ତତ୍ରୈଵ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଚ ମହାରାଜଶ୍ଚ ବାହ୍ଲିକଃ । କୃପଶ୍ଚ କସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ନିର୍ଵିଷ୍ଣାଃ କୁରଵସ୍ତଥା
ସେଇ ସଭାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ବାହ୍ଲିକ ରାଜା, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, ସୋମଦତ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ଓ ନିରାଶ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ସଂସଦି ସର୍ଵେଷାଂ କ୍ଷତ୍ତାରଂ ପୂଜଯାମ୍ଯହମ୍ । ଵୃତ୍ତେନ ହି ଭଵତ୍ଯାର୍ଯୋ ନ ଧନେନ ନ ଵିଦ୍ଯଯା
ସେଇ ସଭାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବିଦୁରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ; କାରଣ, ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ ହୁଏ, ଧନ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣ ମହାବୁଦ୍ଧେର୍ଗମ୍ଭୀରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। କ୍ଷତ୍ତୁଃକ ଶୀଲମଲଙ୍କାରୋ ଲୋକାନ୍ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି
ହେ କୃଷ୍ଣ, ବିଦୁରଙ୍କର ମହାବୁଦ୍ଧି, ଗଭୀରତା ଏବଂ ମହାତ୍ମାତ୍ୱ—ଏହି ଶିଳ୍ପ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଭୂଷଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଛି।
ସା ଶୋକାର୍ତା ଚ ହୃଷ୍ଟା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଵିନ୍ଦମାଗତମ୍। ନାନାଵିଧାନି ଦୁଃଖାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାନ୍ଵକୀର୍ତଯମ୍
ଶୋକରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ଦ୍ରୌପଦୀ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵୈରାଚରିତଂ ଯତ୍ତତ୍କୁରାଜଭିରରିନ୍ଦମ । ଅକ୍ଷଦ୍ଯୂତଂ ମୃଗଵଧଃ କଚ୍ଚିଦେଷାଂ ସୁଖାଵହମ୍
ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ପୂର୍ବତନ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁ ଜୁଆ ଖେଳିବା ଓ ମୃଗ ଶିକାର କରିଥିଲେ, ଏହି ସବୁ କାମ କି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲା କି?
ତନ୍ମାଂ ଦହତି ଯତ୍କୃଷ୍ଣା ସଭାଯାଂ କୁରୁସନ୍ନିଧୌ । ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଃ ପରିକ୍ଲିଷ୍ଟା ଯଥା ନ କୁଶଲଂ ତଥା
ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି ଏହି କଥା, ଯେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ କୁରୁମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯେପରି ନିର୍ମମ ଭାବେ ଅପମାନ କଲେ, ତାହାରୁ କୌଣସି ଭଲ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନିର୍ଵାସନଂ ଚ ନଗରାତ୍ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯା ଚ ପରନ୍ତପ । ନାନାଵିଧାନାଂ ଦୁଃଖାନାମାଵାସୋଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦନ
ହେ ଜନାର୍ଦନ, ମୁଁ ନଗର ଛାଡ଼ିବା, ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ଏମିତି ଏକ ଗୃହ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ରହିଛି।
ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯା ବାଲାନାମଵରୋଧଶ୍ଚ ମାଧଵ । ନ ମେ କ୍ଲେଶତମଂ ତତ୍ସ୍ଯାତ୍ପୁତ୍ରୈଃ ସହ ପରନ୍ତପ
ହେ ମାଧବ, ମୋ ପୁଅମାନେ ଗୁପ୍ତ ଜୀବନ କାଟୁଛନ୍ତି, ଜଣେ ଜଣେ ଜନାନୀମାନେ ଗୃହରେ ଅଟକିଛନ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ନୁହେଁ, ଯେପରି ମୋ ପୁଅମାନେ ମୋ ସହିତ ନାହାନ୍ତି।
ଦୁର୍ଯୋଧନେନ ନିକୃତା ଵର୍ଷମଦ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶମ୍। ଦୁଃଖାଦପି ସୁଖଂ ନଃ ସ୍ଯାଦ୍ଯଦି ପୁଣ୍ଯଫଲକ୍ଷଯଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନ ଆମକୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଠକାଇଛି; ଯଦି ଆମର ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ।
ନ ମେ ଵିଶେପୋ ଜାତ୍ଵାସୀଦ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ପାଣ୍ଡଵୈଃ । ତେନ ସତ୍ଯେନ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵାଂ ହତାମିତ୍ରଂ ଶ୍ରିଯା ଵୃତମ୍ । ଅସ୍ମାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଂ ସଙ୍ଗ୍ରାମାତ୍ପଶ୍ଯେଯଂ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ
ମୋର କେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ଥିଲା ନାହିଁ; ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ନୈଵ ଶକ୍ଯାଃ ପରାଜେତୁଂ ସର୍ଵଂ ହ୍ଯେଷାଂ ତଥାଵିଧମ୍ । ପିତରଂ ତ୍ଵେଵ ଗର୍ହେଯଂ ନାତ୍ମାନଂ ନ ସୁଯୋଧନମ୍
ଏମିତି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉଛି, ନ ନିଜକୁ, ନ ଦୁର୍ୟୋଧନକୁ।
ଯେନାହଂ କୁନ୍ତିଭୋଜାଯ ଧନଂ ଵୃତ୍ତୈରିଵାର୍ପିତା । ବାଲାଂ ମାମାର୍ଯକସ୍ତୁଭ୍ଯଂ କ୍ରୀଡନ୍ତୀଂ କନ୍ଦୁହସ୍ତିକାଂ
ଯିଏ ମୋତେ, ଏକ ଶିଶୁ ଭଳି ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଧନ ଦେବା ପରି ଦେଇଦେଲେ—ମୋ ଉତ୍ତମ ପିତା ମୋତେ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଅଦାତ୍ତୁ କୁନ୍ତିଭୋଜାଯ ସଖା ସଖ୍ଯେ ମହାତ୍ମନେ । ସାଽହଂ ପିତ୍ରା ଚ ନିକୃତା ଶ୍ଵଶୁରୈଶ୍ଚ ପରନ୍ତପ। ଅତ୍ଯନ୍ତଦୁଃଖିତା କୃଷ୍ଣ କିଂ ଜୀଵିତଫଲଂ ମମ
ମୋ ପିତା ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ; ଏଭଳି ମୁଁ ପିତା ଓ ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯାଇଛି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛି, ମୋ ଜୀବନର କ'ଣ ଉପକାର?
