ତ୍ଵମକ୍ଷରଂ ପରମଂ ଵେଦିତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରଂ ନିଧାନମ୍ । ତ୍ଵମଵ୍ଯଯଃ ଶାଶ୍ଵତଧର୍ମଗୋପ୍ତା ସନାତନସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷୋ ମତୋ ମେ
ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏହି ବିଶ୍ୱର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ ତୁମେ; ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ, ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ; ମୋ ମତରେ ତୁମେ ସନାତନ ପୁରୁଷ।
ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମନନ୍ତଵୀର୍ଯ- ମନନ୍ତବାହୁଂ ଶଶିସୂର୍ଯନେତ୍ରମ୍ । ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଦୀପ୍ତହୁତାଶଵକ୍ରଂ ସ୍ଵତେଜସା ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ତପନ୍ତମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି, ଅନେକ ହାତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଦିପ୍ତ ମୁଁହ ସହିତ ଦେଖୁଛି; ତୁମର ନିଜ ତେଜରେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଜ୍ୱଳିଉଛ।
ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରିଦମନ୍ତରଂ ହି ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈକେନ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦ୍ଭୁତଂ ରୂପମୁଗ୍ରଂ ତଦେଵଂ ଲୋକତ୍ରଯଂ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତଂ ମହାତ୍ମନ୍
ଏହି ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ଅଂଶ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ତୁମେ ଏକା ଭରି ରଖିଛ; ତୁମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି, ତିନି ଲୋକ ଭୟଭିତ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି, ହେ ମହାତ୍ମା।
ଅମୀ ହି ତ୍ଵା ସୁରସଙ୍ଘା ଵିଶନ୍ତି କେଚିଦ୍ଭୀତାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯୋ ଗୃଣାନ୍ତି। ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମହର୍ଷିସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୁତିଭିଃ ପୁଷ୍କଲାଭିଃ
ସଂଖ୍ୟା ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି; କିଛି ଭୟରେ ହାତ ଜୋଡି ତୁମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି; ମହାଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ 'ଶାନ୍ତି' କହି ଅନେକ ଷ୍ଟୁତିରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ଯେ ଚ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେଽଶ୍ଵିନୌ ମରୁତଶ୍ଚୋଷ୍ମପାଶ୍ଚ । ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷାସୁରସିଦ୍ଧସଙ୍ଘା ଵୀକ୍ଷନ୍ତେ ତ୍ଵାଂ ଵିସ୍ମିତାଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେ
ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମରୁତ, ପିତୃମାନେ; ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ରୂପଂ ମହତ୍ତେ ବହୁଵକ୍ରନେତ୍ରଂ ମହାବାହୋ ବହୁବାହୂରୁପାଦମ୍। ବହୂଦରଂ ବହୁଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକାଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାସ୍ତଥାହମ୍
ତୁମର ବଡ ରୂପ, ଅନେକ ମୁଁହ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ମହାବାହୁ, ଅନେକ ହାତ, ଉରୁ, ପାଦ, ଅନେକ ପେଟ, ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଭୟଭିତ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ।
ନଭଃସ୍ପୃଶଂ ଦୀପ୍ତମନେକଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯାତ୍ତାନନଂ ଦୀପ୍ତଵିଶାଲନେତ୍ରମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହି ତ୍ଵା ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାନ୍ତରାତ୍ମା ଧୃତିଂ ନ ଵିନ୍ଦାମି ଶମଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୋ
ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ଦିପ୍ତିମାନ, ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ, ବଡ ମୁଁହ ଓ ଦିପ୍ତ ବଡ ଚକ୍ଷୁ; ତୁମେ ଦେଖି, ମୋ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଭୟରେ ଭରିଯାଉଛି; ମୁଁ ନ ଧୃତି ନ ଶାନ୍ତି ପାଉଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲାନି ଚ ତେ ସୁଖାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କାଲାନଲସନ୍ନିଭାନି। ଦିଶୋ ନ ଜାନେ ନ ଲଭେ ଚ ଶର୍ମ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ
ତୁମର ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଭରା ମୁଁହ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦିପ୍ତିମାନ, ଦେଖି ମୁଁ ଦିଗ ଜାଣିପାରି ନାହିଁ, ନ ଶାନ୍ତି ପାଉଛି; ଦୟା କର, ହେ ଦେବେଶ, ହେ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।
ଅମୀ ଚ ତ୍ଵାଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଃ ସର୍ଵେ ସହୈଵାଵନିପାଲସଙ୍ଘୈଃ । ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ତଥାସୌ ସହାସ୍ମଦୀଯୈରପି ଯୋଧମୁଖ୍ଯୈଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଆମ ପକ୍ଷର ସେଇ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଵକ୍ରାଣି ତେ ତ୍ଵରମାଣା ଵିଶନ୍ତି ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲାନି ଭଯାନକାନି। କେଚିଦ୍ଵିଲଗ୍ନା ଦଶନାନ୍ତରେଷୁ ସଂଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଚୂର୍ଣିତୈରୁତ୍ତମାଙ୍ଗୈଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଭୟଙ୍କର, ବଡ଼ ଦାଢ଼ିଆ, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ମୁହଁଭିତରକୁ ତେଜରେ ଧାଇଁଯାଉଛନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ତୁମ ଦାନ୍ତମଧ୍ୟରେ ଅଟକିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଥା ନଦୀନାଂ ବହଵୋଽମ୍ବୁଵେଗାଃ ସମୁଦ୍ରମେଵାଭିମୁଖା ଦ୍ରଵନ୍ତି। ତଥା ତଵାମୀ ନରଲୋକଵୀରା ଵିଶନ୍ତି ଵକ୍ରାଣ୍ଯଭିଵିଜ୍ଵଲନ୍ତି
ଯେପରି ଅନେକ ନଦୀର ତୀବ୍ର ପାଣି ଧାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ସେପରି ଏହି ନରମଣ୍ଡଳର ଶୂରମାନେ ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
ଯଥା ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଜ୍ଵଲନଂ ପତଙ୍ଗା ଵିଶନ୍ତି ନାଶାଯ ସମୃଦ୍ଧଵେଗାଃ । ତଥୈଵ ନାଶାଯ ଵିଶନ୍ତି ଲୋକା- ସ୍ତଵାପି ଵକ୍ରାଣି ସମୃଦ୍ଧଵେଗାଃ
ଯେପରି ପୋଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ପତଙ୍ଗାମାନେ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ନାଶ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମ ମୁହଁଭିତରକୁ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି।
ଲେଲିହ୍ଯସେ ଗ୍ରସମାନଃ ସମନ୍ତା- ଲ୍ଲୋକାନ୍ସମଗ୍ରାନ୍ଵଦନୈର୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଃକ । ତେଜୋଭିରାପୂର୍ଯ ଜଗତ୍ସମଗ୍ରଂ ଭାସସ୍ତଵୋଗ୍ରାଃ ପ୍ରତପନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋ
ତୁମେ ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁହଁଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚାରିପାଖରୁ ଚୁଷି ଏବଂ ଗିଳିଯାଉଛ, ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଛି, ତୁମ ଭୟଙ୍କର କିରଣରେ ସବୁଠି ତାପ ଲାଗୁଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ।
ଆଖ୍ଯାହି ମେ କୋ ଭଵାନୁଗ୍ରରୂପୋ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵଵର ପ୍ରସୀଦ । ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଵନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ନ ହି ପ୍ରଜାନାମି ତଵ ପ୍ରଵୃତ୍ତିମ୍
ହେ ଦେବ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ତୁମେ କିଏ? ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଦୟା କର। ମୁଁ ତୁମ ମୂଳ ଉଦ୍ଭବକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନି।
କାଲୋଽସ୍ମି ଲୋକକ୍ଷଯକୃତ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ଲୋକାନ୍ସମାହର୍ତୁମିହ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ। ଋତେଽପି ତ୍ଵା ନ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଯେଽଵସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରତ୍ଯନୀକେଷୁ ଯୋଧାଃ
ମୁଁ ସମୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସେଷ କରିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ତୁମେ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଯଶୋ ଲଭସ୍ଵ ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ସମୃଦ୍ଧମ୍। ମଯୈଵୈତେ ନିହତାଃ ପୂର୍ଵମେଵ ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ଭଵ ସଵ୍ଯସାଚିନ୍
ସେଥିପାଇଁ ଉଠ, ଯଶ ଲାଭ କର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି ଧନ-ଧାନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ଏମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ କେବଳ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉ।
ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ଭୀଷ୍ମଂ ଚ ଜଯଦ୍ରଥଂ ଚ କର୍ଣଂ ତଥାନ୍ଯାନପି ଯୋଧଵୀରାନ୍। ମଯା ହତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଜହି ମାଵ୍ଯଥିଷ୍ଠା ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ ଜେତାନି ରଣେ ସପତ୍ନାନ୍
ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, ଜୟଦ୍ରଥ, କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଶୂର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ—ମୋ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ହତ କର, ଭୟ କରନି। ଯୁଦ୍ଧ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ କେଶଵସ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଵେପମାନଃ କିରୀଟୀ। ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଭୂଯ ଏଵାହ କୃଷ୍ଣଂ ସଗଦ୍ଗଦଂ ଭୀତଭୀତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ
କେଶବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ପୁଣିଥରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, କ୍ରିଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଓ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।
ସ୍ଥାନେ ହୃଷୀକେଶ ତଵ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯା ଜଗତ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଯତ୍ଯନୁରଜ୍ଯତେ ଚ। ରକ୍ଷାଂସି ଭୀତାନି ଦିଶୋ ଦ୍ରଵନ୍ତି ସର୍ଵେ ନମସ୍ଯନ୍ତି ଚ ସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ
ହେ ହୃଷୀକେଶ, ତୁମର ମହିମା କଥାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭରିଯାଉଛି। ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁ ଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛନ୍ତି।
କସ୍ମାଚ୍ଚ ତେ ନ ନମେରନ୍ମହାତ୍ମନ୍ ଗରୀଯସେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽପ୍ଯାଦିକର୍ତ୍ରେ। ଅନନ୍ତ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ତ୍ଵମକ୍ଷରଂ ସଦସତ୍ତତ୍ପରଂ ଯତ୍
ହେ ମହାନ୍, କିଏ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ? ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼। ହେ ଅନନ୍ତ, ଦେବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ।
ତ୍ଵମାଦିଦେଵଃ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣ- ସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରଂ ନିଧାନମ୍ । ଵେତ୍ତାଽସି ଵେଦ୍ଯଂ ଚ ପରଂ ଚ ଧାମ ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତରୂପ
ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା, ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ। ତୁମେ ଅନେକ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛ।
ଵାଯୁର୍ଯମୋଽଗ୍ନିର୍ଵରୁଣଃ ଶଶାଙ୍କଃ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରପିତାମହଶ୍ଚ। ନମୋ ନମସ୍ତେଽତୁ ସହସ୍ରକୃତ୍ଵଃ ପୁନଶ୍ଚ ଭୂଯୋଽପି ନମୋ ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ବାୟୁ, ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଜାପତି ଏବଂ ପ୍ରପିତାମହ। ମୁଁ ହଜାର ଥର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ପୁଣି ପୁଣି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁରସ୍ତାଦଥ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵତ ଏଵ ସର୍ଵ। ଅନନ୍ତଵୀର୍ଯାମିତଵିକ୍ରମସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ସମାପ୍ନୋଷି ତତୋଽସି ସର୍ଵଃ
