ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତଂ ଦନ୍ତଶଲାକମସ୍ଯ ସୁପାଣ୍ଡୁରଂ ଛତ୍ରମତୀଵ ଭାତି। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚୈନମୁପାଚରନ୍ତ ମହର୍ଷଯଃ ସଂସ୍ତୁତିଭିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରମ୍
ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଦାନ୍ତ ହାଣ୍ଡଲ୍ ଥିବା, ଶୁଭ୍ର ଛତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା; ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ।
ପୁରୋହିତାଃ ଶତ୍ରୁଵଧଂ ଵଦନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିସିଦ୍ଧାଃ ଶ୍ରୁତଵନ୍ତ ଏନମ୍ । ଜପ୍ଯୈଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ମହୌଷଧୀଭିଃ ସମନ୍ତତଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ପୂରୋହିତମାନେ ଶତ୍ରୁବିନାଶର କଥା କହୁଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଔଷଧି ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ କଥା କହୁଥିଲେ।
ତତଃ ସ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ତଥୈଵ ଗାଶ୍ଚ ଫଲାନି ପୁଷ୍ପାଣି ତଥୈଵ ନିଷ୍କାନ୍ । କୁରୂତ୍ତମୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସାନ୍ମହାତ୍ମା କୁର୍ଵନ୍ଯଯୌ ଶକ୍ର ଇଵାମରେଶଃ
ତାପରେ ସେଇ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ସୁନା ବାଣ୍ଟିଲେ।
ସହସ୍ରସୂର୍ଯଃ ଶତକିଙ୍କିଣୀକଃ ପରାର୍ଧ୍ଯଜାମ୍ବୂନଦହେମଚିତ୍ରଃ। ରଥୋଽର୍ଜୁନସ୍ଯାଗ୍ନିରିଵାର୍ଚିମାଲୀ ଵିଭ୍ରାଜତେ ଶ୍ଵେତହଯଃ ସୁଚକ୍ରଃ
ହଜାର ସୁନା ଘଣ୍ଟି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଅଗ୍ନିପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ର ଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥ ଚମକୁଥିଲା।
ତମାସ୍ଥିତଃ କେଶଵସଂଗୃହୀତଂ କପିଧ୍ଵଜୋ ଗାଣ୍ଡିଵବାଣପାଣିଃ। ଧନୁର୍ଧରୋ ଯସ୍ଯ ସମଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ନୋ ଭଵିତା କଦାଚିତ୍
ସେଇ ରଥରେ, ଯାହାକୁ କେଶବ ଚଳାଉଛନ୍ତି, ବନରାଜ ଧ୍ୱଜା ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଓ ବାଣ ହାତରେ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଧନୁର୍ଧର କେହି ନଥିଲେ, ନ ଥିବେ।
ଉଦ୍ଧର୍ତଯିଷ୍ଯଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରସେନା- ମତୀଵ ରୌଦ୍ରଂ ସ ବିଭର୍ତି ରୂପମ୍ । ଅନାଯୁଧୋ ଯଃ ସୁଭୁଜୋ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ନରାଶ୍ଵନାଗାନ୍ଯୁଧି ଭସ୍ମ କୁର୍ଯାତ୍
ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଅସ୍ତ୍ର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଲୋକ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ଛାର କରିପାରନ୍ତି।
ସ ଭୀମସେନଃ ସହିତୋ ଯମାଭ୍ଯାଂ ଵୃକୋଦରୋ ଵୀରରଥସ୍ଯ ଗୋପ୍ତା । ତଂ ତତ୍ର ସିଂହର୍ଷଭମତ୍ତଖେଲଂ ଲୋକେ ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିମାନକଲ୍ପମ୍
ଭୀମସେନ, ଯମଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ, ବାଘପେଟା ବୃକୋଦର, ବୀର ରଥର ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ସେଠାରେ, ସେ ସିଂହ କିମ୍ବା ଗର୍ବିତ ବଳଦ ପରି ଖେଳିବା ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମହାଇନ୍ଦ୍ର ପରି ମନେ କରିଥିଲେ ।
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସେନାଗ୍ରଗତଂ ଦୁରାସଦଂ ସଂଵିଵ୍ଯଥୁଃ ପଙ୍କଗତା ଯଥା ଦ୍ଵିପାଃ । ଵୃକୋଦରଂ ଵାରଣାଜଦର୍ପଂ ଯୋଧାସ୍ତ୍ଵଦୀଯା ଭଯଵିଗ୍ନସତ୍ତ୍ଵାଃ
ବୃକୋଦର ନିଜେ ସେନାର ଆଗରେ ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖାଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତୁମ ସେନାର ଯୋଧାମାନେ ଭୟରେ ହତବুদ্ধି ହେଇଗଲେ । ସିଂହ ପାଖରେ କାଦରେ ଅଟକିଥିବା ହାତୀମାନେ ପରି, ବୃକୋଦର ତାଙ୍କର ହାତୀପରି ଗର୍ବକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ଅନୀକମଧ୍ଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଦୁରାସଦମ୍ । ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗୁଡାକେଶଂ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ରାଜପୁତ୍ର ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖାଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେବା କଷ୍ଟକର । ତେବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଗୁଡାକେଶକୁ, ଭାରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କହିଲେ ।
ଯ ଏଷ ରୋଷାତ୍ପ୍ରତପନ୍ବଲସ୍ଥୋ ଯୋ ନଃ ସେନାଂ ସିଂହ ଇଵେକ୍ଷତେ ଚ। ସ ଏଷ ଭୀଷ୍ମଃ କୁରୁଵଂଶକେତୁ- ର୍ଯେନାହୃତାସ୍ତ୍ରିଶତଂ ଵାଜିମେଧାଃ
ଯିଏ ରୋଷରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏବଂ ଆମ ସେନାକୁ ସିଂହ ପରି ଦେଖୁଛି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଭୀଷ୍ମ, କୁରୁବଂଶର ପତାକା, ଯିଏ ତିନି ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି ।
ଏତାନ୍ଯନୀକାନି ମହାନୁଭାଵଂ ଗୂହନ୍ତି ମେଘା ଇଵ ରଶ୍ମିମନ୍ତମ୍। ଏତାନି ହତ୍ଵା ପୁରୁଷପ୍ରଵୀର କାଙ୍କ୍ଷସ୍ଵ ଯୁଦ୍ଧଂ ଭରତର୍ଷଭେଣ
ଏହି ସେନା ଭାଗଗୁଡିକ ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାକୁ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ରବିକୁ ଢାକିଦେବା ପରି ଢାକିଛି । ଏହିମାନେକୁ ଜୟ କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଳିଆ, ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆଶା କର ।
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍। ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ହିତାର୍ଥାଯ କୃଷ୍ଣୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଉପଦେଶ କହିଲେ ।
ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ମହାବାହୋ ସଂଗ୍ରାମାଭିମୁଖେ ସ୍ଥିତଃ। ପରାଜଯାଯ ଶ୍ତ୍ରୁଣାଂ ଦୁର୍ଗାସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯ
ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ବଳିଆ ହାତ ଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେର ପରାଜୟ ପାଇଁ ଦୁର୍ଗା ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠ ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽର୍ଜୁନଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଵାସୁଦେଵେନ ଧୀମତା। ଅଵତୀର୍ଯ ରଥାତ୍ପାର୍ଥଃ ସ୍ତୋତ୍ରମାହ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଏଭଳି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଅର୍ଜୁନ ରଥରୁ ଅବତରି, ହାତ ଜୋଡି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ନମସ୍ତେ ସିଦ୍ଧସେନାନି ଆର୍ଯେ ମନ୍ଦରଵାସିନି । କୁମାରି କାଲି କାପାଲି କପିଲେ କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଲେ
ସିଦ୍ଧମାନେର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଆର୍ୟା, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା, କୁମାରୀ, କାଳୀ, କପାଳଧାରିଣୀ, ପିଙ୍ଗଳା, କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
ଭଦ୍ରକାଲି ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାକାଲି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ । ଚଣ୍ଡି ଚଣ୍ଡେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତାରିଣି ଵରଵର୍ଣିନି
ଭଦ୍ରକାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମହାକାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଚଣ୍ଡି, ଚଣ୍ଡେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ତାରିଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
କାତ୍ଯାଯନି ମହାଭାଗେ କରାଲି ଵିଜଯେ ଜଯେ। ଶିଖିପିଚ୍ଛଧ୍ଵଜଧରେ ନାନାଭରଣଭୂଷିତେ
କାତ୍ୟାୟନୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, କରାଳ ରୂପ, ଜୟୀ ଏବଂ ବିଜୟୀ; ମୟୂର ପିଞ୍ଚ ଧ୍ୱଜ ଧାରିଣୀ, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ।
ଅଟ୍ଟଶୂଲପ୍ରହରଣେ ସ୍ଵଙ୍ଗଖେଟକଧାରିଣି । ଗୋପେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାନୁଜେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ନନ୍ଦଗୋପକୁଲୋଦ୍ଭଵେ
ବଡ଼ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରିଣୀ, ନିଜ ଶଙ୍ଖ ଓ ଢାଲ ଧାରିଣୀ; ଗୋପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ରଜା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ନନ୍ଦଗୋପ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ।
ମହିଷାସୃକ୍ପ୍ରିଯେ ନିତ୍ଯଂ କୌଶିକି ପୀତଵାସିନି । ଅଟ୍ଟହାସେ କୋକମୁଖେ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ରଣପ୍ରିଯେ
ମହିଷାସୁରର ରକ୍ତକୁ ସଦା ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, କୌଶିକୀ, ପୀତବସନା; ଅଟ୍ଟହାସୀ, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ରଣ ପ୍ରିୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
ଉଭେ ଶାକମ୍ଭରି ଶ୍ଵେତେ କୃଷ୍ଣେ କୈଟଭନାଶିନି । ହିରଣ୍ଯାଶ୍ଚି ଵିରୂପାକ୍ଷି ସୁଧୂମ୍ରାକ୍ଷି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଶାକମ୍ଭରୀ, ଧଳା ଓ କଳା ଦୁଇ ରୂପରେ, କୈଟଭ ନାଶିନୀ; ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷୀ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଓ ଧୂମ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
ଵେଦଶ୍ରୁତି ମହାପୁଣ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯେ ଜାତଵେଦସି । ଜମ୍ବୂକଟକଚୈତ୍ଯେଷୁ ନିତ୍ଯଂ ସନ୍ନିହିତାଲଯେ
ବେଦ ଶ୍ରୁତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ମହାପବିତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ; ଜାମ୍ବୁକଟକ ଚୈତ୍ୟମାନେରେ ସଦା ବସିଥିବା ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାନାଂ ମହାନିଦ୍ରା ଚ ଦେହିନାମ୍। ସ୍କନ୍ଦମାତର୍ଭଗଵତି ଦୁର୍ଗେ କାନ୍ତାରଵାସିନି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ, ଦେହୀମାନେର ମହାନିଦ୍ରା; ତୁମେ ମହାଦେବୀ, ଦୁର୍ଗା, ଶ୍କନ୍ଦର ମାତା, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ।
ସ୍ଵାହାକାରଃ ସ୍ଵଧା ଚୈଵ କଲା କାଷ୍ଠା ସରସ୍ଵତୀ। ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତା ଚ ତଥା ଵେଦାନ୍ତ ଉଚ୍ଯତେ
ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ୱଧା, କାଳ ଓ କାଷ୍ଠା, ସରସ୍ୱତୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା, ଏବଂ ବେଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ।
ସ୍ତୁତାସି ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵି ଵିଶୁଦ୍ଧେନାନ୍ତରାତ୍ମନା । ଜଯୋ ଭଵତୁ ମେ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ରଣାଜିରେ
ମହାଦେବୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଆନ୍ତରିକ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଇଛି । ତୁମର କୃପାରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ସଦା ମୋର ଜୟ ହେଉ ।
କାନ୍ତାରଭଯଦୁର୍ଗେଷୁ ଭକ୍ତାନାଂ ଚାଲଯେଷୁ ଚ । ନିତ୍ଯଂ ଵସସି ପାତାଲେ ଯୁଦ୍ଧେ ଜଯସି ଦାନଵାନ୍
ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ କୋଟରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଘରେ ତୁମେ ସଦା ବସିଥାଅ। ପାତାଳରେ ତୁମେ ଅଛ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ତୁମେ ସଦା ବିଜୟୀ।
ତ୍ଵଂ ଜମ୍ଭନୀ ମୋହିନୀ ଚ ମାଯା ହ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀସ୍ତଥୈଵ ଚ । ସଂଧ୍ଯା ପ୍ରଭାଵତୀ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ଜନନୀ ତଥା
ତୁମେ ଜମ୍ଭନୀ, ମୋହିନୀ, ମାୟା, ହ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ, ସଂଧ୍ୟା, ପ୍ରଭାବତୀ, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ଜନନୀ।
ତୁଷ୍ଟିଃ ପୁଷ୍ଟିର୍ଧୃତିର୍ଦୀପ୍ତିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯଵିଵର୍ଧିନୀ । ଭୂତିର୍ଭୂତିମତାଂ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଵୀକ୍ଷ୍ଯସେ ସିଦ୍ଧଚାରଣୈଃ
ତୁମେ ତୃପ୍ତି, ପୁଷ୍ଟି, ଧୃତି, ଦୀପ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଭୂତି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତତଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ ଭକ୍ତିଂ ମାନଵଵତ୍ସଲା। ଅନ୍ତରିକ୍ଷଗତୋଵାଚ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତା
ତାପରେ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଭକ୍ତି ଜାଣି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ସେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆକାଶରୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵଲ୍ପେନୈଵ ତୁ କାଲେନ ଶତ୍ରୂଞ୍ଜେଷ୍ଯସି ପାଣ୍ଡଵ । ନରସ୍ତ୍ଵମସି ଦୁର୍ଧର୍ଷ ନାରାଯଣସହାଯଵାନ୍
ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ, ତୁମେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇବ, ହେ ପାଣ୍ଡବ। ତୁମେ ଦୁର୍ଜୟ, ନାରାୟଣଙ୍କ ସହାୟତାରେ।
ଅଜେଯସ୍ତ୍ଵଂ ରଣେଽରୀଣାମପି ଵଜ୍ରଭୃତଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵରଦା କ୍ଷଣେନାନ୍ତରଧୀଯତ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଭଳି କହି, ଦାତ୍ରୀ ଦେବୀ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।