ପ୍ରାପ୍ତଵାନସ୍ମି ଯଲ୍ଲୋକେ କ୍ଷତ୍ରଵଂଶୋଦ୍ଭଵଂ ଯଶଃ । ଵୀରଶବ୍ଦଫଲଂ ଚୈଵ ତେନ ସଂଯୁଜ୍ଯତାଂ ଭଵାନ୍ । ଯଥା ଧର୍ମେ ରତିର୍ନିତ୍ଯଂ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ଯଶ ଓ ବୀର କହିବାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଛି, ସେଠିରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେ ତୁମେ ପାଉ। ଯେପରି ମୋର ଧର୍ମରେ ନିତ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଅଛି, ସେ ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଶିବିରୌଶୀନରୋ ଧୀମାନୁଵାଚ ମଧୁରାଂ ଗିରମ୍। ଯଥା ବାଲେଷୁ ନାରୀଷୁ ଵୈଵାହ୍ଯେଷୁ ତଥୈଵ ଚ
ଉଶୀନର ରାଜା ଶିବି, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: ଯେପରି ଛୁଆମାନେ, ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀମାନେ ଓ ବିବାହରେ ଥିବା ମଧୁରତା, ସେପରି—
ସଙ୍ଗରେଷୁ ନିପାତେଷୁ ତଥା ତଦ୍ଵ୍ଯସନେଷୁ ଚ । ଅନୃତଂ ନୋକ୍ତପୂର୍ଵଂ ମେ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଃଖରେ ଓ ବିପଦରେ ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଥା ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ରାଜନ୍କାମସୁଖାନି ଚ। ତ୍ଯଜେଯଂ ନ ପୁନଃ ସତ୍ଯଂ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ମୁଁ ଯେପରି ଆପଣ ଜୀବନ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଇଚ୍ଛାର ସୁଖକୁ ଛାଡିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟକୁ କେବେ ଛାଡିପାରିବିନି। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଥା ସତ୍ଯେନ ମେ ଧର୍ମୋ ଯଥା ସତ୍ଯେନ ପାଵକଃ । ପ୍ରୀତଃ ଶତକ୍ରତୁଶ୍ଚୈଵ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ମୋର ଧର୍ମ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଅଛି, ଅଗ୍ନି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଖୁସି। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଅଷ୍ଟକସ୍ତ୍ଵଥ ରାଜର୍ଷିଃ କୌଶିକୋ ମାଧଵୀସୁତଃ। ଅନେକଶତଯଜ୍ଵାନଂ ନାହୁଷଂ ପ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଋଷି ଅଷ୍ଟକ, ମାଧବୀଙ୍କ ପୁଅ ଓ କୌଶିକ ବଂଶଜ, ଯିଏ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ଅନେକ ଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ନାହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶତଶଃ ପୁଣ୍ଡରୀକା ମେ ଗୋସଵାଶ୍ଚରିତାଃ ପ୍ରଭୋ । କ୍ରତଵୋ ଵାଜପେଯାଶ୍ଚ ତେଷାଂ ଫଲମଵାପ୍ନୁହି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଶତଶଃ ପଦ୍ମଯଜ୍ଞ ଓ ଗୋୟଜ୍ଞ କରିଛି, ଏହାସହିତ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟ କରିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ତୁମେ ପାଅ।
ନ ମେ ରତ୍ନାନି ନ ଧନଂ ନ ତଥାଽନ୍ଯେ ପରିଚ୍ଛଦା । କ୍ରତୁଷ୍ଵନୁପଯୁକ୍ତାନି ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ମୋ ଯଜ୍ଞମାନେରେ କେବେ ମଣି, ଧନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମ୍ପତ୍ତି ବ୍ୟବହାର ହୋଇନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଥାଯଥା ହି ଜଲ୍ପନ୍ତି ଦୌହିତ୍ରାସ୍ତଂ ନରାଧିପମ୍ । ତଥତଥା ଵସୁମତୀଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜା ଦିଵଂ ଯଯୌ
ଯେପରି ଦୌହିତ୍ରମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ, ସେପରି ରାଜା ମାଟିକୁ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵେ ସମସ୍ତୈସ୍ତେ ରାଜାନଃ ସୁକୃତୈସ୍ତଦା । ଯଯାତିଂ ସ୍ଵର୍ଗତୋ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ତାରଯାମାସୁରଞ୍ଜସା
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ସତ୍କର୍ମରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ଯୟାତିଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଲେ।
ଦୌହିତ୍ରାଃ ସ୍ଵେନ ଧର୍ମେଣ ଯଜ୍ଞଦାନକୃତେନ ଵୈ । ଚତୁର୍ଷୁ ରାଜଵଂଶେଷୁ ସଂଭୂତାଃ କୁଲଵର୍ଧନାଃ। ମାତାମହଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଦିଵମାରୋପଯନ୍ତ ତେ
ଚାରିଟି ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନାତିମାନେ, ନିଜ ଧର୍ମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ କୁଳକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାମାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠେଇଦେଲେ।
ରାଜଧର୍ମଗୁଣୋପେତାଃ ସର୍ଵଧର୍ମଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ । ଦୌହିତ୍ରାସ୍ତେ ଵଯଂ ରାଜନ୍ଦିଵମାରୋହ ପାର୍ଥିଵ
ରାଜଧର୍ମ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଆମେ ନାତିମାନେ, ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠୁଛୁ।
ସଦ୍ଭିରାରୋପିତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପାର୍ଥିଵୈର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ । ଅଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ଦୌହିତ୍ରାନ୍ଯଯାତିର୍ଦିଵମାସ୍ଥିତଃ
ଧର୍ମିକ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଯାଇ, ଯୟାତି ନାତିମାନେଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଲେ।
ଅଭିଵୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ଵର୍ଷେଣ ନାନାପୁଷ୍ପସୁଗନ୍ଧିନା। ପରିଷ୍ଵକ୍ତଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯେନ ଵାଯୁନା ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନା
ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧି ଥିବା ବର୍ଷାରେ ସେ ଭିଜିଗଲେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧି ଥିବା ପବନରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଗଲା।
ଅଚଲଂ ସ୍ଥାନମାସାଦ୍ଯ ଦୌହିତ୍ରଫଲନିର୍ଜିତମ୍ । କର୍ମଭିଃ ସ୍ଵୈରୁପଚିତୋ ଜଜ୍ଵାଲ ପରଯା ଶ୍ରିଯା
ଅଟଳ ଅବସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ନାତିମାନେ ଦେଇଥିବା ଫଳ ଓ ନିଜ କର୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଉପଗୀତୋପନୃତ୍ତଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ । ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରତିଗୃହୀତଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନୈଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ଗୀତ ଗାଇ ନୃତ୍ୟ କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲେ।
ଅଭିଷ୍ଟୁତଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଦେଵରାଜର୍ଷିଚାରଣୈଃ । ଅର୍ଚିତଶ୍ଚୋତ୍ତମାର୍ଘେଣ ଦୈଵତୈରଭିନନ୍ଦିତଃ
ସେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତା, ରାଜା ଋଷି ଓ ଦିବ୍ୟ ଚରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵର୍ଗଫଲଂ ଚୈଵ ତମୁଵାଚ ପିତାମହଃ । ନିର୍ଵୃତଂ ଶାନ୍ତମନସଂ ଵଚୋଭିସ୍ତର୍ପଯନ୍ନିଵ
ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପିତାମହ ମଧୁର କଥା କହି, ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ।
ଚତୁଷ୍ପାଦସ୍ତ୍ଵଯା ଧର୍ମଶ୍ରିତୋ ଲୋକ୍ଯେନ କର୍ମଣା । ଅକ୍ଷଯସ୍ତଵ ଲୋକୋଽଯଂ କୀର୍ତିଶ୍ଚୈଵାକ୍ଷଯା ଦିଵି
ତୁମେ ଚାରି ପଦର ଧର୍ମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିଛ; ଏହି ଲୋକ ତୁମ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ଓ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ।
ପୁନସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ରାଜର୍ଷେ ସ୍ଵକୃତେନ ଵିଘାତିତମ୍। ଆଵୃତଂ ତମସା ଚେତଃ ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିନାମ୍
କିନ୍ତୁ ରାଜା ଋଷି, ତୁମ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପୁନି ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା; ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଗଲା।
ଯେନ ତ୍ଵାଂ ନାଭିଜାନନ୍ତି ତତୋଽଜ୍ଞାତୋସି ପାତିତଃ । ପ୍ରୀତ୍ଯୈଵ ଚାସି ଦୌହିତ୍ରୈସ୍ତାରିତସ୍ତ୍ଵମିହାଗତଃ
ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତୁମେ ତଳକୁ ପଡିଲ; କିନ୍ତୁ ତୁମର ନାତିମାନେ ସ୍ନେହରେ ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଏଠାକୁ ଆଣିଛନ୍ତି।
ସ୍ଥାନଂ ଚ ପ୍ରତିପନ୍ନୋଽସି କର୍ମଣା ସ୍ଵେନ ନିର୍ଜିତମ୍ । ଅଚଲଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପୁଣ୍ଯମୁତ୍ତମଂ ଧ୍ରୁଵମଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମେ ନିଜ କର୍ମରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରି ପୁନି ନିଜ ସ୍ଥାନ ପାଇଛ; ଏହା ଅଚଳ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ପବିତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଟଳ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ଭଗଵନ୍ସଂଶଯୋ ମେଽସ୍ତି କଶ୍ଚିତଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି । ନ ହ୍ଯନ୍ଯମହମର୍ହାମି ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଲୋକପିତାମହ
ଭଗବାନ, ମୋର ଏକ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ଆପଣ ଦୟାକରି ତାହା ଦୂର କରନ୍ତୁ; କାରଣ ମୁଁ ଲୋକପିତାମହ ଛଡ଼ା ଆଉ କାହାକୁ ପଚାରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରଜାପାଲନଵର୍ଧିତମ୍। ଅନେକକ୍ରତୁଦାନୌଘୈରାର୍ଜିତଂ ମେ ମହତ୍ଫଲମ୍
ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ବଢ଼ାଇଛି; ଅନେକ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଡ଼ ଫଳ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲି।
କଥଂ ତଦଲ୍ପକାଲେନ କ୍ଷୀଣଂ ଯେନାସ୍ମି ପାତିତଃ । ଭଗଵନ୍ଵେତ୍ଥ ଲୋକାଂଶ୍ଚ ଶାଶ୍ଵତାନ୍ମମ ନିର୍ମିତାନ୍ । କଥଂ ନୁ ମମ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିପ୍ରନଷ୍ଟଂ ମହାଦ୍ଯୁତେ
ଏପରି ବଡ଼ ଫଳ କିପରି କ୍ଷୁଦ୍ର ସମୟରେ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତଳକୁ ପଡିଲି? ଭଗବାନ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ମୋତେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେ ସବୁ କିପରି ହାରାଇଗଲା, ଏହି ଅନ୍ଧକାର କିପରି ଆସିଲା?
ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରଜାପାଲନଵର୍ଧିତମ୍। ଅନେକକ୍ରତୁଦାନୌଘୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵଯୋପାର୍ଜିତଂ ଫଲମ୍
ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତୁମେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ବଢ଼ାଇଥିଲ; ଅନେକ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେଇ ଫଳ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲ।
ତଦନେନୈଵ ଦୋଷେଣ କ୍ଷୀଣଂ ଯେନାସି ପାତିତଃ। ଅଭିମାନେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଧିକ୍କୃତଃ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିଭିଃ
କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଫଳ କ୍ଷୟ ହେଲା ଓ ତୁମେ ତଳକୁ ପଡିଲ; ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଅଭିମାନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ତୁମକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ନାଯଂ ମାନେନ ରାଜର୍ଷେ ନ ବଲେନ ନ ହିଂସଯା। ନ ଶାଠ୍ଯେନ ନ ମାଯାଭିର୍ଲୋକୋ ଭଵତି ଶାଶ୍ଵତଃ
ଏହି ଲୋକ କେବେ ଅଭିମାନ, ଶକ୍ତି, ହିଂସା, ଚତୁରାଇ କିମ୍ବା ଚାଳାକି ଦ୍ୱାରା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୁଏ ନାହିଁ, ରାଜା ଋଷି।
ନାଵମାନ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ନଧମୋତ୍କୃଷ୍ଟମଧ୍ଯମାଃ। ନ ହି ମାନପ୍ରଦଗ୍ଧାନାଂ କଶ୍ଚିଦସ୍ତି ଶମଃ କ୍ଵଚିତ୍
ରାଜନ୍, ତୁମେ କେବେ ନିମ୍ନ, ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟମ କାହାକୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଭିମାନରେ ପିଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ।
ପତନାରୋହଣମିଦଂ କଥଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେ ନରାଃ । ଵିଷମାଣ୍ଯପି ତେ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତରିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଉତ୍ତାର-ପତନର କଥା ଯେମାନେ କହିବେ, ସେମାନେ ଯଦିଓ କଷ୍ଟ ଦେଖନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନେ ସେହି କଷ୍ଟକୁ ଜୟ କରିବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।