ଗୁଣଭୂତୋ ଜଯଃ କୃଷ୍ଣେ ପୃଷ୍ଠତୋଽଭ୍ଯେତି ମାଧଵମ୍ । ତଦ୍ଯଥା ଵିଜଯଶ୍ଚାସ୍ଯ ସନ୍ନତିଶ୍ଚାପରୋ ଗୁଣଃ
ଜୟ ଏକ ଗୁଣ ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ; ଯେପରି ସଫଳତା ତାଙ୍କର, ସେପରି ନମ୍ରତା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଗୁଣ।
ଅନନ୍ତତେଜା ଗୋଵିନ୍ଦଃ ଶତ୍ରୁପୂଗେଷୁ ନିର୍ଵ୍ଯଥଃ। ପୁରୁଷଃ ସନାତନମଯୋ ଯତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତତୋ ଜଯଃ
ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଗୋବିନ୍ଦ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେତେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କିଛି ହେଉନାହିଁ; ସେ ସନାତନ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଜୟ ଅଛି।
ପୁରା ହ୍ଯେଷ ହରିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵିକୁଣ୍ଠୋଽକୁଣ୍ଠସାଯକଃ। ସୁରାସୁରାନଵସ୍ଫୂର୍ଜନ୍ନବ୍ରଵୀତ୍କେ ଜଯନ୍ତ୍ଵିତି
ପୂର୍ବେ ଏହି ହରି, ବିଷ୍ଣୁ ହୋଇ, ଅକ୍ଷୟ ଧନୁର୍ଧର ଭାବରେ ଦେବ-ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଜଗଜାଇ କହିଥିଲେ: 'ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବାମାନେ ଜୟୀ ହେଉନ୍ତୁ।'
ଅନୁ କୃଷ୍ଣଂ ଜଯେମେତି ଯୈରୁକ୍ତଂ ତତ୍ର ତୈର୍ଜିତମ୍ । ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଧି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଶକ୍ରାଦିଭିଃ ସୁରୈଃ
ଯେମାନେ 'କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଜୟ କରିବା' ବୋଲି କହିଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଜୟୀ ହେଲେ; ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତିନି ଲୋକ ପାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ତେ ନ ଵ୍ଯଥାଂ କାଂଚିଦିହ ପଶ୍ଯାମି ଭାରତ । ଯସ୍ଯ ତେ ଯଜମାଶାସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଭୁକ୍ ତ୍ରିଦିଵେଶ୍ଵରଃ
ଭାରତ, ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦେଖୁନାହିଁ, କାରଣ ତୁମ ପୂରୋହିତ ସ୍ବୟଂ ତିନି ଲୋକର ଇଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତି।
ତତୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜା ସ୍ଵାଂ ସେନାଂ ସମଚୋଦଯତ୍ । ପ୍ରତିଵ୍ଯୂହନ୍ନନୀକାନି ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ ସେନାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୀକକୁ ମୁକାବିଲା କରି ସେନା ବିନ୍ୟାସ କଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟାନ୍ଯନୀକାନି ପ୍ରତ୍ଯଵ୍ଯୂହନ୍ତ ପାଣ୍ଡଵାଃକ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରମମିଚ୍ଛନ୍ତଃ ସୁଯୁଦ୍ଧେନ କୁରୂଦ୍ଵହାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ସେନା ବିନ୍ୟାସ କଲେ, ଉତ୍ତମ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରୁଥିଲେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମଧ୍ଯେ ଶିଖଣ୍ଡିନୋଽନୀକଂ ରକ୍ଷିତଂ ସଵ୍ଯସାଚିନା । ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚରନ୍ନଗ୍ରେ ଭୀମସେନେନ ପାଲିତଃ
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିଲା ଶିଖଣ୍ଡିଙ୍କ ଅନୀକ, ଯାହାକୁ ସବ୍ୟସାଚୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଆଗରେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଚାଲିଥିଲେ, ଭୀମସେନ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ।
ଅନୀକଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ରାଜନ୍ଯୁଯୁଧାନେନ ପାଲିତମ୍ । ଶ୍ରୀମତା ସାତ୍ଵତାଗ୍ର୍ଯେଣ ଶକ୍ରେଣେଵ ଧନୁଷ୍ମତା
ଦକ୍ଷିଣ ପକ୍ଷର ସେନାକୁ ରାଜା ଯୁୟୁଧାନ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନୁର୍ଧର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଯାନପ୍ରତିମଂ ରଥଂ ତୁ ସୋପସ୍କରଂ ହାଟକରତ୍ନଚିତ୍ରମ୍। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ କାଞ୍ଚନଭାଣ୍ଡଯୋକ୍ରଂ ସମାସ୍ଥିତୋ ନାଗବଲସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହାତକ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ, ହାତୀ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।
ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତଂ ଦନ୍ତଶଲାକମସ୍ଯ ସୁପାଣ୍ଡୁରଂ ଛତ୍ରମତୀଵ ଭାତି। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚୈନମୁପାଚରନ୍ତ ମହର୍ଷଯଃ ସଂସ୍ତୁତିଭିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରମ୍
ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଦାନ୍ତ ହାଣ୍ଡଲ୍ ଥିବା, ଶୁଭ୍ର ଛତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା; ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ।
ପୁରୋହିତାଃ ଶତ୍ରୁଵଧଂ ଵଦନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିସିଦ୍ଧାଃ ଶ୍ରୁତଵନ୍ତ ଏନମ୍ । ଜପ୍ଯୈଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ମହୌଷଧୀଭିଃ ସମନ୍ତତଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ପୂରୋହିତମାନେ ଶତ୍ରୁବିନାଶର କଥା କହୁଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଔଷଧି ସହିତ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ କଥା କହୁଥିଲେ।
ତତଃ ସ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ତଥୈଵ ଗାଶ୍ଚ ଫଲାନି ପୁଷ୍ପାଣି ତଥୈଵ ନିଷ୍କାନ୍ । କୁରୂତ୍ତମୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସାନ୍ମହାତ୍ମା କୁର୍ଵନ୍ଯଯୌ ଶକ୍ର ଇଵାମରେଶଃ
ତାପରେ ସେଇ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ, ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ସୁନା ବାଣ୍ଟିଲେ।
ସହସ୍ରସୂର୍ଯଃ ଶତକିଙ୍କିଣୀକଃ ପରାର୍ଧ୍ଯଜାମ୍ବୂନଦହେମଚିତ୍ରଃ। ରଥୋଽର୍ଜୁନସ୍ଯାଗ୍ନିରିଵାର୍ଚିମାଲୀ ଵିଭ୍ରାଜତେ ଶ୍ଵେତହଯଃ ସୁଚକ୍ରଃ
ହଜାର ସୁନା ଘଣ୍ଟି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଅଗ୍ନିପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ର ଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥ ଚମକୁଥିଲା।
ତମାସ୍ଥିତଃ କେଶଵସଂଗୃହୀତଂ କପିଧ୍ଵଜୋ ଗାଣ୍ଡିଵବାଣପାଣିଃ। ଧନୁର୍ଧରୋ ଯସ୍ଯ ସମଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ନୋ ଭଵିତା କଦାଚିତ୍
ସେଇ ରଥରେ, ଯାହାକୁ କେଶବ ଚଳାଉଛନ୍ତି, ବନରାଜ ଧ୍ୱଜା ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଓ ବାଣ ହାତରେ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଧନୁର୍ଧର କେହି ନଥିଲେ, ନ ଥିବେ।
ଉଦ୍ଧର୍ତଯିଷ୍ଯଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରସେନା- ମତୀଵ ରୌଦ୍ରଂ ସ ବିଭର୍ତି ରୂପମ୍ । ଅନାଯୁଧୋ ଯଃ ସୁଭୁଜୋ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ନରାଶ୍ଵନାଗାନ୍ଯୁଧି ଭସ୍ମ କୁର୍ଯାତ୍
ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମ ପୁଅଙ୍କ ସେନାକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଅସ୍ତ୍ର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଲୋକ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ଛାର କରିପାରନ୍ତି।
ସ ଭୀମସେନଃ ସହିତୋ ଯମାଭ୍ଯାଂ ଵୃକୋଦରୋ ଵୀରରଥସ୍ଯ ଗୋପ୍ତା । ତଂ ତତ୍ର ସିଂହର୍ଷଭମତ୍ତଖେଲଂ ଲୋକେ ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିମାନକଲ୍ପମ୍
ଭୀମସେନ, ଯମଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ, ବାଘପେଟା ବୃକୋଦର, ବୀର ରଥର ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ସେଠାରେ, ସେ ସିଂହ କିମ୍ବା ଗର୍ବିତ ବଳଦ ପରି ଖେଳିବା ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମହାଇନ୍ଦ୍ର ପରି ମନେ କରିଥିଲେ ।
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସେନାଗ୍ରଗତଂ ଦୁରାସଦଂ ସଂଵିଵ୍ଯଥୁଃ ପଙ୍କଗତା ଯଥା ଦ୍ଵିପାଃ । ଵୃକୋଦରଂ ଵାରଣାଜଦର୍ପଂ ଯୋଧାସ୍ତ୍ଵଦୀଯା ଭଯଵିଗ୍ନସତ୍ତ୍ଵାଃ
ବୃକୋଦର ନିଜେ ସେନାର ଆଗରେ ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖାଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତୁମ ସେନାର ଯୋଧାମାନେ ଭୟରେ ହତବুদ্ধି ହେଇଗଲେ । ସିଂହ ପାଖରେ କାଦରେ ଅଟକିଥିବା ହାତୀମାନେ ପରି, ବୃକୋଦର ତାଙ୍କର ହାତୀପରି ଗର୍ବକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ ।
ଅନୀକମଧ୍ଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଦୁରାସଦମ୍ । ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗୁଡାକେଶଂ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ରାଜପୁତ୍ର ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖାଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେବା କଷ୍ଟକର । ତେବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଗୁଡାକେଶକୁ, ଭାରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କହିଲେ ।
ଯ ଏଷ ରୋଷାତ୍ପ୍ରତପନ୍ବଲସ୍ଥୋ ଯୋ ନଃ ସେନାଂ ସିଂହ ଇଵେକ୍ଷତେ ଚ। ସ ଏଷ ଭୀଷ୍ମଃ କୁରୁଵଂଶକେତୁ- ର୍ଯେନାହୃତାସ୍ତ୍ରିଶତଂ ଵାଜିମେଧାଃ
ଯିଏ ରୋଷରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏବଂ ଆମ ସେନାକୁ ସିଂହ ପରି ଦେଖୁଛି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଭୀଷ୍ମ, କୁରୁବଂଶର ପତାକା, ଯିଏ ତିନି ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି ।
