ଦୁଃଶାସନୌଘଂ ଶଲଶଲ୍ଯମତ୍ସ୍ଯଂ ସୁଷେଣଚିତ୍ରାଯୁଧନାଗନକ୍ରମ୍। ଜଯଦ୍ରଥାଦ୍ରିଂ ପୁରୁମିତ୍ରଗାଧଂ ଦୁର୍ମର୍ଷଣୋଦଂ ଶକୁନିପ୍ରପାତମ୍
ଦୁଃଶାସନ ହେଉଛି ତୀବ୍ର ପ୍ରବାହ, ଶଲ ଓ ଶଲ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ମାଛ, ସୁଷେଣ ଓ ଚିତ୍ରାୟୁଧ ହେଉଛନ୍ତି ସାପର ପଦକ୍ରମ, ଜୟଦ୍ରଥ ପାହାଡ଼, ପୁରୁମିତ୍ର ଗଭୀର ଜଳ, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଜଳ ଏବଂ ଶକୁନି ହେଉଛି ଝରଣା।
ଶଶ୍ତ୍ରୌଘମକ୍ଷଯ୍ଯମଭିପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ଯଦାଵଗାହ୍ଯ ଶ୍ରମନଷ୍ଟଚେତାଃ। ଭଵିଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ହତସର୍ଵବାନ୍ଧଵ- ସ୍ତଦା ମନସ୍ତେ ପରିତାପମେଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେ ଅଶେଷ ଓ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରର ବନ୍ୟାରେ ପଡ଼ିବ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ମନ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯିବ।
ତଦା ମନସ୍ତେ ତ୍ରିଦିଵାଦିଵାଶୁଚେ- ର୍ନିଵର୍ତିତା ପାର୍ଥ ମହୀପ୍ରଶାସନାତ୍। ପ୍ରଶାମ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ହି ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ତ୍ଵଯା ବୁଭୂଷିତଃ ସ୍ଵର୍ଗ ଇଵାତପସ୍ଵିନା
ହେ ପୃଥାନନ୍ଦନ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ମନ ଏଇ ପୃଥିବୀ ଶାସନରୁ ଫେରିଯିବ, ଯେପରି ଅଶୁଚି ଲୋକେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଫେରିଯାନ୍ତି। ଶାନ୍ତ ହେଉ, କାରଣ ଯେପରି ତପସ୍ୟା ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳିବା ଦୁର୍ଲଭ, ସେପରି ଏହି ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସେନାନିଵେଶଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ କୈତଵ୍ଯଃ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ହ । ସମାଗତଃ ପାଣ୍ଡଵେଯୈର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମଭାଷତ
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶିବିରକୁ କୈତବ୍ୟ ଆସିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ମିଶି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଭିଜ୍ଞୋ ଦୂତଵାକ୍ଯାନାଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ବ୍ରୁଵତୋ ମମ। ଦୁର୍ଯୋଧନସମାଦେଶଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନ କ୍ରୋଦ୍ଧୁମର୍ହସି
ମୁଁ ଦୂତବାସରେ ପରିଚୟ ଥିବା ଲୋକ, ମୋତେ ଯେପରି ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ସେପରି କହୁଛି। ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି ମୋପରେ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ।
ଉଲୂକ ନ ଭଯଂ ତେଽସ୍ତି ବ୍ରୂହି ତ୍ଵଂ ଵିଗତଜ୍ଵରଃ । ଯନ୍ମତ୍ତଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଲୁବ୍ଧସ୍ଯାଦୀର୍ଘଦର୍ଶିନଃ
ଉଲୂକ, ତୁମେ ଭୟ କରିବାକୁ ନାହିଁ, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କହ, ଯାହା ମୁଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ଲୋଭ ଓ ଅଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା କହୁଛି।
ତତୋ ଦ୍ଯୁତିମତାଂ ମଧ୍ଯେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ସୃଞ୍ଜଯାନାଂ ଚ ମତ୍ସ୍ଯାନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ଯଶସ୍ଵିନଃ
ତାପରେ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ମହାନ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସୃଞ୍ଜୟ, ମତ୍ସ୍ୟ ଏବଂ ଯଶସ୍ବୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ,
ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ସପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵିରାଟସ୍ଯ ଚ ସଂନିଧୌ । ଭୂମିପାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗାଦ ହ
