ସ୍ଵଵୀର୍ଯଜୀଵୀ ଵୃଜିନାନ୍ନିଵୃତ୍ତୋ ଦାତା ପରେଭ୍ଯୋ ନ ପରୋପତାପୀ। ତାଦୃଙ୍ମୁନିଃ ସିଦ୍ଧିମୁପୈତି ମୁଖ୍ଯାଂ ଵସନ୍ନରଣ୍ଯେ ନିଯତାହାରଚେଷ୍ଟଃ
ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜୀବନ ଚାଲାଏ, ଅନ୍ୟାୟରୁ ଦୂରେ ରହେ, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଉଛି, କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ କଷ୍ଟ ଦିଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଅରଣ୍ୟରେ ରହି, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଚରଣରେ ନିୟମିତ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମୁନି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅଶିଲ୍ପଜୀଵୀ ଗୁଣଵାଂଶ୍ଚୈଵ ନିତ୍ଯଂ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ସର୍ଵତୋ ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତଃ। ଅନୋକଶାଯୀ ଲଘୁରଲ୍ପପ୍ରସାର- ଶ୍ଚରନ୍ଦେଶାନେକଚରଃ ସ ଭିକ୍ଷୁଃ
ଯିଏ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାଏନାହିଁ, ସଦା ଗୁଣବାନ୍, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ରହନ୍ତି, ଘର ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଶୁଏ, ହଳୁକ ଓ କମ୍ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ବହୁ ଦେଶ ଘୁରନ୍ତି—ସେଉଁଠି ଭିକ୍ଷୁ ଏଭଳି ହୁଅନ୍ତି।
ରାତ୍ର୍ଯା ଯଯା ଵାଽଭିଜିତାଶ୍ଚ ଲୋକା ଭଵନ୍ତି କାମାଭିଜିତାଃ ସୁଖାଶ୍ଚ। ତାମେଵ ରାତ୍ରିଂ ପ୍ରଯତେତ ଵିଦ୍ଵା- ନରଣ୍ଯସଂସ୍ଥୋ ଭଵିତୁଂ ଯତାତ୍ମା
ଯେ ରାତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଇଚ୍ଛା ଓ ସୁଖ ଉପରେ ଜୟ ହୁଏ—ସେଇ ରାତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଅରଣ୍ୟରେ ରହି, ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶୈଵ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶ ଚାପରାଂଶ୍ଚ ଜ୍ଞାତୀନଥାତ୍ମାନମଥୈକଵିଂଶମ୍। ଅରଣ୍ଯଵାସୀ ସୁକୃତେ ଦଧାତି ଵିମୁଚ୍ଯାରଣ୍ଯେ ସ୍ଵଶରୀରଧାତୂନ୍
ଯିଏ ଦଶଜଣ ପୂର୍ବଜ, ଦଶଜଣ ପରଜନ୍ମର ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନିଜକୁ ଏକୋଇଶତମ ଭାବେ ଭାବେ, ସେଉଁଠି ଅରଣ୍ୟବାସୀ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରି, ଅରଣ୍ୟରେ ନିଜ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ମୁକ୍ତି ପାଉଥିବା।
କତିସ୍ଵିଦେଵ ମୁନଯଃ କତି ମୌନାନି ଚାପ୍ଯୁତ। ଭଵନ୍ତୀତି ତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍
କେତେ ମୁନି ଅଛନ୍ତି, କେତେ ପ୍ରକାର ମୌନ ଅଛି—ଏହା ଆମକୁ କୁହ, କାରଣ ଆମେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
ଅରଣ୍ଯେ ଵସତୋ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମୋ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ। ଗ୍ରାମେ ଵା ଵସତୋଽରଣ୍ଯଂ ସ ମୁନିଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜନାଧିପ
ଯିଏ ଅରଣ୍ୟରେ ରହେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଗ୍ରାମ ଥାଏ, କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ରହିଲେ ଅରଣ୍ୟ ପଛରେ ଥାଏ—ସେଉଁଠି ମୁନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଅନ୍ତି।
କଥଂସ୍ଵିଦ୍ଵସତୋଽରଣ୍ଯେ ଗ୍ରାମୋ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ। ଗ୍ରାମେ ଵା ଵସତୋଽରଣ୍ଯଂ କଥଂ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
କିପରି ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବା ସମୟରେ ଗ୍ରାମ ପଛରେ ହୁଏ? କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ରହିଲେ କିପରି ଅରଣ୍ୟ ପଛରେ ହୁଏ?
ନ ଗ୍ରାମ୍ଯମୁପଯୁଞ୍ଜୀତ ଯ ଆରଣ୍ଯୋ ମୁନିର୍ଭଵେତ୍। ତଥାସ୍ଯ ଵସତୋଽରଣ୍ଯେ ଗ୍ରାମୋ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଯିଏ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ମୁନି, ସେ କେବେ ଗ୍ରାମର କିଛି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଲେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଗ୍ରାମ ହୁଏ।
ଅନଗ୍ନିରନିକେତଶ୍ଚାପ୍ଯଗୋତ୍ରଚରଣୋ ମୁନିଃ। କୌପୀନାଚ୍ଛାଦନଂ ଯାଵତ୍ତାଵଦିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ଚୀଵରମ୍
ଯିଏ ଅଗ୍ନି ବିନା, ଘର ବିନା, କୌଣସି ପରିବାର ବନ୍ଧନ ନଥିବା ମୁନି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ କଉପୀନ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚୀବର ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରାଣାଭିସନ୍ଧାନଂ ତାଵଦିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ଭୋଜନମ୍। ତଥାଽସ୍ଯ ଵସତୋ ଗ୍ରାମେଽରଣ୍ଯଂ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବା ଇଚ୍ଛା ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଗ୍ରାମରେ ରହିଲେ ଅରଣ୍ୟ ପଛରେ ଥାଏ।
ଯସ୍ତୁ କାମାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତକର୍ମା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ଆତିଷ୍ଠେଚ୍ଚ ମୁନିର୍ମୌନଂ ସ ଲୋକେ ସିଦ୍ଧିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ଇଚ୍ଛା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଛନ୍ତି, ମୁନିଙ୍କ ମୌନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଲୋକରେ ସିଦ୍ଧି ପାଉଥିବା।
ଧୌତଦନ୍ତଂ କୃତ୍ତନଖଂ ସଦା ସ୍ନାତମଲଙ୍କୃତମ୍। ଅସିତଂ ସିତକର୍ମାଣଂ କସ୍ତମର୍ହତି ନାର୍ଚିତୁମ୍
ଯାହାର ଦାନ୍ତ ସଫା, ନଖ କଟା, ସଦା ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ରହନ୍ତି, କଳା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ କାମ କରନ୍ତି—ଏମିତି ଜଣେକୁ କିଏ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଭାବିବେ ନାହିଁ?
ତପସା କର୍ଶିତଃ କ୍ଷାମଃ କ୍ଷୀଣମାଂସାସ୍ଥିଶୋଣିତଃ। ସ ଚ ଲୋକମିମଂ ଜିତ୍ଵା ଲୋକଂ ଵିଜଯତେ ପରମ୍
ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ଦେହ ଶୁଷ୍କ, ମାଂସ, ହାଡ଼, ରକ୍ତ କମିଯାଇଛି—ସେଉଁଠି ଏହି ଲୋକକୁ ଜିତି, ପରଲୋକକୁ ଅଧିକାର କରନ୍ତି।
ଯଦା ଭଵତି ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ମୁନିର୍ମୌନଂ ସମାସ୍ଥିତଃ। ଅଥ ଲୋକମିମଂ ଜିତ୍ଵା ଲୋକଂ ଵିଜଯତେ ପରମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁନି ମୌନରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏହି ଲୋକକୁ ଜିତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଆସ୍ଯେନ ତୁ ଯଦାଽହାରଂ ଗୋଵନ୍ମୃଗଯତେ ମୁନିଃ। ଅଥାସ୍ଯ ଲୋକଃ ସର୍ଵୋଽଯଂ ସୋଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେତେବେଳେ ମୁନି ଗାଈ ପରି ମୁଁହରେ ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଖୋଜନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ସାମାନ୍ଯଧର୍ମଃ ସର୍ଵେଷାଂ କ୍ରୋଧୋ ଲୋଭୋ ଦ୍ରୁହାଽକ୍ଷମା। ଵିହାଯ ମତ୍ସରଂ ଶାଠ୍ଯଂ ଦର୍ପଂ ଦମ୍ଭଂ ଚ ପୈଶୁନମ୍। କ୍ରୋଧଂ ଲୋଭଂ ମମତ୍ଵଂ ଚ ଯସ୍ଯ ନାସ୍ତି ସ ଧର୍ମଵିତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ଧର୍ମ ହେଉଛି—କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତା ଛାଡ଼ିବା; ଇର୍ଷ୍ୟା, ଚତୁରତା, ଅହଂକାର, ଢୋଙ୍ଗ ଓ ନିନ୍ଦା ତ୍ୟାଗ କରିବା; ଯାହା ପାଖରେ କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଆତ୍ମତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା।
ନିତ୍ଯାଶନୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଗୃହସ୍ଥୋ ଵନଗୋ ମୁନିଃ। ନାଧର୍ମମଶନାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯେତ୍କଥଂ ବ୍ରୂହୀହ ପୃଚ୍ଛତେ
ସଦା ଖାଇଥିବା, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ କିମ୍ବା ମୁନି—ଏମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା କିପରି ହୁଏ, ଆମେ ପଚାରୁଛୁ, କୁହ।
ଅଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସା ମୁନେଃ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ଷୋଡଶାରଣ୍ଯଵାସିନଃ। ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍ତୁ ଗୃହସ୍ଥସ୍ଯ ଅମିତଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ମୁନି ପାଇଁ ଆଠ ମୁଠି ଖାଦ୍ୟ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ ପାଇଁ ଷୋଳ ମୁଠି, ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ବତିଶି ମୁଠି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ପାଇଁ ସୀମା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କାରଣୈର୍ଜ୍ଞେଯମଷ୍ଟକୈତଚ୍ଛୁଭାଶୁଭମ୍
ଏହିପରି କାରଣଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଅଷ୍ଟକାର ଭଲ ଓ ଖରାପ ଫଳକୁ ବୁଝିବା ଉଚିତ।
କତରସ୍ତ୍ଵନଯୋଃ ପୂର୍ଵଂ ଦେଵାନାମେତି ସାମ୍ଯତାମ୍। ଉଭଯୋର୍ଧାଵତୋ ରାଜନ୍ସୂର୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରମସୋରିଵ
ହେ ରାଜା, ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚେ? ଦୁଇଏ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି।
ଅନିକେତୋ ଗୃହସ୍ଥେଷୁ କାମଵୃତ୍ତେଷୁ ସଂଯତଃ। ଗ୍ରାମ ଏଵ ଵସନ୍ଭିକ୍ଷୁସ୍ତଯୋଃ ପୂର୍ଵତରଂ ଗତଃ
ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି ଇଚ୍ଛାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ, ଗାଁରେ ଥିବା ଭିକ୍ଷୁ ଅନ୍ୟଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚେ।
ଅପ୍ରାପ୍ଯ ଦୀର୍ଘମାଯୁସ୍ତୁ ଯଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିକୃତିଂ ଚରେତ୍। ତପ୍ଯତେ ଯଦି ତତ୍କୃତ୍ଵା ଚରେତ୍ସୋଽନ୍ଯତ୍ତପସ୍ତତଃ
ଯିଏ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇନଥିବା ସତ୍ୱେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଖରାପ କାମ କରେ, ଯଦି ସେ ତାହା ପରେ ତପସ୍ୟା କରି ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ତେବେ ଅନ୍ୟ ଧରଣର ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ପାପାନାଂ କର୍ମଣାଂ ନିତ୍ଯଂ ବିଭୀଯାଦ୍ଯସ୍ତୁ ମାନଵଃ। ସୁଖମପ୍ଯାଚରନ୍ନିତ୍ଯଂ ସୋଽତ୍ଯନ୍ତଂ ସୁଖମେଧତେ
ଯିଏ ମଣିଷ ସଦା ଖରାପ କାମକୁ ଭୟ କରେ, ଏବଂ ସୁଖଦ କାମ କରୁଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ପାଏ।
ଯଦ୍ଵୈ ନୃଶଂସଂ ତଦସତ୍ଯମାହୁ- ର୍ଯଃ ସେଵତେ ଧର୍ମମନର୍ଥବୁଦ୍ଧିଃ। ଅସ୍ଵୋଽପ୍ଯନୀଶଶ୍ଚ ତଥୈଵ ରାଜଂ- ସ୍ତଦାର୍ଜଵଂ ସ ସମାଧିସ୍ତଦାର୍ଯମ୍
ଯାହା କ୍ରୁର, ତାହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି କୁହନ୍ତି; ଯିଏ ଲାଭ ଆଶାରେ ଧର୍ମକୁ ସେବା କରେ, ସେ ଶକ୍ତିହୀନ ଘୋଡ଼ା ପରି, ହେ ରାଜା—ତାହାର ସରଳତା, ଧ୍ୟାନ, ଏବଂ ମାନ୍ୟତା ଏଭଳି।
କେନାସି ହୂତଃ ପ୍ରହିତୋଽସି ରାଜ- ନ୍ଯୁଵା ସ୍ରଗ୍ଵୀ ଦର୍ଶନୀଯଃ ସୁଵର୍ଚାଃ। କୁତଋ ଆଯାତଃ କତରସ୍ଯାଂ ଦିଶି ତ୍ଵ- ମୁତାହୋସ୍ଵିତ୍ପାର୍ଥିଵଂ ସ୍ଥାନମସ୍ତି
ତୁମକୁ କିଏ ଡାକିଛି, କିଏ ପଠାଇଛି, ହେ ରାଜା? ତୁମେ ଯୁବକ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ, ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ଚମକୁଛ—କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, କେଉଁ ଦିଗରୁ? କିମ୍ବା ରାଜସିଂହାସନ ଅଛି କି?
ତ୍ଵରନ୍ତି ମାଂ ଲୋକପା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯେ
ଲୋକପାଳମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ତ୍ୱରାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
ସତାଂ ସକାଶେ ତୁ ଵୃତଃ ପ୍ରପାତ- ସ୍ତେ ସଙ୍ଗତା ଗୁଣଵନ୍ତଶ୍ଚ ସର୍ଵେ। ଶକ୍ରାଚ୍ଚ ଲବ୍ଧୋ ହି ଵରୋ ମଯୈଷ ପତିଷ୍ଯତା ଭୂମିତଲଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚୟନିତ ପଥ ଏକ ଗଭୀର ଖାଇ; ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଗୁଣବାନ। ଏହି ଦାନ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପାଇଁଛି, ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଛି।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯଦି ଲୋକାଃ ପାର୍ଥିଵ ସନ୍ତି ମେଽତ୍ର। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ସ୍ଥିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି—ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି, ହେ ରାଜା? ଯଦି ସେମାନେ ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ମନେ କରେ।
ଯାଵତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵିହିତଂ ଗଵାଶ୍ଵଂ ସହାରଣ୍ଯୈଃ ପଶୁଭିଃ ପାର୍ଵତୈଶ୍ଚ। ତାଵଲ୍ଲୋକା ଦିଵି ତେ ସଂସ୍ଥିତା ଵୈ ତଥା ଵିଜାନୀହି ନରେନ୍ଦ୍ରସିଂହ
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁ ଓ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ସେତେ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ—ଏହି କଥା ଜାଣ, ହେ ରାଜାସିଂହ।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାମି ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକା ଦିଵି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତି। ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତା- ସ୍ତାନାକ୍ରମ କ୍ଷିପ୍ରମପେତମୋହଃ
ମୁଁ ସେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ଖାଇକୁ ପଡ଼ନି—ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ମୋର, ସେମାନେ ତୁମର ହେଉନ୍ତୁ, ହେ ରାଜେଶ୍ୱର। ଯଦି ସେମାନେ ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଉପରେ ଯାଅ, ମୋହ ଛାଡ଼ି।