ପ୍ରସୀଦ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵିନାଶୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ମହାନ୍ । ପାଣ୍ଡଵାନାଂ କୁରୂଣାଂ ଚ ରାଜ୍ଞାମମିତତେଜସାମ୍
ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃପା କର; ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୌରବମାନେ ଓ ଅପାର ତେଜ ଥିବା ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ବିନାଶ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵିରରାମୈଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଵିଦୁରୋ ଦୀନମାନସଃ । ପ୍ରଧ୍ଯାଯମାନଃ ସ ତଦା ନିଃଶ୍ଵସଂଶ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏପରି କଥା କହି ବିଦୁର, ଦୁଃଖିତ ମନ ନେଇ, ଚୁପ ହେଲେ; ସେ ସମୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଓ ପୁନଃପୁନଃ ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ।
ତତୋଽସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସୁବଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀ ଧର୍ମାର୍ଥଯୁକ୍ତଂ କୁଲନାଶମୀତା। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ପାପମତିଂ ନୃଶଂସଂ ରାଜ୍ଞାଂ ସମକ୍ଷଂ ସୁତମାହ କୋପାତ୍
ତାପରେ ସୁବଳ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା, ନିଜ ଗୋତ୍ର ନାଶ କରିବାକୁ ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟରେ ଭରିତ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୋଧରେ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ — ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଓ ନିର୍ଦୟ — ପୁଅକୁ କଥା କହିଲେ।
ଯେ ପାର୍ଥିଵା ରାଜସଭାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଯେ ଚ ସଭାସଦୋଽନ୍ଯେ। ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଵାପରାଧଂ ପାପସ୍ଯ ସାମାତ୍ଯପରିଚ୍ଛଦସ୍ଯ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ରାଜା ରାଜସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସଭାସଦମାନେ, ସେମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ — ମୁଁ ତୋର ଅପରାଧ ଓ ତୋର ଦୁଷ୍ଟ ସାଥୀ-ପରିଚାରକମାନଙ୍କ ଅପରାଧ କହିବି।
ରାଜ୍ଯଂ କୁରୂଣାମନୁରୂପଭୋଜ୍ଯଂ କ୍ରମାଗତୋ ନଃ କୁଲଧର୍ମ ଏଷଃ। ତ୍ଵଂ ପାପବୁଦ୍ଧେଽତିନୃଶଂସକର୍ମନ୍ ରାଜ୍ଯଂ କୁରୂଣାମନଯାଦ୍ଵିହଂସି
କୁରୁମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ, ଯାହା ନ୍ୟାୟରେ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଅନୁକ୍ରମରେ ଆମେ ପାଇଛୁ — ଏହି ଆମର ପରମ୍ପରା। କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଓ ଅତି ନିର୍ଦୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, କୁରୁମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ନଷ୍ଟ କରିଛ।
ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମନୀଷୀ ତସ୍ଯାନୁଜୋ ଵିଦୁରୋ ଦୀର୍ଘଦର୍ଶୀ । ଏତାଵତିକ୍ରମ୍ଯ କଥଂ ନୃପତ୍ଵଂ ଦୁର୍ଯୋଧନ ପ୍ରାର୍ଥଯସେଽଦ୍ଯ ମୋହାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ବିଦୁର, ଦୂରଦର୍ଶୀ — ଦୁଇଜଣ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ଦୁର୍ଯୋଧନ, ତୁମେ ଭ୍ରମରେ ପଡି ଏବେ କିପରି ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛ?
ରାଜା ଚ କ୍ଷତ୍ତା ଚ ମହାନୁଭାଵୌ ଭୀଷ୍ମେ ସ୍ଥିତେ ପରଵନ୍ତୌ ଭଵେତାମ୍ । ଅଯଂ ତୁ ଧର୍ମଜ୍ଞତଯା ମହାତ୍ମା ନ ରାଜ୍ଯକାମୋ ନୃଵରୋ ନଦୀଜଃ
ରାଜା ଓ ରଥଚାଳକ, ଦୁଇଜଣ ମହାନ ମାନ୍ୟତା ଥିବା, ଭୀଷ୍ମ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ ଅଧିକାର ରଖିପାରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁନାହିଁ — ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ନଦୀରୁ ଜନ୍ମିତ।
ରାଜ୍ଯ ତୁ ପାଣ୍ଡୋରିଦମପ୍ରଧୃଷ୍ଯଂ ତସ୍ଯାଦ୍ଯ ପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ନାନ୍ଯେ। ରାଜ୍ଯଂ ତଦେତନ୍ନିଖିଲଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ପୈତାମହଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାନୁଗାମି
ଏହି ଅପରାଜିତ ରାଜ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ଥିଲା; ଏବେ କେବଳ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଏହାର ଅଧିକାରୀ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ଏହି ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାର, ପୁଅ ଓ ପୁଅର ପୁଅ ଅନୁସାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଯଦ୍ଵୈ ବ୍ରୂତେ କୁରୁମୁଖ୍ଯୋ ମହାତ୍ମା ଦେଵଵ୍ରତଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧୋ ମନୀଷୀ । ସର୍ଵଂ ତଦସ୍ମାଭିରହତ୍ଯ କାର୍ଯଂ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵଧର୍ମାନ୍ପରିପାଲଯଦ୍ଭିଃ
କୁରୁମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ମହାତ୍ମା ଦେବବ୍ରତ, ସତ୍ୟବାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହା କହନ୍ତି, ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ, ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା କରି।
ଅନୁଜ୍ଞଯା ଚାଥ ମହାଵ୍ରତସ୍ଯ ବ୍ରୂଯାନ୍ନୃପୋଽଯଂ ଵିଦୁରସ୍ତଥୈଵ। କାର୍ଯଂ ଭଵେତ୍ତତ୍ସୁହୃଦ୍ଭିର୍ନିଯୋଜ୍ଯଂ ଧର୍ମଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସୁଦୀର୍ଘକାଲମ୍
ମହାବ୍ରତୀଙ୍କର ଅନୁମତି ଦେଇ, ରାଜା ଓ ବିଦୁର ଯେପରି କହନ୍ତି, ସେପରି ମିତ୍ରମାନେ ଏହି କାମ କରିବା ଉଚିତ, ଧର୍ମକୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ।
ନ୍ଯାଯାଗତଂ ରାଜ୍ଯମିଦଂ କୁରୂଣାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ଶାସ୍ତୁ ଵୈ ଧର୍ମପୁତ୍ରଃ । ପ୍ରଚୋଦିତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ପୁରସ୍କୃତଃ ଶାନ୍ତନଵେନ ଚୈଵ
ନ୍ୟାୟରେ ଆସିଥିବା କୁରୁମାନଙ୍କର ଏହି ରାଜ୍ୟ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶାସନ କରନ୍ତୁ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶାନ୍ତନୁବଂଶୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ମିଳି।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ଗାନ୍ଧାର୍ଯା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଜନେଶ୍ଵରଃ। ଦୁର୍ଯୋଧନମୁଵାଚେଦଂ ରାଜମଧ୍ଯେ ଜନାଧିପ
ଗାନ୍ଧାରୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଜନମାନଙ୍କର ନାୟକ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ନିବୋଧେଦଂ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁତ୍ରକ । ତଥା ତତ୍କୁରୁ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଦ୍ଯସ୍ତି ପିତୃଗୌରଵମ୍
ଦୁର୍ଯୋଧନ, ମୁଁ ତୋତେ କଣ କହିବି, ଶୁଣ; ପୁଅ, ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସର, ଯଦି ତୁମେ ପିତାଙ୍କ ଆଦର କର, ତେବେ ତୋର ଭଲ ହେବ।
ସୋମଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ପୂର୍ଵଂ କୁରୂଣାଂ ଵଂଶଵର୍ଧନଃ । ସୋମାଦ୍ବଭୂଵ ଷଷ୍ଠୋଽଯଂ ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ସୋମ, ପ୍ରଜାପତି, ପୂର୍ବରୁ କୁରୁବଂଶର ବୃଦ୍ଧିକାରୀ ଥିଲେ। ସୋମରୁ ଛଅଟିଏ, ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁର୍ହି ପଞ୍ଚ ରାଜର୍ଷିସତ୍ତମାଃ । ତେଷାଂ ଯଦୁର୍ମହାତେଜା ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସମଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରାଜର୍ଷି ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଦୁ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ହେଇ ଶାସକ ହେଲେ।
ପୂରୁର୍ଯଵୀଯାଂଶ୍ଚ ତତୋ ଯୋଽସ୍ମାକଂ ଵଂଶଵର୍ଧନଃ। ଶର୍ମିଷ୍ଠଯା ସଂପ୍ରସୂତୋ ଦୁହିତ୍ରା ଵୃଷପର୍ଵଣଃ
ତାପରେ ପୁରୁ, ସବୁଠୁ ଅପରି, ଆମ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧିକାରୀ ହେଲେ; ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବୃଷପର୍ବାଙ୍କର ଝିଅ, ତାଙ୍କରୁ ଜନ୍ମିଲେ।
ଯଦୁଶ୍ଚ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵଯାନ୍ଯାଃ ସୁତୋଽଭଵତ୍। ଦୌହିତ୍ରସ୍ତାତ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ କାଵ୍ଯସ୍ଯାମିତତେଜସଃ
ଯଦୁ, ଭାରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଦେବୟାନୀଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ; ଶୁକ୍ର, କାବ୍ୟ, ଅସୀମ ତେଜସ୍ଵୀ ଋଷି, ତାଙ୍କର ଦୌହିତ୍ର।
ଯାଦଵାନାଂ କୁଲକରୋ ବଲଵାନ୍ଵୀର୍ଯସଂମତଃ । ଅଵମେନେ ସ ତୁ କ୍ଷତ୍ରଂ ଦର୍ପପୂର୍ଣଃ ସୁମନ୍ଦଧୀଃ
ସେ ଯଦବ ଗୋତ୍ରର ସ୍ଥାପକ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। କିନ୍ତୁ ଅତି ଅଭିମାନ ଓ ଅବିବେକରେ, ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ନ ଚାତିଷ୍ଠତ୍ପିତୁଃ ଶସ୍ତ୍ରି ବଲଦର୍ପଵିମୋହିତଃ । ଅଵମେନେ ଚ ପିତରଂ ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚାପ୍ଯପରାଜିତଃ
ଶକ୍ତି ଓ ଅଭିମାନରେ ଭରିତ, ସେ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିଲେ ନାହିଁ; ଅପରାଜିତ ଥିବାବେଳେ, ସେ ପିତା ଓ ଭାଇମାନେ ଉପରେ ଅପମାନ କଲେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚତୁରନ୍ତାଯାଂ ଯଦୁଦେଵାଭଵଦ୍ବଲୀ । ଵଶେ କୃତ୍ଵା ସ ନୃପତୀନ୍ନ୍ଯଵସନ୍ନାଗସାହ୍ଵଯେ
ପୃଥିବୀରେ, ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ, ଯଦୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ରାଜାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧିନରେ ରଖି, ନାଗସାହ୍ୱୟରେ ବସିଥିଲେ।
ତଂ ପିତା ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ । ଶଶାପ ପୁତ୍ରଂ ଗାନ୍ଧାରେ ରାଜ୍ଯାଚ୍ଚାପି ଵ୍ଯରୋପଯତ୍
ତାପରେ ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୟାତି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଲେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଦେଲେ, ଗାନ୍ଧାରୀ।
ଯେ ଚୈନମନ୍ଵଵର୍ତନ୍ତ ଭ୍ରାତରୋ ବଲଦର୍ପିତାଃ । ଶଶାପ ତାନପି କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଯଯାତିସ୍ତନଯାନଥ
ଯେଉଁଭାଇମାନେ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଯୟାତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ।
ଯଵୀଯାଂସଂ ତତଃ ପୁରୁଂ ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଵଶଵର୍ତିନମ୍ । ରାଜ୍ଯେ ନିଵେଶଯାମାସ ଵିଧେଯଂ ନୃପସତ୍ତମଃ
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗତ ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କମ୍ ବୟସର ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା କରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋଽପ୍ଯଥୋତ୍ସିକ୍ତୋ ନ ରାଜ୍ଯମଭିଜାଯତେ । ଯଵୀଯାଂସୋପି ଜାଯନ୍ତେ ରାଜ୍ଯଂ ଵୃଦ୍ଧୋପସେଵଯା
ଏଭଳି, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରାଜ୍ୟ ପାଇନାହିଁ; କିନ୍ତୁ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ବଡମାନଙ୍କୁ ସେବା କରି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ତଥୈଵ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞଃ ପିତୁର୍ମମ ପିତାମହଃ । ପ୍ରତୀପଃ ପୃଥିଵୀପାଲସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ମୋର ପିତାମହ ପ୍ରତୀପ, ତିନି ଲୋକରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପାର୍ଥିଵସିଂହସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଧର୍ମେଣ ଶାସତଃ । ତ୍ରଯଃ ପ୍ରଜଜ୍ଞିରେ ପୁତ୍ରା ଦେଵକଲ୍ପା ଯଶସ୍ଵିନଃ
ସେ ପ୍ରତୀପ, ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିବା ସିଂହ, ତିନିଟି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କୀର୍ତିଶାଳୀ।
ଦେଵାପିରଭଵଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠୋ ବାହ୍ଲୀକସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ । ତୃତୀଯଃ ଶନ୍ତନୁସ୍ତାତ ଧୃତିମାନ୍ମେ ପିତାମହଃ
ଦେବାପି ଥିଲେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ତାପରେ ବାହ୍ଲିକ, ତୃତୀୟ ହେଲେ ମୋର ପିତାମହ ଶାନ୍ତନୁ, ଯେଉଁମାନେ ଧୃତିଶୀଳ।
ଦେଵାପିସ୍ତୁ ମହାତେଜାସ୍ତ୍ଵଗ୍ଦୋଷୀ ରାଜସତ୍ତମଃ । ଧାର୍ମିକଃ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଚ ପିତୁଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତଃ
ଦେବାପି, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚର୍ମର ଅସୁସ୍ଥତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମିକ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଲଗିଥିଲେ।
ପୌରଜାନପଦାନାଂ ଚ ସଂମତଃ ସାଧୁସତ୍କୃତଃ । ସର୍ଵେଷାଂ ବାଲଵୃଦ୍ଧାନାଂ ଦେଵାପିର୍ହୃଦଯଙ୍ଗମଃ
ଦେବାପି ନଗରବାସୀ ଏବଂ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ, ସଦ୍ଗୁଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଛୋଟ ବଡ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ଵଦାନ୍ଯଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ । ଵର୍ତମାନଃ ପିତୁଃ ଶାସ୍ତ୍ରେ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ଦାନଶୀଳ, ସତ୍ୟରେ ଅଟଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲଗିଥିଲେ, ପିତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।