ଏତାନ୍ଯନୀକାନି ମହାନୁଭାଵଂ ଗୂହନ୍ତି ମେଘା ଇଵ ରଶ୍ମିମନ୍ତମ୍। ଏତାନି ହତ୍ଵା ପୁରୁଷପ୍ରଵୀର କାଙ୍କ୍ଷସ୍ଵ ଯୁଦ୍ଧଂ ଭରତର୍ଷଭେଣ
ଏହି ସେନା ଭାଗଗୁଡିକ ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାକୁ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ରବିକୁ ଢାକିଦେବା ପରି ଢାକିଛି । ଏହିମାନେକୁ ଜୟ କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଳିଆ, ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆଶା କର ।
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍। ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ହିତାର୍ଥାଯ କୃଷ୍ଣୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଉପଦେଶ କହିଲେ ।
ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ମହାବାହୋ ସଂଗ୍ରାମାଭିମୁଖେ ସ୍ଥିତଃ। ପରାଜଯାଯ ଶ୍ତ୍ରୁଣାଂ ଦୁର୍ଗାସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯ
ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ବଳିଆ ହାତ ଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେର ପରାଜୟ ପାଇଁ ଦୁର୍ଗା ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠ ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽର୍ଜୁନଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଵାସୁଦେଵେନ ଧୀମତା। ଅଵତୀର୍ଯ ରଥାତ୍ପାର୍ଥଃ ସ୍ତୋତ୍ରମାହ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ଏଭଳି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଅର୍ଜୁନ ରଥରୁ ଅବତରି, ହାତ ଜୋଡି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ନମସ୍ତେ ସିଦ୍ଧସେନାନି ଆର୍ଯେ ମନ୍ଦରଵାସିନି । କୁମାରି କାଲି କାପାଲି କପିଲେ କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଲେ
ସିଦ୍ଧମାନେର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଆର୍ୟା, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା, କୁମାରୀ, କାଳୀ, କପାଳଧାରିଣୀ, ପିଙ୍ଗଳା, କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
ଭଦ୍ରକାଲି ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାକାଲି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ । ଚଣ୍ଡି ଚଣ୍ଡେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତାରିଣି ଵରଵର୍ଣିନି
ଭଦ୍ରକାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମହାକାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଚଣ୍ଡି, ଚଣ୍ଡେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ତାରିଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
କାତ୍ଯାଯନି ମହାଭାଗେ କରାଲି ଵିଜଯେ ଜଯେ। ଶିଖିପିଚ୍ଛଧ୍ଵଜଧରେ ନାନାଭରଣଭୂଷିତେ
କାତ୍ୟାୟନୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, କରାଳ ରୂପ, ଜୟୀ ଏବଂ ବିଜୟୀ; ମୟୂର ପିଞ୍ଚ ଧ୍ୱଜ ଧାରିଣୀ, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ।
ଅଟ୍ଟଶୂଲପ୍ରହରଣେ ସ୍ଵଙ୍ଗଖେଟକଧାରିଣି । ଗୋପେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାନୁଜେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ନନ୍ଦଗୋପକୁଲୋଦ୍ଭଵେ
ବଡ଼ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରିଣୀ, ନିଜ ଶଙ୍ଖ ଓ ଢାଲ ଧାରିଣୀ; ଗୋପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଗ୍ରଜା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ନନ୍ଦଗୋପ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ।
ମହିଷାସୃକ୍ପ୍ରିଯେ ନିତ୍ଯଂ କୌଶିକି ପୀତଵାସିନି । ଅଟ୍ଟହାସେ କୋକମୁଖେ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ରଣପ୍ରିଯେ
ମହିଷାସୁରର ରକ୍ତକୁ ସଦା ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, କୌଶିକୀ, ପୀତବସନା; ଅଟ୍ଟହାସୀ, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ରଣ ପ୍ରିୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।
ଉଭେ ଶାକମ୍ଭରି ଶ୍ଵେତେ କୃଷ୍ଣେ କୈଟଭନାଶିନି । ହିରଣ୍ଯାଶ୍ଚି ଵିରୂପାକ୍ଷି ସୁଧୂମ୍ରାକ୍ଷି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଶାକମ୍ଭରୀ, ଧଳା ଓ କଳା ଦୁଇ ରୂପରେ, କୈଟଭ ନାଶିନୀ; ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷୀ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଓ ଧୂମ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।