ବ୍ରୂହି ମଦ୍ଵଚନଂ କୃଷ୍ଣ ସୁଯୋଧନମପଣ୍ଡିତମ୍। କୃଚ୍ଛ୍ରେ ଵନେ ଵା ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁରେ ଵା ନାଗସାହ୍ଵଯେ
କୃଷ୍ଣ, ମୋର କଥା ସୁଯୋଧନଙ୍କୁ କହିବା—ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ। ତାଙ୍କୁ କହିବା, 'ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରେ କଷ୍ଟରେ ବାସ କରିବାକୁ ପଡିବ, କିମ୍ବା ନାଗସାହ୍ୱୟ ନଗରରେ ରହିବାକୁ ପଡିବ।'
ସତ୍ଯମାହ ମହାବାହୋ ସହଦେଵୋ ମହାମତିଃ। ଦୁର୍ଯୋଧନଵଧେ ଶାନ୍ତିସ୍ତସ୍ଯ କୋପସ୍ଯ ମେ ଭଵେତ୍
ମହାବାହୁ ସହଦେବ, ଯେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଛନ୍ତି—ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମାତ୍ର ଶାନ୍ତି ଆସିବ, ଏହି କ୍ରୋଧ ମୋର ଶାନ୍ତ ହେବ।
ନ ଜାନାସି ଯଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୀରାଜିନଧରାନ୍ଵନେ। ତଵାପି ମନ୍ଯୁରୁଦ୍ଧୂତୋ ଦୁଃଖିତାନ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ତୁମେ ବୁଝିନାହାଁ, ଯେପରି ଚୀର ଓ ଚମର ପିନ୍ଧି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ତୁମର ମନରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଉପଜିଥାନ୍ତା, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି।
ତସ୍ମାନ୍ମାଦ୍ରୀସୁତଃ ଶୂରୋ ଯଦାହ ରଣକର୍କଶଃ। ଵଚନଂ ସର୍ଵଯୋଧାନାଂ ତନ୍ମତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ସେହିପାଇଁ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର, ଯିଏ କଠିନ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଯୋଧାଙ୍କ ମନର କଥା କହିଛନ୍ତି, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ଏଵଂ ଵଦି ଵାକ୍ଯଂ ତୁ ଯୁଯୁଧାନେ ମହାମତୌ। ସୁଭୀମଃ ସିଂହନାଦୋଽଭୂଦ୍ଯୋଧାନାଂ ତତ୍ର ସର୍ଵଶଃ
ଯୁୟୁଧାନ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ କଥା କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଯୋଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ସର୍ଵେ ହି ସର୍ଵଶୋ ଵୀରାସ୍ତଦ୍ଵଚଃ ପ୍ରତ୍ଯପୂଜଯନ୍। ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଶୈନେଯଂ ହର୍ଷଯନ୍ତୋ ଯୁଯୁତ୍ସଵଃ
ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଏହି କଥାକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଥିବା ସତ୍ୟକୀଙ୍କୁ 'ଭଲ କହିଛ' 'ଭଲ କହିଛ' ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସ କରି ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମାର୍ଥସହିତଂ ହିତମ୍। କୃଷ୍ଣା ଦାଶାର୍ହମାସୀନମବ୍ରଵୀଚ୍ଛୋକକର୍ଶିତା
ରାଜାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ଭରିତ ଉପକୃତି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଭରିତ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଦାଶାର୍ହ ବଂଶର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବସିଥିବା ସମୟରେ କହିଲେ।
ସୁତା ଦ୍ରୁପଦରାଜସ୍ଯ ସ୍ଵସିତାଯତମୂର୍ଧଜା । ସଂପୂଜ୍ଯ ସହଦେଵଂ ଚ ସାତ୍ଯକିଂ ଚ ମହାରଥମ୍
ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଦୀର୍ଘ କଳା କେଶ ଥିବା, ସହଦେବ ଓ ମହାରଥୀ ସତ୍ୟକୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭୀମସେନଂ ଚ ସଂଶାନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଦୁର୍ମନାଃ । ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣେକ୍ଷଣା ଵାକ୍ଯମୁଵାଚେଦଂ ମନସ୍ଵିନୀ
ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଦେଖି, ଯଦିଓ ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵିଦିତଂ ତେ ମହାବାହୋ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମଧୁସୂଦନ । ଯଥା ନିକୃତିମାସ୍ଥାଯ ଭ୍ରଂଶିତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସୁଖାତ୍
ହେ ମହାବାହୁ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ, କିପରି ଚଳ କରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରେଣ ସାମାତ୍ଯେନ ଜନାର୍ଦନ। ଯଥା ଚ ସଞ୍ଜଯୋ ରାଜ୍ଞା ମନ୍ତ୍ରଂ ରହସି ଶ୍ରାଵିତଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଶି, ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଏବଂ କିପରି ସଞ୍ଜୟକୁ ରାଜା ଗୁପ୍ତରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଦାଶାର୍ହ ତଚ୍ଚାପି ଵିଦିତଂ ତଵ। ଯଥୋକ୍ତଃ ସଞ୍ଜଯଶ୍ଚୈଵ ତଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵଯା
ହେ ଦାଶାର୍ହ ବଂଶୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କିପରି କହିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସଞ୍ଜୟ କିପରି ସମସ୍ତ କଥା କହିଥିଲେ, ଏହି ସବୁ ତୁମେ ଶୁଣିଛ।
ପଞ୍ଚ ନସ୍ତାତ ଦୀଯନ୍ତାଂ ଗ୍ରାମା ଇତି ମହାଦ୍ଯୁତେ। ଅଵିସ୍ଥଲଂ ଵୃକସ୍ଥଲଂ ମାକନ୍ଦୀଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ହେ ମହାପ୍ରଭାବୀ, ଆମକୁ ପାଞ୍ଚଟି ଗ୍ରାମ ଦିଅ—ଅବିସ୍ଥଳ, ବୃକସ୍ଥଳ, ମାକନ୍ଦୀ, ବାରଣାବତ।
ଅଵସାନଂ ମହାବାହୋ କଂଚିଦେକଂ ଚ ପଞ୍ଚମମ୍। ଇତି ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଵାଚ୍ଯଃ ସୁହୃଦଶ୍ଚାସ୍ଯ କେଶଵ
ହେ ମହାବାହୁ, ପଞ୍ଚମ ଗ୍ରାମ ଭାବରେ ଯେକୌଣସି ଏକ ଅବାସ ଦିଅ। ଏହିପରି ଦୁର୍ଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ କହିବାକୁ ପଡିବ, ହେ କେଶବ।
ନ ଚାପି ହ୍ଯକରୋଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣ ସୁଯୋଧନଃ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଦାଶାର୍ହ ଶ୍ରୀମତଃ ସନ୍ଧିମିଚ୍ଛତଃ
କୃଷ୍ଣ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଏହି କଥା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ କିଛି କରିନାହାଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରୀମୟ ଓ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଅପ୍ରଦାନେନ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଯଦି କୃଷ୍ଣ ସୁଯୋଧନଃ। ସନ୍ଧିମିଚ୍ଛେନ୍ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କଥଂଚନ
କୃଷ୍ଣ, ଯଦି ଦୁର୍ଯୋଧନ ରାଜ୍ୟ ଦେଇନାହାଁ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ, ତେବେ ତୁମେ କେହିପରି ଏଠାରେ ସମ୍ମତି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ହି ମହାବାହୋ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସୃଞ୍ଜଯୈଃ ସହ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରବଲଂ ଘୋରଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରତିସମାସିତୁମ୍
ହେ ମହାବାହୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ମିଶି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ସେନାକୁ ସମ୍ମୁଖିନ କରିପାରିବେ।
ନ ହି ସାମ୍ନା ନ ଦାନେନ ଶକ୍ଯୋଽର୍ଥସ୍ତେଷୁ କଶ୍ଚନ । ତସ୍ମାତ୍ତେଷୁ ନ କର୍ତଵ୍ଯା କୃପା ତେ ମଧୁସୂଦନ
ସମ୍ମତି କିମ୍ବା ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କୌଣସି ଲାଭ ହେବା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ମଧୁସୂଦନ, ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ରୁପା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସାମ୍ନା ଦାନେନ ଵା କୃଷ୍ଣ ଯେ ନ ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଶତ୍ରଵଃ। ଯୋକ୍ତଵ୍ଯସ୍ତେଷୁ ଦଣ୍ଡଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜୀଵିତଂ ପରିରକ୍ଷତା
କୃଷ୍ଣ, ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ସାମ୍ନା କିମ୍ବା ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ, ସେମାନେ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାତ୍ତେଷୁ ମହାଦଣ୍ଡଃ କ୍ଷେପ୍ତଵ୍ଯଃ କ୍ଷିପ୍ରମଚ୍ଯୁତ। ତ୍ଵଯା ଚୈଵ ମହାବାହୋ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ ସୃଞ୍ଜଯୈଃ
ଏହିପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୁମେ, ମହାବଳୀ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଏତତ୍ସମର୍ଥଂ ପାର୍ଥାନାଂ ତଵ ଚୈଵ ଯଶସ୍କରମ୍। କ୍ରିଯମାଣଂ ଭଵେତ୍କୃଷ୍ଣ କ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ଚ ସୁଖାଵହମ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ଏବଂ ମାନ ବଢ଼ାଇବା; କୃଷ୍ଣ, ଏହା କରିଲେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଖୁସି ପାଇବେ।
କ୍ଷତ୍ରିଯେଣ ହି ହନ୍ତଵ୍ଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଲୋଭମାସ୍ଥିତଃ। ଅକ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵା ଦାଶାର୍ହ ସ୍ଵଧର୍ମମନୁତିଷ୍ଠତା
ଦାଶାର୍ହ, ଜେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେଠି ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସେଠି ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ, ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ନୁହେଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଅନ୍ଯତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣାତ୍ତାତ ସର୍ଵପାପେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାତ୍। ଗୁରୁର୍ହି ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପ୍ରସୃତାଗ୍ରଭୁକ୍
ପିତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜନ, ଯେ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ନୁହେଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଜାତିର ଗୁରୁ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଖାଇଥିବା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଯଥାଽଵଧ୍ଯେ ଵଧ୍ଯମାନେ ଭଵେଦ୍ଦୋଷୋ ଜନାର୍ଦନ । ସ ଵଧ୍ଯସ୍ଯାଵଧେ ଦୃଷ୍ଟ ଇତି ଧର୍ମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ଜନାର୍ଦନ, ଯେଉଁ ହତ୍ୟା ନ କରିବା ଉଚିତ, ସେଠି ହତ୍ୟା କରିଲେ ଯେପରି ଦୋଷ ହୁଏ, ସେପରି ଯେଉଁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ, ସେଠି ମାଫ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ହୁଏ, ଧର୍ମ ଜଣା ଲୋକମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି।
ଯଥା ତ୍ଵାଂ ନ ସ୍ପୃଶେଦେଷ ଦୋଷଃ କୃଷ୍ଣ ତଥା କୁରୁ। ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ ଦାଶର୍ହୈଃ ସୃଞ୍ଜଯୈଶ୍ଚ ସସୈନିକୈଃ
କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବ, ଦାଶାର୍ହ, ସୃଞ୍ଜୟ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଏପରି କର, ଯେ ଏହି ଦୋଷ ତୁମକୁ ଛୁଇଁନପାରିବ।
ପୁନରୁକ୍ତଂ ଚ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵିଶ୍ରମ୍ଭେଣ ଜନାର୍ଦନ। କା ତୁ ସୀମନ୍ତିନୀ ମାଦୃକଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମସ୍ତି କେଶଵ
ଜନାର୍ଦନ, ଆମିଶ୍ର ଭରସାରେ ପୁନି କହିବି: କେଶବ, ଏ ପୃଥିବୀରେ ମୋ ପରି କେଉଁ ଗୃହିଣୀ ଅଛନ୍ତି?
ସୁତା ଦ୍ରୁପଦରାଜସ୍ଯ ଵେଦିମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ଥିତା। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଭଗିନୀ ତଵ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରିଯା ସଖୀ
ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଯିଏ ବେଦି ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଭଉଣୀ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ସଖୀ, କୃଷ୍ଣ।
ଆଜମୂଢକୁଲଂ ପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ନୁଷା ପାଣ୍ଡୋର୍ମହାତ୍ମନଃ । ମହିଷୀ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରସମଵର୍ଚସାମ୍
ଏଠାରେ ମେଁ ଅଜମୂଢ଼ କୁଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମହାତ୍ମା ଝିଅ ହେଲି, ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ, ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାବରେ ଶ୍ରୀମୟ, ତାଙ୍କର ରାଣୀ ହେଲି।
ସୁତା ମେ ପଞ୍ଚଭିର୍ଵୀରୈଃ ପଞ୍ଚ ଜାତା ମହାରଥାଃ । ଅଭିମନ୍ଯୁର୍ଯଥା କୃଷ୍ଣ ତଥା ତେ ତଵ ଧର୍ମତଃ
ମୋ ଠାରୁ ପଞ୍ଚ ଶୂରବୀରମାନେ ପଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ପାଇଲେ; କୃଷ୍ଣ, ଅଭିମନ୍ୟୁ ତୁମର ଧର୍ମରେ ଯେପରି, ସେମାନେ ମୋର ଅଟୁଟ।
ସାଽହଂ କେଶଗ୍ରହଂ ପ୍ରାପ୍ତା ପରିକ୍ଲିଷ୍ଟା ସଭାଂ ଗତା। ପଶ୍ଯତାଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ତ୍ଵଯି ଜୀଵତି କେଶଵ
ମୁଁ, ଯିଏ କେଶ ଧରି ଉଠାଯାଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲି, ସଭାକୁ ନିଆଯାଇଥିଲି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ କେଶବ, ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ।