ପକ୍ଷ୍ମସଂପାତଜେ କାଲେ ନକୁଲେନ ଵିନାକୃତା । ନ ଲଭାମି ଧୃତିଂ ଵୀର ସାଽଦ୍ଯ ଜୀଵାମି ପଶ୍ଯ ମାମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେଶ ଛାଡ଼ିବା ସମୟରୁ ନକୁଳ ଯେତେବେଳେ ଯାଇଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମୁଁ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଇନି, ହେ ବୀର; ତଥାପି ଦେଖ, ଆଜି ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି।
ସର୍ଵୈଃ ପୁତ୍ରୈଃ ପ୍ରିଯତରା ଦ୍ରୌପଦୀ ମେ ଜନାର୍ଦନ । କୁଲୀନା ରୂପସଂପନ୍ନା ସର୍ଵୈଃ ସମୁଦିତା ଗୁଣୈଃ
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦ୍ରୌପଦୀ ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ସେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।
ପୁତ୍ରଲୋକାତ୍ପତିଲୋକଂ ଵୃଣ୍ଵାନା ସତ୍ଯଵାଦିନୀ। ପ୍ରିଯାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନନୁରୁଧ୍ଯତେ
ସତ୍ୟବାଦିନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ପତିମାନଙ୍କ ସହ ରହିବାକୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି।
ମହାଭିଜନସଂପନ୍ନା ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁପୂଜିତା। ଈଶ୍ଵରୀ ସର୍ଵକଲ୍ଯାଣୀ ଦ୍ରୌପଦୀ କଥମଚ୍ଯୁତ
ଦ୍ରୌପଦୀ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣରେ ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳରେ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ—ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସେ କିପରି ଏପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ?
ପତିଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶୂରୈରଗ୍ନିକଲ୍ପୈଃ ପ୍ରହାରିଭିଃ । ଉପପନ୍ନା ମହେଷ୍ଵାସୈର୍ଦ୍ରୌପଦୀ ଦୁଃଖଭାଗିନୀ
ପଞ୍ଚ ଶୂରବୀର, ଅଗ୍ନି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ପତିମାନଙ୍କ ସହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବେ ଦୁଃଖର ଭାଗୀନୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶମିଦଂ ଵର୍ଷଂ ଯନ୍ନାପଶ୍ଯମରିନ୍ଦମ । ପୁତ୍ରାଦିଭିଃ ପରିଦ୍ଯୂନାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ସତ୍ଯଵାଦିନୀମ୍
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଏହି ଚଉଦହ ବର୍ଷ ହେଲା, ମୁଁ ସତ୍ୟବାଦିନୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ସେଠାରୁ, ଦେଖିନାହିଁ।
ନ ନୂନଂ କର୍ମଭିଃ ପୁଣ୍ଯୈରଶ୍ରୁତେ ପୁରୁଷଃ ସୁଖମ୍ । ଦ୍ରୌପଦୀ ଚେତ୍ତଥାଵୃତ୍ତା ନାଶ୍ରୁତେ ସୁଖମଵ୍ଯଯମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, କେବଳ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ସୁଖ ପାଉନାହିଁ, ଯଦି ଦ୍ରୌପଦୀ ଏପରି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ସୁଖ ପାଇନାହାନ୍ତି।
ନ ପ୍ରିଯୋ ମମ କୃଷ୍ଣାଯା ବୀଭତ୍ସୁର୍ନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ । ଭୀମସେନୋ ଯମୌ ଵାପି ଯଦପଶ୍ଯଂ ସଭାଗତାମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ ଦିନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସଭାରେ ଦେଖିଥିଲି, ସେଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ କିମ୍ବା ଯମଜ ଭାଇମାନେ କୃଷ୍ଣା ପାଇଁ ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ନ ମେ ଦୁଃଖତରଂ କିଂଚିଦ୍ଭୂତପୂର୍ଵଂ ତତୋଽଧିକମ୍ । ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମିଣୀଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଯଚ୍ଛ୍ଵଶୁରାଣାଂ ସମୀପଗାମ୍
ଦ୍ରୌପଦୀ, ଯିଏ ନାରୀଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶ୍ୱଶୁରମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣାଯିବା—ଏଠାରୁ ଆଗରୁ ମୋ ପାଇଁ କେବେ ଏତେ ଦୁଃଖଦାୟକ ଘଟଣା ହୋଇନଥିଲା।
ଆନାଯିତାମନାର୍ଯେଣ କ୍ରୋଧଲୋଭାନୁଵର୍ତିନା । ସର୍ଵେ ପ୍ରୈକ୍ଷନ୍ତ କୁରଵ ଏକଵସ୍ତ୍ରାଂ ସଭାଗତାମ୍
ଅନ୍ୟାୟୀ, କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରେ ଅନୁଗତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଭାକୁ ଆଣାଯିବା, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ରରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଚ ମହାରାଜଶ୍ଚ ବାହ୍ଲିକଃ । କୃପଶ୍ଚ କସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ନିର୍ଵିଷ୍ଣାଃ କୁରଵସ୍ତଥା
