ନାସ୍ମଦ୍ଵିଧୋଽବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଚ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହେ ଵର୍ତତେ ରାଜମୁଖ୍ଯ। ଯଥା ପ୍ରଦେଯଂ ସତତଂ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯ- ସ୍ତଥାଽଦଦଂ ପୂର୍ଵମହଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ମୋ ପରି ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହଁନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ କେବେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେନାହିଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା। ଯେପରି ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ସେପରି ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଛି, ହେ ରାଜା।
ନାବ୍ରାହ୍ମଣଃ କୃପଣୋ ଜାତୁ ଜୀଵେ- ଦ୍ଯା ଚାପ୍ଯସ୍ଯାଽବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଵୀରପତ୍ନୀ। ସୋଽହଂ ନୈଵାକୃତପୂର୍ଵଂ ଚରେଯଂ ଵିଧିତ୍ସମାନଃ କିମୁ ତତ୍ର ସାଧୁଃ
ଯେ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେ ଦୁଃଖୀ, ସେ କେବେ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ ନୁହଁ; ତାଙ୍କ ଅବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଜୀବନସାଥୀ, ଯଦିଓ ସେ ବୀରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ମୁଁ କେବେ ଅପୂର୍ବ କାମ କରିବିନାହିଁ; ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି—ସେଠାରେ କିଭଳି ଭଲ ହେବ?
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସ୍ପୃହଣୀଯରୂପ ପ୍ରତର୍ଦନୋଽହଂ ଯଦି ମେ ସନ୍ତି ଲୋକାଃ। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପ ଥିବା—ମୁଁ ପ୍ରତର୍ଦନ—ମୋ ପାଇଁ ଲୋକ ଅଛି କି, ଯଦି ସେମାନେ ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ମନେ କରେ।
ସନ୍ତି ଲୋକା ବହଵସ୍ତେ ନରେନ୍ଦ୍ର ଅପ୍ଯେକୈକଃ ସପ୍ତସପ୍ତାପ୍ଯହାନି। ମଧୁଚ୍ଯୁତୋ ଘୃତପୃକ୍ତା ଵିଶୋକା- ସ୍ତେ ନାନ୍ତଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତି
ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ଲୋକ ଅଛି, ହେ ରାଜା—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ସାତି ଦିନ ଓ ସାତି ରାତି ପାଇଁ ମଧୁ ଝରୁଥିବା, ଘିଅ ମିଶା, ଦୁଃଖ ନଥିବା; ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଓ ତୁମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାନି ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତା- ସ୍ତାନାକ୍ରମ କ୍ଷିପ୍ରମପେତମୋହଃ
ମୁଁ ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ଖାଇକୁ ପଡ଼ନି—ମୋର ଯେଉଁ ଲୋକ, ସେମାନେ ତୁମର ହେଉନ୍ତୁ। ଯଦି ସେମାନେ ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଉପରେ ଯାଅ, ମୋହ ଛାଡ଼ି।
ନ ତୁଲ୍ଯତେଜାଃ ସୁକୃତଂ କାମଯେତ ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ପାର୍ଥିଵ ପାର୍ଥିଵଃ ସନ୍। ଦୈଵାଦେଶାଦାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାଂ- ଶ୍ଚରେନ୍ନୃଶଂସଂ ନ ହି ଜାତୁ ରାଜା
ଯାହାର ଶକ୍ତି ସମାନ ନୁହଁ, ତାଙ୍କର ଭଲ କାମ ଦେଖି ରାଜା ଚାହିଁବା ଉଚିତ ନୁହଁ। ଭାଗ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା କେବେ କ୍ରୁର କାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁ।
ଧର୍ମ୍ଯଂ ମାର୍ଗଂ ଯତମାନୋ ଯଶସ୍ଯଂ କୁର୍ଯାନ୍ନୃପୋ ଧର୍ମମଵେକ୍ଷମାଣଃ। ନ ମଦ୍ଵିଧୋ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାନ- ନ୍କୁର୍ଯାଦେଵଂ କୃପଣଂ ମାଂ ଯଥାଽତ୍ଥ
ଏକ ରାଜା ଯଦି ଧର୍ମର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି, ମାନ୍ୟତା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ନିଜ କାମ କରିବା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ଧର୍ମକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଯେପରି ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଛି, ଏପରି ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ମୋପାଇଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ।
କୁର୍ଯାଦପୂର୍ଵଂ ନ କୃତଂ ଯଦନ୍ଯୈ- ର୍ଵିଧିତ୍ସମାନଃ କିମୁ ତତ୍ର ସାଧୁ। `ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ସୁଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସମ୍ଯ- କ୍କାର୍ଯାକାର୍ଯେଷ୍ଵପ୍ରମତ୍ତଶ୍ଚରେଦ୍ଯଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେ କରିନାହାନ୍ତି, କେବଳ ଇଚ୍ଛାରେ ଏପରି କାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଥିରେ କଣ ଉତ୍ତମତା? ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ କଣ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହାରେ ସଚେତନ ରହିବା ଦରକାର।
ସ ଵୈ ଧୀମାନ୍ସତ୍ଯସନ୍ଧଃ କୃତାତ୍ମା ରାଜା ଭଵେଲ୍ଲୋକପାଲୋ ମହିମ୍ନା। ଯଦା ଭଵେତ୍ସଂଶଯୋ ଧର୍ମକାର୍ଯେ କାମାର୍ଥୌ ଵା ଯତ୍ର ଵିନ୍ଦନ୍ତି ସମ୍ଯକ୍
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ରାଜା, ସେ ତାଙ୍କ ମହିମାରେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମ କାମରେ ସନ୍ଦେହ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ଓ ଲାଭ ଦୁଇଟି ଏକାସାଥି ଥାଏ—
କାର୍ଯଂ ତତ୍ର ପ୍ରଥମଂ ଧର୍ମକାର୍ଯଂ ଯନ୍ନୋ ଵିରୁଧ୍ଯାଦର୍ଥକାମୌ ସ ଧର୍ମଃ
ସେଠି ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମ କାମ କରିବା ଦରକାର; ଯେ ଧର୍ମ ଇଚ୍ଛା ଓ ଲାଭ ସହିତ ବିରୋଧ କରେନାହିଁ, ସେଇ ଧର୍ମ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଵସୁମାନୌଷଦଶ୍ଵି- ର୍ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଲୋକୋ ଦିଵି ମେ ନରେନ୍ଦ୍ର। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ପ୍ରଥିତୋ ମହାତ୍ମନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଓ ବସୁମାନ, ଔଷଧର ମାଲିକ, ମୋ ପାଇଁ ଦିବରେ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ଯଦି ଆକାଶରେ କିଛି ଥିବା ଲୋକ ଅଛି, ମହାତ୍ମା, ତୁମେ ତାହାର ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ମୁଁ ମନେ କରେ।
ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷଂ ପୃଥିଵୀ ଦିଶଶ୍ଚ ଯତ୍ତେଜସା ତପତେ ଭାନୁମାଂଶ୍ଚ। ଲୋକାସ୍ତାଵନ୍ତୋ ଦିଵି ସଂସ୍ଥିତା ଵୈ ତେନାନ୍ତଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତି
ଯେତେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ତୁମ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକେ, ସେତେ ଲୋକ ଦିବରେ ବସିଛି; ଏହି ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଶୀମିତ ପ୍ରାଣୀ ରହିଛନ୍ତି।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାନି ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ। କ୍ରୀଣୀଷ୍ଵୈତାଂସ୍ତୃଣକେନାପି ରାଜ- ନ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହସ୍ତେ ଯଦି ଧୀମନ୍ପ୍ରଦୁଷ୍ଟଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଲୋକ ଦେଉଛି; ତୁମେ ପତନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେତେ ଲୋକ ମୋର, ସେମାନେ ତୁମର ହେଉନ୍ତୁ। ଏକ ତିଆଁ ଶୁଖ ଦେଇ ବି କିଣିନିଅ, ରାଜା, ଯଦି ତୁମର ଗ୍ରହଣ ପ୍ରଶ୍ନାସ୍ପଦ ନୁହେଁ।
ନ ମିଥ୍ଯାଽହଂ ଵିକ୍ରଯଂ ଵୈ ସ୍ମରାମି ଵୃଥା ଗୃହୀତଂ ଶିଶୁକାଚ୍ଛଙ୍କମାନଃ। କୁର୍ଯାଂ ନ ଚୈଵାକୃତପୂର୍ଵମନ୍ଯୈ- ର୍ଵିଧିତ୍ସମାନଃ କିମୁ ତତ୍ର ସାଧୁଃ
ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିଥିବି ମନେ ନାହିଁ; ଶିଶୁମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଭୟରେ କେବେ ଅପରିଗ୍ରହ କରିନାହିଁ। ଅନ୍ୟମାନେ କରିନାହାନ୍ତି, କେବଳ ଇଚ୍ଛାରେ ଏପରି କାମ କରିବି ନାହିଁ; ଏଥିରେ କଣ ଉତ୍ତମତା?
ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ରାଜ- ନ୍ମଯା ଦତ୍ତାନ୍ଯଦି ନେଷ୍ଟଃ କ୍ରଯସ୍ତେ। ଅହଂ ନ ତାନ୍ଵୈ ପ୍ରତିଗନ୍ତା ନରେନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ
ତୁମେ ରାଜା, ମୁଁ ଦେଇଥିବା ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ମୂଲ୍ୟ ଚାହୁନାହାଁ, ତେବେ ଏହିପରି ହେଉ। ମୁଁ ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପଛେ ନେବି ନାହିଁ, ରାଜା; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମର ହେଉ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଶିବିରୌଶୀନରୋଽହଂ ମମାପି ଲୋକା ଯଦି ସନ୍ତୀହ ତାତ। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ମୁଁ ଉଶୀନରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିବି; ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ଲୋକ ଅଛି କି, ପ୍ରିୟ? ଯଦି ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ଦିବରେ ଏହି ଲୋକ ଅଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାହାର ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ମନେ କରେ।
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵାଚା ହୃଦଯେନାପି ସାଧୂ- ନ୍ପରୀପ୍ସମାନାନ୍ନାଵମଂସ୍ଥା ନରେନ୍ଦ୍ର। ତେନାନନ୍ତା ଦିଵି ଲୋକାଃ ଶ୍ରିତାସ୍ତେ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ରୂପାଃ ସ୍ଵନଵନ୍ତୋ ମହାନ୍ତଃ
ତୁମେ, ରାଜା, ଶବ୍ଦରେ କିମ୍ବା ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତମମାନେ ତୁମକୁ ଚାହିଲେ ଅପମାନ କରିନାହାଁ, ଏହି କାରଣରେ ଦିବରେ ଅନନ୍ତ ଲୋକ, ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଓ ବିଶାଳ, ତୁମର ହେଉ।
ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ରାଜ- ନ୍ମଯା ଦତ୍ତାନ୍ଯଦି ନେଷ୍ଟଃ କ୍ରଯସ୍ତେ। ନ ଚାହଂ ତାନ୍ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯେ ହ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନାନୁଶୋଚନ୍ତି ଧୀରାଃ
ତୁମେ ରାଜା, ମୁଁ ଦେଇଥିବା ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ମୂଲ୍ୟ ଚାହୁନାହାଁ, ତେବେ ଏହିପରି ହେଉ। ଦେଇବା ପରେ ମୁଁ ପଛେ ନେବି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଧୀରମାନେ ଯାଇ ଦୁଃଖ କରନାହାଁ।
ଯଥା ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵ- ସ୍ତେ ଚାପ୍ଯନନ୍ତା ନରଦେଵ ଲୋକାଃ। ତଥାଽଦ୍ଯ ଲୋକେ ନ ରମେଽନ୍ଯଦତ୍ତେ ତସ୍ମାଚ୍ଛିବେ ନାଭିନନ୍ଦାମି ଦାଯମ୍
ଯେପରି ତୁମେ, ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତି ରଖିଛ, ଏହି ଲୋକ ଅନନ୍ତ; ଏପରି ଆଜି ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ; ଏହି କାରଣରେ, ଶିବି, ମୁଁ ଦାୟ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ।
ନ ଚେଦେକୈକଶୋ ରାଜଁଲ୍ଲୋକାନ୍ନଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦସି। ସର୍ଵେ ପ୍ରଦାଯ ଭଵତେ ଗନ୍ତାରୋ ନରକଂ ଵଯମ୍
ଯଦି ତୁମେ, ରାଜା, ଆମର ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକେକେ ଗ୍ରହଣ କରନାହାଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦେଇ ତୁମକୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ନରକକୁ ଯିବା।
ଯଦର୍ହୋଽହଂ ତଦ୍ଯତଧ୍ଵଂ ସନ୍ତଃ ସତ୍ଯାଭିନନ୍ଦିନଃ। ଅହଂ ତନ୍ନାଭିଜାନାମି ଯତ୍କୃତଂ ନ ମଯା ପୁରା
ମୁଁ ଯେତେ ଯୋଗ୍ୟ, ତାହା ଦିଅ, ଓ ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଉତ୍ତମମାନେ। ମୁଁ ଏପରି କିଛି କରିନାହିଁ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ମୋର ଅଧିକାର ଦେଇଥାଏ।
କସ୍ଯୈତେ ପ୍ରତିଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରଥାଃ ପଞ୍ଚ ହିରଣ୍ମଯାଃ। ଯାନାରୁହ୍ଯ ନରୋ ଲୋକାନଭିଵାଞ୍ଛତି ଶାଶ୍ଵତାନ୍
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁନାର ରଥ କାହା ପାଇଁ ଦେଖାଯାଉଛି? ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚଢ଼ି ମନୁଷ୍ୟ ଚିରକାଳ ଲୋକ ଚାହେ।
ଯୁଷ୍ମାନେତେ ଵହିଷ୍ଯନ୍ତି ରଥାଃ ପଞ୍ଚ ହିରଣ୍ମଯାଃ। ଉଚ୍ଚୈଃ ସନ୍ତଃ ପ୍ରକାଶନ୍ତେ ଜ୍ଵଲନ୍ତୋଽଗ୍ନିଶିଖା ଇଵ
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁନାର ରଥ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚ ଓ ଚମକୁଛି, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଛି।
ଅଶ୍ଵମେଧେ ମହାଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଯଂଭୁଵିହିତେ ପୁରା। ହଯସ୍ଯ ଯାନି ଚାଙ୍ଗାନି ସଂନିକୃତ୍ଯ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ପୁରୁଣା ସ୍ୱୟଂଭୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଅଶ୍ୱମେଧ ମହାଯଜ୍ଞରେ, ଘୋଡ଼ାର ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାକ୍ରମ ଏକଠା କରାଯାଏ।
ହୋତାଽଧ୍ଵର୍ଯୁରଥୋଦ୍ଗାତା ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ଭାରତ। ଅଗ୍ନୌ ପ୍ରାସ୍ଯନ୍ତି ଵିଧିଵତ୍ସମସ୍ତାଃ ଷୋଡଶର୍ତ୍ଵିଜଃ
ଭାରତ, ହୋତା, ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଉଦ୍ଗାତା ଓ ବ୍ରହ୍ମନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଷୋଳ ଯଜ୍ଞ କର୍ମକାରୀ ପୁରୁଷମାନେ ନିୟମାନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିଥିଲେ।
ଧୂମଗନ୍ଧଂ ଚ ପାପିଷ୍ଠା ଯେ ଜିଘ୍ରନ୍ତି ନରା ଭୁଵି। ଵିମୁକ୍ତପାପାଃ ପୂତାସ୍ତେ ତତ୍କ୍ଷଣେନାଭଵନ୍ନରାଃ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ଧୂଆଁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚୈଵ ମାଧଵୀ ସା ତପୋଧନା। ମୃଗଚର୍ମପରୀତାଙ୍ଗୀ ପରିଧାଯ ମୃଗତ୍ଵଚମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ତପସ୍ଵିନୀ ମାଧବୀ ନିଜ ଶରୀରକୁ ମୃଗଚର୍ମରେ ଢାକି ନେଇଥିଲେ।
ମୃଗୈଃ ପରିଚରନ୍ତୀ ସା ମୃଗାହାରଵିଚେଷ୍ଟିତା। ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ମୃଗଗଣୈଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭୃଶଵିସ୍ମିତା
ସେ ମୃଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ, ମୃଗମାନଙ୍କ ଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ମୃଗମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରି ଭଲ ଭାବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲେ।
ଆଘ୍ରାଯନ୍ତୀ ଧୂମଗନ୍ଧଂ ମୃଗୈରେଵ ଚଚାର ସା। ଯଜ୍ଞଵାଟମଟନ୍ତୀ ସା ପୁତ୍ରାଂସ୍ତାନପରାଜିତାନ୍
ଧୂଆଁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସେ ମୃଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲି, ନିଜ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଯଜ୍ଞମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୁଦଂ ଲେଭେ ଚ ମାଧଵୀ। ଅସଂସ୍ପୃଶନ୍ତଂ ଵସୁଧାଂ ଯଯାତିଂ ନାହୁଷଂ ଯଦା
ଯଜ୍ଞର ମହିମା ଦେଖି ମାଧବୀ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ନାହୁଷର ପୁଅ ଯୟାତିକୁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁନଥିବା ଦେଖିଲେ।