ଯଦର୍ଥଂ କ୍ଷତ୍ରିଯା ସୂତେ ସର୍ଵଂ ତଦିଦମାଗତମ୍ । ବଲଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ଶୌର୍ଯଂ ଚ ପରଂ ଚାପ୍ଯସ୍ତ୍ରଲାଘଵମ୍
ଯାହା ପାଇଁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେ ସବୁ ଏବେ ଆସିଛି—ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ସୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦକ୍ଷତା।
ପୌରୁଷଂ ଦର୍ଶଯନ୍ଯୁଦ୍ଧେ କୋପସ୍ଯ କୁରୁ ନିଷ୍କୃତିମ୍। ପରିକ୍ଲିଷ୍ଟସ୍ଯ ଦୀନସ୍ଯ ଦୀର୍ଘକାଲୋଷିତସ୍ଯ ଚ। ହୃଦଯଂ କସ୍ଯ ନ ସ୍ଫୋଟେଦୈଶ୍ଵର୍ଯାଦ୍ଧଂଶିତସ୍ଯ ଚ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ପୁରୁଷ ମାନ ଦେଖାଅ, କ୍ରୋଧର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କର। ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୁଃଖିତ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଏବଂ ଶାସନ ହରାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟ କିଏ ଭାଙ୍ଗିଯିବ ନାହିଁ?
କୁଲେ ଜାତସ୍ଯ ଶୂରସ୍ଯ ପରିଵିତ୍ତେଷ୍ଵଗୃଧ୍ଯତଃ। ଆସ୍ଥିତଂ ରାଜ୍ଯମାକ୍ରମ୍ଯ କୋପଂ କସ୍ଯ ନ ଦୀପଯେତ୍
ଏକ ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସାହସୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନରେ ଲୋଭ ନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଅଧିକାର ରାଜ୍ୟ ଦଳିଆଯିବାରେ କିଏ ରେଷ ରଖିବେ ନାହିଁ?
ଯତ୍ତଦୁକ୍ତଂ ମହଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କର୍ମଣା ତଦ୍ଵିଭାଵ୍ଯତାମ୍। ଅକର୍ମଣା କତ୍ଥିତେନ ସନ୍ତଃ କୁପୁରୁଷଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁ ମହାନ କଥା କହାଯାଇଛି, ତାହା କାମରେ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉ। କାମ କରିବା ବଦଳରେ କେବଳ ଗର୍ବ କରୁଥିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ନିର୍ଥକ୍କ ଲୋକ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଅମିତ୍ରାଣାଂ ଵଶେ ସ୍ଥାନଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ପୁନରୁଦ୍ଧର। ଦ୍ଵାଵର୍ଥୌ ଯୁଦ୍ଧକାମସ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍କୁରୁ ପୌରୁଷମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ହାତରୁ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇ ନିଅ। ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁଥିବା ପାଇଁ ଏହି ଦୁଇଟି କାମ। ତେଣୁ ତୁମର ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଦେଖା।
ପରାଜିତୋଽସି ଦ୍ଯୂତେନ କୃଷ୍ଣା ଚାନାଯିତା ସଭାମ୍ । ଶକ୍ଯୋଽମର୍ଷୋ ମନୁଷ୍ଯେଣ କର୍ତୁ ପୁରୁଷମାନିନା
ତୁମେ ଜୁଆରେ ପରାଜିତ ହେଲ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଏପରି ଅପମାନକୁ ଏକ ସତ୍ପୁରୁଷ ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରଖି ସହିପାରେ।
ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ ଵର୍ଷାଣି ଵନେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାଦ୍ଵିଵାସିତଃ। ସଂଵତ୍ସରଂ ଵିରାଟସ୍ଯ ଦାସ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ଚୋଷିତଃ