ପ୍ରସ୍ଥାନରୁ ଓ ପଛରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର। ତୁମେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ଅପାର ପ୍ରଭାବର ଧନୀ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ।
ସଖେତି ମତ୍ଵା ପ୍ରସଭଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ଯାଦଵ ହେ ସଖେତି। ଅଜାନତା ମହିମାନଂ ତଵେଦଂ ମଯା ପ୍ରମାଦାତ୍ପ୍ରଣଯେନ ଵାଽପି
ମୁଁ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବି, ଅବିଚାରରେ 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ଯାଦବ, ହେ ବନ୍ଧୁ' ବୋଲି ଯାହା କହିଥିଲି, ତୁମ ମହିମା ଜାଣିନଥିଲି, ଅବିବେକ କିମ୍ବା ସ୍ନେହରେ କହିଥିଲି।
ଯଚ୍ଚାପହାସାର୍ଥମସତ୍କୃତୋଽସି ଵିହାରଶଯ୍ଯାସନଭୋଜନେଷୁ । ଏକୋଽଥଵାପ୍ଯଚ୍ଯୁତ ତତ୍ସମକ୍ଷଂ ତତ୍କ୍ଷାମଯେ ତ୍ଵାମହମପ୍ରମେଯମ୍
ଖେଳ, ବିଶ୍ରାମ, ବସିବା, ଖାଇବାବେଳେ, ଏକା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ମୁଁ ମଜା ମଜାରେ ଯେଉଁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିଲି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କ୍ଷମା ଚାହୁଁଛି, ହେ ଅପରିମିତ।
ପିତାସି ଲୋକସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଶ୍ ଗୁରୁର୍ଗରୀଯାନ୍। ନ ତ୍ଵତ୍ସମୋଽସ୍ତ୍ଯଭ୍ଯଧିକଃ କୁତୋଽନ୍ଯୋ ଲୋକତ୍ରଯେଽପ୍ଯପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ
ତୁମେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତର ପିତା, ଏହାର ସବୁଠୁ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଗୁରୁ। ତୁମ ସମାନ କିଏ ନାହିଁ, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କିଏ ହେବ? ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ତୁଳନା କରିପାରିବ?
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଣିଧାଯ କାଯଂ ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାମହମୀଶମୀଡ୍ଯମ୍ । ପିତେଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଖେଵ ସଖ୍ଯୁଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯାଯାର୍ହସି ଦେଵ ସୋଢୁମ୍
ସେହିପାଇଁ, ମୁଁ ଶରୀରକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି ଦୟା ଆଶା କରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ। ବାପା ଯେପରି ଝିଅପୁଅକୁ, ବନ୍ଧୁ ବନ୍ଧୁକୁ, ପ୍ରିୟ ଜଣେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଖ୍ମା କରନ୍ତି, ସେପରି ମଧ୍ୟ ହେ ଦେବ, ମୋତେ ଖ୍ମା କର।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ହୃଷିତୋଽସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯେନ ଚ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତଂ ମନୋ ମେ। ତଦେଵ ମେ ଦର୍ଶଯ ଦେଵ ରୂପଂ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ
ଯାହାକୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ତାହା ଦେଖି ମୋ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ସେଇ ରୂପଟିଏ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଅ, ଦୟା କର, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ।
କିରୀଟିନଂ ଗଦିନଂ ଚକ୍ରହସ୍ତ- ମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମହଂ ତଥୈଵ। ତେନୈଵ ରୂପେଣ ଚତୁର୍ଭୁଜେନ ସହସ୍ରବାହୋ ଭଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମକୁ ପୁରୁଣା ରୂପରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ହାତରେ ଗଦା ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଦେଖିବାକୁ। ହେ ସହସ୍ରବାହୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ସେଇ ଚାରିହାତି ରୂପରେ ପୁଣିଥରେ ପ୍ରକଟ ହେଅ।
ମଯା ପ୍ରସନ୍ନେନ ତଵାର୍ଜୁନେଦଂ ରୂପଂ ପରଂ ଦର୍ଶିତମାତ୍ମଯୋଗାତ୍। ତେଜୋମଯଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ଯନ୍ମେ ତ୍ଵଦନ୍ଯେନ ନ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵମ୍
ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ, ଯାହା ଆମାର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖାଇଲି, ଏହା ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, ଅନନ୍ତ ଓ ଆଦିମ, ଯାହାକୁ ତୁମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି।