ମୌନାଦ୍ଧ୍ଯାନାଚ୍ଚ ଯୋଗାଚ୍ଚ ଵିଦ୍ଦି ଭାରତ ମାଧଵମ୍। ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଲଯାଚ୍ଚୈଵ ମଧୁହା ମଧୁସୂଦନଃ
ମୌନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଲୟ ଦ୍ୱାରା, ମାଧବଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିବା; ଏବଂ ମଧୁ ଦାନବକୁ ବଧ କରିଥିବାରୁ ସେ ମଧୁସୂଦନ।
କୃଷିର୍ଭୂଵାଚକଃ ଶବ୍ଦୋ ଗଶ୍ଚ ନିର୍ଵୃତିଵାଚକଃ। ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦ୍ଭାଵଯୋଗାଚ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋ ଭଵତି ସାତ୍ଵତଃ
‘କୃଷି’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ମାଟି, ‘ଗ’ ଅର୍ଥ ଆନନ୍ଦ; ଏହି ଦୁଇଁର ଏକତା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଡରୀକଂ ପରଂ ଧାମ ନିତ୍ଯମକ୍ଷଯମଵ୍ଯଯମ୍ । ତଦ୍ଭାଵାତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ଦସ୍ଯୁତ୍ରାସାଜ୍ଜାନାର୍ଦନଃ
ପୁଣ୍ଡରୀକ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଚିରନ୍ତନ, ଅକ୍ଷୟ ଧାମ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଭୟ କରୁଥିବାରୁ ସେ ଜନାର୍ଦନ।
ଯତଃ ସତ୍ଵଂ ନ ଚ୍ଯଵତେ ଯଚ୍ଚ ଯତ୍ଵାନ୍ନ ହୀଯତେ। ସାତ୍ଵତଃ ସାତ୍ଵତସ୍ତସ୍ମାଦାର୍ଷଭାଦ୍ଵୃଷଭେକ୍ଷଣଃ
ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏନାହିଁ, ଏବଂ ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ କମିଯାଏନାହିଁ, ସେ ସାତ୍ୱତ; ଏବଂ ଋଷଭ ଦ୍ୱାରା ସେ ବୃଷଭେକ୍ଷଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନ ଜାଯତେ ଜନିତ୍ରାଽଯମଜସ୍ତସ୍ମାଦନୀକଜିତ୍ । ଦେଵାନାଂ ସ୍ଵପ୍ରକାଶତ୍ଵାଦ୍ଦମାଦ୍ଦାମୋଦରୋ ଵିଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ କେବେ ମାଆଁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ଅଜନ୍ମା। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୀକଜିତ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଦେବତାମାନେ ନିଜେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିୟମ ଓ ଆତ୍ମସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ଦାମୋଦର ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି।
ହର୍ଷାତ୍ସୁଖାତ୍ସୁଖୈଶ୍ଵର୍ଯାଦ୍ଧୃଷୀକେଶତ୍ଵମଶ୍ରୁତେ । ବାହୁଭ୍ଯାଂ ରୋଦସୀ ବିଭ୍ରନ୍ମହାବାହୁରିତି ସ୍ମୃତଃ
ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହୃଷୀକେଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ସେ ମହାବାହୁ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
ଅଘୋ ନ କ୍ଷୀଯତେ ଜାତୁ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଦଧୋକ୍ଷଜଃ। ନରାଣାମଯନାଚ୍ଚାପି ତତୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଥିରେ କେବେ ଅପରାଧ କମିଯାଏ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବଂ ଯେଉଁଥି ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ସେହିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ପୂରଣାତ୍ସଦନାଚ୍ଚାପି ତତୋଽସୌପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଅସତଶ୍ଚ ସତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯାତ୍। ସର୍ଵସ୍ଯ ଚ ସଦା ଜ୍ଞାନାତ୍ସର୍ଵମେତଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି ଓ ଆଧାର ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯାହା ଅଛି ଓ ନାହିଁ, ସେସବୁର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶର ମୂଳ, ଏବଂ ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏଭଳି କୁହାଯାଏ।
ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍ଯମତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍। ସତ୍ଯାତ୍ସତ୍ଯଂ ତୁ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯୋପି ନାମତଃ
କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟ ତାଙ୍କରେ ଅଟୁଟ। ଗୋବିନ୍ଦ ସତ୍ୟର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ଏହିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟୋପି ବୋଲି ନାମ ଦିଆଯାଇଛି।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିକ୍ରମଣାଦ୍ଦେଵୋ ଜଯନାଞ୍ଜିଷ୍ଣୁରୁଚ୍ଯତେ। ଶାଶ୍ଵତତ୍ଵାଦନନ୍ତଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଵେଦନାଦ୍ଭଵାମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ପଦକ୍ଷେପ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି; ସେ ଜୟ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ସେ ଚିରଅବିନାଶୀ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ ବେଦ ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅତତ୍ତ୍ଵଂ କୁରୁତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତେନ ମୋହଯତେ ପ୍ରଜାଃ
ସେ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତି, ଏହିଭଳି କରି ସେ ଲୋକମାନେକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧୋ ଧର୍ମନିତ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ । ଆଗନ୍ତା ହି ମହାବାହୁରାନୃଶଂସ୍ଯାର୍ଥମଚ୍ଯୁତଃ
ଏଭଳି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଭଗବାନ୍ ମଧୁସୂଦନ; ମହାବାହୁ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରୁଣା ପାଇଁ ଆସିବେ।
ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତାଂ ଵୈ ସ୍ପୃହଯାମି ସଞ୍ଜଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଯେ ଵାସୁଦେଵଂ ସମୀପେ। ଵିଭ୍ରାଜମାନଂ ଵପୁଷା ପରେଣ ପ୍ରକାଶଯନ୍ତଂ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ
ସଞ୍ଜୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ଥିବା, ସେମାନେ ନିକଟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦିଶାକୁ ପ୍ରଭା ଦେଉଛନ୍ତି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଈରଯନ୍ତଂ ଭାରତୀଂ ଭାରତାନା- ମଭ୍ଯର୍ଚନୀଯାଂ ଶଙ୍କରୀଂ ସୃଞ୍ଜଯାନାମ୍। ବୁଭୂଷଦ୍ଭିର୍ଗର୍ହଣୀଯାମନିନ୍ଦ୍ଯାଂ ପରାସୂନାମଗ୍ରହଣୀଯରୂପାମ୍
ଭାରତମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଭାଷଣ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ଆଦର କରିବେ, ଏହି କଥା ଦୋଷହୀନ ଓ ନିର୍ମଳ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ଏହାକୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହାକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ।
ସମୁଦ୍ଯନ୍ତଂ ସାତ୍ଵତମେକଵୀରଂ ପ୍ରଣେତାରମୃଷଭଂ ଯାଦଵାନାମ୍। ନିହନ୍ତାରଂ କ୍ଷୋଭଣଂ ଶାତ୍ରଵାଣାଂ ମୁଞ୍ଚନ୍ତଂ ଚ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଵୈ ଯଶାଂସି
ଉଦୟମାନ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ବୀର, ଯାଦବମାନଙ୍କ ନେତା ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଖ୍ୟାତିକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦ୍ରଷ୍ଟାରୋ ହି କୁରଵସ୍ତଂ ସମେତା ମହାତ୍ମାନଂ ଶବ୍ରୁହଣଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍ । ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ଵାଚମନୃଶଂସରୂପାଂ ଵୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମୋହଯନ୍ତଂ ମଦୀଯାନ୍
ସମସ୍ତ କୌରବ ଏକଠା ହୋଇ ସେଇ ମହାତ୍ମା, ଅହଂକାର ଦମନକାରୀ, ସର୍ବୋତ୍ତମ, କରୁଣାମୟ କଥା କହୁଥିବା ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ଲୋକମାନେକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।
ଋଷିଂ ସନାତନତଭଂ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ଵାଚଃସମୁଦ୍ରଂ କଲଶଂ ଯତୀନାମ୍। ଅରିଷ୍ଟନେମିଂ ଗରୁଡଂ ସୁପର୍ଣଂ ହରିଂ ପ୍ରଜାନାଂ ଭୁଵନସ୍ଯ ଧାମ
ଏହି ଋଷି ସନାତନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅପାର ବାଣୀର ମାଳିକ, ତ୍ୟାଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପାତ୍ର, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଗରୁଡ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ହରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣ- ମନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମନନ୍ତକୀର୍ତିମ୍। ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଧାତାରମଜଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ପରଂ ପରେଷାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡିଆ ପୁରୁଷ, ପୁରାତନ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଅନନ୍ତ ଖ୍ୟାତିର ମାଲିକ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଜନ୍ମା ଓ ଚିରଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶରଣ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଉଛି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନିର୍ମାଣକରଂ ଜନିତ୍ରଂ ଦେଵାସୁରାଣାମଥ ନାଗରକ୍ଷସାମ୍। ନରାଧିପାନାଂ ଵିଦୁଷାଂ ପ୍ରଧାନ- ମିନ୍ଦ୍ରାନୁଜଂ ତଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତା, ଅସୁର, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରାଜାମାନେ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରଯାତେ ସଞ୍ଜଯେ ସାଧୌ କୌରଵାନ୍ପ୍ରତି ଵୈ ତଦା। କିଂ ଚକ୍ରୁଃ ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତତ୍ର ମମ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ
ସଞ୍ଜୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ କୌରବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ପରେ, ମୋର ପୂର୍ବଜ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଠାରେ କଣ କଲେ?
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵିସ୍ତରଂ ମମ ସତ୍ତମ। କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପଣ୍ଡିତ
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏକେକ୍ ଭାବରେ କହ, ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି, ତେଣୁ ଦୟାକରି ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ସଞ୍ଜଯେ ପ୍ରତିଯାତେ ତୁ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅର୍ଜୁନଂ ଭୀମସେନଂ ଚ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ ଚ ଭାରତ
ସଞ୍ଜୟ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅର୍ଜୁନ, ଭୀମସେନ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଵିରାଟଂ ଦ୍ରୁପଦଂ ଚୈଵ କେକଯାନାଂ ମହାରଥାନ୍। ଅବ୍ରୁଵୀଦୁପସଙ୍ଗମ୍ଯ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ । ଅଭିଯାଚାମହେ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଯାତୁଂ କୁରୁସଂସଦମ୍
ବିରାଟ, ଦ୍ରୁପଦ ଏବଂ କେକୟ ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ କୁରୁ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଚାହିଁବା।'
ଯଥା ଭୀଷ୍ମେଣ ଦ୍ରୋଣେନ ବାହ୍ଲୀକେନ ଚ ଧୀମତା। ଅନ୍ଯୈଶ୍ଚ କୁରୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ନ ଯୁଧ୍ଯେମହି ସଂଯୁଗେ
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ବାହ୍ଲିକ ଓ ଅନ୍ୟ କୁରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ, ଏହିପାଇଁ ଆମେ ଏହି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ।
ଏଷ ନଃ ପ୍ରଥମଃ କଲ୍ପ ଏତନ୍ନିଶ୍ରେଯ ଉତ୍ତମମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତାଃ ସୁମନସସ୍ତେଽଭିଜଗ୍ମୁର୍ଜନାର୍ଦନମ୍
ଏହା ଆମର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ, ଏହିପରି ଉତ୍ତମ କିଛି ନାହିଁ। ଏଭଳି କହି, ସେମାନେ ମନେ ମଧୁର ଭାବରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପାଣ୍ଡଵୈଃ ସହ ରାଜାନୋ ମରୁତ୍ଵନ୍ତ ଇଵାମରାଃ। ତଦା ଚ ଦୁଃସହାଃ ସର୍ଵେ ସଦସ୍ଯାସ୍ତେ ନରର୍ଷଭାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାରୁତମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଇ ସମୟରେ ସଭାରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରମଣିମାନେ ଅପରାଜେୟ ଥିଲେ।
ଜନାର୍ଦନଂ ସମାସାଦ୍ଯ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ । ଅବ୍ରଵୀତ୍ପରଵୀରଧ୍ନଂ ଦାଶାର୍ହଂ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଶତ୍ରୁବିଧ୍ୱଂସୀ ଦାଶାର୍ହବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଯଂ ସ କାଲଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ମିତ୍ରାଣାଂ ମିତ୍ରଵତ୍ସଲ । ନ ଚ ତ୍ଵଦନ୍ଯଂ ପଶ୍ଯାମି ଯୋ ନ ଆପତ୍ସୁ ତାରଯେତ୍
ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ମିତ୍ରମଧୁର ଜନାର୍ଦ୍ଦନ; ଆପଦରେ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ ବୋଲି ତୁମ୍ଭିନା କାହାକୁ ଦେଖୁନି।
ତ୍ଵାଂ ହି ମାଧଵମାଶ୍ରିତ୍ଯ ନିର୍ଭଯା ମୋଘଦର୍ପିତମ୍ । ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସହାମାତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ସମନୁଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ମହେ
ମାଧବ, ତୁମ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ଆମେ ଭୟହୀନ ହୋଇଛୁ, ଆମେ ଏବଂ ଆମର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଶି ଅହଂକାରୀ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଛୁ।
ଯଥା ହି ସର୍ଵାସ୍ଵାପତ୍ସୁ ପାସି ଵୃଷ୍ଣୀନରିନ୍ଦମ୍। ତଥା ତେ ପାଣ୍ଡଵା ରକ୍ଷ୍ଯାଃ ପାହ୍ଯସ୍ମାନ୍ମହତୋ ଭଯାତ୍
ଯେପରି ତୁମେ ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ରକ୍ଷା କର, ସେପରି ଆମ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ବଡ଼ ଭୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।