ଦିଵିଷ୍ଠଂ ପ୍ରାପ୍ତମାଜ୍ଞାଯ ଵଵନ୍ଦେ ପିତରଂ ତଦା। ତଦା ଵସୁମନାପୃଚ୍ଛନ୍ମାତରଂ ଵୈ ତପସ୍ଵିନୀମ୍
ସେ ଜଣାଗଲେ ଯୟାତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ତାପରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ତପସ୍ଵିନୀ ମାଧବୀ ନିଜ ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ।
ଭଵତ୍ଯା ଯତ୍କୃତମିଦଂ ଵନ୍ଦନଂ ପାଦଯୋରିହ। କୋଯଂ ଦେଵୋପମୋ ରାଜା ଯାଽଭିଵନ୍ଦସି ମେ ଵଦ
ମା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରିଛ, ସେ କିଏ? ଏହି ଦେବତା ସମାନ ରାଜା କିଏ ଯାହାକୁ ତୁମେ ଶିର ନମାଇଛ? ମୋତେ କହ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ସହିତାଃ ପୁତ୍ରା ନାହୁଷୋଯଂ ପିତା ମମ। ଯଯାତିର୍ମମ ପୁତ୍ରାଣାଂ ମାତାମହ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ମୋ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଣ: ଏହି ନାହୁଷ ମୋର ପିତା; ଯୟାତି ମୋର ପୁଅମାନଙ୍କର ମାତାମହ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ।
ପୂରୁଂ ମେ ଭ୍ରାତରଂ ରାଜ୍ଯେ ସମାଵେଶ୍ଯ ଦିଵଂ ଗତଃ। କେନ ଵା କାରଣେନୈଵମିହ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହାଯଶାଃ
ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ପୂରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ ଦେଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। କେଉଁ କାରଣରେ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି?
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍। ସା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଭ୍ରମାଵିଷ୍ଟଚେତନା
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, 'ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି।' ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ମାଧବୀର ମନ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଭରିଗଲା।
ମାଧଵୀ ପିତରଂ ପ୍ରାହ ଦୌହିତ୍ରପରିଵାରିତମ୍। ତପସା ନିର୍ଜିତାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ମାମକାନ୍
ମାଧବୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ, ପୁଅମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ରହି, କହିଲେ: 'ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ଲୋକମାନେକୁ ଜିତିଛି — ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ମୋ ତରଫରୁ ଗ୍ରହଣ କର।'
ପୁତ୍ରାଣାମିଵ ପୌତ୍ରାଣାଂ ଧର୍ମାଦଧିଗତଂ ଧନମ୍। ସ୍ଵାର୍ଥଣେଵ ଵଦନ୍ତୀହ ଋଷଯୋ ଧର୍ମପାଠକାଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଦାନେନ ତପସା ଚାସ୍ମାକଂ ଦିଵମାଵ୍ରଜ
ପୁଅମାନଙ୍କ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଯେପରିକି ପୌତ୍ରମାନେ ଧର୍ମରେ ଅନୁସୃତ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି; ତେଣୁ ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆମ ମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଦି ଧର୍ମଫଲଂ ହ୍ଯେତଚ୍ଛୋଭନଂ ଭଵିତା ତଵ। ଦୁହିତ୍ରା ଚୈଵ ଦୌହିତ୍ରୈସ୍ତାରିତୋଽହଂ ମହାତ୍ମଭିଃ
ଯଦି ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ଫଳ, ତେବେ ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ଓ ପୌତ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ପଵିତ୍ରଂ ଦୌହିତ୍ରମଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ପୈତୃକେ। ତ୍ରୀଣି ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ପଵିତ୍ରାଣି ଦୌହିତ୍ରଃ କୁତପସ୍ତିଲାଃ
ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପିତୃପକ୍ଷରେ ଝିଅର ପୁଅ ସମ୍ପର୍କ ପବିତ୍ର ହେବ; ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିନିଟି ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ — ଝିଅର ପୁଅ, କୁତପ ସମୟ ଓ ତିଳ।
ତ୍ରୀଣି ଚାତ୍ର ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଶୌଚମକ୍ରୋଧମତ୍ଵରାମ୍। ଭୋକ୍ତାରଃ ପରିଵେଷ୍ଟାରଃ ଶ୍ରାଵିତାରଃ ପଵିତ୍ରକାଃ
ଏଠାରେ ତିନିଟି ବସ୍ତୁ ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ — ପବିତ୍ରତା, କ୍ରୋଧ ନଥିବା, ଏବଂ ତଡ଼ି ନଥିବା; ଖାଇଥିବା, ପରିବେଶନ କରିଥିବା ଓ ପାଠ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଦିଵସସ୍ଯାଷ୍ଟମେ ଭାଗେ ମନ୍ଦୀଭଵତି ଭାସ୍କରେ। ସ କାଲଃ କୁତପୋ ନାମ ପିତୄଣାଂ ଦତ୍ତମକ୍ଷଯମ୍
ଦିନର ଅଷ୍ଟମ ଅଂଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ମନ୍ଦ ହୁଏ; ସେହି ସମୟକୁ 'କୁତପ' କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ପିତୃମାନେକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅବିନାଶୀ।
ତିଲାଃ ପିଶାଚାଦ୍ରକ୍ଷନ୍ତି ଦର୍ଭା ରକ୍ଷନ୍ତି ରାକ୍ଷସାତ୍। ରକ୍ଷନ୍ତି ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଃ ପଙ୍କ୍ତିଂ ଯତିଭିର୍ଭୁକ୍ତମକ୍ଷଯମ୍
ତିଳ ଭୂତପିଶାଚରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଦର୍ଭା ରାକ୍ଷସରୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଙ୍କ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଯତିମାନେ ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଅବିନାଶୀ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ପାତ୍ରଂ ତୁ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ସୁଵ୍ରତଂ ଶୁଚିମ୍। ସ କାଲଃ କାଲତୋ ଦତ୍ତଂ ନାନ୍ଯଥା କାଲ ଇଷ୍ଯତେ
ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଦ୍ୱାନ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଉଚିତ ସମୟରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମୟ ଠିକ୍ ମନାଯାଏ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯାତିସ୍ତୁ ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ସର୍ଵେ ହ୍ଯଵଭୃଥସ୍ନାତାସ୍ତ୍ଵରଧ୍ଵଂ କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍
ଏପରି କହି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଯୟାତି ପୁଣି କହିଲେ: ସମସ୍ତେ ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ କରିସାରିଛ, ଏବେ କାମର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ମନେ କରି, ଶୀଘ୍ର ଚଳନ୍ତୁ।
ଆତିଷ୍ଠ ସ୍ଵରଥଂ ରାଜନ୍ଵିକ୍ରମସ୍ଵ ଵିହାଯସମ୍। ଵଯମପ୍ଯନୁଯାସ୍ଯାମୋ ଯଦା କାଲୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ଆପଣ ନିଜ ରଥରେ ବସନ୍ତୁ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଆସିବ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବୁ।
ସର୍ଵୈରିଦାନୀଂ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସହ ସ୍ଵର୍ଗଜିତୋ ଵଯମ୍। ଏଷ ନୋ ଵିରଜାଃ ପନ୍ଥା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦେଵସଦ୍ମନଃ
ଏବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଯିବାକୁ ହେବ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିଛୁ; ଏହି ହେଉଛି ନିର୍ମଳ ପଥ ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେଇଯାଏ।
ଅଷ୍ଟକଶ୍ଚ ଶିବିଶ୍ଚୈଵ କାଶେଯଶ୍ଚ ପ୍ରତର୍ଦନଃ। ଐକ୍ଷ୍ଵାକଵୋ ଵସୁମନାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଭୂମିପାସ୍ତଦା। ସର୍ଵେ ହ୍ଯଵଭୃଥସ୍ନାତାଃ ସ୍ଵର୍ଗତାଃ ସାଧଵଃ ସହ
ଅଷ୍ଟକ, ଶିବି, କାଶେୟ ଏବଂ ପ୍ରତର୍ଦନ—ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଚାରିଜଣ ରାଜା, ଓ ବସୁମନାସ—ଏହି ସମସ୍ତେ ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ କରି, ଏକାଠି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଏହି ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ତେଽଧିରୁହ୍ଯ ରଥାନ୍ସର୍ଵେ ପ୍ରଯାତା ନୃପସ୍ତମାଃ। ଆକ୍ରମନ୍ତୋ ଦିଵଂ ଭାଭିର୍ଧର୍ମେଣାଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ରଥରେ ବସି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଧର୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ଅହଂ ମନ୍ଯେ ପୂର୍ଵମେକୋଽସ୍ମି ଗନ୍ତା ସଖା ଚେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵଥା ମେ ମହାତ୍ମା। କସ୍ମାଦେଵଂ ଶିବିରୌଶୀନରୋଽଯ- ମେକୋଽତ୍ଯଗାତ୍ସର୍ଵଵେଗେନ ଵାହାନ୍
ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ମୁଁ ଏକାଏଁ ପ୍ରଥମେ ଯିବି, ଏବଂ ମୋ ସଂଗୀ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ସହ ରହିବେ; କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଉଶୀନର ରାଜା ଶିବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳାଇଲେ?
ଅଦଦଦ୍ଯାଚମାନାଯ ଯାଵଦ୍ଵିତ୍ତମଵିନ୍ଦତ। ଉଶୀନରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽଯଂ ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠୋହି ଵଃ ଶିବିଃ
ଏହି ଉଶୀନରଙ୍କ ପୁଅ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଯେତେ ଧନ ମିଳିଲା, ଯେଉଁଠି ଯାହା ଚାହିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି କାରଣରୁ ଶିବି ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦାନଂ ତପଃ ସଂତ୍ଯମଥାଽପି ଧର୍ମୋ ହ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀଃ କ୍ଷମା ସୌମ୍ଯମଥୋ ଵିଧିତ୍ସା। ରାଜନ୍ନେତାନ୍ଯପ୍ରମେଯାଣି ରାଜ୍ଞଃ ଶିବେଃ ସ୍ଥିତାନ୍ଯପ୍ରତିମସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା
ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, କ୍ଷମା, ମୃଦୁତା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଇଚ୍ଛା—ଏହି ସମସ୍ତ ଅପରିମାପ୍ୟ ଗୁଣ ହେ ରାଜା, ଅପୂର୍ବ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଶିବିଙ୍କ ମନରେ ବସିଥିଲା।
ଏଵଂ ଵୃତ୍ତୋ ହ୍ରୀନିଷେଵଶ୍ଚ ଯସ୍ମା- ତ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛିବିରତ୍ଯଗାଦ୍ଵୈ ରଥେନ
ଏପରି ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲାବଳେ, ଏହି କାରଣରୁ ଶିବି ରଥ ଚଢ଼ି ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ନୃପତେ ବ୍ରୂହି ସତ୍ଯଂ କୁତଶ୍ଚ କଶ୍ଚାସି ସୁତଶ୍ଚ କସ୍ଯ। କୃତଂ ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ଧି ନ ତସ୍ଯ କର୍ତା ଲୋକେ ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵା
ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି ରାଜା, ସତ୍ୟ କହ; କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ, କିଏ ତୁମେ, କାହାର ପୁଅ? ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଯଯାତିରସ୍ମି ନହୁଷସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ପୂରୋଃ ପିତା ସାର୍ଵବୌମସ୍ତ୍ଵିହାସମ୍। ଗୁହ୍ଯଂ ଚାର୍ଥଂ ମାମକେଭ୍ଯୋ ବ୍ରଵୀମି ମାତାମହୋଽହଂ ଭଵତାଂ ପ୍ରକାଶମ୍
ମୁଁ ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି, ପୁରୁଙ୍କ ପିତା, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଏକାଧିପତି; ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ମୁଁ ଖୋଲାମେଳା ଭାବେ ତୁମମାନେଙ୍କୁ କହୁଛି—ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ମାମା।
ସର୍ଵାମିମାଂ ପୃଥିଵୀଂ ନିର୍ଜିଗାଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତସ୍ଥେ ଵିପିନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ। ମେଧ୍ଯାନଶ୍ଵାନେକଶତାନ୍ସୁରୂପାଂ- ସ୍ତଦା ଦେଵାଃ ପୁଣ୍ଯଭାଜୋ ଭଵନ୍ତି
ମୁଁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲି ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲି; ଏକଶଏ ଶୁଦ୍ଧ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲି—ତେବେ ଦେବତାମାନେ ପୁଣ୍ୟର ଭାଗୀ ହେଲେ।
ଅଦାମହଂ ପୃଥିଵୀଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଣାମିମାମଖିଲାଂ ଵାହନେନ। ଗୋଭିଃ ସୁଵର୍ଣେନ ଧନୈଶ୍ଚ ମୁଖ୍ଯୈ- ସ୍ତଦାଽଦଦଂ ଗାଃ ଶଥମର୍ବୁଦାନି
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ଭରିଥିବା ଏହି ଅଖଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି, ଗାଡ଼ି, ଗାଈ, ସୁନା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ସହିତ; ତାପରେ ମୁଁ ଦଶ କୋଟି ଗାଈ ଦେଇଥିଲି।
ସତ୍ଯେନ ମେ ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଵସୁନ୍ଧରା ଚ ତଥୈଵାଗ୍ନିଜ୍ଵର୍ଲତେ ମାନୁଷେଷୁ। ନ ମେ ଵୃଥା ଵ୍ଯାହୃତମେଵ ଵାକ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ହି ସନ୍ତଃ ପ୍ରତିପୂଜଯନ୍ତି
ମୋର ସତ୍ୟବାଦୀ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଟିକିଥାଏ; ମୋର କଥା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ, କାରଣ ସତ୍ୟକୁ ନିତ୍ୟ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ଯଦଷ୍ଟକ ପ୍ରବ୍ରଵୀମୀହ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତର୍ଦନଂ ଚୌଷଦଶ୍ଵିଂ ତଥୈଵ। ସର୍ଵେ ଚ ଲୋକା ମୁନଯଶ୍ଚ ଦେଵାଃ ସତ୍ଯେନ ପୂଜ୍ଯା ଇତି ମେ ମନୋଗତମ୍
ଅଷ୍ଟକ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଯାହା କହୁଛି, ଏହା ସତ୍ୟ; ପ୍ରତର୍ଦନ ଓ ଉଶଦଶ୍ୱିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପରେ ଆଶ୍ୱାସ; ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ—ଏହି ମୋର ମନର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ।
ଯୋ ନଃ ସ୍ଵର୍ଗଜିତଃ ସର୍ଵାନ୍ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍। ଅନସୂଯୁର୍ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯେଭ୍ଯଃ ସ ଲଭେନ୍ନଃ ସଲୋକତାମ୍
ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତିଛୁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଅନ୍ୟ ଭିନ୍ନ କିଛି କଥା ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ବିନା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଦେଇଥାଏ, ସେ ଆମ ସମାନ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ରାଜା ସ ମହାତ୍ମା ହ୍ଯତୀଵ ସ୍ଵୈର୍ଦୌହିତ୍ରୈସ୍ତାରିତୋଽମିତ୍ରସାହ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମହୀଂ ପରମୋଦାରକର୍ମା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତଃ କର୍ମଭିର୍ଵ୍ଯାପ୍ଯ ପୃଥ୍ଵୀମ୍
ଏଭଳି, ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜା, ନିଜ ନାତିମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅତି ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ନିଜ କର୍ମରେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି।