ତସ୍ମାଦିଚ୍ଛନ୍ତି ଦୌହିତ୍ରାନ୍ଯଥା ତ୍ଵଂ ଵସୁଧାଧିପ
ଏହିକାରଣରୁ ନାତିମାନେ ଚାହାଯାନ୍ତି, ଯେପରି ତୁମେ ଭୂମିର ମାଲିକ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମାତାମହମଥାବ୍ରୁଵନ୍ । ଉଚ୍ଚୈରନୁପମୈଃ ସ୍ନିଗ୍ଧୈଃ ସ୍ଵରୈରାପୂର୍ଯ ମେଦିନୀମ୍ । ମାତାମହଂ ନୃପତଯସ୍ତାରଯନ୍ତୋ ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ମାମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ରାଜାମାନେ ଉଚ୍ଚ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ପୃଥିବୀକୁ ଗୁଞ୍ଜିତ କରି କହିଲେ: 'ମାମା, ଆମେ ରାଜାମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଥିବା ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା।'
ରାଜଧର୍ମଗୁଣୋପେତାଃ ସତ୍ଯଧର୍ମଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ। ଦୌହିତ୍ରାସ୍ତେ ଵଯଂ ରାଜନ୍ଦିଵମାରୋହ ପାର୍ଥିଵ
ରାଜଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଆମେ ତୁମର ନାତି, ରାଜା। ଏବେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, ଭୂମିପତି।
ଅଥାକସ୍ମାଦୁପଗତୋ ଗାଲଵୋଽପ୍ଯାହ ପାର୍ଥିଵମ୍ । ତପସୋ ମେଽଷ୍ଟଭାଗେନ ସ୍ଵର୍ଗମାରୋହତାଂ ଭଵାନ୍
ଏହିବେଳେ ଅଚାନକ ଗାଳବ ଆସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋର ତପସ୍ୟାର ଏକ ଅଷ୍ଟମାଂଶ ଦେଇ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।'
ପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାତମାତ୍ରୋଽଥ ସଦ୍ଭିସ୍ତୈର୍ନରପୁଙ୍ଗଵଃ। ସମାରୁରୋହ ନୃପତିରସ୍ପୃଶନ୍ଵସୁଧାତଲମ୍ । ଯଯାତିର୍ଦିଵ୍ଯସଂସ୍ଥାନୋ ବଭୂଵ ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ସେ ସଜ୍ଜନମାନେ ଚିହ୍ନିବା ସହିତ, ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠିଗଲେ, ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ। ଯୟାତି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରୋ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତଃ। ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଗୁଣୋପେତୋ ନ ପୃଥ୍ଵୀମସ୍ପୃଶତ୍ପଦା
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବମାନ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଲଗାଇ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପାଦ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଵସୁମନାଃ ପୂର୍ଵମୁଚ୍ଚୈରୁଚ୍ଚାରଯନ୍ଵଚଃ ।। ଖ୍ଯାତୋ ଦାନପତିର୍ଲୋକେ ଵ୍ଯାଜହାର ନୃପଂ ତଦା
ତାପରେ ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ଦାନଶୀଳ ବସୁମାନସ ପୂର୍ବପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହି, ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନସ୍ମି ଯଲ୍ଲୋକେ ସର୍ଵଵର୍ଣେଷ୍ଵଗର୍ହଯା । ତଦପ୍ଯଥ ଚ ଦାସ୍ଯାମି ତେନ ସଂଯୁଜ୍ଯତାଂ ଭଵାନ୍
ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ମାନ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ତୁମେ ଏହା ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉ।
ଯତ୍ଫଲଂ ଦାନଶୀଲସ୍ଯ କ୍ଷମାଶୀଲସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍ । ଯଚ୍ଚ ମେ ଫଲମାଧାନେ ତେନ ସଂଯୁଜ୍ଯତାଂ ଭଵାନ୍
ଦାନ ଓ ଖ୍ଷମାର ଅଭ୍ୟାସରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ମୋର ନିଜ ଦାନରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେ ସମସ୍ତ ଫଳ ତୁମେ ପାଉ।
ତତଃ ପ୍ରତର୍ଦନୋଽପ୍ଯାହ ଵାକ୍ଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯପୁଙ୍ଗଵଃ । ଯଥା ଧର୍ମରତିର୍ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯଂ ଯୁଦ୍ଧପରାଯଣଃ
ତାପରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରତର୍ଦନ କହିଲେ: ଯେପରି ମୋର ଧର୍ମରେ ନିତ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଅଛି, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ନିତ୍ୟ ଆଗ୍ରହ ଅଛି।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନସ୍ମି ଯଲ୍ଲୋକେ କ୍ଷତ୍ରଵଂଶୋଦ୍ଭଵଂ ଯଶଃ । ଵୀରଶବ୍ଦଫଲଂ ଚୈଵ ତେନ ସଂଯୁଜ୍ଯତାଂ ଭଵାନ୍ । ଯଥା ଧର୍ମେ ରତିର୍ନିତ୍ଯଂ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ଯଶ ଓ ବୀର କହିବାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଛି, ସେଠିରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେ ତୁମେ ପାଉ। ଯେପରି ମୋର ଧର୍ମରେ ନିତ୍ୟ ଆସକ୍ତି ଅଛି, ସେ ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଶିବିରୌଶୀନରୋ ଧୀମାନୁଵାଚ ମଧୁରାଂ ଗିରମ୍। ଯଥା ବାଲେଷୁ ନାରୀଷୁ ଵୈଵାହ୍ଯେଷୁ ତଥୈଵ ଚ
ଉଶୀନର ରାଜା ଶିବି, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: ଯେପରି ଛୁଆମାନେ, ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀମାନେ ଓ ବିବାହରେ ଥିବା ମଧୁରତା, ସେପରି—
ସଙ୍ଗରେଷୁ ନିପାତେଷୁ ତଥା ତଦ୍ଵ୍ଯସନେଷୁ ଚ । ଅନୃତଂ ନୋକ୍ତପୂର୍ଵଂ ମେ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଃଖରେ ଓ ବିପଦରେ ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଥା ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ରାଜନ୍କାମସୁଖାନି ଚ। ତ୍ଯଜେଯଂ ନ ପୁନଃ ସତ୍ଯଂ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ମୁଁ ଯେପରି ଆପଣ ଜୀବନ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଇଚ୍ଛାର ସୁଖକୁ ଛାଡିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟକୁ କେବେ ଛାଡିପାରିବିନି। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଥା ସତ୍ଯେନ ମେ ଧର୍ମୋ ଯଥା ସତ୍ଯେନ ପାଵକଃ । ପ୍ରୀତଃ ଶତକ୍ରତୁଶ୍ଚୈଵ ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ମୋର ଧର୍ମ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଅଛି, ଅଗ୍ନି ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଖୁସି। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଅଷ୍ଟକସ୍ତ୍ଵଥ ରାଜର୍ଷିଃ କୌଶିକୋ ମାଧଵୀସୁତଃ। ଅନେକଶତଯଜ୍ଵାନଂ ନାହୁଷଂ ପ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଋଷି ଅଷ୍ଟକ, ମାଧବୀଙ୍କ ପୁଅ ଓ କୌଶିକ ବଂଶଜ, ଯିଏ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ଅନେକ ଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ନାହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶତଶଃ ପୁଣ୍ଡରୀକା ମେ ଗୋସଵାଶ୍ଚରିତାଃ ପ୍ରଭୋ । କ୍ରତଵୋ ଵାଜପେଯାଶ୍ଚ ତେଷାଂ ଫଲମଵାପ୍ନୁହି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଶତଶଃ ପଦ୍ମଯଜ୍ଞ ଓ ଗୋୟଜ୍ଞ କରିଛି, ଏହାସହିତ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟ କରିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ତୁମେ ପାଅ।
ନ ମେ ରତ୍ନାନି ନ ଧନଂ ନ ତଥାଽନ୍ଯେ ପରିଚ୍ଛଦା । କ୍ରତୁଷ୍ଵନୁପଯୁକ୍ତାନି ତେନ ସତ୍ଯେନ ଖଂ ଵ୍ରଜ
ମୋ ଯଜ୍ଞମାନେରେ କେବେ ମଣି, ଧନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମ୍ପତ୍ତି ବ୍ୟବହାର ହୋଇନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଥାଯଥା ହି ଜଲ୍ପନ୍ତି ଦୌହିତ୍ରାସ୍ତଂ ନରାଧିପମ୍ । ତଥତଥା ଵସୁମତୀଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜା ଦିଵଂ ଯଯୌ
ଯେପରି ଦୌହିତ୍ରମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ, ସେପରି ରାଜା ମାଟିକୁ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵେ ସମସ୍ତୈସ୍ତେ ରାଜାନଃ ସୁକୃତୈସ୍ତଦା । ଯଯାତିଂ ସ୍ଵର୍ଗତୋ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ତାରଯାମାସୁରଞ୍ଜସା
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ସତ୍କର୍ମରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ଯୟାତିଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଲେ।
ଦୌହିତ୍ରାଃ ସ୍ଵେନ ଧର୍ମେଣ ଯଜ୍ଞଦାନକୃତେନ ଵୈ । ଚତୁର୍ଷୁ ରାଜଵଂଶେଷୁ ସଂଭୂତାଃ କୁଲଵର୍ଧନାଃ। ମାତାମହଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଦିଵମାରୋପଯନ୍ତ ତେ
ଚାରିଟି ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନାତିମାନେ, ନିଜ ଧର୍ମ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ କୁଳକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାମାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠେଇଦେଲେ।
ରାଜଧର୍ମଗୁଣୋପେତାଃ ସର୍ଵଧର୍ମଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ । ଦୌହିତ୍ରାସ୍ତେ ଵଯଂ ରାଜନ୍ଦିଵମାରୋହ ପାର୍ଥିଵ
ରାଜଧର୍ମ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଆମେ ନାତିମାନେ, ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠୁଛୁ।
ସଦ୍ଭିରାରୋପିତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପାର୍ଥିଵୈର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ । ଅଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ଦୌହିତ୍ରାନ୍ଯଯାତିର୍ଦିଵମାସ୍ଥିତଃ
ଧର୍ମିକ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଯାଇ, ଯୟାତି ନାତିମାନେଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଲେ।
ଅଭିଵୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ଵର୍ଷେଣ ନାନାପୁଷ୍ପସୁଗନ୍ଧିନା। ପରିଷ୍ଵକ୍ତଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯେନ ଵାଯୁନା ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନା
ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧି ଥିବା ବର୍ଷାରେ ସେ ଭିଜିଗଲେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧି ଥିବା ପବନରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଗଲା।
ଅଚଲଂ ସ୍ଥାନମାସାଦ୍ଯ ଦୌହିତ୍ରଫଲନିର୍ଜିତମ୍ । କର୍ମଭିଃ ସ୍ଵୈରୁପଚିତୋ ଜଜ୍ଵାଲ ପରଯା ଶ୍ରିଯା
ଅଟଳ ଅବସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ନାତିମାନେ ଦେଇଥିବା ଫଳ ଓ ନିଜ କର୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଉପଗୀତୋପନୃତ୍ତଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ । ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରତିଗୃହୀତଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନୈଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ଗୀତ ଗାଇ ନୃତ୍ୟ କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲେ।
ଅଭିଷ୍ଟୁତଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଦେଵରାଜର୍ଷିଚାରଣୈଃ । ଅର୍ଚିତଶ୍ଚୋତ୍ତମାର୍ଘେଣ ଦୈଵତୈରଭିନନ୍ଦିତଃ
ସେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତା, ରାଜା ଋଷି ଓ ଦିବ୍ୟ ଚରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତମ ମାର୍ଗରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵର୍ଗଫଲଂ ଚୈଵ ତମୁଵାଚ ପିତାମହଃ । ନିର୍ଵୃତଂ ଶାନ୍ତମନସଂ ଵଚୋଭିସ୍ତର୍ପଯନ୍ନିଵ
ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପିତାମହ ମଧୁର କଥା କହି, ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ।
ଚତୁଷ୍ପାଦସ୍ତ୍ଵଯା ଧର୍ମଶ୍ରିତୋ ଲୋକ୍ଯେନ କର୍ମଣା । ଅକ୍ଷଯସ୍ତଵ ଲୋକୋଽଯଂ କୀର୍ତିଶ୍ଚୈଵାକ୍ଷଯା ଦିଵି
ତୁମେ ଚାରି ପଦର ଧର୍ମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିଛ; ଏହି ଲୋକ ତୁମ ପାଇଁ ଅବିନାଶୀ ଓ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ।
ପୁନସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ରାଜର୍ଷେ ସ୍ଵକୃତେନ ଵିଘାତିତମ୍। ଆଵୃତଂ ତମସା ଚେତଃ ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵର୍ଗଵାସିନାମ୍
କିନ୍ତୁ ରାଜା ଋଷି, ତୁମ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପୁନି ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା; ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଗଲା।