ଋତେଽପି ତ୍ଵା ନ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଯେଽଵସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରତ୍ଯନୀକେଷୁ ଯୋଧାଃ
ମୁଁ ସମୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସେଷ କରିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ତୁମେ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଯଶୋ ଲଭସ୍ଵ ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ସମୃଦ୍ଧମ୍। ମଯୈଵୈତେ ନିହତାଃ ପୂର୍ଵମେଵ ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ଭଵ ସଵ୍ଯସାଚିନ୍
ସେଥିପାଇଁ ଉଠ, ଯଶ ଲାଭ କର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି ଧନ-ଧାନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ଏମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ କେବଳ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉ।
ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ଭୀଷ୍ମଂ ଚ ଜଯଦ୍ରଥଂ ଚ କର୍ଣଂ ତଥାନ୍ଯାନପି ଯୋଧଵୀରାନ୍। ମଯା ହତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଜହି ମାଵ୍ଯଥିଷ୍ଠା ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ ଜେତାନି ରଣେ ସପତ୍ନାନ୍
ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, ଜୟଦ୍ରଥ, କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଶୂର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ—ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ହତ କର, ଭୟ କରନି। ଯୁଦ୍ଧ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ କେଶଵସ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଵେପମାନଃ କିରୀଟୀ। ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଭୂଯ ଏଵାହ କୃଷ୍ଣଂ ସଗଦ୍ଗଦଂ ଭୀତଭୀତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ
କେଶବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ପୁଣିଥରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, କ୍ରିଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଓ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।
ସ୍ଥାନେ ହୃଷୀକେଶ ତଵ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯା ଜଗତ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଯତ୍ଯନୁରଜ୍ଯତେ ଚ। ରକ୍ଷାଂସି ଭୀତାନି ଦିଶୋ ଦ୍ରଵନ୍ତି ସର୍ଵେ ନମସ୍ଯନ୍ତି ଚ ସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ
ହେ ହୃଷୀକେଶ, ତୁମର ମହିମା କଥାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭରିଯାଉଛି। ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁ ଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି।
କସ୍ମାଚ୍ଚ ତେ ନ ନମେରନ୍ମହାତ୍ମନ୍ ଗରୀଯସେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽପ୍ଯାଦିକର୍ତ୍ରେ। ଅନନ୍ତ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ତ୍ଵମକ୍ଷରଂ ସଦସତ୍ତତ୍ପରଂ ଯତ୍
ହେ ମହାନ୍, କିଏ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ? ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼। ହେ ଅନନ୍ତ, ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ।
ତ୍ଵମାଦିଦେଵଃ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣ- ସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରଂ ନିଧାନମ୍ । ଵେତ୍ତାଽସି ଵେଦ୍ଯଂ ଚ ପରଂ ଚ ଧାମ ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତରୂପ
ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା, ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ। ତୁମେ ଅନେକ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛ।
ଵାଯୁର୍ଯମୋଽଗ୍ନିର୍ଵରୁଣଃ ଶଶାଙ୍କଃ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରପିତାମହଶ୍ଚ। ନମୋ ନମସ୍ତେଽତୁ ସହସ୍ରକୃତ୍ଵଃ ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯୋଽପି ନମୋ ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ବାୟୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି ଏବଂ ପ୍ରପିତାମହ। ମୁଁ ହଜାର ଥର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ପୁଣି ପୁଣି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁରସ୍ତାଦଥ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵତ ଏଵ ସର୍ଵ। ଅନନ୍ତଵୀର୍ଯାମିତଵିକ୍ରମସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ସମାପ୍ନୋଷି ତତୋଽସି ସର୍ଵଃ
ପ୍ରସ୍ଥାନରୁ ଓ ପଛରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର। ତୁମେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ଅପାର ପ୍ରଭାବର ଧନୀ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ।
ସଖେତି ମତ୍ଵା ପ୍ରସଭଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ଯାଦଵ ହେ ସଖେତି। ଅଜାନତା ମହିମାନଂ ତଵେଦଂ ମଯା ପ୍ରମାଦାତ୍ପ୍ରଣଯେନ ଵାଽପି
ମୁଁ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବି, ଅବିଚାରରେ 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ଯାଦବ, ହେ ବନ୍ଧୁ' ବୋଲି ଯାହା କହିଥିଲି, ତୁମ ମହିମା ଜାଣିନଥିଲି, ଅବିବେକ କିମ୍ବା ସ୍ନେହରେ କହିଥିଲି।
ଯଚ୍ଚାପହାସାର୍ଥମସତ୍କୃତୋଽସି ଵିହାରଶଯ୍ଯାସନଭୋଜନେଷୁ । ଏକୋଽଥଵାପ୍ଯଚ୍ଯୁତ ତତ୍ସମକ୍ଷଂ ତତ୍କ୍ଷାମଯେ ତ୍ଵାମହମପ୍ରମେଯମ୍
ଖେଳ, ବିଶ୍ରାମ, ବସିବା, ଖାଇବାବେଳେ, ଏକା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ମୁଁ ମଜା ମଜାରେ ଯେଉଁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିଲି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କ୍ଷମା ଚାହୁଁଛି, ହେ ଅପରିମିତ।
ପିତାସି ଲୋକସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଶ୍ ଗୁରୁର୍ଗରୀଯାନ୍। ନ ତ୍ଵତ୍ସମୋଽସ୍ତ୍ଯଭ୍ଯଧିକଃ କୁତୋଽନ୍ଯୋ ଲୋକତ୍ରଯେଽପ୍ଯପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ
ତୁମେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତର ପିତା, ଏହାର ସବୁଠୁ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ। ତୁମ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ହେବ? ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ତୁଳନା କରିପାରିବ?
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଣିଧାଯ କାଯଂ ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାମହମୀଶମୀଡ୍ଯମ୍ । ପିତେଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଖେଵ ସଖ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯାଯାର୍ହସି ଦେଵ ସୋଢୁମ୍
ସେହିପାଇଁ, ମୁଁ ଶରୀରକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି ଦୟା ଆଶା କରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ। ବାପା ଯେପରି ଝିଅପୁଅକୁ, ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧୁକୁ, ପ୍ରିୟ ଜଣେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଖ୍ମା କରନ୍ତି, ସେପରି ମଧ୍ୟ ହେ ଦେବ, ମୋତେ ଖ୍ମା କର।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯେନ ଚ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତଂ ମନୋ ମେ। ତଦେଵ ମେ ଦର୍ଶଯ ଦେଵ ରୂପଂ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ
ଯାହାକୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ତାହା ଦେଖି ମୋ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ସେଇ ରୂପଟିଏ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଅ, ଦୟା କର, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।
କିରୀଟିନଂ ଗଦିନଂ ଚକ୍ରହସ୍ତ- ମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମହଂ ତଥୈଵ। ତେନୈଵ ରୂପେଣ ଚତୁର୍ଭୁଜେନ ସହସ୍ରବାହୋ ଭଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମକୁ ପୁରୁଣା ରୂପରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ହାତରେ ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଦେଖିବାକୁ। ହେ ସହସ୍ରବାହୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ସେଇ ଚାରିହାତି ରୂପରେ ପୁଣିଥରେ ପ୍ରକଟ ହେଅ।
ମଯା ପ୍ରସନ୍ନେନ ତଵାର୍ଜୁନେଦଂ ରୂପଂ ପରଂ ଦର୍ଶିତମାତ୍ମଯୋଗାତ୍। ତେଜୋମଯଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ଯନ୍ମେ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ ନ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମ୍
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ, ଯାହା ଆମାର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖାଇଲି, ଏହା ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ଅନନ୍ତ ଓ ଆଦିମ, ଯାହାକୁ ତୁମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି।
ନ ଵେଦ ଯଜ୍ଞାଧ୍ଯଯନୈର୍ନ ଦାନୈ- ର୍ନ ଚ କ୍ରିଯାଭିର୍ନ ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈଃ । ଏଵଂରୂପଃ ଶକ୍ଯ ଅହଂ ନୃଲୋକେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ କୁରୁପ୍ରଵୀର
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦ ପଢିଲେ, ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଦାନ ଦେଲେ, କିମ୍ବା ଅନେକ କ୍ରିୟା କଲେ, କିମ୍ବା କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ରୂପରେ ମୋତେ ତୁମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମା ତେ ଵ୍ଯଥା ମା ଚ ଵିମୂଢଭାଵୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଂ ଘୋରମୀଦୃଙ୍ଭମେଦମ୍ । ଵ୍ଯପେତଭୀଃ ପ୍ରୀତମନାଃ ପୁନସ୍ତ୍ଵଂ ତଦେଵ ମେ ରୂପମିଦଂ ପ୍ରପଶ୍ଯ
ମୋ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ତୁମେ ଭୟ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି। ଭୟ ଛାଡ଼ି, ଆନନ୍ଦ ମନେ ରଖ, ପୁଣିଥରେ ମୋ ସେଇ ରୂପକୁ ଦେଖ।
ଇତ୍ଯର୍ଜୁନଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ତଥୋକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵକଂ ରୂପଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଭୂଯଃ। ଆଶ୍ଵାସଯାମାସ ଚ ଭୀତମେନଂ ଭୂତ୍ଵା ପୁନଃ ସୌମ୍ଯଵପୁର୍ମହାତ୍ମା
ଏଭଳି କହି, ଭାସୁଦେବ ତାଙ୍କର ନିଜ ମାନବ ରୂପ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଇଲେ, ଏବଂ ମହାତ୍ମା ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଦଂ ମାନୁଷଂ ରୂପଂ ତଵ ସୌମ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନ । ଇଦାନୀମସ୍ମି ସଂଵୃତ୍ତଃ ସଚେତାଃ ପ୍ରକୃତିଂ ଗତଃ
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମ ଏହି ମାନବ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନାମୟ ରୂପ ଦେଖି, ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି ଓ ନିଜ ସ୍ଥିତିକୁ ପୁଣି ପାଇଛି।
ସୁଦୁର୍ଦର୍ଶମିଦଂ ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଯନ୍ମମ। ଦେଵା ଅପ୍ଯସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ମୋର ଏହି ରୂପ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖିଛ, ଏହା ଦେଖିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ଏହି ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ନାହଂ ଵେଦୈର୍ନ ତପସା ନ ଦାନେନ ନ ଚେଜ୍ଯଯା। ଶକ୍ଯ ଏଵଂଵିଧୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ମାଂ ଯଥା
ବେଦ, ତପସ୍ୟା, ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏପରି ଭାବେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵନନ୍ଯଯା ଶକ୍ଯ ଅହମେଵଂଵିଧୋଽର୍ଜୁନ। ଜ୍ଞାତୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵେନ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ଚ ପରଂତପ
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଏପରି ଭାବେ ମୋତେ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିବା, ଦେଖିପାରିବା ଓ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ।
ମତ୍କର୍ମକୃନ୍ମତ୍ପରମୋ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସଙ୍ଗଵର୍ଜିତଃ । ନିର୍ଵୈରଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯଃ ସ ମାମେତି ପାଣ୍ଡଵ
ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ କାମ କରେ, ମୋକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ମାନେ, ମୋର ଭକ୍ତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡ଼ିଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ—ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ଏଵଂ ସତତଯୁକ୍ତା ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ପର୍ଯୁପାସତେ। ଯେ ଚାପ୍ଯକ୍ଷରମଵ୍ଯକ୍ତଂ ତେଷାଂ କେ ଯୋଗଵିତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ସଦା ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷର ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି—ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଯୋଗରେ ଅଧିକ ପାରଙ୍ଗତ?
ମଯ୍ଯାଵେଶ୍ଯ ମନୋ ଯେ ମାଂ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତା ଉପାସତେ। ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯୋପେତାସ୍ତେ ମେ ଯୁକ୍ତତମା ମତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ଲଗାଇ, ସଦା ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ—ମୁଁ ସେମାନେକୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ମାନେ।