ସୋଽଯଂ ମଯା ଚ ସହିତୋ ନାରଦେନ ଚ ପନ୍ନଗଃ। ତ୍ରିଲୋକେଶଂ ସୁରପତିଂ ଗତ୍ଵା ପଶ୍ଯତୁ ଵାସଵମ୍
'ଏହି ନାଗ, ମୁଁ ଓ ନାରଦ ସହ ଏକାଠି, ତିନି ଲୋକର ମାହାପ୍ରଭୁ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଭାସବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍।'
ଶେଷେଣୈଵାସ୍ଯ କାର୍ଯେଣ ପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ଵାମ୍ଯହମାଯୁଷଃ । ସୁପର୍ଣସ୍ଯ ଵିଘାତେ ଚ ପ୍ରଯତିଷ୍ଯାମି ସତ୍ତମ
'ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ଶେଷ ଭାବେ ନିଜେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଆୟୁର ମାଲିକ। ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବିପଦ ରୋକିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଉତ୍ତମ।'
ସୁମୁଖଶ୍ଚ ମଯା ସାର୍ଧଂ ଦେଵେଶମିଗଚ୍ଛତୁ। କାର୍ଯସଂସାଧନାର୍ଥାଯ ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ଭୁଜଙ୍ଗମ
ସୁମୁଖ ମୋ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ, ଆମର କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ। ତୁମେ ଭଲ ରୁହ, ଓ ସାପ।
ଆର୍ଯକେଣାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତା ଗମ୍ଯତାମିତି ଭାରତ।' ତତସ୍ତେ ସୁମୁଖଂ ଗୃହ୍ଯ ସର୍ଵ ଏଵ ମହୌଜସଃ। ଦଦୃଶୁଃ ଶକ୍ରମାସୀନଂ ଦେଵରାଜଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ଆର୍ୟକଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଓ ଭାରତ। ପରେ, ସୁମୁଖଙ୍କୁ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ଦେବତାଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ବସିଥିଲେ।
ସଙ୍ଗତ୍ଯା ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁରାସୀଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ । ତତସ୍ତତ୍ସର୍ଵମାଚଖ୍ଯୌ ନାରଦୋ ମାତଲିଂ ପ୍ରତି
ସେଠାରେ, ପବିତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଚାରି ହାତ ନେଇ ବସିଥିଲେ। ତାପରେ ନାରଦ ମାତଲିଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।
ତତଃ ପୁରନ୍ଦରଂ ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଭୁଵନେଶ୍ଵରମ୍। ଅମୃତଂ ଦୀଯତାମସ୍ମୈ କ୍ରିଯତାମମରୈଃ ସମଃ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ପୁରନ୍ଦର, ଭୂବନର ମାଳିକଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତାଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ କର।'
ମାତଲିର୍ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ସୁମୁଖଶ୍ଚୈଵ ଵାସଵ। ଲଭନ୍ତାଂ ଭଵତଃ କାମାତ୍କାମମେତଂ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ମାତଲି, ନାରଦ ଓ ସୁମୁଖ, ଓ ବାସବ, ତୁମଠାରୁ ଯେଉଁ କିଛି ଚାହିଁଥିବେ, ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ପ୍ରକାର ପାଇପାରନ୍ତୁ।
ପୁରନ୍ଦରୋଽଥ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଵୈନତେଯପରାକ୍ରମମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁମେଵାବ୍ରଵୀଦେନଂ ଭଵାନେଵ ଦଦାତ୍ଵିତି
ପୁରନ୍ଦର ଗରୁଡଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ନିଜେ ଏହା ଦିଅ।'
ଈଶସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଚରାଣାମଚରାଶ୍ଚ ଯେ। ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତମଦତ୍ତଂ କଃ କର୍ତୁମୁତ୍ସହତେ ଵିଭୋ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ମାଳିକ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ଦେଇଥିବା କିମ୍ବା ଦେଇନଥିବା କିଛି, ଅନ୍ୟ କିଏ କରିପାରିବ?
ପ୍ରାଦାଚ୍ଛକ୍ରସ୍ତତସ୍ତସ୍ମୈ ପନ୍ନଗାଯାଯୁରୁତ୍ତମମ୍। ନ ତ୍ଵେନମମୃତପ୍ରାଶଂ ଚକାର ବଲଵୃତ୍ରହା
ତାପରେ ଶକ୍ର ସେହି ସାପକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆୟୁ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବୃତ୍ର ନାଶକ ତାଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦେଇ ଖାଇଲେ ନାହିଁ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ତୁ ସୁମୁଖଃ ସୁମୁଖଃ ସଂବଭୂଵ ହ। କୃତଦାରୋ ଯଥାକାମଂ ଜଗାମ ଚ ଗୃହାନ୍ପ୍ରତି
ବର ପାଇଁ ସୁମୁଖ ତାଙ୍କ ନାମ ଅନୁଯାୟୀ ହେଲେ। ସେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ନେଲେ ଓ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନାରଦସ୍ତ୍ଵାର୍ଯକଶ୍ଚୈଵ କୃତକାର୍ଯୌ ମୁଦା ଯୁତୌ । ଅଭିଜଗ୍ମତୁରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦେଵରାଜଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ନାରଦ ଓ ଆର୍ୟକ, କାମ ସଫଳ ହୋଇ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଦେବତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଗରୁଡସ୍ତତ୍ର ଶୁଶ୍ରାଵ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ମହାବଲଃ । ଆଯୁଃପ୍ରଦାନଂ ଶକ୍ରେଣ କୃତଂ ନାଗସ୍ଯ ଭାରତ
ସେଠାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ: ଇନ୍ଦ୍ର ସାପକୁ ଆୟୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଓ ଭାରତ।
ପକ୍ଷଵାତେନ ମହତା ରୁଦ୍ଧ୍ଵା ତ୍ରିଭୁଵନଂ ଖଗଃ। ସୁପର୍ଣଃ ପରମକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵାସଵଂ ସମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ପକ୍ଷର ବଡ଼ ପବନ ଦେଇ ତିନି ଭୁବନକୁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ବାସବଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଭଗଵନ୍କିମଵଜ୍ଞାନାଦ୍ଵୃତ୍ତିଃ ପ୍ରତିହତା ମମ। କାମକାରଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନଶ୍ଚଲିତଵାନସି
ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଜୀବିକାକୁ ଅଟକାଇ ଦେବା କି ଅପମାନରୁ? ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବର ଦେଇ, ଆଉ ତୁମେ ଏହାକୁ ରଦ୍ଦ କରିଦେଲା।
ନିସର୍ଗାତ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଭୂତେଶ୍ଵରେଣ ମେ। ଆହାରୋ ଵିହିତୋ ଧାତ୍ରା କିମର୍ଥଂ ଵାର୍ଯତେ ତ୍ଵଯା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସ୍ୱଭାବ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମାଳିକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ଖାଦ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ କାହିଁକି ଏହାକୁ ଅଟକାଉଛ?
ଵୃତଶ୍ଚୈଷ ମହାନାଗଃ ସ୍ଥାପିତଃ ସମଯଶ୍ଚ ମେ। ଅନେନ ଚ ମଯା ଦେଵ ଭର୍ତଵ୍ଯଃ ପ୍ରସଵୋ ମହାନ୍
ଏହି ବଡ଼ ସାପ ଚୟନ ହୋଇଛି, ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଚୁକ୍ତି ହୋଇଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ବଡ଼ ପରିବାର ପାଳନ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଏତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ତଥାଭୂତେ ନାନ୍ଯଂ ହିଂସିତୁମୁତ୍ସହେ । କ୍ରୀଡସେ କାମକାରେଣ ଦେଵରାଜ ଯଥେଚ୍ଛକମ୍
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଖେଳ କରୁଛ।
ସୋଽହଂ ପ୍ରାଣାନ୍ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯାମି ତଥା ପରିଜନୋ ମମ। ଯେ ଚ ଭୃତ୍ଯା ମମ ଗୃହେ ପ୍ରୀତିମାନ୍ଭଵ ଵାସଵ
ଏହିପରି, ମୁଁ ମୋ ପ୍ରାଣ ଛାଡିଦେବି, ଏବଂ ମୋ ଘରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଘରର ଚାକର, ବାସବ, ତୁମେ ଖୁସି ରୁହ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁପର୍ଣଵଚନଂ ସୁମୁଖୋ ଦୁର୍ମୁଖସ୍ତଦା। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରୂପଂ ଵିଵର୍ଣସ୍ତୁ ସର୍ପରୂପଧରୋଽଭଵତ୍ । ଗତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁସମୀପଂ ତୁ ପାଦପୀଠଂ ସମାଶ୍ଲିଷତ୍
ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁମୁଖ ଓ ଦୁର୍ମୁଖ ତାଙ୍କ ରୂପ ଛାଡି, ମଲିନ ହୋଇ, ସାପ ରୂପ ନେଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ପାଦପୀଠକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ନ ମତ୍କୃତଂ ଵୈନତେଯ ନ ମାଂ କ୍ରୋଦ୍ଧୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି। ଦତ୍ତାଭଯଃ ସ ସୁମୁଖୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା । ଶ୍ରତ୍ଵା ପୁରନ୍ଦରେଣୋକ୍ତମୁଵାଚ ଵିନତାସୁତଃ
ବିନତାର ପୁଅ, ଏହା ମୋର କାରଣରେ ହୋଇନାହିଁ; ତୁମେ ମୋପରେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଦୟାଳୁ ସୁମୁଖକୁ ନିରାପଦ କରିଛନ୍ତି। ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିନତାର ପୁଅ କହିଲେ।
ଏତଚ୍ଚୈଵାହମର୍ହାମି ଭୂଯଶ୍ଚ ବଲଵୃତ୍ରହନ୍। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଯୋଽହଂ ପରଭୃତ୍ଯତ୍ଵମାଗତଃ
ଏହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ବଳବାନ ବୃତ୍ର ହନନକାରୀ। ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ମାଳିକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ସେବାକୁ ଆସିଛି।
ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତି ଦେଵେଶ ନ ଵିଷ୍ଣୁଃ କାରଣଂ ମମ। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରାଜରାଜ୍ଯଂ ହି ତ୍ଵଯି ଵାସଵ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ମୋ ପାଇଁ କାରଣ ନୁହେଁ। ତିନି ଲୋକର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶାସନ ତୁମେ, ବାସବ, ତୁମରେ ଅଛି।
ମମାପି ଦକ୍ଷସ୍ଯ ସୁତା ଜନନୀ କଶ୍ଯପଃ ପିତା। ଅହମତ୍ଯୁତ୍ସହେ ଲୋକାନ୍ସମନ୍ତାଦ୍ଵୋଢୁମୋଜସା
ମୋ ମା ମଧ୍ୟ ଦକ୍ଷର ଝିଅ ଏବଂ କଶ୍ୟପ ମୋ ପିତା। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉଠାଇ ପାରିବି।
ଅସହ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ମମାପି ଵିପୁଲଂ ବଲମ୍। ମଯାଽପି ସୁମହତ୍କର୍ମ କୃତଂ ଦୈତେଯଵିଗ୍ରହେ
ମୋର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି।
ଶ୍ରୁତଶ୍ରୀଃ ଶ୍ରୁତସେନଶ୍ଚ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ରୋଚନାମୁଖଃ । ପ୍ରସ୍ରୁତଃ କାଲକାକ୍ଷଶ୍ଚ ମଯାଽପି ଦିତିଜା ହତାଃ
ଶ୍ରୁତଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୁତସେନ, ବିବସ୍ୱାନ, ରୋଚନାମୁଖ, ପ୍ରସ୍ରୁତ, କାଳକାକ୍ଷ — ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଯତ୍ତୁ ଧ୍ଵଜସ୍ଥାନଗତୋ ଯତ୍ନାତ୍ପରିଚରାମ୍ଯହମ୍। ଵହାମି ଚୈଵାନୁଜଂ ତେ ତେନ ମାମଵମନ୍ଯସେ
ମୁଁ ତୁମର ଧ୍ୱଜରେ ଦଉଡ଼ି ଶ୍ରମରେ ସେବା କରୁଛି, ତୁମର ଭାଇକୁ ମଧ୍ୟ ବହି ଚାଲୁଛି। ଏହି କାରଣରେ ତୁମେ ମୋତେ ଅବମାନ କରୁଛ।
କୋଽନ୍ଯୋ ଭାରସହୋ ହ୍ଯସ୍ତି କୋଽନ୍ଯୋସ୍ତି ବଲଵତ୍ତରଃ । ମଯା ଯୋଽହଂ ଵିଶିଷ୍ଟଃ ସନ୍ଵହାମୀମଂ ସବାନ୍ଧଵଂ
ଏପରି ଭାର କେଉଁଉଁଅ ଉଠାଇପାରିବ, କେଉଁଉଁଅ ମୋଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ମୁଁ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଭାଇ ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଉଠାଇ ଚାଲୁଛି।
ଅଵଜ୍ଞାଯ ତୁ ଯତ୍ତେଽହଂ ଭୋଜନାଦ୍ଵ୍ଯପରୋପିତଃ । ତେନ ମେ ଗୌରଵଂ ନଷ୍ଟଂ ତ୍ଵତ୍ତଶ୍ଚାସ୍ମାଚ୍ଚ ଵାସଵ
ତୁମେ ମୋତେ ଅବମାନ କରି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନଥିବାରୁ, ମୋର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଗଲା — ତୁମରୁ ଓ ମୋଠାରୁ, ବାସବ।
ଅଦିତ୍ଯାଂ ଯ ଇମେ ଜାତା ବଲଵିକ୍ରମଶାଲିନଃ । ତ୍ଵମେଷାଂ କିଲ ସର୍ଵେଷାଂ ବଲେନ ବଲଵତ୍ତରଃ
ଅଦିତିର ପୁଅମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ।