ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଵସୁମାନୌଷଦଶ୍ଵି- ର୍ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଲୋକୋ ଦିଵି ମେ ନରେନ୍ଦ୍ର। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ପ୍ରଥିତୋ ମହାତ୍ମନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଓ ବସୁମାନ, ଔଷଧର ମାଲିକ, ମୋ ପାଇଁ ଦିବରେ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ଯଦି ଆକାଶରେ କିଛି ଥିବା ଲୋକ ଅଛି, ମହାତ୍ମା, ତୁମେ ତାହାର ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ମୁଁ ମନେ କରେ।
ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷଂ ପୃଥିଵୀ ଦିଶଶ୍ଚ ଯତ୍ତେଜସା ତପତେ ଭାନୁମାଂଶ୍ଚ। ଲୋକାସ୍ତାଵନ୍ତୋ ଦିଵି ସଂସ୍ଥିତା ଵୈ ତେନାନ୍ତଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତି
ଯେତେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ତୁମ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକେ, ସେତେ ଲୋକ ଦିବରେ ବସିଛି; ଏହି ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଶୀମିତ ପ୍ରାଣୀ ରହିଛନ୍ତି।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାନି ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ। କ୍ରୀଣୀଷ୍ଵୈତାଂସ୍ତୃଣକେନାପି ରାଜ- ନ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହସ୍ତେ ଯଦି ଧୀମନ୍ପ୍ରଦୁଷ୍ଟଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଲୋକ ଦେଉଛି; ତୁମେ ପତନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେତେ ଲୋକ ମୋର, ସେମାନେ ତୁମର ହେଉନ୍ତୁ। ଏକ ତିଆଁ ଶୁଖ ଦେଇ ବି କିଣିନିଅ, ରାଜା, ଯଦି ତୁମର ଗ୍ରହଣ ପ୍ରଶ୍ନାସ୍ପଦ ନୁହେଁ।
ନ ମିଥ୍ଯାଽହଂ ଵିକ୍ରଯଂ ଵୈ ସ୍ମରାମି ଵୃଥା ଗୃହୀତଂ ଶିଶୁକାଚ୍ଛଙ୍କମାନଃ। କୁର୍ଯାଂ ନ ଚୈଵାକୃତପୂର୍ଵମନ୍ଯୈ- ର୍ଵିଧିତ୍ସମାନଃ କିମୁ ତତ୍ର ସାଧୁଃ
ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିଥିବି ମନେ ନାହିଁ; ଶିଶୁମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଭୟରେ କେବେ ଅପରିଗ୍ରହ କରିନାହିଁ। ଅନ୍ୟମାନେ କରିନାହାନ୍ତି, କେବଳ ଇଚ୍ଛାରେ ଏପରି କାମ କରିବି ନାହିଁ; ଏଥିରେ କଣ ଉତ୍ତମତା?
ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ରାଜ- ନ୍ମଯା ଦତ୍ତାନ୍ଯଦି ନେଷ୍ଟଃ କ୍ରଯସ୍ତେ। ଅହଂ ନ ତାନ୍ଵୈ ପ୍ରତିଗନ୍ତା ନରେନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ
ତୁମେ ରାଜା, ମୁଁ ଦେଇଥିବା ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ମୂଲ୍ୟ ଚାହୁନାହାଁ, ତେବେ ଏହିପରି ହେଉ। ମୁଁ ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପଛେ ନେବି ନାହିଁ, ରାଜା; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମର ହେଉ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଶିବିରୌଶୀନରୋଽହଂ ମମାପି ଲୋକା ଯଦି ସନ୍ତୀହ ତାତ। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ମୁଁ ଉଶୀନରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିବି; ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ଲୋକ ଅଛି କି, ପ୍ରିୟ? ଯଦି ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ଦିବରେ ଏହି ଲୋକ ଅଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାହାର ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ମନେ କରେ।
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵାଚା ହୃଦଯେନାପି ସାଧୂ- ନ୍ପରୀପ୍ସମାନାନ୍ନାଵମଂସ୍ଥା ନରେନ୍ଦ୍ର। ତେନାନନ୍ତା ଦିଵି ଲୋକାଃ ଶ୍ରିତାସ୍ତେ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ରୂପାଃ ସ୍ଵନଵନ୍ତୋ ମହାନ୍ତଃ
ତୁମେ, ରାଜା, ଶବ୍ଦରେ କିମ୍ବା ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତମମାନେ ତୁମକୁ ଚାହିଲେ ଅପମାନ କରିନାହାଁ, ଏହି କାରଣରେ ଦିବରେ ଅନନ୍ତ ଲୋକ, ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଓ ବିଶାଳ, ତୁମର ହେଉ।
ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ରାଜ- ନ୍ମଯା ଦତ୍ତାନ୍ଯଦି ନେଷ୍ଟଃ କ୍ରଯସ୍ତେ। ନ ଚାହଂ ତାନ୍ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯେ ହ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନାନୁଶୋଚନ୍ତି ଧୀରାଃ
ତୁମେ ରାଜା, ମୁଁ ଦେଇଥିବା ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ମୂଲ୍ୟ ଚାହୁନାହାଁ, ତେବେ ଏହିପରି ହେଉ। ଦେଇବା ପରେ ମୁଁ ପଛେ ନେବି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଧୀରମାନେ ଯାଇ ଦୁଃଖ କରନାହାଁ।
ଯଥା ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵ- ସ୍ତେ ଚାପ୍ଯନନ୍ତା ନରଦେଵ ଲୋକାଃ। ତଥାଽଦ୍ଯ ଲୋକେ ନ ରମେଽନ୍ଯଦତ୍ତେ ତସ୍ମାଚ୍ଛିବେ ନାଭିନନ୍ଦାମି ଦାଯମ୍
ଯେପରି ତୁମେ, ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତି ରଖିଛ, ଏହି ଲୋକ ଅନନ୍ତ; ଏପରି ଆଜି ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ; ଏହି କାରଣରେ, ଶିବି, ମୁଁ ଦାୟ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ।
ନ ଚେଦେକୈକଶୋ ରାଜଁଲ୍ଲୋକାନ୍ନଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦସି। ସର୍ଵେ ପ୍ରଦାଯ ଭଵତେ ଗନ୍ତାରୋ ନରକଂ ଵଯମ୍
ଯଦି ତୁମେ, ରାଜା, ଆମର ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକେକେ ଗ୍ରହଣ କରନାହାଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦେଇ ତୁମକୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ନରକକୁ ଯିବା।
ଯଦର୍ହୋଽହଂ ତଦ୍ଯତଧ୍ଵଂ ସନ୍ତଃ ସତ୍ଯାଭିନନ୍ଦିନଃ। ଅହଂ ତନ୍ନାଭିଜାନାମି ଯତ୍କୃତଂ ନ ମଯା ପୁରା
ମୁଁ ଯେତେ ଯୋଗ୍ୟ, ତାହା ଦିଅ, ଓ ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଉତ୍ତମମାନେ। ମୁଁ ଏପରି କିଛି କରିନାହିଁ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ମୋର ଅଧିକାର ଦେଇଥାଏ।
କସ୍ଯୈତେ ପ୍ରତିଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରଥାଃ ପଞ୍ଚ ହିରଣ୍ମଯାଃ। ଯାନାରୁହ୍ଯ ନରୋ ଲୋକାନଭିଵାଞ୍ଛତି ଶାଶ୍ଵତାନ୍
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁନାର ରଥ କାହା ପାଇଁ ଦେଖାଯାଉଛି? ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚଢ଼ି ମନୁଷ୍ୟ ଚିରକାଳ ଲୋକ ଚାହେ।
ଯୁଷ୍ମାନେତେ ଵହିଷ୍ଯନ୍ତି ରଥାଃ ପଞ୍ଚ ହିରଣ୍ମଯାଃ। ଉଚ୍ଚୈଃ ସନ୍ତଃ ପ୍ରକାଶନ୍ତେ ଜ୍ଵଲନ୍ତୋଽଗ୍ନିଶିଖା ଇଵ
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁନାର ରଥ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚ ଓ ଚମକୁଛି, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଛି।
ଅଶ୍ଵମେଧେ ମହାଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଯଂଭୁଵିହିତେ ପୁରା। ହଯସ୍ଯ ଯାନି ଚାଙ୍ଗାନି ସଂନିକୃତ୍ଯ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ପୁରୁଣା ସ୍ୱୟଂଭୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଅଶ୍ୱମେଧ ମହାଯଜ୍ଞରେ, ଘୋଡ଼ାର ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାକ୍ରମ ଏକଠା କରାଯାଏ।
ହୋତାଽଧ୍ଵର୍ଯୁରଥୋଦ୍ଗାତା ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ଭାରତ। ଅଗ୍ନୌ ପ୍ରାସ୍ଯନ୍ତି ଵିଧିଵତ୍ସମସ୍ତାଃ ଷୋଡଶର୍ତ୍ଵିଜଃ
ଭାରତ, ହୋତା, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଉଦ୍ଗାତା ଓ ବ୍ରହ୍ମନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଷୋଳ ଯଜ୍ଞ କର୍ମକାରୀ ପୁରୁଷମାନେ ନିୟମାନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିଥିଲେ।
ଧୂମଗନ୍ଧଂ ଚ ପାପିଷ୍ଠା ଯେ ଜିଘ୍ରନ୍ତି ନରା ଭୁଵି। ଵିମୁକ୍ତପାପାଃ ପୂତାସ୍ତେ ତତ୍କ୍ଷଣେନାଭଵନ୍ନରାଃ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ଧୂଆଁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚୈଵ ମାଧଵୀ ସା ତପୋଧନା। ମୃଗଚର୍ମପରୀତାଙ୍ଗୀ ପରିଧାଯ ମୃଗତ୍ଵଚମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ତପସ୍ଵିନୀ ମାଧବୀ ନିଜ ଶରୀରକୁ ମୃଗଚର୍ମରେ ଢାକି ନେଇଥିଲେ।
ମୃଗୈଃ ପରିଚରନ୍ତୀ ସା ମୃଗାହାରଵିଚେଷ୍ଟିତା। ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ମୃଗଗଣୈଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭୃଶଵିସ୍ମିତା
ସେ ମୃଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ, ମୃଗମାନଙ୍କ ଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ମୃଗମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରି ଭଲ ଭାବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲେ।
ଆଘ୍ରାଯନ୍ତୀ ଧୂମଗନ୍ଧଂ ମୃଗୈରେଵ ଚଚାର ସା। ଯଜ୍ଞଵାଟମଟନ୍ତୀ ସା ପୁତ୍ରାଂସ୍ତାନପରାଜିତାନ୍
ଧୂଆଁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସେ ମୃଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲି, ନିଜ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଯଜ୍ଞମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୁଦଂ ଲେଭେ ଚ ମାଧଵୀ। ଅସଂସ୍ପୃଶନ୍ତଂ ଵସୁଧାଂ ଯଯାତିଂ ନାହୁଷଂ ଯଦା
ଯଜ୍ଞର ମହିମା ଦେଖି ମାଧବୀ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ନାହୁଷର ପୁଅ ଯୟାତିକୁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁନଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଦିଵିଷ୍ଠଂ ପ୍ରାପ୍ତମାଜ୍ଞାଯ ଵଵନ୍ଦେ ପିତରଂ ତଦା। ତଦା ଵସୁମନାପୃଚ୍ଛନ୍ମାତରଂ ଵୈ ତପସ୍ଵିନୀମ୍
ସେ ଜଣାଗଲେ ଯୟାତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ତାପରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ତପସ୍ଵିନୀ ମାଧବୀ ନିଜ ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ।
ଭଵତ୍ଯା ଯତ୍କୃତମିଦଂ ଵନ୍ଦନଂ ପାଦଯୋରିହ। କୋଯଂ ଦେଵୋପମୋ ରାଜା ଯାଽଭିଵନ୍ଦସି ମେ ଵଦ
ମା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରିଛ, ସେ କିଏ? ଏହି ଦେବତା ସମାନ ରାଜା କିଏ ଯାହାକୁ ତୁମେ ଶିର ନମାଇଛ? ମୋତେ କହ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ସହିତାଃ ପୁତ୍ରା ନାହୁଷୋଯଂ ପିତା ମମ। ଯଯାତିର୍ମମ ପୁତ୍ରାଣାଂ ମାତାମହ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ମୋ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଣ: ଏହି ନାହୁଷ ମୋର ପିତା; ଯୟାତି ମୋର ପୁଅମାନଙ୍କର ମାତାମହ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ।
ପୂରୁଂ ମେ ଭ୍ରାତରଂ ରାଜ୍ଯେ ସମାଵେଶ୍ଯ ଦିଵଂ ଗତଃ। କେନ ଵା କାରଣେନୈଵମିହ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହାଯଶାଃ
ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ପୂରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ ଦେଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। କେଉଁ କାରଣରେ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି?
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍। ସା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଭ୍ରମାଵିଷ୍ଟଚେତନା
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, 'ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି।' ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ମାଧବୀର ମନ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଭରିଗଲା।
ମାଧଵୀ ପିତରଂ ପ୍ରାହ ଦୌହିତ୍ରପରିଵାରିତମ୍। ତପସା ନିର୍ଜିତାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ମାମକାନ୍
ମାଧବୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ, ପୁଅମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ରହି, କହିଲେ: 'ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ଲୋକମାନେକୁ ଜିତିଛି — ଏହି ଲୋକମାନେକୁ ମୋ ତରଫରୁ ଗ୍ରହଣ କର।'
ପୁତ୍ରାଣାମିଵ ପୌତ୍ରାଣାଂ ଧର୍ମାଦଧିଗତଂ ଧନମ୍। ସ୍ଵାର୍ଥଣେଵ ଵଦନ୍ତୀହ ଋଷଯୋ ଧର୍ମପାଠକାଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଦାନେନ ତପସା ଚାସ୍ମାକଂ ଦିଵମାଵ୍ରଜ
ପୁଅମାନଙ୍କ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଯେପରିକି ପୌତ୍ରମାନେ ଧର୍ମରେ ଅନୁସୃତ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି; ତେଣୁ ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆମ ମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ଯଦି ଧର୍ମଫଲଂ ହ୍ଯେତଚ୍ଛୋଭନଂ ଭଵିତା ତଵ। ଦୁହିତ୍ରା ଚୈଵ ଦୌହିତ୍ରୈସ୍ତାରିତୋଽହଂ ମହାତ୍ମଭିଃ
ଯଦି ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ଫଳ, ତେବେ ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ଓ ପୌତ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ପଵିତ୍ରଂ ଦୌହିତ୍ରମଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ପୈତୃକେ। ତ୍ରୀଣି ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ପଵିତ୍ରାଣି ଦୌହିତ୍ରଃ କୁତପସ୍ତିଲାଃ
ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ପିତୃପକ୍ଷରେ ଝିଅର ପୁଅ ସମ୍ପର୍କ ପବିତ୍ର ହେବ; ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିନିଟି ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ — ଝିଅର ପୁଅ, କୁତପ ସମୟ ଓ ତିଳ।
ତ୍ରୀଣି ଚାତ୍ର ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଶୌଚମକ୍ରୋଧମତ୍ଵରାମ୍। ଭୋକ୍ତାରଃ ପରିଵେଷ୍ଟାରଃ ଶ୍ରାଵିତାରଃ ପଵିତ୍ରକାଃ
ଏଠାରେ ତିନିଟି ବସ୍ତୁ ପ୍ରଶଂସା ହୁଏ — ପବିତ୍ରତା, କ୍ରୋଧ ନଥିବା, ଏବଂ ତଡ଼ି ନଥିବା; ଖାଇଥିବା, ପରିବେଶନ କରିଥିବା ଓ ପାଠ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।