ଅଧିରୋହନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିରଚ୍ଯୁତ ।। ଶ୍ଵେତୋଷ୍ଣୀଷାଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵୈ ଶୁକ୍ଲଵାସସଃ
ଅଚ୍ୟୁତ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ମୁଁ ଏବଂ ମୋ ଭାଇମାନେ ସମେତ ଉପରକୁ ଯାଉଛୁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧଳା ପଗଡ଼ି ଓ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଆସନାନି ଚ ଶୁଭ୍ରାଣି ସର୍ଵେଷାମୁପଲକ୍ଷଯେ ।। ତଵ ଚାପି ମଯା କୃଷ୍ଣ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତେ ରୁଧିରାଵିଲା
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଧଳା ଆସନ ରହିଛି। ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ, କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗାଇଥିବା ଦେଖିଲି।
ଆନ୍ତ୍ରେଣ ପୃଥିଵୀ ଦୃଷ୍ଟା ପରିକ୍ଷିପ୍ତା ଜନାର୍ଦନ ।। ଅସ୍ଥିସଞ୍ଚଯମାରୂଢଶ୍ଚାମିତୌଜା ଯଧିଷ୍ଠିରଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଭୂମି ଅନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ହାଡ଼ ରାଶି ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସୁଵର୍ଣପାତ୍ର୍ଯାଂ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ଘୃତପାଯସମ୍ ।। ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଗ୍ରସମାନୋ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସୁନାର ବାଟିରେ ଘିଅ ଭାତ ଖାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭୂମିକୁ ଖାଉଛନ୍ତି।
ଉଚ୍ଚଂ ପର୍ଵତମାରୂଢୋ ଭୀମକର୍ମା ଵୃକୋଦରଃ। ଗଦାପାଣିର୍ନରଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଗ୍ରସନ୍ନିଵ ମହୀମିମାମ୍
ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୃକୋଦର ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ଗଦା ଧରି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି, ଏଇ ଭୂମିକୁ ଖାଉଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ।
କ୍ଷପଯିଷ୍ଯତି ନଃ ସର୍ଵାନ୍ସ ସୁଵ୍ଯକ୍ତଂ ମହାରଣେ। ଵିଦିତଂ ମେ ହୃଷୀକେଶ ଶ୍ରିଯା ପରମଯା ଜ୍ଵଲନ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ, ସେ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ। ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଜାଣେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ପାଣ୍ଡୁରଂ ଗଜମାରୂଢୋ ଗାଣ୍ଡୀଵୀ ସ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧଂ ହୃଷୀକେଶ ଶ୍ରିଯା ପରମଯା ଜ୍ଵଲନ୍
ଧନଞ୍ଜୟ, ଯିଏ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଧଳା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି, ହୃଷୀକେଶ, ତୁମେ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ଵଧିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ତତ୍ର ମେ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ। ପାର୍ଥିଵାନ୍ସମରେ କୃଷ୍ଣ ଦୁର୍ଯୋଧନପୁରୋଗମାନ୍
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବଧ କରିବେ; ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚ ମହାରଥଃ । ଶୁକ୍ଲକେଯୂରକଣ୍ଠତ୍ରାଃ ଶୁକ୍ଲମାଲ୍ଯାମ୍ବରାଵୃତାଃ
ନକୁଳ, ସହଦେବ ଏବଂ ମହାରଥୀ ସାତ୍ୟକି, ସମସ୍ତେ ଧଳା ବାହୁବନ୍ଧ, ଧଳା ମାଳା ଓ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅଧିରୂଢା ନରଵ୍ଯାଘ୍ରା ନରଵାହନମୁତ୍ତମମ୍ । ତ୍ରଯ ଏତେ ମଯା ଦୃଷ୍ଟାଃ ପାଣ୍ଡୁରଚ୍ଛତ୍ରଵାସସଃ
ଏହି ତିନିଜଣ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ଧଳା ଛତା ଓ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା ମୁଁ ଦେଖିଲି।
ଶ୍ଵେତୋଷ୍ଣୀଷାଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତ୍ରଯ ଏତେ ଜନାର୍ଦନ । ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ସୈନ୍ଯେଷୁ ତାନ୍ଵିଜାନୀହି କେଶଵ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହି ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟ ଧଳା ପଗଡ଼ି ପିନ୍ଧି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସେନାରେ ଦେଖାଗଲେ; କେଶବ, ଏମାନେ କିଏ ତୁମେ ଜାଣ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା କୃପଶ୍ଚୈଵ କୃତଵର୍ମା ଚ ସାତ୍ଵତଃ । ରକ୍ତୋଷ୍ଣୀଷାଶ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵେ ମାଧଵ ପାର୍ଥିଵାଃ
ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, କୃପ ଏବଂ ସାତ୍ୱତ କୃତବର୍ମା, ମାଧବ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଲାଲ ମୁଣ୍ଡାସା ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଉଷ୍ଟ୍ରପ୍ରଯୁକ୍ତମାରୂଢୌ ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣୌ ମହାରଥୌ । ମଯା ସାର୍ଧଂ ମହାବାହୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ଵା ଵିଭୋ
ମହାବାହୁ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣ, ଦୁଇଜଣ ମହାରଥୀ, ଉଠ ଚଳାଉଥିବା ରଥରେ ମୋ ସହିତ କିମ୍ବା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ସହିତ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଶାସ୍ତାଂ ଚ ଦିଶଂ ପ୍ରଯାତାଃ ସ୍ମ ଜନାର୍ଦନ । ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯାମୋ ଯମସାଦନମ୍
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆମେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଶାସିତ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲୁ; ଅତି ଶୀଘ୍ରରେ ଆମେ ଯମର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିବୁ।
ଅହଂ ଚାନ୍ଯେ ଚ ରାଜାନୋ ଯଚ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଗାଣ୍ଡିଵାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମ ଇତି ମେ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଗାଣ୍ଡୀବର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବୁ; ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅପସ୍ଥିତଵିନାଶେଯଂ ନୂନମଦ୍ଯ ଵସୁଂଧରା। ଯଥା ହି ମେ ଵଚଃ କର୍ଣ ନୋପୈତି ହୃଦଯଂ ତଵ
ନିଶ୍ଚୟ ଆଜି ଭୂମିର ବିନାଶ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, କାରଣ କର୍ଣ୍ଣ, ମୋ କଥା ତୁମ ହୃଦୟକୁ ପହଞ୍ଚୁନାହିଁ।
ସର୍ଵେଷାଂ ତାତ ଭୂତାନାଂ ଵିନାଶେ ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତେ। ଅନଯୋ ନଯସଙ୍କାଶୋ ହୃଦଯାନ୍ନାପସର୍ପତି
ପିତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ବିନାଶ ସମୟ ଆସିଲେ, ଅନ୍ୟାୟ ନ୍ୟାୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ହୃଦୟରୁ ଯାଏନାହିଁ।
ଅପି ତ୍ଵାଂ କୃଷ୍ଣ ପଶ୍ଯାମୋ ଜୀଵନ୍ତୋଽସ୍ମାନ୍ମହାରଣାତ୍। ସମୁତ୍ତୀର୍ଣା ମହାବାହୋ ଵୀରକ୍ଷତ୍ରଵିନାଶନାତ୍
କୃଷ୍ଣ, ମହାବାହୁ, ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବୀର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପରେ ଆମେ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚିଥିବା ଦେଖିପାରିବୁ କି?
ଅଥଵା ସଙ୍ଗମଃ କୃଷ୍ଣ ସ୍ଵର୍ଗେ ନୋ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍। ତତ୍ରେଦାନୀଂ ସମେଷ୍ଯାମଃ ପୁନଃ ସାର୍ଧଂ ତ୍ଵଯାନଘ
ନାହିଁଲେ କୃଷ୍ଣ, ହେତେବା ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିବା। ସେଠାରେ ଆମେ ତୁମ ସହିତ ପୁଣିଥରେ ଏକାଠି ହେବୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମାଧଵଂ କର୍ଣଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ପୀଡିତମ୍। ଵିସର୍ଜିତଃ କେଶଵେନ ରଥୋପସ୍ଥାଦଵାତରତ୍
ଏପରି କହି, ଦୁଃଖିତ କର୍ଣ୍ଣ ମାଧବଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ପରେ କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵରଥାମସ୍ଥାଯ ଜାମ୍ବୂନଦଵିଭୂଷିତମ୍। ମହାତ୍ମା ଵୈ ନିଵଵୃତେ ରାଧେଯୋ ଦୀନମାନସଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ରାଧେୟ, ମନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ନିଜ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତଃ ଶୀଘ୍ରତରଂ ପ୍ରାଯାତ୍କେଶଵଃ ସହସାତ୍ଯକିଃ। ପୁନରୁଚ୍ଚାରଯନ୍ଵାଣୀଂ ଯାହି ଯାହୀତି ସାରଥିମ୍
ତାପରେ କେଶବ ଏବଂ ସାତ୍ୟକି, ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ବାରମ୍ବାର 'ଚଳ, ଚଳ' ବୋଲି ଉତ୍ସାହିତ କରି, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅସିଦ୍ଧାନୁନଯେ କୃଷ୍ଣେ କୁରୁଭ୍ଯଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଗତେ। ଅଭିଗମ୍ଯ ପୃଥାଂ କ୍ଷତ୍ତା ଶନୈଃ ଶୋଚନ୍ନିଵାବ୍ରଵୀତ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ସେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ବିଦୁର, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଜାନାସି ମେ ଜୀଵପୁତ୍ରୀ ଭାଵଂ ନିତ୍ଯମଵିଗ୍ରହେ । କ୍ରୋଶତୋ ନଚ ଗୃହ୍ଣୀତେ ଵଚନଂ ମେ ସୁଯୋଧନଃ
ତୁମେ ଜାଣୁଛ, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଓ ଦୟାଳୁ। ଯେପରି ମୁଁ ଚିତ୍କାର କରେ, ସୁୟୋଧନ ମୋ କଥା ଶୁଣେ ନାହିଁ।
ଉପପନ୍ନୋ ହ୍ଯସୌ ରାଜା ଚେଦିପାଞ୍ଚାଲକେକଯୈଃ । ଭୀମାର୍ଜୁନାଭ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣେନ ଯୁଯୁଧାନଯମୈରପି
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଚେଦି, ପଞ୍ଚାଳ, କେକୟ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଯାଦବମାନେ ସମର୍ଥନ କରୁଛନ୍ତି।
ଉପପ୍ଲାଵ୍ଯେ ନିଵିଷ୍ଟୋଽପି ଧର୍ମମେଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। କାଙ୍କ୍ଷତେ ଜ୍ଞାତିସୌହାର୍ଦାଦ୍ବଲଵାନ୍ଦୁର୍ବଲୋ ଯଥା
ଉପପ୍ଲବ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କିନ୍ତୁ କେବଳ ଧର୍ମକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ଜଣେ ଦୁର୍ବଳ ମନେ ଯେପରି ନିଜ ଜଣା ଲୋକ ପାଇଁ ମମତା ରଖେ।
ରାଜା ତୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଯଂ ଵଯୋଵୃଦ୍ଧୋ ନ ଶାମ୍ଯତି। ମତ୍ତଃ ପୁତ୍ରମଦେନୈଵ ଵିଧର୍ମେ ପଥି ଵର୍ତତେ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ବୟସରେ ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି। ପୁଅ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଅଧର୍ମରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି।
ଜଯଦ୍ରଥସ୍ଯ କର୍ଣସ୍ଯ ତଥା ଦୁଃଶାସନସ୍ଯ ଚ। ସୌବଲସ୍ଯ ଚ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମିଥୋ ଭେଦଃ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯତେ
ଜୟଦ୍ରଥ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ସୌବଳଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଭିନ୍ନତା ଆସିବ।
ଅଧର୍ମେମ ହି ଧର୍ମିଷ୍ଠଂ ହ୍ରିଯତେ ରାଜ୍ଯମୀଦୃଶମ୍। ଯେଷାଂ ତେଷାମଯଂ ଧର୍ମଃ ସାନୁବନ୍ଧୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମିକଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଛିନିଯିବ। ଯେମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଏହି ଫଳ ଭୋଗିବେ।
କ୍ରିଯମାଣେ ବଲାଦ୍ଧର୍ମେ କୁରୁଭିଃ କୋ ନ ସଂଜ୍ଵରେତ୍। ଅସାମ୍ନା କେଶଵେ ଯାତେ ସମୁଦ୍ଯୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାଃ
କୁରୁମାନେ ଜବରଦସ୍ତି ଅଧର୍ମ କରୁଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଏ ଦୁଃଖରେ ଜଳିନପଡ଼ିବ? କେଶବ ବିଫଳ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଉତ୍ସାହିତ ହେବେ।