ଦ୍ରୁପଦ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବିରାଟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଥିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଇଦଂ ତ୍ଵାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମହାମନାଃ । ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ କୁରୁଵୀରାଣାଂ ତନ୍ନିବୋଧ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ମହାମନା ବ୍ୟକ୍ତି, ତୁମ ପାଖକୁ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଛନ୍ତି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କୁରୁବୀରମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ ଏହା ଶୁଣ।
ପରାଜିତୋଽସି ଦ୍ଯୂତେନ କୃଷ୍ଣା ଚାନାଯିତା ସଭାମ୍ । ଶକ୍ଯୋଽମର୍ଷୋ ମନୁଷ୍ଯେଣ କର୍ତୁଂ ପୁରୁଷମାନିନା
ତୁମେ ଜୂଆରେ ହାରିଥିଲ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା; ଗର୍ବିତ ପୁରୁଷ ଏପରି ଅପମାନ ସହିପାରେ।
ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ ଵର୍ଷାଣି ଵନେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାଦ୍ଵିଵାସିତଃ । ସଂଵତ୍ସରଂ ଵିରାଟସ୍ଯ ଦାସ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ଚୋଷିତଃ
ବାରୋଟି ବର୍ଷ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରିଥିଲ, ଘରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଏବଂ ଏକ ବର୍ଷ ବିରାଟଙ୍କ ଦାସରୂପେ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିଲ।
ଅମର୍ଷଂ ରାଜ୍ଯହରଣଂ ଵନଵାସଂ ଚ ପାଣ୍ଡଵ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଶ୍ଚ ପରିକ୍ଲେଶଂ ସଂସ୍ମରନ୍ପୁରୁଷୋ ଭଵ
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇବା, ଅରଣ୍ୟବାସ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ସ୍ମରଣ କରି, ପୁରୁଷ ହେଉ।
ଅଶକ୍ତେନ ଚ ଯଚ୍ଛପ୍ତଂ ଭୀମସେନେନ ପାଣ୍ଡଵ । ଦୁଃଶାସନସ୍ଯ ରୁଧିରଂ ପୀଯତାଂ ଯଦି ଶକ୍ଯତେ
ଭୀମସେନ ଯଦି ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ଦୁଃଶାସନଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛନ୍ତି, ସେ ଯଦି ସମର୍ଥ ହୁଏ, ତେବେ ସେ କରୁନ୍।
ଲୋହାଭିସାରୋ ନିର୍ଵୃତ୍ତଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରମକର୍ଦମମ୍। ସମଃ ପନ୍ଥା ଭୃତାସ୍ତେଶ୍ଵାଃ ଶ୍ଵୋ ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ସକେଶଵଃ
ଲୋହର କବଚ ପିନ୍ଧାଯାଇଛି, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ମାଟି ହିନ୍ତାଳି ହୋଇଯାଇଛି, ରାସ୍ତା ସମ ଅଛି, ତୁମର ଘୋଡ଼ା ତିଆରି; କଳି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଅସମାଗମ୍ଯ ଭୀଷ୍ମେଣ ସଂଯୁଗେ କିଂ ଵିକତ୍ଥସେ । ଆରୁରୁକ୍ଷୁର୍ଯଥା ପଙ୍ଗୁଃ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, କାହିଁକି ଏତେ ଗର୍ବ କରୁଛ? ଏହା ଏପରି, ଯେପରି ଏକ ଅସାମର୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚାହେ।
ଏଵଂ କତ୍ଥସି କୌନ୍ତେଯ ଅକତ୍ଥନ୍ପୁରୁଷୋ ଭଵ। ସୂତପୁତ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଘର୍ଷଂ ଶଲ୍ଯଂ ଚ ବଲିନାଂ ଵରମ୍
ହେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଏପରି ଗର୍ବ କରୁଛ, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନାହାଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ସୂତପୁତ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶଲ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉ।
ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଶଚୀପତିସମଂ ଯୁଧି। ଅଜିତ୍ଵା ସଂଯୁଗେ ପାର୍ଥ ରାଜ୍ଯଂ କଥମିହେଚ୍ଛସି
ପାର୍ଥ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶଚୀପତି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସେନାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଅଜୟ କରିନଥିବାବେଳେ, ତୁମେ କିପରି ଏଠି ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରୁଛ?
ବ୍ରାହ୍ମେ ଧନୁଷି ଚାଚାର୍ଯଂ ଵେଦଯୋରନ୍ତଗଂ ଦ୍ଵଯୋଃ। ଯୁଧି ଧୁର୍ଯମଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯମନୀକଚରମଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଦେବତାମୟ ଧନୁଷର ଅଧ୍ୟାପକ, ଦୁଇଟି ବେଦର ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଦୁଇଟି ବେଦର ଅନ୍ତକାରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚଳ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ସେନାମଧ୍ୟରେ ଅବିରତ ଚଳିଥିବା ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ।
ଦ୍ରୋଣଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଂ ପାର୍ଥ ଜେତୁମିଚ୍ଛସି ତନ୍ମୃଷା । ନ ହି ଶୁଶ୍ରୁମ ଵାତେନ ମେରୁମୁନ୍ମଥିତଂ ଗିରିମ୍
ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଏହି ମହାତେଜସ୍ବୀ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛ—ଏହା ଅସାର; କାରଣ, ବାତାସରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଆମେ କେବେ ଶୁଣିନାହିଁ।
ଅନିଲୋ ଵା ଵହେନ୍ମେରୁଂ ଦ୍ଯୌର୍ଵାପି ନିପତେନ୍ମହୀମ୍ । ଯୁଗଂ ଵା ପରିଵର୍ତେତ ଯଦ୍ଯେଵଂ ସ୍ଯାଦ୍ଯଥାତ୍ଥ ମାମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ବାତାସ ମେରୁକୁ ଉଠାଇ ନେଇପାରିଥାନ୍ତା, ଆକାଶ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିପାରିଥାନ୍ତା, କିମ୍ବା ଏକ ଯୁଗ ପଛକୁ ଘୁରିଯାଇପାରିଥାନ୍ତା।
କୋ ହ୍ଯସ୍ତି ଜୀଵିତାକାଙ୍କ୍ଷୀ ପ୍ରାପ୍ଯେମମରିମର୍ଦନମ୍ । ଗଜୋ ଵାଜୀ ରଥୋ ଵାପି ପୁନଃ ସ୍ଵସ୍ତି ଗୃହାନ୍ଵ୍ରଜେତ୍
ଜୀବନ ପ୍ରତ୍ୟାଶା ରଖିଥିବା କିଏ ଏହି ଶତ୍ରୁ ଦଳନକୁ ମୁହାଁ ଦେଇ, ହାଥୀ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ରଥ ଉପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୁସ୍ଥ ଭାବେ ଆଉଥରେ ଘରକୁ ଫେରିପାରିବ?
କଥମାଭ୍ଯାମଭିଧ୍ଯାତଃ ସଂସୃଷ୍ଟୋ ଦାରୁଣେନ ଵା । ରଣେ ଜୀଵନ୍ଵିମୁଚ୍ଯେତ ପଦା ଭୂମିମୁପସ୍ପୃଶନ୍
ଆମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଆଘାତରେ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି କିପରି ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବ, ପାଉଁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ଚାଲିବା ସମୟରେ?
କିଂ ଦୁର୍ଦୁରଃ କୂପଶଯୋ ଯଥେମାଂ ନ ବୁଧ୍ଯମେ ରାଜଚମୂଂ ସମେତାମ୍। ଦୁରାଧରଷାଂ ଦେଵଚମୂପ୍ରକାଶାଂ ଗୁପ୍ତାଂ ନରେନ୍ଦ୍ରୈସ୍ତ୍ରିଦଶୈରିଵ ଦ୍ଯାମ୍
ତୁମେ କାହିଁକି ବୁଝୁନାହଁ, ଏହି ଏକତ୍ରିତ ରାଜାନ୍ତା ସେନା କେତେ ଦୁର୍ଜୟ, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରାଜାମାନେ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି—ତୁମେ କି ଗଭୀର କୂଆରେ ପଡ଼ିଛ?
ପ୍ରାଚ୍ଯୈଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଯୈରଥ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯୈ- ରୁଦୀଚ୍ଯକାମ୍ଭୋଜଶକୈଃ ଖଶୈଶ୍ଚ। ସାଲ୍ଵୈଃ ସମତ୍ସ୍ଯୈଃ କୁରୁମୁଖ୍ଯଦେଶ୍ଯୈ- ର୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଃ ପୁଲିନ୍ଦୈର୍ଦ୍ରଵିଡାନ୍ଧ୍ରକାଞ୍ଚ୍ଯୈଃ
ପୂର୍ବଦିଗର, ପଶ୍ଚିମଦିଗର, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗର ଲୋକମାନେ, କାମ୍ବୋଜ, ଶକ, ଖସ, ସାଲ୍ବ, ମତ୍ସ୍ୟ, କୁରୁମୁଖ୍ୟ ଦେଶ, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ପୁଲିନ୍ଦ, ଦ୍ରାବିଡ, ଆନ୍ଧ୍ର, କାଞ୍ଚୀ—
ନାନାଜନୌଘଂ ଯୁଧି ସଂପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ନାଙ୍ଗଂ ଯଥା ଵେଗମପାରକଣୀଯମ୍। ମାଂ ଚ ସ୍ଥିତଂ ନାଗବଲସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଯୁଯୁତ୍ସମେ ମନ୍ଦ କିମଲ୍ପବୁଦ୍ଧେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ନାନା ପ୍ରଜାମାନେ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ତୀବ୍ର ବେଗର ନଦୀ ପରି, ଯାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏଠି ହାତୀ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏହି ସବୁ ଦେଖି, ଅବିବେକୀ, ତୁମେ କଣ ବୁଝିଲୁ?
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜାନଂ ଧର୍ମପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ଅଭ୍ଯଵୃତ୍ଯ ପୁନର୍ଜିଷ୍ଣୁମୁଲୂକଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ଏଭଳି କହି ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ, ଉଲୂକ ପୁଣି ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅକତ୍ଥମାନୋ ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ କତ୍ଥେସେଽର୍ଜୁନ କିଂ ବହୁ। ପର୍ଯାଯାତ୍ସିଦ୍ଧିରେସ୍ଯ ନୈତତ୍ସିଧ୍ଯତି କତ୍ଥନାତ୍
ଅର୍ଜୁନ, ବଡ଼ କଥା କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ନିର୍ବିକାର ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କର। ସଫଳତା କେବଳ ଚେଷ୍ଟାରେ ମିଳେ, ଗର୍ବ କରିଲେ କିଛି ହୁଏନା।
ଯଦୀଦଂ କତ୍ଥନାଲ୍ଲୋକେ ସିଧ୍ଯେତ୍କର୍ମ ଧନଞ୍ଜଯ । ସର୍ଵେ ଭଵେଯୁଃ ସିଦ୍ଧାର୍ଥାଃ କତ୍ଥନେ କୋ ହି ଦୁର୍ଗତଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ଯଦି ଏହି ଜଗତରେ କେବଳ ଗର୍ବ କରିଲେ କାମ ସିଧାଯିବା ଥାନ୍ତା, ତେବେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିଥାନ୍ତେ—ଗର୍ବ କରିବାରେ କିଏ ଅସମର୍ଥ?
ଜାନାମି ତେ ଵାସୁଦେଵଂ ସହାଯଂ ଜାନାମି ତେ ଗାଣ୍ଡିଵଂ ତାଲମାତ୍ରମ୍। ଜାନାମ୍ଯେତତ୍ତ୍ଵାଦୃଶୋ ନାସ୍ତି ଯୋଦ୍ଧା ଜାନାନସ୍ତେ ରାଜ୍ଯମେତଦ୍ଧରାମି
ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ପାଇଛ, ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ହାତର ଆକାରର, ମୁଁ ଏହିଥିରେ ଜାଣେ ତୁମ ପରି ଯୋଦ୍ଧା ଆଉ କେହି ନାହିଁ, ଏହି ସବୁ ଜାଣି ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଧରି ରଖିଛି।
ନ ତୁ ପର୍ଯାଯଧର୍ମେଣ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନୁଷଃ । ମନସୈଵାନୁକୂଲାନି ଵିଧାତା କୁରୁତେ ଵଶେ
କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ନୀତି ଦ୍ୱାରା କେହି ରାଜ୍ୟ ପାଉନଥାଏ; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଯାହା ଚାହାଁନ୍ତି, ମନରେ ଭଲ ଭାବି, ସେଇପରି ହିଁ ଘଟେ।