ଵେଦଶ୍ରୁତି ମହାପୁଣ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯେ ଜାତଵେଦସି । ଜମ୍ବୂକଟକଚୈତ୍ଯେଷୁ ନିତ୍ଯଂ ସନ୍ନିହିତାଲଯେ
ବେଦ ଶ୍ରୁତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ମହାପବିତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ; ଜାମ୍ବୁକଟକ ଚୈତ୍ୟମାନେରେ ସଦା ବସିଥିବା ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାନାଂ ମହାନିଦ୍ରା ଚ ଦେହିନାମ୍। ସ୍କନ୍ଦମାତର୍ଭଗଵତି ଦୁର୍ଗେ କାନ୍ତାରଵାସିନି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ, ଦେହୀମାନେର ମହାନିଦ୍ରା; ତୁମେ ମହାଦେବୀ, ଦୁର୍ଗା, ଶ୍କନ୍ଦର ମାତା, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ।
ସ୍ଵାହାକାରଃ ସ୍ଵଧା ଚୈଵ କଲା କାଷ୍ଠା ସରସ୍ଵତୀ। ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତା ଚ ତଥା ଵେଦାନ୍ତ ଉଚ୍ଯତେ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ୱଧା, କାଳ ଓ କାଷ୍ଠା, ସରସ୍ୱତୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା, ଏବଂ ବେଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ।
ସ୍ତୁତାସି ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵି ଵିଶୁଦ୍ଧେନାନ୍ତରାତ୍ମନା । ଜଯୋ ଭଵତୁ ମେ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ରଣାଜିରେ
ମହାଦେବୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଆନ୍ତରିକ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଇଛି । ତୁମର କୃପାରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ସଦା ମୋର ଜୟ ହେଉ ।
କାନ୍ତାରଭଯଦୁର୍ଗେଷୁ ଭକ୍ତାନାଂ ଚାଲଯେଷୁ ଚ । ନିତ୍ଯଂ ଵସସି ପାତାଲେ ଯୁଦ୍ଧେ ଜଯସି ଦାନଵାନ୍
ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ କୋଟରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଘରେ ତୁମେ ସଦା ବସିଥାଅ। ପାତାଳରେ ତୁମେ ଅଛ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ତୁମେ ସଦା ବିଜୟୀ।
ତ୍ଵଂ ଜମ୍ଭନୀ ମୋହିନୀ ଚ ମାଯା ହ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀସ୍ତଥୈଵ ଚ । ସଂଧ୍ଯା ପ୍ରଭାଵତୀ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ଜନନୀ ତଥା
ତୁମେ ଜମ୍ଭନୀ, ମୋହିନୀ, ମାୟା, ହ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ, ସଂଧ୍ୟା, ପ୍ରଭାବତୀ, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ଜନନୀ।
ତୁଷ୍ଟିଃ ପୁଷ୍ଟିର୍ଧୃତିର୍ଦୀପ୍ତିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯଵିଵର୍ଧିନୀ । ଭୂତିର୍ଭୂତିମତାଂ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଵୀକ୍ଷ୍ଯସେ ସିଦ୍ଧଚାରଣୈଃ
ତୁମେ ତୃପ୍ତି, ପୁଷ୍ଟି, ଧୃତି, ଦୀପ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଭୂତି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତତଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭକ୍ତିଂ ମାନଵଵତ୍ସଲା। ଅନ୍ତରିକ୍ଷଗତୋଵାଚ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତା
ତାପରେ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଭକ୍ତି ଜାଣି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ସେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆକାଶରୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵଲ୍ପେନୈଵ ତୁ କାଲେନ ଶତ୍ରୂଞ୍ଜେଷ୍ଯସି ପାଣ୍ଡଵ । ନରସ୍ତ୍ଵମସି ଦୁର୍ଧର୍ଷ ନାରାଯଣସହାଯଵାନ୍
ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ, ତୁମେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇବ, ହେ ପାଣ୍ଡବ। ତୁମେ ଦୁର୍ଜୟ, ନାରାୟଣଙ୍କ ସହାୟତାରେ।
ଅଜେଯସ୍ତ୍ଵଂ ରଣେଽରୀଣାମପି ଵଜ୍ରଭୃତଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵରଦା କ୍ଷଣେନାନ୍ତରଧୀଯତ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଭଳି କହି, ଦାତ୍ରୀ ଦେବୀ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ମେନେ ଵିଜଯମାତ୍ମନଃ । ଆରୁରୋହ ତତଃ ପାର୍ଥୋ ରଥଂ ପରମସଂମତମ୍
ବର ପାଇଁ କୌନ୍ତେୟ ନିଜକୁ ବିଜୟୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ତାପରେ ପାର୍ଥ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
କୃଷ୍ଣାର୍ଜୁନାଵେକରଥୌ ଦିଵ୍ଯୌ ଶଙ୍ଖୌଃ ପ୍ରଦଧ୍ମତୁଃ । ଯ ଇଦଂ ପଠତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କଲ୍ଯ ଉତ୍ଥାଯ ମାନଵଃ
କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ରଥରେ ବସି ଦିବ୍ୟ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ। ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ,