ଯନ୍ମାଂ ଵାଗବ୍ରଵୀନ୍ନକ୍ତଂ ସୂତକେ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ । ପୁତ୍ରସ୍ତେ ପୃଥିଵୀଂ ଜେତା ଯଶଶ୍ଚାସ୍ଯ ଦିଵଂ ସ୍ପୃଶେତ୍
ଯେ ଶବ୍ଦ ସବ୍ୟସାଚୀ ରାତିରେ ମୋ ପ୍ରସବ ସମୟରେ କହିଥିଲେ: 'ତୁମର ପୁଅ ପୃଥିବୀ ଜିତିବେ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବ।'
ହତ୍ଵା କୁରୂନ୍ମହାଜନ୍ଯେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ କୌନ୍ତେଯସ୍ତ୍ରୀନ୍ମେଧାନାହରିଷ୍ଯତି
ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ କୁରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାଜ୍ୟ ଲାଗି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତିନିଟି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିବେ।
ନାହଂ ତାମଭ୍ଯସୂଯାମି ନମୋ ଧର୍ମାଯ ଵେଧସେ । କୃଷ୍ଣାଯ ମହତେ ନିତ୍ଯଂ ଧର୍ମୋ ଧାରଯତି ପ୍ରଜାଃ
ମୁଁ ଏହା ଉପରେ କିଛି ଦୋଷ ଦେଉନି; ଧର୍ମ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ମହାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ସବୁ ସମୟରେ ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଧର୍ମଶ୍ଚେଦସ୍ତି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ଯଥା ଵାଗଭ୍ଯଭାଷତ। ତ୍ଵଂ ଚାପି ତତ୍ତଥା କୃଷ୍ଣ ସର୍ଵଂ ସଂପାଦଯିଷ୍ଯସି
ଯଦି ଧର୍ମ ଅଛି, ହେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ଯେପରି ଏହି ଶବ୍ଦ କହାଯାଇଥିଲା, ତେବେ ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଏହି ସବୁ କାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ କରିପାରିବ।
ନ ମାଂ ମାଧଵ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ନାର୍ଥନାଶୋ ନ ଵୈରିତା । ତଥା ଶୋକାଯ ଦହତି ଯଥା ପୁତ୍ରୈର୍ଵିନା ଭଵଃ
ହେ ମାଧବ, ବିଧବା ହେବା, ଧନ ହାରାଇବା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା—ଏହି କିଛି ମୋତେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ମୋ ପୁଅମାନେ ବିନା ରହିବା।
ଯାଽହଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵାନଂ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରମ୍। ଧନଞ୍ଜଯଂ ନ ପଶ୍ଯାମି କା ଶାନ୍ତିର୍ହୃଦଯସ୍ଯ ମେ। ଇତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶଂ ଵର୍ଷଂ ଯନ୍ନାପଶ୍ଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ମୁଁ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିପାଉନି; ଏହି ହୃଦୟରେ କ'ଣ ଶାନ୍ତି ରହିପାରିବ? ଚଉଦ ଦିନ ହେଲା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନାହିଁ।
ଧନଞ୍ଜଯଂ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦ ଯମୌ ତଂ ଚ ଵୃକୋଦରମ୍। ଜୀଵନାଶଂ ପ୍ରନଷ୍ଟାନାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ମାନଵାଃ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଯମଜ ଓ ବୃକୋଦର—ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଜଣମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି।
ଅର୍ଥତସ୍ତେ ମମ ମୃତାସ୍ତେଷାଂ ଚାହଂ ଜନାର୍ଦନା । ବ୍ରୂଯା ମାଧଵ ରାଜାନଂ ଧର୍ମାତ୍ମାନଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ମୋ ପାଇଁ, ହେ ଜନାର୍ଦନ, ସେମାନେ ମୃତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ ଭଳି। ହେ ମାଧବ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହ।
ଭୂଯାଂସ୍ତେ ହୀଯତେ ଧର୍ମୋ ମା ପୁତ୍ରକ ଵୃଥା କୃଥାଃ । ପରାଶ୍ରଯା ଵାସୁଦେଵ ଯା ଜୀଵତି ଘିଗସ୍ତୁ ତାମ୍
ମୋ ପୁଅ, ତୁମର ଧର୍ମ ଆଉ କମିଯାଉନାହିଁ; ଅନାବଶ୍ୟକ କାମ କରନି। ହେ ବାସୁଦେବ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ରହିଛି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ଵୃତ୍ତେଃ କାର୍ପଣ୍ଯଲବ୍ଧାଯା ଅପ୍ରତିଷ୍ଠୈଵ ଜ୍ଯାଯସୀ। ଅଥୋ ଧନଞ୍ଜଯଂ ବ୍ରୂଯା ନିତ୍ଯୋଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵୃକୋଦରମ୍
ଦୁଇଟି ଉପାୟ ମଧ୍ୟରୁ, ଦୁର୍ବଳତାରେ ଲଭ୍ୟ ହେଉଥିବା ଉପାୟ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଅମୂଲ୍ୟ। ତେଣୁ ଧନଞ୍ଜୟ ଓ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବୃକୋଦରଙ୍କୁ କହ।
ଯଦର୍ଥଂ କ୍ଷତ୍ରିଯା ସୂତେ ତସ୍ଯ କାଲୋଽଯମାଗତଃ। ଅସ୍ମିଂଶ୍ଚେଦାଗତେ କାଲେ ମିଥ୍ଯା ଚାତିକ୍ରମିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁ କାରଣ ପାଇଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେଇ ସମୟ ଏବେ ଆସିଛି। ଏହି ସମୟରେ ଯଦି ସେ ଭ୍ରମ କରିବେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ ହେବ।
ଲୋକସଂଭାଵିତାଃ ସଂତଃ ସୁନୃଶଂସଂ କରିଷ୍ଯଥ । ନୃଶଂସେନ ଚ ଵୋ ଯୁକ୍ତାଂସ୍ତ୍ଯଜେଯଂ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ଯେମାନେ ଲୋକମାନେ ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନେ ଯଦି ଅତି ଦୟା କରନ୍ତି, ତେବେ ନିନ୍ଦାର ସାଥି ହେବେ। ଏପରି ଦୟା ପାଇଁ ମୁଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁଖକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି।
କାଲେ ହି ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ତ୍ଯକ୍ତଵ୍ଯମପି ଜୀଵନମ୍ । ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ ଚ ଵ୍ଯକ୍ତଵ୍ଯୌ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମରତୌ ସଦା
ଯେତେବେଳେ ଠିକ୍ ସମୟ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ସଦା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଏହି କଥା ବୁଝାଇଦିଅ।
ଵିକ୍ରମେଣାର୍ଜିତାନ୍ଭୋଗାନ୍ଵୃଣୀତଂ ଜୀଵିତାଦପି । ଵିକ୍ରମାଧିଗତା ହ୍ଯର୍ଥାଃ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମେଣ ଜୀଵତଃ
ଶୌର୍ୟରେ ଅର୍ଜିତ ଭୋଗକୁ ଜୀବନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଯେଉଁ ଧନ ଶୌର୍ୟରେ ମିଳେ, ସେହି ଜୀବନ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ।
ମନୋ ମନୁଷ୍ଯସ୍ଯ ସଦା ପ୍ରୀଣନ୍ତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମ। ଗତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ମହାବାହୋ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରମ୍
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଏପରି କଥା ମନୁଷ୍ୟର ମନକୁ ସଦା ଖୁସି କରେ। ତୁମେ ଯାଅ, ବଳଶାଳୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହ।
ଅର୍ଜୁନଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ଵୀରଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପଦଵୀଂ ଚର । ଵିଦିତୌ ହି ତଵାତ୍ଯନ୍ତଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୌ ତୌ ତୁ ଯଥାନ୍ତକୌ
ଅର୍ଜୁନ, ସେହି ପାଣ୍ଡବ ବୀର, ଯିଏ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରେ, ତାଙ୍କୁ ଯାଇ କହ। ତୁମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭୀମାର୍ଜୁନୌ ନଯେତାଂ ହି ଦେଵାନପି ପରାଂ ଗତିମ୍। ତଯୋଶ୍ଚୈତଦଵଜ୍ଞାନଂ ଯତ୍ସା କୃଷ୍ଣା ସଭାଂ ଗତା
ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ଦେଇପାରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ରୋଷ ଦ୍ରୌପଦୀ ସଭାରେ ଅପମାନିତ ହେବାରୁ।