ସର୍ଵଭୂତହିତୋ ମୈତ୍ରସ୍ତସ୍ମାନ୍ନୋଦ୍ଵିଜତେ ଜନଃ। ସମୁଦ୍ର ଇଵ ଗମ୍ଭୀରଃ ପ୍ରଜ୍ଞାତୃପ୍ତଃ ପ୍ରଶାମ୍ଯତି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ରଖେ, ଯାହାଠାରୁ କେହି ଭୟ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ, ସେ ସାଗର ପରି ଗଭୀର ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରେ।
କର୍ମଣାଽଚରିତଂ ପୂର୍ଵଂ ସଦ୍ଭିରାଚରିତଂ ଚ ଯତ୍। ତଦେଵାସ୍ଥାଯ ମୋଦନ୍ତେ ଦାନ୍ତାଃ ଶମପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଭଲ ଲୋକେ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଦମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଲୋକେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁସରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯଂ ଵା ସମାସ୍ଥାଯ ଜ୍ଞାନତୃପ୍ତୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। କାଲାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଚରଁଲ୍ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁଜଣ ନିଷ୍କାମ କର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଗତରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମରେ ଏକତା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଶକୁନୀନାମିଵାକାଶେ ପଦଂ ନୈଵୋପଲଭ୍ଯତେ। ଏଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନତୃପ୍ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ଵର୍ତ୍ମ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ପକ୍ଷୀମାନେ ଆକାଶରେ ଯେପରି ଚାଲିଥିବା ପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମୁନିଙ୍କର ଜୀବନପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯୈଵ ଗୃହାନ୍ଯସ୍ତୁ ମୋକ୍ଷମେଵାଭିମନ୍ଯତେ । ଲୋକାସ୍ତେଜୋମଯାସ୍ତସ୍ଯ କଲ୍ପନ୍ତେ ଶାଶ୍ଵତା ଦିଵି
ଯେଉଁଜଣ ଗୃହ ଛାଡି ମୋକ୍ଷକୁ ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଲୋକଗୁଡିକ ଉପରେ ଥାଏ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ଵିଜାନୀହି ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁତ୍ରକ। ଉତ୍ପଥଂ ମନ୍ଯସେ ମାର୍ଗମନଭିଜ୍ଞ ଇଵାଧ୍ଵଗଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି, ତାହା ଜଣିବା; ତୁମେ ଭୁଲ ପଥକୁ ଠିକ୍ ପଥ ଭାବୁଛ, ଯେପରି ଏକ ଅଜଣା ଯାତ୍ରୀ ରାସ୍ତା ଜାଣିନଥିବା।
ପଞ୍ଚାନାଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଯତ୍ତେଜଃ ପ୍ରଜିହୀର୍ଷସି। ପଞ୍ଚାନାମିଵ ଭୂତାନାଂ ମହତାଂ ଲୋକଧାରିଣାମ୍
ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହା ଏପରି ଯେପରି ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ପାଞ୍ଚ ମହାଭୂତ ଯେଉଁମାନେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ହି କୌନ୍ତେଯଂ ପରଂ ଧର୍ମମିହାସ୍ଥିତମ୍। ପରାଂ ଗତିମସଂପ୍ରେତ୍ଯ ନ ତ୍ଵଂ ଜେତୁମିହାର୍ହସି
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଇନଥିବାରୁ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଭୀମସେନଂ ଚ କୌନ୍ତେଯଂ ଯସ୍ଯ ନାସ୍ତି ସମୋ ବଲେ। ରଣାନ୍ତକଂ ତର୍ଜଯସେ ମହାଵାତମିଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଭୀମସେନ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କେହି ସମ ନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟ ଦେଉଛ, ଏପରି ଯେପରି ଏକ ଗଛ ମହାବାତର ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛି।
ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମେରୁଂ ସିଖରିଣାମିଵ। ଯୁଧି ଗାଣ୍ଡିଵଧନ୍ଵାନଂ କୋ ନୁ ଯୁଧ୍ଯେତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ?
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯଃ କମିଵାଦ୍ଯ ନ ଶାତଯେତ୍। ଶତ୍ରୁମଧ୍ଯେ ଶରାନ୍ମୁଞ୍ଚନ୍ଦେଵରାଡଶନୀମିଵ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପାଞ୍ଚାଳୀପୁତ୍ର, ଆଜି କେଉଁ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବେନାହିଁ? ଶତ୍ରୁମଧ୍ୟରେ ତିନି ତିନି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବରାଜ ଅସନି ଫିଙ୍ଗାନ୍ତି।
ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚାପି ଦୁର୍ଧର୍ଷଃ ସଂମତୋଽନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣିଷୁ। ଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯତି ତେ ସେନାଂ ପାଣ୍ଡଵେଯହିତେ ରତଃ
ସାତ୍ୟକି, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଅଜୟ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥିବା, ସେ ତୁମ ସେନାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବେ।
ଯଃ ପୁନଃ ପ୍ରତିମାନେନ ତ୍ରୀଲ୍ଲୋକାନତିରିଚ୍ଯତେ । ତଂ କୃଷ୍ଣଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ କୋ ନୁ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯେତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ଯେଉଁଜଣ ତାଙ୍କର ମହାତ୍ମାରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ?
ଏକତୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ଦାରାଶ୍ଚ ଜ୍ଞାତଯଶ୍ଚ ସବାନ୍ଧଵାଃ। ଆତ୍ମା ଚ ପୃଥିଵୀ ଚେଯମେକତଶ୍ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଏକପାଖରେ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ, ଜ୍ଞାତି ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟପାଖରେ ନିଜେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ଅଛନ୍ତି।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ଦୁର୍ଧର୍ଷୋ ଯତାତ୍ମା ଯତ୍ର ପାଣ୍ଡଵଃ । ଅଵିଷହ୍ଯଂ ପୃଥିଵ୍ଯାପି ତଦ୍ବଲଂ ଯତ୍ର କେଶଵଃ
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା; ଯେଉଁଠି ପାଣ୍ଡବ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି କେଶବ ଅଛନ୍ତି, ତାହାର ଶକ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ଅପରାଜୟ।
ତିଷ୍ଠ ତାତ ସତାଂ ଵାକ୍ଯେ ସୁହୃଦାମର୍ଥଵାଦିନାମ୍। ଵୃଦ୍ଧଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ଭୀଷ୍ମଂ ତିତିକ୍ଷସ୍ଵ ପିତାମହମ୍
ପୁଅ, ଭଲ ମନ୍ୟମାନଙ୍କର କଥା ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଯାହା ଉପକାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ରହ; ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ବୃଦ୍ଧ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସହିବା।
ମାଂ ଚ ବ୍ରୁଵାଣଂ ଶୁଶ୍ରୂଷ କୁରୂଣାମର୍ଥଦର୍ଶିନମ୍ । ଦ୍ରୋଣଂ କୃପଂ ଵିକର୍ଣଂ ଚ ମହାରାଜଂ ଚ ବାହ୍ଲିକମ୍
ମୁଁ କୁରୁମାନଙ୍କର ଉପକାର ଜଣାଇ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ଶୁଣ; ଡ୍ରୋଣ, କୃପ, ବିକର୍ଣ୍ଣ ଓ ବାହ୍ଲିକ ମହାରାଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଏତେ ହ୍ଯପି ଯତୈଵାହଂ ମନ୍ତୁମର୍ହସି ତାଂସ୍ତଥା। ସର୍ଵେ ଧର୍ମଵିଦୋ ହ୍ଯେତେ ତୁଲ୍ଯସ୍ନେହାଶ୍ଚ ଭାରତ
ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁଯେପରି ମନ୍ତବ୍ୟ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେପରି ଚିନ୍ତା କର; ସମସ୍ତେ ଧର୍ମ ଜଣାନ୍ତି ଓ ସମାନ ସ୍ନେହ ରଖନ୍ତି, ଭାରତ।
ଯତ୍ତଦ୍ଵିରାଟନଗରେ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିରଗ୍ରତଃ। ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଗାଃ ସୁସନ୍ତ୍ରସ୍ତଂ ବଲଂ ତେ ସମଶୀର୍ଯତ
ବିରାଟ ନଗରରେ ତୁମେ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଗାଁ ଛାଡି ଦେଲା, ଭଲ ରକ୍ଷିତ ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଯଚ୍ଚୈଵ ନଗରେ ତସ୍ମିଞ୍ଶ୍ରୂଯତେ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍। ଏକସ୍ଯ ଚ ବହୂନାଂ ଚ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ତନ୍ନିଦର୍ଶନମ୍
ସେ ନଗରରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା — ଏକ ଜଣ ଓ ଅନେକ ଜଣ ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲେ; ଏହାକୁ ତୁମେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଭାବରେ ନିଅ।
ଅର୍ଜୁନସ୍ତତ୍ତଥାକାର୍ଷୀତ୍କିଂ ପୁନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ। ସ ଭ୍ରାତୄନଭିଜାନୀହି ଵୃତ୍ତ୍ଯା ତଂ ପ୍ରତିପାଦଯ
ଅର୍ଜୁନ ଯେପରି ଆଚରଣ କଲେ, ତାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଏହିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଭାଇ ବୋଲି ଚିହ୍ନିବା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଫେରାଇଦିଅ।
ଦୁର୍ଯୋଧନେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେ ତଦ୍ଵଚୋ ନାଭିନନ୍ଦତି। ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁର୍ନରର୍ଷଭାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ ସେଇ କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ଚାପ ହେବା ପରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଉଠିଯାଇଲେ।
ଉତ୍ଥିତେଷୁ ମହାରାଜ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସର୍ଵରାଜସୁ। ରହିତେ ସଞ୍ଜଯଂ ରାଜା ପରିପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ମହାରାଜ, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଉଠିଯିବା ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏକାନ୍ତରେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଶଂସମାନୋ ଵିଜଯଂ ତେଷାଂ ପୁତ୍ରଵଶାନୁଗଃ । ଆତ୍ମନଶ୍ଚ ପରେଷାଂ ଚ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ ନିଶ୍ଚଯମ୍
ସେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କର ଆଗ୍ରହରେ ଅନୁସୃତ ହେଇ, ଜିତିବା ଆଶା କରୁଥିଲେ; ନିଜ, ଅନ୍ୟମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଗାଵଲ୍ଗଣେ ବ୍ରୂହି ନଃ ସାରଫଲ୍ଗୁ ସ୍ଵେସନାଯଂ ଯାଵଦିହାସ୍ତି କିଂଚିତ୍। ତ୍ଵଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ନିପୁଣଂ ଵେତ୍ଥ ସର୍ଵଂ କିମେଷାଂ ଜ୍ଯାଯଃ କିମୁ ତେଷାଂ କନୀଯଃ
ଗାବଲ୍ଗଣ, ଏଠାରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମକୁ ସାରକଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କୁହ। ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣ, ତେଣୁ କିଏ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ କିଏ ସବୁଠୁ ଅଳ୍ପ, ଏହା କୁହ।
ତ୍ଵମେତଯୋଃ ସାରଵିତ୍ସର୍ଵଦର୍ଶୀ ଧର୍ମାର୍ଥଯୋର୍ନିପୁଣୋ ନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞଃ। ସ ମେ ପୃଷ୍ଟଃ ସଞ୍ଜଯ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଯୁଧ୍ଯମାନାଃ କତରେଽସ୍ମିନ୍ନ ସନ୍ତି
ତୁମେ ଦୁଇପକ୍ଷର ସାରକଥା ଜାଣ, ସବୁ ଦେଖିପାର, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ମତ ଦେଇପାର। ଏପରି ପଚାରିଲେ, ସଞ୍ଜୟ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁ କଥା ମୋତେ କୁହ।
ନ ତ୍ଵାଂ ବ୍ରୂଯାଂ ରହିତେ ଜାତୁ କିଂଚି- ଦସୂଯା ହି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵିଶେତ ରାଜନ୍। ଆନଯସ୍ଵ ପିତରଂ ମହାଵ୍ରତଂ ଗାନ୍ଧାରୀଂ ଚ ମହିଷୀମାଜମୀଢ
ମୁଁ କେବେ ଏକାନ୍ତରେ ତୁମକୁ କିଛି କହିବି ନାହିଁ, କାରଣ ରାଜା, ତୁମ ମନରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ପ୍ରବେଶ କରିପାରେ। ତୁମେ ତୁମ ପିତା ମହାବ୍ରତୀଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଏବଂ ଗାନ୍ଧାରୀ ରାଣୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଆସ।
ତୋ ତେଽସୂଯାଂ ଵିନଯେତାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଧର୍ମଜ୍ଞୌ ତୌ ନିପୁଣୌ ନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞୌ । ତଯୋସ୍ତୁ ତ୍ଵାଂ ସନ୍ନିଧୌ ତଦ୍ଵଦେଯଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ମତଂ କେଶଵପାର୍ଥଯୋର୍ଯତ୍
ହେ ରାଜା, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ନିଶ୍ଚୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତୁମ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବେ। ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ କେଶବ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମତ କହିଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେନ ଚ ଗାନ୍ଧାରୀ ଵ୍ଯାସଶ୍ଚାତ୍ରାଜଗାମହ। ଆନୀତୌ ଵିଦୁରେଣେହ ସଭାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଵେଶିତୌ
ଏପରି କୁହିବା ପରେ, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ବ୍ୟାସ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ; ଵିଦୁର ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସେମାନୋଁକୁ ନେଇ ଏହି ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ।
ତତସ୍ତନ୍ମତମାଜ୍ଞାଯ ସଞ୍ଜଯସ୍ଯାତ୍ମଜସ୍ଯ ଚ। ଅଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ସଞ୍ଜୟ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ମନସ୍କାମନା ବୁଝି, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ୟାସ ଏଠାକୁ ଆସି କହିଲେ।