ସେଇ ସଭାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ବାହ୍ଲିକ ରାଜା, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, ସୋମଦତ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ଓ ନିରାଶ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ସଂସଦି ସର୍ଵେଷାଂ କ୍ଷତ୍ତାରଂ ପୂଜଯାମ୍ଯହମ୍ । ଵୃତ୍ତେନ ହି ଭଵତ୍ଯାର୍ଯୋ ନ ଧନେନ ନ ଵିଦ୍ଯଯା
ସେଇ ସଭାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ବିଦୁରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ; କାରଣ, ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ ହୁଏ, ଧନ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣ ମହାବୁଦ୍ଧେର୍ଗମ୍ଭୀରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। କ୍ଷତ୍ତୁଃକ ଶୀଲମଲଙ୍କାରୋ ଲୋକାନ୍ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି
ହେ କୃଷ୍ଣ, ବିଦୁରଙ୍କର ମହାବୁଦ୍ଧି, ଗଭୀରତା ଏବଂ ମହାତ୍ମାତ୍ୱ—ଏହି ଶିଳ୍ପ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଭୂଷଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଛି।
ସା ଶୋକାର୍ତା ଚ ହୃଷ୍ଟା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଵିନ୍ଦମାଗତମ୍। ନାନାଵିଧାନି ଦୁଃଖାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାନ୍ଵକୀର୍ତଯମ୍
ଶୋକରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ଦ୍ରୌପଦୀ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵୈରାଚରିତଂ ଯତ୍ତତ୍କୁରାଜଭିରରିନ୍ଦମ । ଅକ୍ଷଦ୍ଯୂତଂ ମୃଗଵଧଃ କଚ୍ଚିଦେଷାଂ ସୁଖାଵହମ୍
ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ପୂର୍ବତନ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁ ଜୁଆ ଖେଳିବା ଓ ମୃଗ ଶିକାର କରିଥିଲେ, ଏହି ସବୁ କାମ କି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲା କି?
ତନ୍ମାଂ ଦହତି ଯତ୍କୃଷ୍ଣା ସଭାଯାଂ କୁରୁସନ୍ନିଧୌ । ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଃ ପରିକ୍ଲିଷ୍ଟା ଯଥା ନ କୁଶଲଂ ତଥା
ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି ଏହି କଥା, ଯେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ କୁରୁମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯେପରି ନିର୍ମମ ଭାବେ ଅପମାନ କଲେ, ତାହାରୁ କୌଣସି ଭଲ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନିର୍ଵାସନଂ ଚ ନଗରାତ୍ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯା ଚ ପରନ୍ତପ । ନାନାଵିଧାନାଂ ଦୁଃଖାନାମାଵାସୋଽସ୍ମି ଜନାର୍ଦନ
ହେ ଜନାର୍ଦନ, ମୁଁ ନଗର ଛାଡ଼ିବା, ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ଏମିତି ଏକ ଗୃହ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ରହିଛି।
ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯା ବାଲାନାମଵରୋଧଶ୍ଚ ମାଧଵ । ନ ମେ କ୍ଲେଶତମଂ ତତ୍ସ୍ଯାତ୍ପୁତ୍ରୈଃ ସହ ପରନ୍ତପ
ହେ ମାଧବ, ମୋ ପୁଅମାନେ ଗୁପ୍ତ ଜୀବନ କାଟୁଛନ୍ତି, ଜଣେ ଜଣେ ଜନାନୀମାନେ ଗୃହରେ ଅଟକିଛନ୍ତି—ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖ ମୋ ପାଇଁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ନୁହେଁ, ଯେପରି ମୋ ପୁଅମାନେ ମୋ ସହିତ ନାହାନ୍ତି।
ଦୁର୍ଯୋଧନେନ ନିକୃତା ଵର୍ଷମଦ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶମ୍। ଦୁଃଖାଦପି ସୁଖଂ ନଃ ସ୍ଯାଦ୍ଯଦି ପୁଣ୍ଯଫଲକ୍ଷଯଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନ ଆମକୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଠକାଇଛି; ଯଦି ଆମର ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ।
ନ ମେ ଵିଶେପୋ ଜାତ୍ଵାସୀଦ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ପାଣ୍ଡଵୈଃ । ତେନ ସତ୍ଯେନ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵାଂ ହତାମିତ୍ରଂ ଶ୍ରିଯା ଵୃତମ୍ । ଅସ୍ମାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଂ ସଙ୍ଗ୍ରାମାତ୍ପଶ୍ଯେଯଂ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ
ମୋର କେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ଥିଲା ନାହିଁ; ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ନୈଵ ଶକ୍ଯାଃ ପରାଜେତୁଂ ସର୍ଵଂ ହ୍ଯେଷାଂ ତଥାଵିଧମ୍ । ପିତରଂ ତ୍ଵେଵ ଗର୍ହେଯଂ ନାତ୍ମାନଂ ନ ସୁଯୋଧନମ୍
ଏମିତି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉଛି, ନ ନିଜକୁ, ନ ଦୁର୍ୟୋଧନକୁ।
ଯେନାହଂ କୁନ୍ତିଭୋଜାଯ ଧନଂ ଵୃତ୍ତୈରିଵାର୍ପିତା । ବାଲାଂ ମାମାର୍ଯକସ୍ତୁଭ୍ଯଂ କ୍ରୀଡନ୍ତୀଂ କନ୍ଦୁହସ୍ତିକାଂ
ଯିଏ ମୋତେ, ଏକ ଶିଶୁ ଭଳି ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଧନ ଦେବା ପରି ଦେଇଦେଲେ—ମୋ ଉତ୍ତମ ପିତା ମୋତେ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଅଦାତ୍ତୁ କୁନ୍ତିଭୋଜାଯ ସଖା ସଖ୍ଯେ ମହାତ୍ମନେ । ସାଽହଂ ପିତ୍ରା ଚ ନିକୃତା ଶ୍ଵଶୁରୈଶ୍ଚ ପରନ୍ତପ। ଅତ୍ଯନ୍ତଦୁଃଖିତା କୃଷ୍ଣ କିଂ ଜୀଵିତଫଲଂ ମମ
ମୋ ପିତା ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ; ଏଭଳି ମୁଁ ପିତା ଓ ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯାଇଛି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛି, ମୋ ଜୀବନର କ'ଣ ଉପକାର?
ଯନ୍ମାଂ ଵାଗବ୍ରଵୀନ୍ନକ୍ତଂ ସୂତକେ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ । ପୁତ୍ରସ୍ତେ ପୃଥିଵୀଂ ଜେତା ଯଶଶ୍ଚାସ୍ଯ ଦିଵଂ ସ୍ପୃଶେତ୍
ଯେ ଶବ୍ଦ ସବ୍ୟସାଚୀ ରାତିରେ ମୋ ପ୍ରସବ ସମୟରେ କହିଥିଲେ: 'ତୁମର ପୁଅ ପୃଥିବୀ ଜିତିବେ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବ।'
ହତ୍ଵା କୁରୂନ୍ମହାଜନ୍ଯେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ କୌନ୍ତେଯସ୍ତ୍ରୀନ୍ମେଧାନାହରିଷ୍ଯତି
ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ କୁରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାଜ୍ୟ ଲାଗି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତିନିଟି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିବେ।
ନାହଂ ତାମଭ୍ଯସୂଯାମି ନମୋ ଧର୍ମାଯ ଵେଧସେ । କୃଷ୍ଣାଯ ମହତେ ନିତ୍ଯଂ ଧର୍ମୋ ଧାରଯତି ପ୍ରଜାଃ
ମୁଁ ଏହା ଉପରେ କିଛି ଦୋଷ ଦେଉନି; ଧର୍ମ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ମହାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ସବୁ ସମୟରେ ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଧର୍ମଶ୍ଚେଦସ୍ତି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ଯଥା ଵାଗଭ୍ଯଭାଷତ। ତ୍ଵଂ ଚାପି ତତ୍ତଥା କୃଷ୍ଣ ସର୍ଵଂ ସଂପାଦଯିଷ୍ଯସି
ଯଦି ଧର୍ମ ଅଛି, ହେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ଯେପରି ଏହି ଶବ୍ଦ କହାଯାଇଥିଲା, ତେବେ ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଏହି ସବୁ କାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ କରିପାରିବ।
ନ ମାଂ ମାଧଵ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ନାର୍ଥନାଶୋ ନ ଵୈରିତା । ତଥା ଶୋକାଯ ଦହତି ଯଥା ପୁତ୍ରୈର୍ଵିନା ଭଵଃ
ହେ ମାଧବ, ବିଧବା ହେବା, ଧନ ହାରାଇବା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା—ଏହି କିଛି ମୋତେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ମୋ ପୁଅମାନେ ବିନା ରହିବା।
ଯାଽହଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵାନଂ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରମ୍। ଧନଞ୍ଜଯଂ ନ ପଶ୍ଯାମି କା ଶାନ୍ତିର୍ହୃଦଯସ୍ଯ ମେ। ଇତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶଂ ଵର୍ଷଂ ଯନ୍ନାପଶ୍ଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ମୁଁ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିପାଉନି; ଏହି ହୃଦୟରେ କ'ଣ ଶାନ୍ତି ରହିପାରିବ? ଚଉଦ ଦିନ ହେଲା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନାହିଁ।
ଧନଞ୍ଜଯଂ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦ ଯମୌ ତଂ ଚ ଵୃକୋଦରମ୍। ଜୀଵନାଶଂ ପ୍ରନଷ୍ଟାନାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ମାନଵାଃ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଧନଞ୍ଜୟ, ଯମଜ ଓ ବୃକୋଦର—ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଜଣମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି।