ଅହଂ ହି ସର୍ଵଯଜ୍ଞାନାଂ ଭୋକ୍ତା ଚ ପ୍ରଭୁରେଵ ଚ। ନ ତୁ ମାମଭିଜାନନ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵେନାତଶ୍ଚ୍ଯଵନ୍ତି ତେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଭୋକ୍ତା ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋତେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ।
ଯାନ୍ତି ଦେଵଵ୍ରତା ଦେଵାନ୍ପିତୄନ୍ଯାନ୍ତି ପିତୃଵ୍ରତାଃ। ଭୂତାନି ଯାନ୍ତି ଭୂତେଜ୍ଯା ଯାନ୍ତି ମଦ୍ଯାଜିନୋପି ମାମ୍
ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଜିଥିବା ଲୋକ ଦେବତାଙ୍କୁ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କରିଥିବା ଲୋକ ପିତୃମାନେ ପାଖକୁ, ଭୂତମାନେ ପାଇଁ କରିଥିବା ଭୂତମାନେ ପାଖକୁ, ଏବଂ ମୋତେ ଭଜିଥିବା ଲୋକ ମୋ ପାଖକୁ ଯାନ୍ତି ।
ପତ୍ରଂ ପୁଷ୍ପଂ ଫଲଂ ତୋଯଂ ଯୋ ମେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଯଚ୍ଛତି। ତଦହଂ ଭକ୍ତ୍ଯୁପହୃତମଶ୍ନାମି ପ୍ରଯତାତ୍ମନଃ
ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ କିମ୍ବା ପାଣି ଦିଏ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟର ଏହି ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରେ ।
ଯତ୍କରୋଷି ଯଦଶ୍ରାସି ଯଜ୍ଜୁହୋଷି ଦଦାସି ଯତ୍। ଯତ୍ତପସ୍ଯସି କୌନ୍ତେଯ ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ ମଦର୍ପଣମ୍
ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଓ, ଯାହା ଦାନ କର, ଯାହା ତପସ୍ୟା କର, ସେସବୁ ମୋ ପାଇଁ ଉପହାର ଭାବେ କର ।
ଶୁଭାଶୁଭଫଲୈରେଵଂ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ କର୍ମବନ୍ଧନୈଃ । ସଂନ୍ଯାସଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଵିମୁକ୍ତୋ ମାମୁପୈଷ୍ଯସି
ଏଭଳି କରି, ଶୁଭ ଅଶୁଭ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ, ତ୍ୟାଗ ଯୋଗରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ ।
ସମୋଽହଂ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ନ ମେ ଦ୍ଵେଷ୍ଯୋଽସ୍ତି ନ ପ୍ରିଯଃ । ଯେ ଭଜନ୍ତି ତୁ ମାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ମଯି ତେ ତେଷୁ ଚାପ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମାନ, ମୋ ପାଇଁ କେହି ବି ଦ୍ୱେଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି ।
ଅପି ଚେତ୍ସୁଦୁରାଚାରୋ ଭଜତେ ମାମନନ୍ଯଭାକ୍। ସାଧୁରେଵ ସ ମନ୍ତଵ୍ଯଃ ସମ୍ଯଗ୍ଵ୍ଯଵସିତୋ ହି ସଃ
ଯଦି କେହି ଅତି ଦୁରାଚାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ମୋତେ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରେ, ତାକୁ ସଦା ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; କାରଣ ସେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ନିଷ୍ଠା କରିଛି।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ଭଵତି ଧର୍ମାତ୍ମା ଶଶ୍ଵଚ୍ଛାନ୍ତିଂ ନିଗଚ୍ଛତି। କୌନ୍ତେଯ ପ୍ରତିଜାନୀହି ନ ମେ ଭକ୍ତଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସେ ଶୀଘ୍ର ଧର୍ମପରାୟଣ ହେଇଯାଏ ଏବଂ ସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତି ପାଇଥାଏ। ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ, ମୋର ଭକ୍ତ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି।
ମାଂ ହି ପାର୍ଥ ଵ୍ଯପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଯେଽପି ସ୍ଯୁଃ ପାପଯୋନଯଃ । ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯାସ୍ତଥା ଶୂଦ୍ରାସ୍ତେଽପି ଯାନ୍ତି ପରାଂ ଗତିଂ
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଜନ୍ମରୁ ଆସିଛନ୍ତି—ମହିଳା, ବ୍ୟବସାୟୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ—ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି।
କିଂ ପୁନର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପୁଣ୍ଯା ଭକ୍ତା ରାଜର୍ଷଯସ୍ତଥା । ଅନିତ୍ଯମସୁଖଂ ଲୋକମିମଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭଜସ୍ଵ ମାମ୍
ତେବେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ନିଷ୍ଠା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭକ୍ତ ରାଜା ଋଷିମାନେ, ସେମାନେ ତ କିମ୍ବା ଅଧିକ! ଏହି ଅସ୍ଥିର ଓ ଦୁଃଖମୟ ଜଗତକୁ ପାଇଯାଇ, ତୁମେ ମୋତେ ଭଜନ କର।
ମନ୍ମନା ଭଵ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମଦ୍ଯାଜୀ ମାଂ ନମସ୍କୁରୁ । ମାମେଵୈଷ୍ଯସି ଯୁକ୍ତ୍ଵୈଵମାତ୍ମାନଂ ମତ୍ପରାଯଣଃ
ମୋତେ ଚିନ୍ତା କର, ମୋର ଭକ୍ତ ହେଉ, ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ମୋତେ ନମସ୍କାର କର। ଏଭଳି ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ।
ଭୂଯ ଏଵ ମହାବାହୋ ଶ୍ରୃଣୁ ମେ ପରମଂ ଵଚଃ। ଯତ୍ତେଽହଂ ପ୍ରୀଯମାଣାଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତକାମ୍ଯଯା
ହେ ମହାବାହୁ, ପୁନି ଏକଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାକ୍ୟ କହିବି, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରେମ କରେ ଏବଂ ତୁମର ଭଲ ଚାହେ।
ନ ମେ ଵିଦୁଃ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରଭଵଂ ନ ମହର୍ଷଯଃ। ଅହମାଦିର୍ହି ଦେଵାନାଂ ମହର୍ଷୀଣାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଦେବମାନେ ଓ ମହାଋଷିମାନେ ମୋର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; କାରଣ ମୁଁ ଦେବମାନେ ଓ ମହାଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମ।
ଯୋ ମାମଜମନାଦିଂ ଚ ଵେତ୍ତି ଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍ । ଅସଂମୂଢଃ ସ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ମୋତେ ଅଜନ୍ମା ଓ ଆଦିହୀନ ଭାବେ, ଜଗତର ମହାଶ୍ୱର ଭାବେ ଜାଣେ, ସେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମ ହିନ ହେଉଛି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ବୁଦ୍ଧିର୍ଜ୍ଞାନମସଂମୋହଃ କ୍ଷମା ସତ୍ଯଂ ଦମଃ ଶମଃ । ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଵୋ ଭଵୋ ଭଯଂ ଚାଭଯମେଵ ଚ
ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଭ୍ରମ ହିନତା, କ୍ଷମା, ସତ୍ୟ, ଦମ, ଶମ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭବ, ଅଭବ, ଭୟ ଓ ଭୟହୀନତା—
ଅହିଂସା ସମତା ତୁଷ୍ଟିସ୍ତପୋ ଦାନଂ ଯଶୋଽଯଶଃ । ଭଵନ୍ତି ଭାଵା ଭୂତାନାଂ ମତ୍ତ ଏଵ ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ
ଅହିଂସା, ସମତା, ସନ୍ତୋଷ, ତପ, ଦାନ, ଯଶ ଓ ଅପଯଶ—ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ମୋଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ମହର୍ଷଯଃ ସପ୍ତ ପୂର୍ଵେ ଚତ୍ଵାରୋ ମନଵସ୍ତଥା। ମଦ୍ଭାଵ ମାନସା ଜାତା ଯେଷାଂ ଲୋକ ଇମାଃ ପ୍ରଜାଃ
ପୁର୍ବରୁ ଥିବା ସାତି ମହାଋଷି ଓ ଚାରି ମନୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ମନରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଜନ୍ମିଛି।
ଏତାଂ ଵିଭୂତିଂ ଯୋଗଂ ଚ ମମ ଯୋ ଵେତ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ସୋଽଵିକମ୍ପେନ ଯୋଗେନ ଯୁଜ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯିଏ ମୋର ଏହି ବିଭୂତି ଓ ଯୋଗକୁ ତଥ୍ୟରେ ଜାଣେ, ସେ ଅଚଳ ଯୋଗରେ ମୋ ସହିତ ଏକତା ପାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅହଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଭଵୋ ମତ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ। ଇତି ମତ୍ଵା ଭଜନ୍ତେ ମାଂ ବୁଧା ଭାଵସମନ୍ଵିତାଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି; ସମସ୍ତ କିଛି ମୋଠୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ଜାଣି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଭଜନ କରନ୍ତି।
ମଚ୍ଚିତ୍ତା ମଦ୍ଗତପ୍ରାଣା ବୋଧଯନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ୍ । କଥଯନ୍ତଶ୍ଚ ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ତୁଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ରମନ୍ତି ଚ
ମୋପରେ ଚିନ୍ତା ରଖି, ଜୀବନକୁ ମୋପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ପରସ୍ପରକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଏବଂ ସଦା ମୋ ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ରମଣ କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ସତତଯୁକ୍ତାନାଂ ଭଜତାଂ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍ । ଦଦାମି ବୁଦ୍ଧିଯୋଗଂ ତଂ ଯେନ ମାମୁପଯାନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ନିଷ୍ଠା ରହି, ପ୍ରେମ ସହିତ ମୋତେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଏମିତି ବୁଦ୍ଧି ଯୋଗ ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମୋପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।
ତେଷାମେଵାନୁକମ୍ପାର୍ଥମହମଜ୍ଞାନଜଂ ତମଃ। ନାଶଯାମ୍ଯାତ୍ମଭାଵସ୍ଥୋ ଜ୍ଞାନଦୀପେନ ଭାସ୍ଵତା
ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାବଶତାରୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାରେ ବସି, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ କରେ।
ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଧାମ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ଭଵାନ୍। ପୁରୁଷଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଦିଵ୍ଯମାଦିଦେଵମଜଂ ଵିଭୁମ୍
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର, ଶାଶ୍ୱତ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଆଦି ଦେବ, ଅଜନ୍ମା ଓ ବ୍ୟାପ୍ତ।
ଆହୁସ୍ତ୍ଵାମୃଷଯଃ ସର୍ଵେ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦସ୍ତଥାକ । ଅସିତୋ ଦେଵଲୋ ଵ୍ଯାସଃ ସ୍ଵଯଂ ଚୈଵ ବ୍ରଵୀଷି ମେ
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି; ଦେବଋଷି ନାରଦ, ଅସିତ, ଦେବଳ, ବ୍ୟାସ ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ ମୋତେ କହୁଛ।
ସର୍ଵତେମଦୃତଂ ମନ୍ଯେ ଯନ୍ମାଂ ଵଦସି କେଶଵ । ନ ହି ତେ ଭଗଵନ୍ଵ୍ଯକ୍ତିଂ ଵିଦୁର୍ଦେଵା ନ ଦାନଵାଃ
ହେ କେଶବ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ସେହି ସବୁକୁ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ସଠିକ୍ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଯମେଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ। ଭୂତଭାଵନ ଭୂତେଶ ଦେଵଦେଵ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦେବତା, ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ନିଜେ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ।
ଵକ୍ତୁମର୍ହସ୍ଯଶେଷେଣ ଦିଵ୍ଯା ହ୍ଯାତ୍ମଵିଭୂତଯଃ । ଯାଭିର୍ଵିଭୂତିଭିର୍ଲୋକାନିମାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ତିଷ୍ଠସି
ତୁମେ ତୁମର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛ।
କଥଂ ଵିଦ୍ଯାମହଂ ଯୋଗିଂସ୍ତ୍ଵାଂ ସଦା ପରିଚିନ୍ତଯନ୍। କେଷୁ କେଷୁ ଚ ଭାଵେଷୁ ଚିନ୍ତ୍ଯୋଽସି ଭଗଵନ୍ମଯା
ହେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରି ତୁମକୁ କିପରି ଜାଣିପାରିବି? ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ କେଉଁ ରୂପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ?
ଵିସ୍ତରେଣାତ୍ମନୋ ଯୋଗଂ ଵିଭୂତିଂ ଚ ଜନାର୍ଦନ । ଭୂଯଃ କଥଯ ତୃପ୍ତିର୍ହି ଶୃଣ୍ଵତୋ ନାସ୍ତି ମେଽମୃତମ୍
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମର ଯୋଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଆଉଥରେ ବିସ୍ତାରରେ କହ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଅମୃତ ସମାନ କଥା ଶୁଣି ତୃପ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ହନ୍ତ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଦିଵ୍ଯା ହ୍ଯାତ୍ମଵିଭୂତଯଃ । ପ୍ରାଧାନ୍ଯତଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ତୋ ଵିସ୍ତରସ୍ଯ ମେ
ଠିକ୍ ଅଛି, ହେ କୁରୁମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ କହିବି, କିନ୍ତୁ ମୋର ବିସ୍ତାରର କେବଳ ଶେଷ ନାହିଁ।