ଯକ୍ଷରକ୍ଷଃପିଶାଚେଭ୍ଯୋ ନ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ସଦା। ନ ଚାପି ରିପଵସ୍ତେଭ୍ଯଃ ସର୍ପାଦ୍ଯା ଯେ ଚ ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣଃ
ସେ ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କେବେ ଭୟ ପାଉନାହିଁ। ସାପ ଓ ଦାଁତିଆ ପଶୁମାନେ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କିଛି ହୋଇନାହିଁ।
ନ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ସଦା ରାଜକୁଲାଦପି । ଵିଵାଦେକ ଜଯମାପ୍ନୋତି ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯତି ବନ୍ଧନାତ୍
ସେ କେବେ ରାଜସଭାରୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଉନାହିଁ। ବିବାଦରେ ବିଜୟ ପାଉଥାଏ, ବାନ୍ଧି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଦୁର୍ଗଂ ତରତି ଚାଵଶ୍ଯଂ ତଥା ଚୋରୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ। ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି କେଵଲାମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁର୍ଗ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଚୋରମାନେ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସଦା ବିଜୟ ପାଏ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଧନ ଲାଭ କରେ।
ଆରୋଗ୍ଯବଲସଂପନ୍ନୋ ଜୀଵେଦ୍ଵର୍ଷଶତଂ ତଥା । ଏତଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରସାଦାତ୍ତୁ ମଯା ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ସେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚେ। ଏହି କଥା ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟାସଙ୍କର କୃପାରେ ଦେଖିଛି।
ମୋହାଦେତୌ ନ ଜାନନ୍ତି ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ । ତଵ ପୁତ୍ରା ଦୁରାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵେ ମନ୍ଯୁଵଶାନୁଗାଃ
ମୋହରେ ପଡ଼ି, ତୁମ ପୁଅମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଚଳିଥିବା, ନର-ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ପ୍ରାପ୍ତକାଲମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ କାଲପାଶେନ କୁଣ୍ଠିତାଃ । ଦ୍ଵୈପାଯନୋ ନାରଦଶ୍ଚ କଣ୍ଵୋ ରାମସ୍ତଥାନଘଃ । ଅଵାରଯଂସ୍ତଵ ସୁତଂ ନ ଚାସୌ ତଦ୍ଗୃହୀତଵାନ୍
ଏହି କଥା ସମୟରେ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କାଳର ପାଶରେ ବନ୍ଧା। ଦ୍ୱୈପାୟନ, ନାରଦ, କଣ୍ବ ଓ ପାପହୀନ ରାମ ତୁମ ପୁଅକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଧର୍ମୋ ଦ୍ଯୁତିଃ କାନ୍ତିର୍ଯତ୍ର ହ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀସ୍ତଥା ମତିଃ। ଯତୋ ଧର୍ମସ୍ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଯତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତତୋ ଜଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ, ତେଜ, ଶୋଭା, ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ, ସେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ, ସେଉଁଠାରେ ବିଜୟ।
କେଷାଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାସ୍ତତ୍ରାଗ୍ରେ ଯୋଧା ଯୁଧ୍ଯନ୍ତି ସଞ୍ଜଯ। ଉଦଗ୍ରମନସଃ କେ ଵା କେ ଵା ଦୀନା ଵିଚେତସଃ
କେଉଁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଆନନ୍ଦରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ସଞ୍ଜୟ? କେଉଁମାନେ ଉତ୍ସାହିତ, କେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭ୍ରମିତ?
କେ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରାହରଂସ୍ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧେ ହୃଦଯକମ୍ପନେ । ମାମକାଃ ପାଣ୍ଡଵେଯା ଵା ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ସଞ୍ଜଯ
ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ କିଏ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ଯାହାରେ ହୃଦୟ କମ୍ପିଗଲା? ସେମାନେ ମୋର କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପୁଅ? ମୋତେ କୁହ, ସଞ୍ଜୟ।
କସ୍ଯ ସେନାସମୁଦଯେ ଗନ୍ଧୋ ମାଲ୍ଯସମୁଦ୍ଭଵଃ । ଵାଯୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଶ୍ଚୈଵ ଯୋଧାନାମଭିଗର୍ଜତାମ୍
କାହା ସେନାରେ ମାଳାର ସୁଗନ୍ଧ ଉଠିଲା, ବାତାସ ଚାରିପାଖରେ ଘୂରିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ?
ଉଭଯୋଃ ସେନଯୋସ୍ତତ୍ର ଯୋଧା ଜହୃଷିରେ ତଦା। ସ୍ରଜଃ ସମାଃ ସୁଗନ୍ଧାନାମୁଭଯତ୍ର ସମୁଦ୍ଭଵଃ
ସେହି ସମୟରେ ଦୁଇଟି ସେନାର ଯୋଧାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ; ଦୁଇପଟେ ସମାନ ଭାବରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ମାଳା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ସଂହତାନାମନୀକାନାଂ ଵ୍ଯୂଢାନାଂ ଭରତର୍ଷଭ । ସଂସର୍ଗାତ୍ସମୁଦୀର୍ଣାନାଂ ଵିମର୍ଦଃ ସୁମହାନଭୂତ୍
ଓ ବରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ସେନା ଏକାଠି ହୋଇ ଭଳିଭାବେ ଗଠିତ ହେଲା, ସେମାନଙ୍କର ମିଶିବାରୁ ବଡ଼ ଝଂପ ହେଲା।
ଵାଦିତ୍ରଶବ୍ଦସ୍ତୁମୁଲଃ ଶଙ୍ଖଭେରୀଵିମିଶ୍ରିତଃ। ଶୂରାଣାଂ ରଣଶୂରାଣାଂ ଗର୍ଜତାମିତରେତରମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ତୁମୁଳ ଶବ୍ଦ ଚାରିପଟେ ଗୁଞ୍ଜିଲା; ସେନାର ସାହସୀ ଯୋଧାମାନେ ଏକାଉଁ ଦ୍ୱନି କରି ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ଉଭଯୋଃ ସେନଯୋ ରାଜନ୍ମହାନ୍ଵ୍ଯତିକରୋଽଭଵତ୍। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଵୀକ୍ଷମାଣାନାଂ ଯୋଧାନାଂ ଭରତର୍ଷଭ। କୁଞ୍ଜରାଣାଂ ଚ ନଦତାଂ ସୈନ୍ଯାନାଂ ଚ ପ୍ରହୃଷ୍ଯତାମ୍
ଓ ରାଜା, ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଯୋଧାମାନେ ଏକାଉଁକୁ ଦେଖି ଦେଖି ରହିଲେ, ହାତୀମାନେ ଗଜଗଜାଇଲେ, ସେନାମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ।
ତଂ ତଥା କୃପଯାଵିଷ୍ଟମଶ୍ରୁପୂର୍ଣାକୁଲେକ୍ଷଣମ୍ । ଵିଷୀଦନ୍ତମିଦଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ମଧୁସୂଦନଃ
ଏଭଳି କ୍ରୁପାରେ ଭରି ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ଓ ବିଚଳିତ ମନରେ ଦୁଃଖିତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମଧୁସୂଦନ କହିଲେ।
କୁତସ୍ତ୍ଵା କଶ୍ମଲମିଦଂ ଵିଷମେ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍ । ଅନାର୍ଯଜୁଷ୍ଟମସ୍ଵର୍ଗ୍ଯମକୀର୍ତିକରମର୍ଜୁନ
ଅର୍ଜୁନ, ଏହି ସମୟରେ ଏହି ଦୁଃଖ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା? ଏହା ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ନ ସ୍ଵର୍ଗ ଦେଇପାରେ, ନ କି ମାନ।
କ୍ଲୈବ୍ଯଂ ମା ସ୍ମ ଗମଃ ପାର୍ଥ ନୈତତ୍ତ୍ଵଯ୍ଯୁପପଦ୍ଯତେ। କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ହୃଦଯଦୌର୍ବଲ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୋତ୍ତିଷ୍ଠ ପରଂତପ
ପାର୍ଥ, ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଛୋଟ ମନର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଛାଡ଼ି ଉଠ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା।
କଥଂ ଭୀଷ୍ମମହଂ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ମଧୁସୂଦନ । ଇଷୁଭିଃ ପ୍ରତିଯୋତ୍ସ୍ଯାମି ପୂଜାର୍ହାଵରିସୂଦନ
ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ କିପରି ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି? ସେମାନେ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ।