ନୈଵ କିଂଚିତ୍କରୋମୀତି ଯୁକ୍ତୋ ମନ୍ଯେତ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ । ପଶ୍ଯଞ୍ଶୃଣ୍ଵନ୍ସ୍ପୃଶଞ୍ଜିଘ୍ରନ୍ନଶ୍ରନ୍ଗଚ୍ଛନ୍ସ୍ଵପନ୍ଶ୍ଵସନ୍
ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ଯୋଗରେ ଲିନ, ସେ ଭାବିବା ଉଚିତ — 'ମୁଁ କିଛି କରୁନାହିଁ' — ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା, ଛୁଇଁବା, ଘ୍ରାଣ କରିବା, ଖାଇବା, ଚାଲିବା, ଶୁଅଁଥିବା, ଶ୍ୱାସ ନେବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ।
ପ୍ରଲପନ୍ଵିସୃଜନ୍ଗୃହ୍ଣନ୍ନୃନ୍ମିଷନ୍ନିମିଷନ୍ନପି। ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଷୁ ଵର୍ତନ୍ତ ଇତି ଧାରଯନ୍
କଥାହେବା, ଛାଡିଦେବା, ଧରିବା, ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ କରିବା — ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭାବରେ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ ଯେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ଚଳିଛି।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯାଧାଯ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କରୋତି ଯଃ। ଲିପ୍ଯତେ ନ ସ ପାପେନ ପଦ୍ମପତ୍ରମିଵାମ୍ଭସା
ଯିଏ ସମ୍ପୃକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅର୍ପଣ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନା, ଯେପରି ଜଳରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭିଜେନାହିଁ।
କାଯେନ ମନସା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କେଵଲୈରିନ୍ଦ୍ରିଯୈରପି । ଯୋଗିନଃ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ତି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତ୍ମଶୁଦ୍ଧଯେ
ଯୋଗୀମାନେ ଦେହ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସମ୍ପୃକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଆତ୍ମାର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ।
ଯୁକ୍ତଃ କର୍ମଫଲଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶାନ୍ତିମାପ୍ନୋତି ନୈଷ୍ଠିକୀମ୍ । ଅଯୁକ୍ତଃ କାମକାରେଣ ଫଲେ ସକ୍ତୋ ନିବଧ୍ଯତେ
ଯିଏ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଏ; ଯିଏ ଯୋଗରେ ନୁହଁନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ ଓ ଫଳରେ ଆସକ୍ତ, ସେ ବନ୍ଧିତ ହୁଏ।
ସର୍ଵକର୍ମାଣି ମନସା ସଂନ୍ଯସ୍ଯାସ୍ତେ ସୁଖଂ ଵଶୀ । ନଵଦ୍ଵାରେ ପୁରେ ଦେହୀ ନୈଵ କୁର୍ଵନ୍ନ କାରଯନ୍
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମନରେ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନବଦ୍ୱାର ରୂପୀ ଶରୀରରେ ସୁଖରେ ବସିଥାଏ, କିଛି କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା କାହାକୁ କରାଏ ନାହିଁ।
ନ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ନ କର୍ମାଣି ଲୋକସ୍ଯ ସୃଜତି ପ୍ରଭୁଃ । ନ କର୍ମଫଲସଂଯୋଗଂ ସ୍ଵଭାଵସ୍ତୁ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଠାକୁର ଏହି ସଂସାରରେ କାର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସଂଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବରଂ, ପ୍ରକୃତି ନିଜେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ନାଦତ୍ତେ କସ୍ଯ ଚିତ୍ପାପଂ ନ ଚୈଵ ସୁକୃତଂ ଵିଭୁଃ । ଅଜ୍ଞାନେନାଵୃତଂ ଜ୍ଞାନଂ ତେନ ମୁହ୍ଯନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ
ସର୍ବବ୍ୟାପୀ କେହିଙ୍କର ପାପ କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଜ୍ଞାନ ଅଜ୍ଞାନରେ ଢାକାଯାଇଥିବାରୁ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନେନ ତୁ ତଦଜ୍ଞାନଂ ଯେଷାଂ ନାଶିତମାତ୍ମନଃ । ତେଷାମାଦିତ୍ଯଵଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରକାଶଯତି ତତ୍ପରମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ନିଜ ଅଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ତଦ୍ବୁଦ୍ଧଯସ୍ତଦାତ୍ମାନସ୍ତନ୍ନିଷ୍ଠାସ୍ତତ୍ପରାଯଣାଃ । ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯପୁନରାଵୃତ୍ତିଂ ଜ୍ଞାନନିର୍ଧୂତକଲ୍ମଷାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ଆତ୍ମା, ନିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସେଠିରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ଦୂଷଣ ନଶ୍ଟ ହୋଇ, ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାଵିନଯସଂପନ୍ନେ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଗଵି ହସ୍ତିନି । ଶୁନି ଚୈଵ ଶ୍ଵପାକେ ଚ ପଣ୍ଡିତାଃ ସମଦର୍ଶିନଃ
ଯେଉଁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ନମ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ହାତୀ, କୁକୁର ଓ କୁକୁର ମାଂସ ଖାଇଥିବାକୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଇହୈଵ ତୈର୍ଜିତଃ ସର୍ଗୋ ଯେଷାଂ ସାମ୍ଯେ ସ୍ଥିତଂ ମନଃ । ନିର୍ଦୋଷଂ ହି ସମଂ ବ୍ରହ୍ମ ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣି ତେ ସ୍ଥିତାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ସମତାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜିତିଛନ୍ତି; କାରଣ, ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ମଳ ଓ ସମ, ତେଣୁ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନ ପ୍ରହୃଷ୍ଯେତ୍ପ୍ରିଯଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ନୋଦ୍ଵିଜେତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାପ୍ରିଯମ୍। ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧିରସଂମୂଢୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ମିଳିଲେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଅପ୍ରିୟ ଘଟଣା ଘଟିଲେ ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ମନ ଦୃଢ଼ ଓ ଅବିଚଳିତ, ଭ୍ରମ ରହିତ, ଯିଏ ନିଜେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ଦେବତାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି।
ବାହ୍ଯସ୍ପର୍ଶେଷ୍ଵସକ୍ତାତ୍ମା ଵିନ୍ଦତ୍ଯାତ୍ମନି ଯତ୍ସୁଖମ୍ । ସ ବ୍ରହ୍ମଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା ସୁଖମକ୍ଷଯ୍ଯମଶ୍ରୁତେ
ଯେଉଁଠି ମନ ବାହ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ ଉପରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ, ସେ ନିଜ ମନରେ ଥିବା ସଉଖ୍ୟ ପାଆନ୍ତି; ଯିଏ ଦେବତା ସହିତ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ସଉଖ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯେ ହି ସଂସ୍ପର୍ଶଜା ଭୋଗା ଦୁଃଖଯୋନଯ ଏଵ ତେ। ଆଦ୍ଯନ୍ତଵନ୍ତଃ କୌନ୍ତେଯ ନ ତେଷୁ ରମତେ ବୁଧଃ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ବାହ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଗୁଡିକ ଦୁଃଖର ମୂଳ; ଏହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଅଛି, ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ଶକ୍ନୋତୀହୈଵ ଯଃ ସୋଢୁଂ ପ୍ରାକ୍ଶରୀରଵିମୋକ୍ଷଣାତ୍। କାମକ୍ରୋଧୋଦ୍ଭଵଂ ଵେଗଂ ସ ଯୁକ୍ତଃ ସ ସୁଖୀ ନରଃ
ଯିଏ ଏଠି, ଶରୀର ଛାଡିବା ପୂର୍ବରୁ, ଆସା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀବ୍ର ଚେଷ୍ଟାକୁ ସହିପାରନ୍ତି, ସେ ନିୟମିତ ଓ ସତ୍ୟ ସଉଖ୍ୟବାନ୍।
ଯୋଽନ୍ତଃସୁଖୋଽନ୍ତରାରାମସ୍ତଥାନ୍ତର୍ଜ୍ଯୋତିରେଵ ଯଃ । ସ ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ଵାଣଂ ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋଽଧିଗଚ୍ଛତି
ଯାହାର ସଉଖ୍ୟ ଅନ୍ତରେ, ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ତରେ, ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରେ, ସେଉଁଠି ଯୋଗୀ, ଦେବତା ସହିତ ଏକତାରେ ଥିବା, ଦେବତାର ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଲଭନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ଵାଣମୃଷଯଃ କ୍ଷୀଣକଲ୍ମଷାଃ। ଛିନ୍ନଦ୍ଵୈଧା ଯତାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ଦୋଷ ଶୁନ୍ୟ, ସନ୍ଦେହ ଛିନ୍ନ, ମନ ନିୟମିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା, ସେମାନେ ଦେବତାର ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
କାମକ୍ରୋଧଵିଯୁକ୍ତାନାଂ ଯତୀନାଂ ଯତଚେତସାମ୍। ଅଭିତୋ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ଵାଣଂ ଵର୍ତତେ ଵିଦିତାତ୍ମନାମ୍
ଯେଉଁ ଯତୀମାନେ ଆସା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ମନ ନିୟମିତ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେବତାର ମୁକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ।
ସ୍ପର୍ଶାନ୍କୃତ୍ଵା ବହିର୍ବାହ୍ଯାଂଶ୍ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚୈଵାନ୍ତରେ ଭ୍ରୁଵୋଃ । ପ୍ରାଣାପାନୌ ସମୌ କୃତ୍ଵା ନାସାଭ୍ଯନ୍ତରଚାରିଣୌ
ବାହ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶକୁ ବାହାରେ ରଖି, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସକୁ ନାକ ମଧ୍ୟରେ ସମାନ ଭାବରେ ଚଳାଇଥିବା,
ଯତେନ୍ଦ୍ରିଯମନୋବୁଦ୍ଧିର୍ମୁନିର୍ମୋକ୍ଷପରାଯଣଃ। ଵିଗତେଚ୍ଛାଭଯକ୍ରୋଧୋ ଯଃ ସଦା ମୁକ୍ତ ଏଵ ସଃ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ମୁକ୍ତିରେ ଲଗିଛନ୍ତି, ଆସା, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡିଛନ୍ତି, ସେ ସଦା ମୁକ୍ତ।
ଭୋକ୍ତାରଂ ଯଜ୍ଞତପସାଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍ । ସୁହୃଦଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମାଂ ଶାନ୍ତିମୃଚ୍ଛତି
ଯିଏ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟାର ଭୋକ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାଶ୍ୱର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ସହଋଦୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅନାଶ୍ରିତଃ କର୍ମଫଲଂ କାର୍ଯଂ କର୍ମ କରୋତି ଯଃ। ସ ସଂନ୍ଯାସୀ ଚ ଯୋଗୀ ଚ ନ ନିରଗ୍ନିର୍ନ ଚାକ୍ରିଯଃ
ଯିଏ କର୍ମର ଫଳ ଉପରେ ଭରସା ନ ରଖି, କର୍ତବ୍ୟ କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସଂନ୍ୟାସୀ ଓ ଯୋଗୀ; କେବଳ ଅଗ୍ନି ଛାଡିବା କିମ୍ବା କାମ କାମ୍ୟ କରିବା ନୁହେଁ।
ଯଂ ସଂନ୍ଯାସମିତି ପ୍ରାହୁର୍ଯୋଗଂ ତଂ ଵିଦ୍ଧି ପାଣ୍ଡଵ । ନ ହ୍ଯସଂନ୍ଯସ୍ତସିଂକଲ୍ପୋ ଯୋଗୀ ଭଵତି କଶ୍ଚନ
ଯାହାକୁ ସଂନ୍ୟାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତାହାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ ବୋଲି ଜାଣ; କାରଣ, ଯେଉଁଠି ସଂକଳ୍ପ ଛାଡିନାହାଁତି, ସେଉଁଠି କେହି ଯୋଗୀ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆରୁରୁକ୍ଷୋର୍ମୁନେର୍ଯୋଗଂ କର୍ମ କାରଣମୁଚ୍ଯତେ। ଯୋଗାରୂଢସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ଶମଃ କାରଣମୁଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଯୋଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି କର୍ମ ଉପାୟ; ଯିଏ ଯୋଗରେ ଦୃଢ଼, ସେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ଉପାୟ।
ଯଦା ହି ନେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଷୁ ନ କର୍ମସ୍ଵନୁଷଞ୍ଜତେ । ସର୍ଵସଂକଲ୍ପସଂନ୍ଯାସୀ ଯୋଗାରୂଢସ୍ତଦୋଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଓ କର୍ମରେ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ସଂକଳ୍ପ ଛାଡିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ଯୋଗରେ ଦୃଢ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଉଦ୍ଧରେଦାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ନାତ୍ମାନମଵସାଦଯେତ୍ । ଆତ୍ମୈଵ ହ୍ଯାତ୍ମନୋ ବନ୍ଧୁରାତ୍ମୈଵ ରିପୁରାତ୍ମନଃ
ନିଜେ ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ଉଚିତ, ନିଜକୁ ଅବମାନିତ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ, ନିଜ ଆତ୍ମା ନିଜର ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ନିଜର ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ।
ବନ୍ଧୁରାତ୍ମାଽଽତ୍ମନସ୍ତସ୍ଯ ଯେନାତ୍ମୈଵାତ୍ମନା ଜିତଃ। ଅନାତ୍ମନସ୍ତୁ ଶତ୍ରୁତ୍ଵେ ଵର୍ତେତାତ୍ମୈଵ ଶତ୍ରୁଵତ୍
ଯିଏ ନିଜେ ନିଜକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆତ୍ମା ବନ୍ଧୁ; ଯିଏ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆତ୍ମା ଶତ୍ରୁ ଭଳି ହୁଏ।
ଜିତାତ୍ମନଃ ପ୍ରଶାନ୍ତସ୍ଯ ପରମାତ୍ମା ସମାହିତଃ। ଶୀତୋଷ୍ଣସୁଖଦୁଃଖେଷୁ ତଥା ମାନାପମାନଯୋଃ
ଯିଏ ନିଜକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପରମାତ୍ମା ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି; ଶୀତ, ଉଷ୍ଣ, ସଉଖ୍ୟ, ଦୁଃଖ, ମାନ ଓ ଅପମାନରେ ସମ।
ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନତୃପ୍ତାତ୍ମା କୂଟସ୍ଥୋ ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ଯୁକ୍ତ ଇତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ଯୋଗୀ ସମଲୋଷ୍ଠାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଅଚଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ, ସେଉଁଠି ଯୋଗୀ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି, ମାଟି, ପଥର ଓ ସୁନାକୁ ସମ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।