ଅସ୍ତ୍ରେଣ ଯୋଧଯୁଗ୍ଯା ଚ ଶୀଘ୍ରତ୍ଵେ କୌଶଲେ ତଥା। ସର୍ଵେ ସ୍ମ ସମଜାତୀଯାଃ ସର୍ଵେ ମାନୁଷଯୋନଯଃ
ଅସ୍ତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଦ୍ରୁତତା ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକ ପରିବାରର, ସମସ୍ତେ ମାନବ ଜନ୍ମର।
ପିତାମହ ଵିଜାନୀଷେ ପାର୍ଥେଷୁ ଵିଜଯଂ କଥମ୍। ନାହଂ ଭଵତି ନ ଦ୍ରୋଣେ ନ କୃପେ ନ ଚ ବାହ୍ଲିକେ
ପିତାମହ, କିପରି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜିତିବେ ବୋଲି ଜାଣିଛ? ଏହି ଜୟ ତୁମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପା, ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେଷୁ ଚ ନରେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ପରାକ୍ରମ୍ଯ ସମାରଭେ। ଅହଂ ଵୈକର୍ତନଃ କର୍ଣୋ ଭ୍ରାତା ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚ ମେ
ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ଭାଇ ଦୁଃଶାସନ।
ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସମରେ ପଞ୍ଚ ହନିଷ୍ଯାମଃ ଶିତୈଃ ଶରୈଃ । ତତୋ ରାଜନ୍ମହାଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମାରିଦେବୁ। ତାପରେ, ରାଜନ୍, ବହୁ ପ୍ରକାର ମହାଯଜ୍ଞ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ—
ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତର୍ପଯିଷ୍ଯାମି ଗୋଭିରଶ୍ଵୈର୍ଧନେନ ଚ । ଯଦା ପରିକରିଷ୍ଯନ୍ତି ଐଣେଯାନିଵ ତନ୍ତୁନା । ଅତରିତ୍ରାନିଵ ଜଲେ ବାହୁଭିର୍ମାମକା ରଣେ
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଁ, ଘୋଡା ଏବଂ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି, ଯେବେ ମୋର ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଜଣ୍ତୁମାନେ ପରି ଦୂରୁ ଦୂରୁ ଦାଗିବେ, କିମ୍ବା ଜଳରେ ତେଉଁମାନେ ତେରିପାରିବା ନଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି ହାତରେ ଧରିବେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତସ୍ତେ ପରାଂସ୍ତତ୍ର ରଥନାଗସମାକୁଲାନ୍। ତଦା ଦର୍ପଂ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାଃ ସ ଚ କେଶଵଃ
ଏହିମାନେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ରଥ ଓ ହାତୀର ଅସନ୍ଗତିରେ ଭାଗିଯିବାକୁ ଦେଖିବେ, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଛାଡିଦେବେ।
ସୁଖାନ୍ଯଵାପ୍ଯ ସହିତାଃ କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁସ୍ତରମ୍। ଵିସ୍ରବ୍ଧାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯାମଃ ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲେ ଗତଜ୍ଵରାଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସাথে ଖୁସି ଓ ସୁଖ ପାଇବା, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାମକୁ ସଫଳ କରିବା ପରେ, ସମୟ ଆସିଲେ ଚିନ୍ତା-ଉତ୍ତେଜନା ଛାଡ଼ି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ହେବୁ।
ଅଥାବ୍ରଵୀନ୍ମହାରାଜୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଦୁର୍ମନାଃ । ଵିଦୁରଂ ଵିଦୁଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସର୍ଵପାର୍ଥିଵସଂନିଧୌ
ତାପରେ ମହାରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ବିଦୁରଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କହିଲେ।
ମୋହିତୋ ମୃତ୍ଯୁପାଶେନ କାଲସ୍ଯ ଵଶମାଗତଃ। ତାତ କର୍ଣେନ ସହିତଃ ପୁତ୍ରୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମମ
ମୋ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ, ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ସମୟର ଅଧୀନ ହୋଇ ଭ୍ରମିତ ହେଇଯାଇଛି, ଓ ପ୍ରିୟ ବିଦୁର।
ଇହ ନିଃଶ୍ରେଯସଂ ପ୍ରାହୁର୍ଵୃଦ୍ଧା ନିଶ୍ଚିତଦର୍ଶିନଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷେଣ ଦମୋ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ କରି, ଆତ୍ମସଂଯମ ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ, ଏହା ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ।
ତସ୍ଯ ଦାନଂ କ୍ଷମା ସିଦ୍ଧିର୍ଯଥାଵଦୁପପଦ୍ଯତେ । ଦମୋ ଦାନଂ ତପୋ ଜ୍ଞାନମଧୀତଂ ଚାନୁଵର୍ତତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଦାନ, କ୍ଷମା ଓ ସଫଳତା ଠିକ୍ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଶିଖିତ ଜ୍ଞାନକୁ ସହଯୋଗ କରେ।
ଦମସ୍ତେଜୋ ଵର୍ଧଯତି ପଵିତ୍ରଂ ଦମ ଉତ୍ତମମ୍ । ଵିପାପ୍ମା ଵୃଦ୍ଧତେଜାସ୍ତୁ ପୁରୁଷୋ ଵିନ୍ଦତେ ମହତ୍
ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼େ; ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ରତା। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ଦୂରେ ରହି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କରେ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଭ୍ଯ ଇଵ ଭୂତାନାମଦାନ୍ତେଭ୍ଯଃ ସଦା ଭଯମ୍ । ଯେଷାଂ ଚ ପ୍ରତିଷେଧାର୍ଥଂ କ୍ଷତ୍ରଂ ସୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା
ଯେପରି ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟ ପାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ ଭୟ ରହିଥାଏ। ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚତୁର୍ଷ୍ଵାହୁର୍ଦମମେଵୋତ୍ତମଂ ଵ୍ରତମ୍। ତସ୍ଯ ଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେଷାଂ ସମୁଦଯୋ ଦମଃ
ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମରେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାର ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ଅଛି ଓ ଯାହାରୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେସବୁ ମୁଁ କହିବି।
କ୍ଷମା ଧୃତିରହିଂସା ଚ ସମତା ସତ୍ଯମାର୍ଜଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଭିଜଯୋ ଧୈର୍ଯଂ ମାର୍ଦଵଂ ହ୍ରୀରଚାପଲମ୍
କ୍ଷମା, ଧୃତି, ଅହିଂସା, ସମତା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ନିଷ୍ଠା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ, ସାହସ, କୋମଳତା, ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳତାର ଅଭାବ—
ଅକାର୍ପଣ୍ଯମସଂରମ୍ଭଃ ସନ୍ତୋଷଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନତା । ଏତାନି ଯସ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ ଦାନ୍ତଃ ପୁରୁଷଃ ସ୍ମୃତଃ
କଞ୍ଚନ୍ୟତାର ଅଭାବ, ଅଶାନ୍ତିର ଅଭାବ, ସନ୍ତୋଷ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା—ହେ ରାଜା, ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେଉଁଠି ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
କାମୋ ଲୋଭଶ୍ଚ ଦର୍ପଶ୍ଚ ମନ୍ଯୁର୍ନିଦ୍ରା ଵିକତ୍ଥନମ୍। ମାନ ଈର୍ଷ୍ଯାଂ ଚ ଶୋକଶ୍ଚ ନୈତଦ୍ଦାନ୍ତୋ ନିଷେଵତେ। ଅଜିହ୍ମମଶଠଂ ଶୁଦ୍ଧମେତଦ୍ଦାନ୍ତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
କାମ, ଲୋଭ, ଅଭିମାନ, କ୍ରୋଧ, ନିଦ୍ରା, ଡ଼ଙ୍ଗା, ଗର୍ବ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଏବଂ ଶୋକ—ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମା ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ସରଳତା, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ହେଉଛି ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମାର ଚିହ୍ନ।
ଅଲୋଲୁପସ୍ତଥାଽଲ୍ପେପ୍ସୁଃ କାମାନାମଵିଚିନ୍ତିତା । ସମୁଦ୍ରକଲ୍ପଃ ପରୁଷଃ ସ ଦାନ୍ତଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଯିଏ ଲୋଭୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଅଳ୍ପ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଭୋଗରେ ମନ ଲଗାନ୍ତିନାହିଁ, ସାଗର ପରି ଅପାର ଏବଂ କଠୋର, ସେ ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସୁଵୃତ୍ତଃ ଶୀଲସଂପନ୍ନଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମାଽତ୍ମଵିଦ୍ବୁଧଃ । ପ୍ରାପ୍ଯେହ ଲୋକେ ସଂମାନଂ ସୁଗତିଂ ପ୍ରେତ୍ଯ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଭଲ ଆଚରଣ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଥାଏ, ନିଜକୁ ଜାଣିଥାