ସାତ୍ଯକିଂ ଚ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଵିରାଟଂ ଚ ମହାତ୍ମଜମ୍। ଦ୍ରୁପଦଂ ଚ ମହାମାତ୍ଯଂ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଚ ମାଧଵ
ସାତ୍ୟକି, ଯିଏ ଅତିଶୟ ପ୍ରତାପଶାଳୀ, ବିରାଟ ମହାତ୍ମା, ଦ୍ରୁପଦ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ମାଧବ।
କାଶିରାଜଂ ଚ ଵିକ୍ରାନ୍ତଂ ଧୃଷ୍ଟକେତୁଂ ଚ ଚେଦିପମ୍ । ମାଂସଶୋଣିତଭୃନ୍ମର୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରତିଯୁଧ୍ଯେତ କୋ ଯୁଧି
କାଶିରାଜା ଶୂର, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ ଚେଦିପତି—ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ତିଆରି ମଣିଷ ମାନେ, ଆମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କିଏ ସାହସ କରିପାରିବ?
ସ ଭଵାନ୍ଗମନାଦେଵ ସାଧଯିଷ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍। ଇଷ୍ଟମର୍ଥଂ ମହାବାହୋ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ କେଵଲମ୍
ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଯିବା ମାତ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ କାମ ସାଧନ କରିପାରିବ।
ଵିଦୁରଶ୍ଚୈଵ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ସହବାହ୍ଲିକଃ । ଶ୍ରେଯଃ ସମର୍ଥା ଵିଜ୍ଞାତୁମୁଚ୍ଯମାନାସ୍ତ୍ଵଯାଽନଘ
ବିଦୁର, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ବାହ୍ଲିକ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଜେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝାଇଲେ, ଉତ୍ତମ କଥା ବୁଝିବାରେ ସମର୍ଥ।
ତେ ଚୈନମନୁନେଷ୍ଯନ୍ତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଜନାଧିପମ୍ । ତଂ ଚ ପାପସମାଚାରଂ ସହାମାତ୍ଯଂ ସୁଯୋଧନମ୍
ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ସୁୟୋଧନ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଉପଦେଶ ଦେବେ।
ଶ୍ରୋତା ଚାର୍ଥସ୍ଯ ଵିଦୁରସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଵକ୍ତା ଜନାର୍ଦନ । କମିଵାର୍ଥଂ ନିଵର୍ତନ୍ତଂ ସ୍ଥାପଯେତାଂ ନ ଵର୍ତ୍ମନି
ଏହି କଥାରେ ବିଦୁର ଶୁଣିବେ, ତୁମେ, ଜନାର୍ଦନ, କଥା କହିବେ; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ କାମକୁ ସଠିକ୍ ରାସ୍ତାରେ ଆଣୁଛ, ତାହାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ଯଦେତତ୍କଥିତଂ ରାଜ୍ଞା ଧର୍ମ ଏଷ ସନାତନଃ। ଯଥା ଚ ଯୁଦ୍ଧମେଵ ସ୍ଯାତ୍ତଥା କାର୍ଯମରିନ୍ଦମ
ରାଜା ଯେ କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେଟି ନିଶ୍ଚିତ ଧର୍ମ, ଏହା ଚିରସ୍ଥାୟୀ; ତଥାପି, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତୁମେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଅନିବାର୍ୟ ହେବ।
ଯଦି ପ୍ରସମମିଚ୍ଛେଯୁଃ କୁରଵଃ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ। ତଥାପି ଯୁଦ୍ଧଂ ଦାଶାର୍ହ ଯୋଜଯେଥାଃ ସହୈଵ ତୈଃ
ଯଦି କୁରୁମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ଶାନ୍ତି ଚାହିଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାଶାର୍ହ, ତୁମେ ସେମାନେ ସହିତ ଏକସାଥି ଯୁଦ୍ଧ ଆୟୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍।
କଥଂ ନୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ତଥା କୃଷ୍ଣ ସଭାଗତାମ୍। ଅଵଧେନ ପ୍ରଶାମ୍ଯେତ ମମ ମନ୍ଯୁଃ ସୁଯୋଧନେ
ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ଏପରି ଭାବରେ ସଭାରେ ଆଣିଥିବା ଦେଖି, ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇବା ଛଡ଼ା, ମୋ ରୋଷ କିପରି ଶାନ୍ତ ହେବ?
ଯଦି ଭୀମାର୍ଜୁନୌ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମରାଜଶ୍ଚ ଧାର୍ମିକଃ । ଧର୍ମମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ତେନାହଂ ଯୋଦ୍ଧୁମିଚ୍ଛାମି ସଂଯୁଗେ
ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯଦି ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବେ, ତେବେ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବି, କୃଷ୍ଣ।
ବ୍ରୂହି ମଦ୍ଵଚନଂ କୃଷ୍ଣ ସୁଯୋଧନମପଣ୍ଡିତମ୍। କୃଚ୍ଛ୍ରେ ଵନେ ଵା ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁରେ ଵା ନାଗସାହ୍ଵଯେ
କୃଷ୍ଣ, ମୋର କଥା ସୁଯୋଧନଙ୍କୁ କହିବା—ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ। ତାଙ୍କୁ କହିବା, 'ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରେ କଷ୍ଟରେ ବାସ କରିବାକୁ ପଡିବ, କିମ୍ବା ନାଗସାହ୍ୱୟ ନଗରରେ ରହିବାକୁ ପଡିବ।'
ସତ୍ଯମାହ ମହାବାହୋ ସହଦେଵୋ ମହାମତିଃ। ଦୁର୍ଯୋଧନଵଧେ ଶାନ୍ତିସ୍ତସ୍ଯ କୋପସ୍ଯ ମେ ଭଵେତ୍
ମହାବାହୁ ସହଦେବ, ଯେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସତ୍ୟ କଥା କହିଛନ୍ତି—ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମାତ୍ର ଶାନ୍ତି ଆସିବ, ଏହି କ୍ରୋଧ ମୋର ଶାନ୍ତ ହେବ।
ନ ଜାନାସି ଯଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୀରାଜିନଧରାନ୍ଵନେ। ତଵାପି ମନ୍ଯୁରୁଦ୍ଧୂତୋ ଦୁଃଖିତାନ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ତୁମେ ବୁଝିନାହାଁ, ଯେପରି ଚୀର ଓ ଚମର ପିନ୍ଧି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ତୁମର ମନରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଉପଜିଥାନ୍ତା, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି।
ତସ୍ମାନ୍ମାଦ୍ରୀସୁତଃ ଶୂରୋ ଯଦାହ ରଣକର୍କଶଃ। ଵଚନଂ ସର୍ଵଯୋଧାନାଂ ତନ୍ମତଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ସେହିପାଇଁ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର, ଯିଏ କଠିନ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଯୋଧାଙ୍କ ମନର କଥା କହିଛନ୍ତି, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ଏଵଂ ଵଦି ଵାକ୍ଯଂ ତୁ ଯୁଯୁଧାନେ ମହାମତୌ। ସୁଭୀମଃ ସିଂହନାଦୋଽଭୂଦ୍ଯୋଧାନାଂ ତତ୍ର ସର୍ଵଶଃ
ଯୁୟୁଧାନ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ କଥା କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଯୋଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ସର୍ଵେ ହି ସର୍ଵଶୋ ଵୀରାସ୍ତଦ୍ଵଚଃ ପ୍ରତ୍ଯପୂଜଯନ୍। ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଶୈନେଯଂ ହର୍ଷଯନ୍ତୋ ଯୁଯୁତ୍ସଵଃ
ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଏହି କଥାକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଥିବା ସତ୍ୟକୀଙ୍କୁ 'ଭଲ କହିଛ' 'ଭଲ କହିଛ' ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସ କରି ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମାର୍ଥସହିତଂ ହିତମ୍। କୃଷ୍ଣା ଦାଶାର୍ହମାସୀନମବ୍ରଵୀଚ୍ଛୋକକର୍ଶିତା
ରାଜାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ଭରିତ ଉପକୃତି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଭରିତ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଦାଶାର୍ହ ବଂଶର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବସିଥିବା ସମୟରେ କହିଲେ।
ସୁତା ଦ୍ରୁପଦରାଜସ୍ଯ ସ୍ଵସିତାଯତମୂର୍ଧଜା । ସଂପୂଜ୍ଯ ସହଦେଵଂ ଚ ସାତ୍ଯକିଂ ଚ ମହାରଥମ୍
ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଦୀର୍ଘ କଳା କେଶ ଥିବା, ସହଦେବ ଓ ମହାରଥୀ ସତ୍ୟକୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଭୀମସେନଂ ଚ ସଂଶାନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଦୁର୍ମନାଃ । ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣେକ୍ଷଣା ଵାକ୍ଯମୁଵାଚେଦଂ ମନସ୍ଵିନୀ
ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଦେଖି, ଯଦିଓ ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵିଦିତଂ ତେ ମହାବାହୋ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମଧୁସୂଦନ । ଯଥା ନିକୃତିମାସ୍ଥାଯ ଭ୍ରଂଶିତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସୁଖାତ୍
ହେ ମହାବାହୁ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ, କିପରି ଚଳ କରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରେଣ ସାମାତ୍ଯେନ ଜନାର୍ଦନ। ଯଥା ଚ ସଞ୍ଜଯୋ ରାଜ୍ଞା ମନ୍ତ୍ରଂ ରହସି ଶ୍ରାଵିତଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଶି, ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଏବଂ କିପରି ସଞ୍ଜୟକୁ ରାଜା ଗୁପ୍ତରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଦାଶାର୍ହ ତଚ୍ଚାପି ଵିଦିତଂ ତଵ। ଯଥୋକ୍ତଃ ସଞ୍ଜଯଶ୍ଚୈଵ ତଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵଯା
ହେ ଦାଶାର୍ହ ବଂଶୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କିପରି କହିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସଞ୍ଜୟ କିପରି ସମସ୍ତ କଥା କହିଥିଲେ, ଏହି ସବୁ ତୁମେ ଶୁଣିଛ।
ପଞ୍ଚ ନସ୍ତାତ ଦୀଯନ୍ତାଂ ଗ୍ରାମା ଇତି ମହାଦ୍ଯୁତେ। ଅଵିସ୍ଥଲଂ ଵୃକସ୍ଥଲଂ ମାକନ୍ଦୀଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ହେ ମହାପ୍ରଭାବୀ, ଆମକୁ ପାଞ୍ଚଟି ଗ୍ରାମ ଦିଅ—ଅବିସ୍ଥଳ, ବୃକସ୍ଥଳ, ମାକନ୍ଦୀ, ବାରଣାବତ।
ଅଵସାନଂ ମହାବାହୋ କଂଚିଦେକଂ ଚ ପଞ୍ଚମମ୍। ଇତି ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଵାଚ୍ଯଃ ସୁହୃଦଶ୍ଚାସ୍ଯ କେଶଵ
ହେ ମହାବାହୁ, ପଞ୍ଚମ ଗ୍ରାମ ଭାବରେ ଯେକୌଣସି ଏକ ଅବାସ ଦିଅ। ଏହିପରି ଦୁର୍ଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ କହିବାକୁ ପଡିବ, ହେ କେଶବ।
ନ ଚାପି ହ୍ଯକରୋଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣ ସୁଯୋଧନଃ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଦାଶାର୍ହ ଶ୍ରୀମତଃ ସନ୍ଧିମିଚ୍ଛତଃ
କୃଷ୍ଣ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଏହି କଥା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ କିଛି କରିନାହାଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରୀମୟ ଓ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଅପ୍ରଦାନେନ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଯଦି କୃଷ୍ଣ ସୁଯୋଧନଃ। ସନ୍ଧିମିଚ୍ଛେନ୍ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କଥଂଚନ
କୃଷ୍ଣ, ଯଦି ଦୁର୍ଯୋଧନ ରାଜ୍ୟ ଦେଇନାହାଁ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ, ତେବେ ତୁମେ କେହିପରି ଏଠାରେ ସମ୍ମତି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ହି ମହାବାହୋ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସୃଞ୍ଜଯୈଃ ସହ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରବଲଂ ଘୋରଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରତିସମାସିତୁମ୍
ହେ ମହାବାହୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ମିଶି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ସେନାକୁ ସମ୍ମୁଖିନ କରିପାରିବେ।
ନ ହି ସାମ୍ନା ନ ଦାନେନ ଶକ୍ଯୋଽର୍ଥସ୍ତେଷୁ କଶ୍ଚନ । ତସ୍ମାତ୍ତେଷୁ ନ କର୍ତଵ୍ଯା କୃପା ତେ ମଧୁସୂଦନ
ସମ୍ମତି କିମ୍ବା ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କୌଣସି ଲାଭ ହେବା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ମଧୁସୂଦନ, ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ରୁପା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସାମ୍ନା ଦାନେନ ଵା କୃଷ୍ଣ ଯେ ନ ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଶତ୍ରଵଃ। ଯୋକ୍ତଵ୍ଯସ୍ତେଷୁ ଦଣ୍ଡଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜୀଵିତଂ ପରିରକ୍ଷତା
କୃଷ୍ଣ, ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁମାନେ ସାମ୍ନା କିମ୍ବା ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ, ସେମାନେ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାତ୍ତେଷୁ ମହାଦଣ୍ଡଃ କ୍ଷେପ୍ତଵ୍ଯଃ କ୍ଷିପ୍ରମଚ୍ଯୁତ। ତ୍ଵଯା ଚୈଵ ମହାବାହୋ ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ ସୃଞ୍ଜଯୈଃ
ଏହିପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୁମେ, ମହାବଳୀ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।