ମାଯାଂ ନ ସେଵେ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନ ଵୃଥାଧର୍ମମାଚରେ। ଶୁଦ୍ଧଭାଵଂ ଗତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାସ୍ତ୍ରଦ୍ଵେଦ୍ମି ଜନାର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ମାୟାର ସେବା କରେନି, ଅଥବା ଅନ୍ୟଥା ଅଧର୍ମ କାମ କରେନି; ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଭକ୍ତି ଲାଗି, ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଜାଣିଛି।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ହୃଷୀକେଶଂ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଜନାର୍ଦନମ୍। ଆପ୍ତୋ ନଃ ସଞ୍ଜଯସ୍ତାତ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛ କେଶଵମ୍
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ତୁମେ ହୃଷୀକେଶ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ; ସଞ୍ଜୟ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଅଛନ୍ତି, ପିତା, ତୁମେ କେଶବଙ୍କୁ ଶରଣ ନିଅ।
ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀପୁତ୍ରୋ ଲୋକାଂଶ୍ଚେନ୍ନିହନିଷ୍ଯତି। ପ୍ରଵଦନ୍ନର୍ଜୁନେ ସଖ୍ଯଂ ନାହଂ ଗଚ୍ଛେଽଦ୍ଯ କେଶଵମ୍
ଯଦି ଦେବକୀପୁତ୍ର ଭଗବାନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କଥା କହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଆଜି କେଶବଙ୍କୁ ଯିବିନି।
ଅଵାଗ୍ଗାନ୍ଧାରି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଗଚ୍ଛତ୍ଯେଷ ସୁଦୁର୍ମତିଃ । ଈର୍ଷୁର୍ଦୁରାତ୍ମା ମାନୀ ଚ ଶ୍ରେଯସାଂ ଵଚନାତିଗଃ
ଗାନ୍ଧାରୀ, ତୁମର ପୁଅ କିଛି କହିବା ଛାଡ଼ି ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାଉଛି; ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି, ଈର୍ଷାପରାୟଣ, ଦୁଷ୍ଟମନ, ଅହଂକାରୀ ଓ ଭଲ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରୁଛି।
ଐଶ୍ଵର୍ଯକାମ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମନ୍ଵୃଦ୍ଧାନାଂ ଶାସନାତିଗ। ଐଶ୍ଵର୍ଯଜୀତିତେ ହିତ୍ଵା ପିତରଂ ମାଂ ଚ ବାଲିଶ
ଶକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମନ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ଆଦେଶ ଅମାନ୍ୟ କରି, ବାପା ଓ ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୂଢ଼ ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।
ଵର୍ଧଯନ୍ଦୁର୍ହୃଦାଂ ପ୍ରୀତିଂ ମାଂ ଚ ଶୋକେନ ଵର୍ଧଯନ୍ । ନିହତୋ ଭୀମସେନେନ ସ୍ମର୍ତାତି ଵଚନଂ ପିତୁଃ
ଦୁଷ୍ଟମନଙ୍କ ସୁଖ ବଢ଼ାଇ, ମୋ ଦୁଃଖ ବଢ଼ାଇ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଭୀମସେନଙ୍କ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ, ସେତେବେଳେ ବାପାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇବ।
ପ୍ରିଯୋଽସି ରାଜନ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ନିବୋଧ ମେ। ଯସ୍ଯ ତେ ସଞ୍ଜଯୋ ଦୂତୋ ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଶ୍ରେଯସି ଯୋକ୍ଷ୍ଯତେ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ସଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କର ଦୂତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମକୁ ଭଲ ପଥରେ ନେଇଯିବେ।
ଜାନାତ୍ଯେଷ ହୃଷୀକେଶଂ ପୁରାଣଂ ଯଚ୍ଚ ଵୈ ପରମ୍। ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣମୈକାଗ୍ର୍ଯଂ ମୋକ୍ଷ୍ଯତେ ମହତୋ ଭଯାତ୍
ଏହି ହୃଷୀକେଶ ପୁରୁଣା ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣେ, ସେ ବଡ଼ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯ ପୁରୁଷାଃ କ୍ରୋଧହର୍ଷସମାଵୃତାଃ । ସିତା ବହୁଵିଧୈଃ ପାଶୈର୍ଯେ ନ ତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵକୈର୍ଧନୈଃ
ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାୟାରେ ବନ୍ଧା ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଧନରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାକୁ ପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଯମସ୍ଯ ଵଶମାଯାନ୍ତି କାମମୂଢାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅନ୍ଧନେତ୍ରା ଯଥୈଵାନ୍ଧା ନୀଯମାନାଃ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁହଁ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଯମଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ପଡ଼ନ୍ତି; ଯେପରି ଅନ୍ଧା ଲୋକଙ୍କୁ ଅନ୍ଧା ଲୋକ ନେଇଯାଏ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଏଷ ଏକାଯନଃ ପନ୍ଥା ଯେନ ଯାନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁମତ୍ଯେତି ମହାଂସ୍ତତ୍ର ନ ସଞ୍ଜତି
ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଏକମାତ୍ର ପଥ, ଯାହାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାଲନ୍ତି; ଏହି ପଥକୁ ଦେଖିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଜୟ ମିଳେ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ନାହିଁ।
ଅଙ୍ଗ ସଞ୍ଜଯ ମେ ଶଂସ ପନ୍ଥାନମକୁତୋଭଯମ୍। ଯେନ ଗତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ସିଦ୍ଧିମୁତ୍ତମାମ୍
ସଞ୍ଜୟ, ମୋତେ ସେଇ ଭୟରହିତ ପଥ ବତା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯାଇ ମୁଁ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପାଇପାରିବି ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବି।
ନାକୃତାତ୍ମା କୃତାତ୍ମାନଂ ଜାତୁ ଵିଦ୍ଯାଞ୍ଜନାର୍ଦନମ୍ । ଆତ୍ମନସ୍ତୁ କ୍ରିଯୋପାଯୋ ନାନ୍ଯତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହାତ୍
ଯିଏ ନିଜକୁ ଜିତିପାରିନାହିଁ, ସେ କେବେ ନିଜକୁ ଜିତିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝିପାରିବେନାହିଁ; ନିଜକୁ ଜିତିବାର ଉପାୟ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ସମ୍ଭବ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାମୁଦୀର୍ଣାନାଂ କାମତ୍ଯାଗୋଽପ୍ରମାଦତଃ। ଅପ୍ରମାଦୋଽଵିହିଂସା ଚ ଜ୍ଞାନଯୋନିରସଂଶଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିବା, ସଚେତନ ରହିବା, ଅହିଂସା ଅନୁସରଣ କରିବା—ଏହି ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଯମେ ଯତ୍ତୋ ଭଵ ରାଜନ୍ନତନ୍ଦ୍ରିତଃ । ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ତେ ମା ଚ୍ଯୁଵତୁ ନିଯଚ୍ଛୈନାଂ ଯତସ୍ତତଃ
ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରେ ସଚେତନ ରୁହ; ତୁମର ବୁଦ୍ଧି କେବେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଏତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଵିଦୁର୍ଵିପ୍ରା ଧ୍ରୁଵମିନ୍ଦ୍ରିଯଧାରଣମ୍। ଏତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଚ ପନ୍ଥାଶ୍ଚ ଯେନ ଯାନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି: ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଦୃଢ଼ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ। ଏହି ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଏହି ପଥରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାଲନ୍ତି।
ଅପ୍ରାପ୍ଯଃ କେଶଵୋ ରାଜନ୍ନିନ୍ଦ୍ରିଯୈରଜିତୈର୍ନୃଭିଃ। ଆଗମାଧିଗମାଦ୍ଯୋଗାଦ୍ଵଶୀ ତତ୍ତ୍ଵେ ପ୍ରସୀଦତି
ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ପାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଅନୁଶାସନ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଲୋକ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଭୂଯୋ ମେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ସଞ୍ଜଯାଚକ୍ଷ୍ଵ ପୃଚ୍ଛତଃ। ନାମକର୍ମାର୍ଥଵିତ୍ତାତ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ପୁଣିଥରେ, ସଞ୍ଜୟ ପଚାରୁଥିବାବେଳେ, ମୋତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହ; ତାଙ୍କର ନାମ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅର୍ଥ ଜାଣି, ମୁଁ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପାଇପାରିବି।
ଶ୍ରୁତଂ ମେ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନାମନିର୍ଵଚନଂ ଶୁଭମ୍। ଯାଵତ୍ତତ୍ରାଭିଜାନେଽହମପ୍ରମେଯୋ ହି କେଶଵଃ
ମୁଁ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନାମର ଶୁଭ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଶୁଣିଛି; ଯେପରି ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି, କେଶବ ନିଶ୍ଚୟ ଅପରିମିତ।
ଵସନାତ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵସୁତ୍ଵାଦ୍ଦେଵଯୋନିତଃ। ଵାସୁଦେଵସ୍ତତୋ ଵେଦ୍ଯୋ ବୃହତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଚ୍ଯତେ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ବାସୁଦେବ। ତାଙ୍କର ବିଶାଳତା ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଷ୍ଣୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ମୌନାଦ୍ଧ୍ଯାନାଚ୍ଚ ଯୋଗାଚ୍ଚ ଵିଦ୍ଦି ଭାରତ ମାଧଵମ୍। ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଲଯାଚ୍ଚୈଵ ମଧୁହା ମଧୁସୂଦନଃ
ମୌନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଲୟ ଦ୍ୱାରା, ମାଧବଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିବା; ଏବଂ ମଧୁ ଦାନବକୁ ବଧ କରିଥିବାରୁ ସେ ମଧୁସୂଦନ।
କୃଷିର୍ଭୂଵାଚକଃ ଶବ୍ଦୋ ଗଶ୍ଚ ନିର୍ଵୃତିଵାଚକଃ। ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦ୍ଭାଵଯୋଗାଚ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋ ଭଵତି ସାତ୍ଵତଃ
‘କୃଷି’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ମାଟି, ‘ଗ’ ଅର୍ଥ ଆନନ୍ଦ; ଏହି ଦୁଇଁର ଏକତା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଡରୀକଂ ପରଂ ଧାମ ନିତ୍ଯମକ୍ଷଯମଵ୍ଯଯମ୍ । ତଦ୍ଭାଵାତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ଦସ୍ଯୁତ୍ରାସାଜ୍ଜାନାର୍ଦନଃ
ପୁଣ୍ଡରୀକ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଚିରନ୍ତନ, ଅକ୍ଷୟ ଧାମ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଭୟ କରୁଥିବାରୁ ସେ ଜନାର୍ଦନ।
ଯତଃ ସତ୍ଵଂ ନ ଚ୍ଯଵତେ ଯଚ୍ଚ ଯତ୍ଵାନ୍ନ ହୀଯତେ। ସାତ୍ଵତଃ ସାତ୍ଵତସ୍ତସ୍ମାଦାର୍ଷଭାଦ୍ଵୃଷଭେକ୍ଷଣଃ
ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏନାହିଁ, ଏବଂ ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ କମିଯାଏନାହିଁ, ସେ ସାତ୍ୱତ; ଏବଂ ଋଷଭ ଦ୍ୱାରା ସେ ବୃଷଭେକ୍ଷଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନ ଜାଯତେ ଜନିତ୍ରାଽଯମଜସ୍ତସ୍ମାଦନୀକଜିତ୍ । ଦେଵାନାଂ ସ୍ଵପ୍ରକାଶତ୍ଵାଦ୍ଦମାଦ୍ଦାମୋଦରୋ ଵିଭୁଃ
ଏହି ପ୍ରଭୁ କେବେ ମାଆଁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ଅଜନ୍ମା। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୀକଜିତ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଦେବତାମାନେ ନିଜେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିୟମ ଓ ଆତ୍ମସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ଦାମୋଦର ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି।
ହର୍ଷାତ୍ସୁଖାତ୍ସୁଖୈଶ୍ଵର୍ଯାଦ୍ଧୃଷୀକେଶତ୍ଵମଶ୍ରୁତେ । ବାହୁଭ୍ଯାଂ ରୋଦସୀ ବିଭ୍ରନ୍ମହାବାହୁରିତି ସ୍ମୃତଃ
ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ହୃଷୀକେଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ସେ ମହାବାହୁ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
ଅଘୋ ନ କ୍ଷୀଯତେ ଜାତୁ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଦଧୋକ୍ଷଜଃ। ନରାଣାମଯନାଚ୍ଚାପି ତତୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଥିରେ କେବେ ଅପରାଧ କମିଯାଏ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବଂ ଯେଉଁଥି ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ସେହିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ପୂରଣାତ୍ସଦନାଚ୍ଚାପି ତତୋଽସୌପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଅସତଶ୍ଚ ସତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯାତ୍। ସର୍ଵସ୍ଯ ଚ ସଦା ଜ୍ଞାନାତ୍ସର୍ଵମେତଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି ଓ ଆଧାର ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯାହା ଅଛି ଓ ନାହିଁ, ସେସବୁର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶର ମୂଳ, ଏବଂ ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏଭଳି କୁହାଯାଏ।
ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍ଯମତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍। ସତ୍ଯାତ୍ସତ୍ଯଂ ତୁ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯୋପି ନାମତଃ
କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟ ତାଙ୍କରେ ଅଟୁଟ। ଗୋବିନ୍ଦ ସତ୍ୟର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ଏହିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟୋପି ବୋଲି ନାମ ଦିଆଯାଇଛି।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିକ୍ରମଣାଦ୍ଦେଵୋ ଜଯନାଞ୍ଜିଷ୍ଣୁରୁଚ୍ଯତେ। ଶାଶ୍ଵତତ୍ଵାଦନନ୍ତଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଵେଦନାଦ୍ଭଵାମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ପଦକ୍ଷେପ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି; ସେ ଜୟ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ। ସେ ଚିରଅବିନାଶୀ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ ବେଦ ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।