ବାର ବର୍ଷ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରେ ନିର୍ବାସିତ ହେଲ, ଏବଂ ଏକ ବର୍ଷ ତୁମେ ବିରାଟଙ୍କ ଘରେ ଦାସ୍ୟ କରି ରହିଥିଲ।
ରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ନିର୍ଵାସନକ୍ଲେଶଂ ଵନଵାସଂ ଚ ପାଣ୍ଡଵ । କୃଷ୍ଣାଯାଶ୍ଚ ପରିକ୍ଲେଶଂ ସଂସ୍ମରନ୍ପୁରୁଷୋ ଭଵ
ତୁମର ରାଜ୍ୟରୁ ନିର୍ବାସନର କଷ୍ଟ, ଅରଣ୍ୟବାସର ଦୁଃଖ ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଭୋଗିଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ମନେ ପକା, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଏବଂ ପୁରୁଷ ହେଉ।
ଅପ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ଵଚନଂ ପ୍ରବ୍ରୁଵତ୍ସୁ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅମର୍ଷଂ ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ତ୍ଵମମର୍ଷୋ ହ୍ଯେଵ ପୌରୁଷମ୍
ଯେତେବେଳେ କେହି ପୁନିପୁନି ଅପ୍ରିୟ କଥା କହେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ରେଷ ପ୍ରଦର୍ଶନ କର। କାରଣ ରେଷ ଦେଖାଇବା ହେଉଛି ପୁରୁଷତ୍ୱ।
କ୍ରୋଧୋ ବଲଂ ତଥା ଵୀର୍ଯଂ ଜ୍ଞାନଯୋଗୋଽସ୍ତ୍ରଲାଘଵମ୍। ଇହ ତେ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ପାର୍ଥ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ ପୁରୁଷୋ ଭଵ
ତୁମର କ୍ରୋଧ, ଶକ୍ତି, ପରାକ୍ରମ, ଜ୍ଞାନ, ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବା ଦକ୍ଷତା ଏଠାରେ ପ୍ରମାଣ ହେଉ। ଯୁଦ୍ଧ କର, ପୁରୁଷ ହେଉ।
ଲୋହାଭିସାରୋ ନିର୍ଵୃତ୍ତଃ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରମକର୍ଦମମ୍। ପୁଷ୍ଟାସ୍ତେଽଶ୍ଵା ଭୃତା ଯୋଧାଃ ଶ୍ଵୋ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ ସକେଶଵଃ
ଲୋହାର କବଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସଫା କରାଯାଇଛି। ତୁମର ଘୋଡ଼ା ଭଲ ଖାଇଛନ୍ତି, ସେନା ମଜୁରି ମିଳିଛି। କେଶବ ସହିତ କାଲି ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଅସମାଗମ୍ଯ ଭୀଷ୍ମେଣ ସଂଯୁଗେ କିଂ ଵିକତ୍ଥସେ। ଆରୁରୁକ୍ଷୁର୍ଯଥା ମନ୍ଦଃ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ନ କରି, କାହିଁକି ତୁମେ ଗର୍ବ କରୁଛ? ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଜଣେ ମୂର୍ଖ ପାହାଡ଼ ଗନ୍ଧମାଦନ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚାହେ।
ଏଵଂ କତ୍ଥସି କୌନ୍ତେଯ ଅକତ୍ଥନ୍ପୁରୁଷୋ ଭଵ। ସୂତପୁତ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ଶଲ୍ଯଂ ଚ ବଲିନାଂ ଵରମ୍
ଏପରି ଗର୍ବ କରୁଛ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର; ଗର୍ବ ନ କରୁଥିବା ପୁରୁଷ ହେଉ। ସୂତପୁତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଶଲ୍ୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉ।
ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ବଲିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଶଚୀପତିସମଂ ଯୁଧି । ଅଜିତ୍ଵା ସଂଯୁଗେ ପାର୍ଥ ରାଜ୍ଯଂ କଥମିହେଚ୍ଛସି
ଏବଂ ତୁମେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ କର, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶଚୀପତି ସମାନ। ସେମାନେ ଅପରାଜିତ ରହିଲେ, କିପରି ତୁମେ ଏଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଛ?
ବ୍ରାହ୍ମେ ଧନୁଷି ଚାଚାର୍ଯଂ ଵେଦଯୋରନ୍ତଗଂ ଦ୍ଵଯୋଃ। ଯୁଧି ଧୁର୍ଯମଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯମନୀକଚରମଚ୍ଯୁତମ୍
ଅଧ୍ୟାପକ ବ୍ରହ୍ମ ଧନୁଷରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଇ ବେଦର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାନୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ଅଚଳ, ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସହିତ।
ଦ୍ରୋଣଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଂ ପାର୍ଥ ଜେତୁମିଚ୍ଛସି ତନ୍ମୃଷା । ନ ହି ଶୁଶ୍ରୁମ ଵାତେନ ମେରୁମୁନ୍ମଥିତଂ ଗିରିମ୍
ତୁମେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଛ, ଯିଏ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ହେ ପାର୍ଥ; ଏହା ଅସମ୍ଭବ। ଆମେ କେବେ ଶୁଣିନାହିଁ ଯେ ବାୟୁ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିଛି।
ଅନିଲୋ ଵା ଵହେନ୍ମେରୁଂ ଦ୍ଯୌର୍ଵାପି ନିପତେନ୍ମହୀମ୍। ଯୁଗଂ ଵା ରିଵର୍ତେତ ଯଦ୍ଯେଵଂ ସ୍ଯାଦ୍ଯଥାତ୍ଥ ମାମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ ତାହା ଘଟିଥାଏ, ତେବେ ବାୟୁ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ବୋହି ନେଇପାରିବ, ଆକାଶ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିପାରିବ, କିମ୍ବା ଯୁଗ ପଛକୁ ଫେରିଯିବ।
କୋ ହ୍ଯସ୍ତି ଜୀଵିତାକାଙ୍କ୍ଷୀ ପରାପ୍ଯେମମରିମର୍ଦନମ୍ । ପାର୍ଥୋ ଵା ଇତରୋ ଵାପି କୋନ୍ଯଃ ସ୍ଵସ୍ତି ଗୃହାନ୍ଵ୍ରଜେତ୍
କିଏ, ଜୀବନ ଚାହିଁ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଯୁଦ୍ଧ ସାମ୍ନା କରିବ? ପାର୍ଥ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି, ଆଉ କିଏ ସୁସ୍ଥ ଘରକୁ ଫେରିପାରିବ?
କଥମାଭ୍ଯାମଭିଧ୍ଯାତଃ ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଦାରୁଣେନ ଵା। ରଣେ ଜୀଵନ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ପଦା ଭୂମିପୁମସ୍ପୃଶନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ, କିପରି କେହି ଜୀବନ୍ତ ରହି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଦ ଦେଇ ଚାଲିପାରିବ?
କିଂ ଦର୍ଦୁରଃ କୂପଶଯୋ ଯଥେମାଂ ନ ବୁଧ୍ଯସେ ରାଜଚମୂଂ ସମେତାମ୍। ଦୁରାଧର୍ଷାଂ ଦେଵଚମୂପ୍ରକାଶାଂ ଗୁପ୍ତାଂ ନରେନ୍ଦ୍ରୈସ୍ତ୍ରିଦଶୈରିଵ ଦ୍ଯାମ୍
କୂଆ ଭିତରେ ରହୁଥିବା ବାଘୁଣି ପରି, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ଦେଖୁନାହାଁ, ଯାହା ଦୁର୍ଜୟ, ଦେବସେନା ପରି ଅଲୋକିକ, ରାଜାମାନେ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ରକ୍ଷିତ?
ପ୍ରାଚ୍ଯୈଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଯୈରଥ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯୈ- ରୁଦୀଚ୍ଯକାମ୍ଭୋଜଶକୈଃ ଖଶୈଶ୍ଚ । ସାଲ୍ଵୈଃ ସମତ୍ସ୍ଯୈଃ କୁରୁମଧ୍ଯଦେଶ୍ଯୈ- ର୍ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଃ ପୁଲିନ୍ଦୈର୍ଦ୍ରଵିଡାନ୍ଧ୍ରକାଞ୍ଚ୍ଯୈଃ
ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗର ଲୋକମାନେ, କାମ୍ଭୋଜ, ଶକ, ଖଶ, ସାଲ୍ବ, ମତ୍ସ୍ୟ, କୁରୁ ମଧ୍ୟଭାଗର ଲୋକ, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ପୁଲିନ୍ଦ, ଦ୍ରାବିଡ, ଆନ୍ଧ୍ର, କାଞ୍ଚି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନମାନେ—
ନାନାଜନୌଘଂ ଯୁଧି ସଂପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ଗାଙ୍ଗଂ ଯଥା ଵେଗମପାରଣୀଯମ୍। ମାଂ ଚ ସ୍ଥିତଂ ନାନାବଲସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଯୁଯୁତ୍ସସେ ମନ୍ଦ କିମଲ୍ପବୁଦ୍ଧେ
ଏମିତି ବିଭିନ୍ନ ଜନମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଧାରା ପରି ବେଗବାନ୍। ଏବଂ ତୁମେ ଦେଖୁଛ, ମୁଁ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ଏହି ମୂଢତା କାହିଁକି, ଅବିବେକୀ?
ଅକ୍ଷଯ୍ଯାଵିଷୁଧୀ ଚୈଵ ଅଗ୍ନିଦତ୍ତଂ ଚ ତେ ରଥମ୍। ଜାନୀମୋ ହି ରଣେ ପାର୍ଥ କେତୁଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚ ଭାରତ
ତୁମର ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ରଥ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ଦେଇଥିଲେ, ଆମେ ଜାଣୁଛୁ। ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱଜକୁ ଆମେ ଚିହ୍ନିପାରୁଛୁ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ଅକତ୍ଥମାନୋ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ କତ୍ଥସେଽର୍ଜୁନ କିଂ ବହୁ । ପର୍ଯାଯାତ୍ସିଦ୍ଧିରେତସ୍ଯ ନୈତତ୍ସିଧ୍ଯାତି କତ୍ଥନାତ୍
ଅହଂକାର କରିବା ଛାଡ଼, ଯୁଦ୍ଧ କର। ହେ ଅର୍ଜୁନ, ଏତେ କଥା କାହିଁକି କହୁଛ? ସଫଳତା କେବଳ ପ୍ରୟାସରେ ମିଳେ, ଖାଲି ଗର୍ବ କଲେ କିଛି ହୁଏନି।
ଯଦୀଦଂ କତ୍ଥନାଲ୍ଲୋକେ ସିଧ୍ଯେତ୍କର୍ମ ଧନଞ୍ଜଯ। ସର୍ଵେ ଭଵେଯୁଃ ସିଦ୍ଧାର୍ଥାଃ କତ୍ଥନେ କୋ ହି ଦୁର୍ଗତଃ
ଯଦି ଏହି ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଖାଲି ଗର୍ବ କଲେ ସଫଳ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସଫଳ ହୋଇଯାନ୍ତେ—ଗର୍ବ କରି କିଏ କେବେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି?
ଜନାମି ତେ ଵାସୁଦେଵଂ ସହାଯଂ ଜାନାମି ତେ ଗାଣ୍ଡିଵଂ ତାଲମାତ୍ରମ୍ । ଜାନାମ୍ଯହଂ ତ୍ଵାଦୃଶୋ ନାସ୍ତି ଯୋଦ୍ଧା ଜାନାନସ୍ତେ ରାଜ୍ଯମେତଦ୍ଧରାମି
ମୁଁ ଜାଣେ, ବାସୁଦେବ ତୁମ ସହାୟ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟର ଶକ୍ତି ଓ ପରିମାଣ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମ ପରି ଯୋଦ୍ଧା ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛ।
ନ ତୁ ପର୍ଯାଯଧର୍ମେମ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ। ମନସୈଵାନୁକୂଲାନି ଧାତୈଵ କୁରୁତେ ଵଶେ
ତଥାପି, ନିୟମିତ ଧର୍ମ ଅନୁସରିଲେ ମାନବ ସଫଳତା ପାଉନାହିଁ; ଯାହା ମନରେ ଭଲ ଲାଗେ, ସେଠାରେ ମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଅନୁକୂଳ କରନ୍ତି।
ତ୍ରଯୋଦଶସମା ଭୁକ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ଵିଲପତସ୍ତଵ। ଭୂଯଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଶାସିଷ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ନିହତ୍ଯ ସବାନ୍ଧଵମ୍
ତୁମେ ତେର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଦୁଃଖ କରିଥିଲ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ଓ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ ପୁଣି ଏହି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବି।
କ୍ଵ ତଦା ଗାଣ୍ଡିଵଂ ତେଽଭୂଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଦାସପଣୈର୍ଜିତଃ। କ୍ଵ ତଦା ଭୀମସେନସ୍ଯ ବଲମାସୀଚ୍ଚ ଫାଲ୍ଗୁନ
ସେତେବେଳେ ତୁମର ଗାଣ୍ଡୀବ କେଉଁଠି ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦାସ ହେବା ପାଇଁ ହାରିଗଲ? ହେ ଫାଲ୍ଗୁନ, ସେତେବେଳେ ଭୀମସେନଙ୍କର ଶକ୍ତି କେଉଁଠି ଥିଲା?
ସଗଦାଦ୍ଭୀମସେନାଦ୍ଵା ଫାଲ୍ଗୁନାଦ୍ଵା ସଗାଣ୍ଡିଵାତ୍। ନ ଵୈ ମୋକ୍ଷସ୍ତଦା ଯୋ ଭୂଦ୍ଵିନା କୃଷ୍ଣମନିନ୍ଦିତାଂ
ଭୀମସେନଙ୍କ ଗଦା କିମ୍ବା ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲ; କେବଳ ନିର୍ମଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲ।