ଅତ୍ର ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭା ନାମ ଜଝିରେଽପ୍ସରସୋ ଦଶ। ଅତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ନାମ କ୍ରମତା ଵିଷ୍ଣୁନା କୃତମ୍
ଏଠାରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ନାମକ ଦଶ ଅପ୍ସରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ରଖିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ବିଷ୍ଣୁପଦ କୁହାଯାଏ।
ତ୍ରିଲୋକଵିକ୍ରମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନୁତ୍ତରାଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତମ୍ । ଅତ୍ର ରାଜ୍ଞା ମରୁତେନ ଯଜ୍ଞେନେଷ୍ଟଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତିନି ଲୋକ ଦଳି ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଏଠାରେ ରାଜା ମରୁତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉଶୀରବୀଜେ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଯତ୍ର ଜାମ୍ବୂନଦଂ ସରଃ। ଜୀମୂତସ୍ଯାତ୍ର ଵିପ୍ରର୍ଷେରୁପତସ୍ଥେ ମହାତ୍ମନଃ
ଉଶୀର ଘାସର ମୂଳ ଯେଉଁଠି ଜାମ୍ବୁନଦ ହ୍ରଦ ଅଛି, ସେଠି ମହାତ୍ମା ଜୀମୂତ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇଥିଲେ।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଧୈମଵତଃ ପୁଣ୍ଯୋ ଵିମଲଃ କନକାକରଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ଚ ଯତ୍କୃତ୍ସ୍ନଂ ସ୍ଵନ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ଧନଂ ମହତ୍
ସେଠିର ସେ ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ସୁନା ରଙ୍ଗର ସ୍ଥାନ ସିଧାସଳଖ ହିମବନ୍ତଙ୍କର; ଏବଂ ସେଠିର ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ହୋଇଥିଲା।
ଵଵ୍ରେ ଧନଂ ମହର୍ଷିଃ ସ ଜୈମୂତଂ ତଦ୍ଧନଂ ତତଃ। ଅତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ଦିଶାଂପାଲାଃ ସାଯଂପ୍ରାତର୍ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭ
ମହାର୍ଷି ଜୀମୂତ ସେ ଧନକୁ ଚୟନ କଲେ; ଏଠିରେ, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା-ସକାଳେ ଦିଗପାଳମାନେ ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତି।
କସ୍ଯ କାର୍ଯଂ କିମିତି ଵୈ ପରିକ୍ରୋଶାନ୍ତି ଗାଲଵ । ଏଵମେଷା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣୈରନ୍ଯୈର୍ଦିଗୁତ୍ତରା
ଗାଳବ, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—'ଏହା କାହାର କାମ? କଣ କରିବାକୁ ହେବ?' ଏଭଳି, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦିଗ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗଠାରୁ ଗୁଣରେ ଅଧିକ।
ଉତ୍ତରେତି ପରିଖ୍ଯାତା ସର୍ଵକର୍ମସ୍ତୁ ଚୋତ୍ତରା । ଏତା ଵିସ୍ତରଶସ୍ତାତ ତଵ ଶଙ୍ଗୀର୍ତିତା ଦିଶଃ
ଏହାକୁ 'ଉତ୍ତର' ଭାବେ ପରିଚିତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ତମ; ଏଭଳି ଭାବରେ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୋତେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଦେଲି।
ଚତସ୍ରଃ କ୍ରମଯୋଗେନ କାମାଶାଂ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛସି। ଉଦ୍ଯତୋଽହଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଵ ଦର୍ଶଯିତୁଂ ଦିଶଃ। ପୃଥିଵୀଂ ଚାଖିଲାଂ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତସ୍ମାଦାରୋହ ମାଂ ଦ୍ଵିଜ
ତୁମେ କ୍ରମକ୍ରମେ ଚାରିଟି ଦିଗ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ; ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ଦିଗମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦେଖେଇବାକୁ—ସେଥିପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଉପରେ ଚଢ଼।
ଗରୁତ୍ମନ୍ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରାରେ ସୁପର୍ଣ ଵିନତାତ୍ମଜ । ନଯ ମାଂ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ପୂର୍ଵେଣ ଯତ୍ର ଧର୍ମସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଷୀ
ଗରୁଡ଼, ସର୍ପମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ବିନତାଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ମୋତେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଅ, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମର ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି।
ପୂର୍ଵମେତାଂ ଦିଶଂ ଗଚ୍ଛ ଯା ପୂର୍ଵଂ ପରିକୀର୍ତିତା । ଦେଵତାନାଂ ହି ସାନ୍ନିଧ୍ଯମତ୍ର କୀର୍ତିତଵାନସି
ଏହି ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଅ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; କାରଣ, ତୁମେ କହିଛ, ଏଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାନିଧ୍ୟ ଅଛି।
ଅତ୍ର ସତ୍ଯଂ ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ। ଇଚ୍ଛେଯଂ ତୁ ସମାଗନ୍ତୁଂ ସମସ୍ତୈର୍ଦୈଵତୈରହମ୍। ଭୂଯଶ୍ଚ ତାନ୍ସୁରାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛେଯମରୁଣାନୁଜ
ଏଠି ତୁମେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବାକୁ, ଏବଂ ପୁଣିଥରେ, ଅରୁଣଙ୍କ ଭାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ତମାହ ଵିନତାସୂନୁରାରୋହସ୍ଵେତି ଵୈ ଦ୍ଵିଜମ୍। ଆରୁରୋହାଥ ସ ମୁନିର୍ଗରୁଡଂ ଗାଲଵସ୍ତଦା
ତେବେ ବିନତାଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଚଢ଼ିଯାଅ!' ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ମୁନି ଗାଳବ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
କ୍ରମମାଣସ୍ଯ ତେ ରୂପଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ପନ୍ନଗାଶନ। ଭାସ୍କରସ୍ଯେଵ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ସହସ୍ରାଂଶୋର୍ଵିଵସ୍ଵତଃ
ହେ ସର୍ପଭକ୍ଷୀ, ତୁମେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ତୁମ ରୂପ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ରବି ଦେବ ସକାଳେ ହଜାର ରେଉଁ ନେଇ ଉଦୟମାନ।
ପକ୍ଷଵାତପ୍ରଣୁନ୍ନାନାଂ ଵୃକ୍ଷାଣାମନୁଗାମିନାମ୍ । ପ୍ରସ୍ଥିତାନାମିଵ ସମଂ ପଶ୍ଯାମୀହ ଗତିଂ ଖଗ
ତୁମ ପଖାର ବାତାସରେ ଗଛମାନେ ଏମିତି ହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ହେ ପକ୍ଷୀ।
ସସାଗରଵନାମୁର୍ଵୀ ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍ । ଆକର୍ଷନ୍ନିଵ ଚାଭାସି ପକ୍ଷଵାତେନ ଖେଚର
ସମୁଦ୍ର, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ ପୃଥିବୀ, ତୁମ ପଖାର ବାତାସରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ତୁମେ ଏହାକୁ ଟାଣିନେଉଛ।
ସମୀନନାଗନକ୍ରଂ ଚ ଖମିଵାରୋପ୍ଯତେ ଜଲମ୍। ଵାଯୁନା ଚୈଵ ମହତା ପକ୍ଷଵାତେନ ଚାନିଶମ୍
ମାଛ, ସର୍ପ ଓ ମଗର ଥିବା ପାଣି, ବଡ଼ ବାତାସ ଓ ତୁମ ପଖାର ଅବିରତ ଚାପରେ, ଏମିତି ଲାଗୁଛି ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉଠାଯାଉଛି।
ତୁଲ୍ଯରୂପାନନାନ୍ମତ୍ସ୍ଯାଂସ୍ତଥା ତିମିତିମିଙ୍ଗିଲାନ୍ । ନାଗାଶ୍ଵନରଵକ୍ରାଂଶ୍ଚ ପଶ୍ଯାମ୍ଯୁନ୍ମଥିତାନିଵ
ସମାନ ଆକୃତିର ମାଛ, ତଥା ବଡ଼ ବଡ଼ ତିମି, ନାଗ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବେକାର ଜନ୍ତୁମାନେ, ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ଏମିତି ଲାଗୁଛି ଯେପରି ସମସ୍ତେ ଉଲଟାପାଲଟି ହେଉଛନ୍ତି।
ମହାର୍ଣଵସ୍ଯ ଚ ରଵୈଃ ଶ୍ରୋତ୍ରେ ମେ ବଧିରେ କୃତେ। ନ ଶ୍ରୃଣୋମି ନ ପଶ୍ଯାମି ନାତ୍ମନୋ ଵେଦ୍ମି କାରଣମ୍
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ମୋ କାନକୁ ବିରଳ କରିଦେଇଛି; ମୁଁ ଶୁଣିପାରୁନି, ଦେଖିପାରୁନି, ଏବଂ ନିଜର କାରଣ ବୁଝିପାରୁନି।
ଶନୈଃ ସ ତୁ ଭଵାତ୍ଯାତୁ ବ୍ରହ୍ମଵଧ୍ଯାମନୁସ୍ମରନ୍ । ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ରଵିସ୍ତାତ ନ ଦିଶୋ ନ ଚ ଖଂ ଖଗ
ସେ ଯେତେବେଳେ ଶାନ୍ତ ହେଇ ଯାଉଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ମନେ ପକାଇ, ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦିଗ ବା ଆକାଶ କିଛି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ହେ ପକ୍ଷୀ।
ତମ ଏଵ ତୁ ପଶ୍ଯାମି ଶରୀରଂ ତେ ନ ଲକ୍ଷଯେ । ମଣୀ ଵ ଜାତ୍ଯୌ ପଶ୍ଯାମି ଚକ୍ଷୁଷୀ ତେଽହମଣ୍ଡଜ
ମୁଁ କେବଳ ଅନ୍ଧାର ଦେଖୁଛି; ତୁମ ଶରୀର ଚିହ୍ନଟ କରିପାରୁନି। ମୁଁ ଦେଖୁଛି କେବଳ ତୁମ ଦୁଇଟି ମଣି ପରି ଆଖି, ହେ ଅଣ୍ଡଜ।
ଶରୀରଂ ତୁ ନ ପଶ୍ଯାମି ତଵ ଚୈଵାତ୍ମନଶ୍ଚ ହ। ପଦେପଦେ ତୁ ପଶ୍ଯାମି ଶରୀରାଦଗ୍ନିମୁତ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ତୁମର ଦେହ କିମ୍ବା ମୋର ଦେହ ଦେଖିପାରୁନି; ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଦେହରୁ ଅଗ୍ନି ଉଠୁଛି।
ସ ମେ ନିର୍ଵାପ୍ଯ ସହସା ଚକ୍ଷୁଷୀ ଶାମ୍ଯତେ ପୁନଃ। ତନ୍ନିଯଚ୍ଛ ମହାଵେଗଂ ଗମନେ ଵିନତାତ୍ମଜ
ସେଇ ଅଗ୍ନି ହଠାତ୍ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ନିର୍ବାପି ଦେଉଛି; ଏହିପରି ତୁମ ତୀବ୍ର ଗତିକୁ ରୋକ, ବିନତାର ପୁଅ।
ନ ମେ ପ୍ରଯୋଜନଂ କିଂଚିଦ୍ଗମନେ ପନ୍ନଗାଶନ । ସଂନିଵର୍ତ ମହାଭାଗ ନ ଵେଗଂ ଵିଷହାମି ତେ
ମୋର ଏହି ଯାତ୍ରାରେ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ନଗ ଭକ୍ଷକ; ମହାନ, ତୁମେ ଫେରିଯାଅ, ମୁଁ ତୁମ ତୀବ୍ର ଗତି ସହିପାରୁନି।
ଗୁରଵେ ସଂଶ୍ରୁତାନୀହ ଶତାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ହି ଵାଜିନାମ୍ । ଏକତଃଶ୍ଯାମକର୍ଣାନାଂ ଶୁଭ୍ରାଣାଂ ଚନ୍ଦ୍ରଵର୍ଚସାମ୍
ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଶତ ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଟିଏ ଘୋଡ଼ା ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି; ସେମାନେ ଏକପଟିଆ କଳା କାନ, ଧଳା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତେଷାଂ ଚୈଵାପଵର୍ଗାଯ ମାର୍ଗଂ ପଶ୍ଯାମି ନାଣ୍ଡଜ। ତତୋଽଯଂ ଜୀଵିତତ୍ଯାଗେ ଦୃଷ୍ଟୋ ମାର୍ଗୋମଯାଽଽତ୍ମନଃ
ହେ ଅଣ୍ଡଜ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ କୌଣସି ପଥ ମୁଁ ଦେଖୁନି; ଏହିଯୋଗୁଁ, ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗର ପଥକୁ ଆଗରେ ଦେଖୁଛି।
ନୈଵ ମେଽସ୍ତି ଧନଂ କିଂଚିନ୍ନ ଧନେନାନ୍ଵିତଃ ସୁହୃତ୍ । ନ ଚାର୍ଥେନାପି ମହତା ଶକ୍ଯମେତଦ୍ଵ୍ଯପୋହିତୁମ୍
ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଧନ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଧନୀ ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବଡ଼ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହେବ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ବହୁ ଚ ଦୀନଂ ଚ ବ୍ରୁଵାଣଂ ଗାଲଵଂ ତଦା। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵ୍ରଜନ୍ନେଵ ପ୍ରହସନ୍ଵିନତାତ୍ମଜଃ
ଏପରି ଅନେକ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ କହୁଥିବା ଗାଳବଙ୍କୁ, ବିନତାର ପୁଅ ହସି ହସି ଯାଉଥିବାବେଳେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନାତିପ୍ରଜ୍ଞୋଽସି ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଯୋତ୍ମାନଂ ତ୍ଯୁକ୍ତୁମିଚ୍ଛସି । ନ ଚାପି କୃତ୍ରିମଃ କାଲଃ କାଲୋ ହି ପରମେଶ୍ଵରଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ତୁମେ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହଁ, ଯଦି ନିଜକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ; ସମୟ କୃତ୍ରିମ ନୁହଁ—ସମୟ ହେଉଛି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ।
କିମହଂ ପୂର୍ଵମେଵେହ ଭଵତା ନାଭିଚୋଦିତଃ। ଉପାଯୋଽତ୍ର ମହାନସ୍ତି ଯେନୈତଦୁପପଦ୍ଯତେ
ତୁମେ ଆଗରୁ ମୋତେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲ ନାହିଁ? ଏଠାରେ ଏହା ସମ୍ଭବ କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପାୟ ଅଛି।
ତଦେଷ ଋଷଭୋ ନାମ ପର୍ଵତଃ ସାଗରାନ୍ତିକେ। ଅତ୍ର ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନିଵର୍ତିଷ୍ଯାଵ ଗାଲଵ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଋଷଭ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ସମୁଦ୍ର ନିକଟରେ ଅଛି; ଏଠାରେ ଆମେ ବିଶ୍ରାମ କରି ଖାଇବା ପରେ ଫେରିଯିବା।