ଅଭିଘାତପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ପାଵକଃ ସମଜାଯତ । ତେ ଶରାଃ ସ୍ଵସମୁତ୍ଥେନ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁନା
ସେମାନଙ୍କର ଆଘାତର ଶକ୍ତିରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ବାଣମାନେ ନିଜ ଘର୍ଷଣରେ ଦେଉଳି ଆଲୋକରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ।
ଭୂମୌ ସର୍ଵେ ତଦା ରାଜନ୍ଭସ୍ମଭୂତାଃ ପ୍ରପେଦିରେ । ତଦା ଶତସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନ୍ଯର୍ବୁଦାନି ଚ
ତାପରେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ବାଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଛାର ହୋଇଗଲା—ଶତ ହଜାର, ଦଶ ଲକ୍ଷ, କୋଟି କୋଟି।
ଅଯୁତାନ୍ଯଥ ଖର୍ଵାଣି ନିଖର୍ଵାଣି ଚ କୌରଵ । ରାମଃ ଶରାଣାଂ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମଯି ତୂର୍ଣଂ ନ୍ଯପାତଯତ୍
ତାପରେ, ହେ କୌରବ, ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୋ ଉପରେ ଦଶ ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଏବଂ ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ତୁରନ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ।
ତତୋଽହଂ ତାନପି ରଣେ ଶରୈରାଶୀଵିଷୋପମୈଃ । ସଂଛିଦ୍ଯ ଭୂମୌ ନୃପତେ ପାତଯେଯଂ ନଗାନିଵ
ତାପରେ, ରାଜା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେ ବାଣମାନେକୁ ସର୍ପ ସମାନ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟି, ଗଛ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବା ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲି।
ଏଵଂ ତଦଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଵଂ ତଦା ଭରତସତ୍ତମ । ସନ୍ଧ୍ଯାକାଲେ ଵ୍ଯତୀତେ ତୁ ଵ୍ଯପାଯାତ୍ସ ଚ ମେ ଗୁରୁଃ
ଏଭଳି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାରତ, ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ବିତିଗଲାପରେ, ମୋର ଗୁରୁ ତାହାଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମାଗତସ୍ଯ ରାମେଣ ପୁନରେଵାତିଦାରୁଣମ୍। ଅନ୍ଯେଦ୍ଯୁସ୍ତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ତଦା ଭରତସତ୍ତମ
ପୁନି ରାମ ଆସିଥିବାବେଳେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନେ ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଛୂରୋ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନେକଶଃକ । ଅଯୋଜଯତ୍ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦିଵସେ ଦିଵସେ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଭଳ ମହାପୁରୁଷ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପ୍ରତିଦିନ ବହୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାନ୍ଯହଂ ତତ୍ପ୍ରତୀଘାତୈରସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରାଣି ଭାରତ। ଵ୍ଯଧମଂ ତୁମୁଲେଯୁଦ୍ଧେପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାସୁଦୁସ୍ତ୍ଯଜାନ୍
ହେ ଭାରତ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ମୋ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲି, ଏବଂ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲି।
ଅସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରେଷୁ ବହୁଧା ହତେଷ୍ଵେଵ ଚ ଭାରତ । ଅକ୍ରୁଧ୍ଯତ ମହାତେଜାସ୍ତ୍ଯକ୍ତପ୍ରାଣଃ ସ ସଂଯୁଗେ
ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଭାରତ, ସେ ମହାତ୍ମା, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଠାନିଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ରାଗିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଧୋରରୂପା- ମସ୍ତ୍ରେ ରୁଦ୍ଧେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାତ୍ମା। କାଲୋତ୍ସୃଷ୍ଟାଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାମିଵୋଲ୍କାଂ ସଂଦୀପ୍ତାଗ୍ରାଂ ତେଜସା ଵ୍ଯାପ୍ଯ ଲୋକମ୍
ତାପରେ, ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ସେ ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବାଧା ପାଇଲାପରେ, ଭୟଙ୍କର ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଉଥିଲା।
ତତୋଽହଂ ତାମିଷୁଭିର୍ଦୀପ୍ଯମାନାଂ ସମାଯାନ୍ତୀମନ୍ତକାଲାର୍କଦୀପ୍ତାମ୍ । ଛିତ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଧା ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ତତୋ ଵଵୌ ପଵନଃ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିଃ
ତାପରେ, ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତି ମୋ ଦିଗରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଯାହା ଅନ୍ତକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମୁଁ ତାହାକୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି କଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲି; ତାପରେ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ତସ୍ଯାଂ ଛିନ୍ନାଯାଂ କ୍ରୋଧଦୀପ୍ତୋଽଥ ରାମଃ ଶକ୍ତୀର୍ଘୋରାଃ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଦ୍ଵାଦଶାନ୍ଯାଃ । ତାସାଂ ରୂପଂ ଭାରତ ନୋତ ଶକ୍ଯଂ ତେଜସ୍ଵିତ୍ଵାଲ୍ଲାଘଵାଚ୍ଚୈଵ ଵକ୍ତୁମ୍
ସେ ଶକ୍ତି କଟିଯିବା ପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତ ରାମ ଆଉ ବାରଟି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ; ହେ ଭାରତ, ସେଗୁଡିକର ରୂପ ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ତ୍ୱରାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
କିନ୍ତ୍ଵେଵାହଂ ଵିହ୍ଵଲଃ ସଂପ୍ରଦୃଶ୍ଯ ଦିଗ୍ଭ୍ଯଃ ସର୍ଵାସ୍ତା ମହୋତ୍କା ଇଵାଗ୍ନେଃ । ନାନାରୂପାସ୍ତେଜସୋଗ୍ରେଣ ଦୀପ୍ତା ଯଥାଽଽଦିତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ ଲୋକସଂକ୍ଷଯେ
କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଦେଖି ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସେ ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଆସୁଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଯେପରି ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିନାଶ ସମୟରେ ଉଦୟ ହୁଏ।
ତତୋ ଜାଲଂ ବାଣମଯଂ ଵିଵୃତ୍ତଂ ସଂଦୃଶ୍ଯ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଶରଜାଲେନ ରାଜନ୍। ଦ୍ଵାଦଶେଷୂନ୍ପ୍ରାହିଣଵଂ ରଣେଽହଂ ତତଃ ଶକ୍ତୀରପ୍ଯଧମଂ ଘୋରରୂପାଃ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତୀରମୟ ଜାଲ ଦେଖି, ମୁଁ ମୋ ତୀର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲି, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଉପରେ ବାରଟି ତୀର ଛାଡ଼ି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲି।
ତତୋ ରାଜଞ୍ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ଶକ୍ତୀର୍ଘୋରା ଵ୍ଯାକ୍ଷିପଦ୍ଧେମଦଣ୍ଡାଃ। ଵିଚିତ୍ରିତାଃ କାଞ୍ଚନପଟ୍ଟନଂଦ୍ଧା ଯଥା ମହୋଲ୍କା ଜ୍ଵଲିତାସ୍ତଥା ତାଃ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ମହାତ୍ମା ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଓ ସୁନା ତାର ଲଗାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେଗୁଡିକ ମହା ଉଲ୍କା ପରି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା।
ତାଶ୍ଚାପ୍ଯୁଗ୍ରାଶ୍ଚର୍ମଣା ଵାରଯିତ୍ଵା ଖଙ୍ଗେନାଜୌ ପାତଯିତ୍ଵା ନରେନ୍ଦ୍ର। ବାଣୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଦିଵ୍ଯାନଶ୍ଵାନଭ୍ଯଵର୍ଷଂ ସସୂତାନ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଚର୍ମ ଢାଳ ଦ୍ୱାରା ରୋକିଲି, ଏବଂ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲି; ପରେ ଦିବ୍ୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ଉପରେ ବର୍ଷା କଲି।
ନିର୍ମିକ୍ତାନାଂ ପନ୍ନଗାନାଂ ସରୂପା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ତୀର୍ହେମଚିତ୍ରା ନିକୃତ୍ତାଃ । ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକ୍ରେ ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରଂ ମହାତ୍ମା କ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟୋ ହୈହଯେଶମମାଥୀ
ସର୍ପ ଆକୃତିର, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ କଟାଯିବା ଦେଖି, ହୈହୟ ନାୟକ, ମହାତ୍ମା, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ଏକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତତଃ ଶ୍ରେଣ୍ଯଃ ଶଲଭାନାମିଵୋଗ୍ରାଃ ସମାପେତୁର୍ଵିଶିଖାନାଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଃ । ସମାଚିନୋଚ୍ଚାପି ଭୃଶଂ ଶରୀରଂ ହଯାନ୍ସୂତଂ ସରଥଂ ଚୈଵ ମହ୍ଯମ୍
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତୀରମାଳା ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଶଳଭ ଝୁଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆସେ, ଏହା ମୋ ଦେହ, ଘୋଡ଼ା, ସାରଥି ଓ ରଥକୁ ଢାକିଦେଲା।
ରଥଃ ଶରୈର୍ମେ ନିଚିତଃ ସର୍ଵତୋଽଭୂ- ତ୍ତଥା ଵାହାଃ ସାରଥିଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍। ଯୁଗଂ ରଥେଷାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚକ୍ରେ ତଥୈଵାକ୍ଷଃ ଶରକୃତ୍ତୋଽଥ ଭଗ୍ନଃ
ମୋ ରଥ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୀରରେ ଢାକିଯିବା ସହ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ମଧ୍ୟ ତୀରରେ ଆବୃତ ହେଲେ; ରଥର ଯୁଗ ଓ ଚକ୍ର ମଧ୍ୟ ତୀରରେ କଟିଯିଲା ଓ ଭଙ୍ଗ ହେଲା।
ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ବାଣଵର୍ଷେ ଵ୍ଯତୀତେ ଶରୌଘେଣ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ଷଂ ଗୁରୁଂ ତମ୍। ସ ଵିକ୍ଷତୋ ମାର୍ଗଣୈର୍ବ୍ରହ୍ମରାଶି- ର୍ଦେହାଦସକ୍ତଂ ମୁମୁଚେ ଭୂରି ରକ୍ତମ୍
ତାପରେ, ସେ ତୀର ବର୍ଷା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କଲି; ମୋର ତୀରରେ ଆହତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ରାଶି ପରି, ଦେହରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ଝରିଲେ।
ଯଥା ରାମୋ ବାଣଜାଲାଭିତପ୍ତ- ସ୍ତଥୈଵାହଂ ସୁଭୃଶଂ ଗାଢଵିଦ୍ଧଃ । ତତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵ୍ଯରମଚ୍ଚାପରାହ୍ଣେ ଭାନାଵସ୍ତଂ ପ୍ରତିଯାତେ ମହୀଧ୍ରମ୍
ଯେପରି ରାମ ମୋର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଦହିଯାଉଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଆଘାତ ପାଇଲି; ତାପରେ ଦିନ ଅପରାହ୍ଣରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପାଖକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧ ବନ୍ଦ ହେଲା।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯେ ଵିମଲତାଂ ଗତେ। ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧମଵର୍ତତ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ପ୍ରଭାତେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ମୋ ଓ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁନି ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତୋଽଭ୍ରାନ୍ତେ ରଥେ ତିଷ୍ଠନ୍ରାମଃ ପ୍ରହରତାଂ ଵରଃ। ଵଵର୍ଷ ଶରଜାଲାନି ମଯି ମେଧ ଇଵାଚଲେ
ତାପରେ ରଥ ଉପରେ ଅଡ଼ିଗ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ ରାମ, ସେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା। ସେ ମୋ ଉପରେ ତୀରର ଝଡ଼ ବର୍ଷାଇଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼େ।
ତତଃ ସୂତୋ ମମ ସୁହୃଚ୍ଛରଵର୍ଷେଣ ତାଡିତଃ। ଅପଯାତୋ ରଥୋପସ୍ଥାନ୍ମନୋ ମମ ଵିଷାଦଯନ୍
ତାପରେ ମୋର ସାରଥି, ତୀରର ଝଡ଼ରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ରଥ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ, ଯାହା ଦେଖି ମୋର ମନ ଭୟରେ ଭରିଗଲା।
ତତଃ ସୂତୋ ମମାତ୍ଯର୍ଥଂ କଶ୍ମଲଂ ପ୍ରାଵିଶନ୍ମହତ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ଶରାଘାତାନ୍ନିପପାତ ମୁମୋହ ଚ
ତାପରେ ମୋର ସାରଥି ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ, ତୀର ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ସ୍ମୃତିହୀନ ହେଲେ।
ତତଃ ସୂତୋ ଜହାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ରାମବାଣପ୍ରପୀଡିତଃ। ମୁହୂର୍ତାଦିଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମାଂ ଚ ଭୀରାଵିଶତ୍ତଦା
ତାପରେ ରାମଙ୍କର ତୀର ଆଘାତରେ ମୋର ସାରଥି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ରାଜା, ଏହି ସମୟରେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଧରିଗଲା।
ତତଃ ସୂତେ ହତେ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷିପତସ୍ତସ୍ଯ ମେ ଶରାନ୍ । ପ୍ରମତ୍ତମନସୋ ରାମଃ ପ୍ରାହିଣୋନ୍ମୃତ୍ଯୁସଂମିତମ୍
ସାରଥି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ମୁଁ ଅସାବଧାନ ହୋଇ ତୀର ଛାଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ରାମ ମୋର ଅସାବଧାନତା ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ସୂତଵ୍ଯସନିନଂ ଵିପ୍ଲୁତଂ ମାଂ ସ ଭାର୍ଗଵଃ । ଶରେଣାଭ୍ଯହନଦ୍ଗାଢଂ ଵିକୃଷ୍ଯ ବଲଵଦ୍ଧନୁଃ
ତାପରେ ଭୃଗୁବଂଶୀ ରାମ, ସାରଥି ହାରାଇ ଭୟଭୀତ ଓ ଭ୍ରମିତ ମୋତେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଟାଣି ଗଭୀର ତୀର ଆଘାତ କଲେ।
ସ ମେ ଭୁଜାନ୍ତରେ ରାଜନ୍ନିପତ୍ଯ ରୁଧିରାଶନଃ। ମଯୈଵ ସହ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଜଗାମ ଵସୁଧାତଲମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ରକ୍ତପିପାସୁ ତୀରଟି ମୋ ଦୁଇ ହାତ ମଧ୍ୟରେ ଲାଗି, ମୋ ସହିତ ଭୂମିକୁ ଲୁଡ଼ିଗଲା।
ମତ୍ଵା ତୁ ନିହତଂ ରାମସ୍ତତୋ ମାଂ ଭରତର୍ଷଭ । ମେଘଵଦ୍ଵିନନାଦୋଚ୍ଚୈର୍ଜହୃଷେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ମୁଁ ମୃତ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବି, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ରାମ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦ କଲେ।