ପୁରଂ କୁରୂଣାଂ ସଂଵୃତ୍ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ସବାଲଵୃଦ୍ଧଂ ସସ୍ତ୍ରୀକଂ ରଥ୍ଯାଗତମରିନ୍ଦମ
କୁରୁ ନଗରରେ ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ମହିଳା ଓ ରାସ୍ତାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ଅରିନ୍ଦମ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସି ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ।
ଵେଦିକାମାଶ୍ରିତାଭିଶ୍ଚ ସମାକ୍ରାନ୍ତାନ୍ଯନେକଶଃ । ପ୍ରଚଲନ୍ତୀଵ ଭାରେଣ ଯୋଷିଦ୍ଭିର୍ଭଵନାନ୍ଯୁତ
ଅନେକ ମହିଳା ବେଦି ଓ ଉଚ୍ଚ ଦଳାରେ ଭିଡ଼ ଲଗାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏତେ ଅଧିକ ଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଭାରରେ ଘରଗୁଡିକ ହେଉଥିବା ଭାବରେ ହେଉଥିଲା।
ସ ପୂଜ୍ଯମାନଃ କୁରୁଭିଃ ସଂଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ମଧୁରାଃ କଥାଃ । ଯଥାର୍ହଂ ପ୍ରତିସତ୍କୁର୍ଵନ୍ପ୍ରେକ୍ଷମାଣଃ ଶନୈର୍ଯଯୌ
କୁରୁମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା, ମଧୁର କଥା ଶୁଣୁଥିବା, କୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇ, ସବୁ ଦେଖି ଦେଖି ଧୀରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ।
ତତଃ ସଭାଂ ସମାସାଦ୍ଯ କେଶଵସ୍ଯାନୁଯାଯିନଃ। ସଶଙ୍ଖୈର୍ଵେଣୁନିର୍ଘୋଷୈର୍ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଵ୍ଯନାଦଯନ୍
ତାପରେ, କେଶବଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସଭାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଶଙ୍ଖ ଓ ବାଂଶୀର ରବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗଞ୍ଜିଗଲା।
ତତଃ ସା ସମିତିଃ ସର୍ଵା ରାଜ୍ଞାମମିତତେଜସାମ୍। ସଂପ୍ରାକମ୍ପତ ହର୍ଷେଣ କୃଷ୍ଣାଗମନକାଙ୍କ୍ଷଯା
ସେ ସମୟରେ, ଅମିତ ତେଜସ୍ବୀ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ପ୍ରତି ଅପେକ୍ଷାରେ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିଉଠିଲେ।
ତତୋଽଭ୍ଯାଶଂଗତେ କୃଷ୍ଣେ ସମହୃଷ୍ଯନ୍ନରାଧିପାଃ। ଶ୍ରୁତ୍ଵାଂ ତଂ ରଥନିର୍ଘୋଷଂ ପର୍ଜନ୍ଯନିନଦୋପମମ୍
କୃଷ୍ଣ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ରଥର ତୁଫାନ ମେଘର ରବ ଭଳି ଶୁଣିଲେ।
ଆସାଦ୍ଯ ତୁ ସଭାଦ୍ଵାରମୃଷଭଃ ସର୍ଵସାତ୍ଵତାମ୍ । ଅଵତୀର୍ଯ ରଥାଚ୍ଛୌରିଃ କୈଲାସଶିଖରୋପମାତ୍
ସଭା ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୌରି, ରଥରୁ ଉତରିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ କୈଲାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା।
ନଵମେଘପ୍ରତୀକାଶାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତୀମିଵ ତେଜସା । ମହେନ୍ଦ୍ରସଦନପ୍ରଖ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ସଭାଂ ତତଃ
ନୂତନ ମେଘର ଚମକ ଭଳି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମହେନ୍ଦ୍ରର ଦୁର୍ଗ ଭଳି ଦେଖାଉଥିବା ସଭାକୁ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିଦୁରଂ ସାତ୍ଯକିଂ ଚ ମହାଯଶାଃ। ଜ୍ଯେତୀଂଷ୍ଯାଦିତ୍ଯଵଦ୍ରାଜନ୍କୁରୂନ୍ପ୍ରାଚ୍ଛାଦଯଚ୍ଛ୍ରିଯା
ବିଦୁର ଓ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ମହାୟଶସ୍ବୀ କୃଷ୍ଣ, ବିଜୟୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି, କୁରୁମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କ ତେଜ ଭରିଦେଲେ, ରାଜା।
ଅଗ୍ରତୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନାଵୁଭୌ । କୃଷ୍ଣଯଃ କୃତଵର୍ମା ଚାପ୍ଯାସନ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଗରେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଥିଲେ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ କୃତବର୍ମା ଓ କୃଷ୍ଣ ବଂଶୀୟ ଭାଇମାନେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣାଦଯସ୍ତତଃ । ଆସନେଭ୍ଯୋଽଚଲନ୍ସର୍ଵେ ପୂଜଯନ୍ତୋ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସବୁ ଆସନରୁ ଉଠି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଅଭ୍ଯାଗଚ୍ଛତି ଦାଶାର୍ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାଚକ୍ଷୁର୍ନରେଶ୍ଵର। ସହୈଵ ଦ୍ରୋଣଭୀଷ୍ମାଭ୍ଯାମୁଦତିଷ୍ଠନ୍ମହାଯଶାଃ
ଦାଶାର୍ହ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଭୀଷ୍ମ ସହିତ, ତାଙ୍କର ମହାୟଶସ୍ବୀ ଉପରେ ଉଠିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତି ମହାରାଜେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେ ଜନେଶ୍ଵରେ । ତାନି ରାଜସହସ୍ରାଣି ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁଃ ସମନ୍ତତଃ
ମହାରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଉଠିବା ସହିତ, ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ହଜାର ହଜାର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଠିଗଲେ।
ଆସନଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ଜାମ୍ବୂନଦପରିଷ୍କୃତମ୍ । କୃଷ୍ଣାର୍ଥେ କଲ୍ପିତଂ ତତ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଭ ଏବଂ ଜାମ୍ବୁ ନଦୀର ସୁନାରେ ସଜାଯାଇଥିବା ଏକ ଆସନ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ମଯମାନସ୍ତୁ ରାଜାନଂ ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣୌ ଚ ମାଧଵଃ । ଅଭ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜ୍ଞଶ୍ଚାନ୍ଯାନ୍ଯଥାଵଯଃ
ମାଧବ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହସି ରାଜା, ଭୀଷ୍ମ ଏବଂ ଦ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ର କେଶଵମାନର୍ଚୁଃ ସମ୍ଯଗଭ୍ଯାଗତଂ ସଭାମ୍। ରାଜାନଃ ପାର୍ଥିଵାଃ ସର୍ଵେ କୁରଵଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସଭାକୁ ସଠିକ ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା କେଶବ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ରାଜା, ପୃଥିବୀର ଶାସକ ଏବଂ କୁରୁମାନେ ସମ୍ମାନ କରିଲେ।
ତତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ସ ଦାଶାର୍ହୋ ରାଜମଧ୍ଯେ ପରନ୍ତପଃ। ଅପଶ୍ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥାନୃଷୀନ୍ପରପୁରଞ୍ଜଯଃ
ପ୍ରତିପକ୍ଷକୁ ଜିତିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଶାର୍ହ, ରାଜାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଦେଖିଲେ, ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ।
ତତସ୍ତାନଭିସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନାରଦପ୍ରମୁଖାନୃଷୀନ୍ ।। ଅଭ୍ଯଭାଷତ ଦାଶାର୍ହୋ ଭୀଷ୍ମଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ଶନୈଃ
ନାରଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାଶାର୍ହ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଥିଵୀଂ ସମିତିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମୃଷଯୋଽଭ୍ଯାଗତା ନୃପ ।। ନିମନ୍ତ୍ର୍ଯନ୍ତାମାସନୈଶ୍ଚ ସତ୍କାରେଣ ଚ ଭୂଯସା
ହେ ରାଜା, ଋଷିମାନେ ରାଜସଭାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ପାଇଁ ଆସନ ଏବଂ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଉ।
ନୈତେଷ୍ଵନୁପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଶକ୍ଯଂ କେନଚିଦାସିତୁମ୍ ।। ପୂଜା ପ୍ରଯୁଜ୍ଯତାମାଶୁ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଏହି ଋଷିମାନେ ଏଯାଁ ଆସନେ ବସିନାହାନ୍ତି, କେହି ବସିପାରିବେ ନାହିଁ; ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କରାଯାଉ।
ଋଷୀଞ୍ଶାନ୍ତନଵୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଭାଦ୍ଵାରମୁପସ୍ଥିତାନ୍ । ତ୍ଵରମାଣସ୍ତତୋ ଭୃତ୍ଯାନାସନାନୀତ୍ଯଚୋଦଯତ୍
ସଭାର ଦ୍ୱାରରେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ସେବକମାନେଙ୍କୁ ଆସନ ଆଣିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଆସନାନ୍ଯଥ ମୃଷ୍ଟାନି ମହାନ୍ତି ଵିପୁଲାନି ଚ ।। ମଣିକାଞ୍ଚନଚିତ୍ରାଣି ସମାଜହ୍ରୁସ୍ତତସ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଚାରିପାଖରୁ ମଣି ଏବଂ ସୁନାରେ ସଜାଯାଇଥିବା ବଡ଼ ଏବଂ ଉଜ୍ୱଳ ଆସନମାନେ ଆଣିଦିଆଯାଇଲା।
ତେଷୁ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଗୃହୀତାର୍ଘ୍ଯେଷୁ ଭାରତ ।। ନିଷସାଦାସନେ କୃଷ୍ଣୋ ରାଜାନଶ୍ଚ ଯଥାସନମ୍
ଋଷିମାନେ ଆସନେ ବସି ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ତାଙ୍କର ଆସନେ ବସିଲେ।
ଦୁଃଶାସନଃ ସାତ୍ଯକଯେ ଦଦାଵାସନମୁତ୍ତମମ୍ ।। ଵିଵିଂଶତିର୍ଦଦୌ ପୀଠଂ କାଞ୍ଚନଂ କୃତଵର୍ମଣେ
ଦୁଃଶାସନ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆସନ ଦେଲେ, ଏବଂ ବିବିଂଶତି କୃତବର୍ମାଙ୍କୁ ସୁନାର ପୀଠ ଦେଲେ।
ଅଵିଦୂରେ ତୁ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନାଵୁଭୌ ।। ଏକାସନେ ମହାତ୍ମାନୌ ନିଷୀଦତୁରମର୍ଷଣୌ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟରେ, କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ଗର୍ବିତ, ଏକ ଆସନେ ସହିତ ବସିଲେ।
ଗାନ୍ଧାରରାଜଃ ଶକୁନିର୍ଗାନ୍ଧାରୈରଭିରକ୍ଷିତଃ ।। ନିଷସାଦାସନେ ରାଜା ସହପୁତ୍ରୋ ଵିଶାଂପତେ
ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ଶକୁନି, ଗାନ୍ଧାରମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ଆସନେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ବସିଲେ, ହେ ବିଶାମ୍ପତି।
ଵିଦୁରୋ ମଣିପୀଠେ ତୁ ଶୁକ୍ଲସ୍ପର୍ଧ୍ଯାଜିନୋତ୍ତରେ ।। ସଂସ୍ପୃଶନ୍ନାସନଂ ଶୌରେର୍ମହାମତିରୁପାଵିଶତ୍
ବିଦୁର, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ମଣିର ପୀଠ ଉପରେ ଧଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଦିଆଯାଇଥିବା ଆସନକୁ ଛୁଇଁ, ଶୌରିଙ୍କ ଆସନ ସମ୍ପର୍କରେ ବସିଲେ।
ଚିରସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାଶାର୍ହଂ ରାଜାନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ ।। ଅମୃତସ୍ଯେଵ ନାତୃପ୍ଯନ୍ପ୍ରେକ୍ଷମାଣା ଜନାର୍ଦନମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦାଶାର୍ହଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦେଖିବା ପରି ଅତୃପ୍ତ ଭାବରେ ଚାହିଁ ରହିଲେ।
ଅତସୀପୁଷ୍ପସଙ୍କାଶଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ ।। ଵ୍ଯଭ୍ରାଜତ ସଭାମଧ୍ଯେ ହେମ୍ନୀଵୋପହିତୋ ମଣିଃ
ଜନାର୍ଦନ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଅତସୀ ଫୁଲ ପରି ଚମକୁଥିବା, ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସୁନାରେ ଲଗାଯାଇଥିବା ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ସର୍ଵମାସୀଦ୍ଗୋଵିନ୍ଦଗତମାନସମ୍ । ନ ତତ୍ର କଶ୍ଚିତ୍କିଂଚିଦ୍ଵା ଵ୍ଯାଜହାର ପୁମାନ୍କ୍ଵଚିତ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଗୋବିନ୍ଦ ଉପରେ ଲଗି ଗଲା, ସମସ୍ତ ଚୁପ୍ ହେଇଗଲେ; ସେଠାରେ କେହି କିଛି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ।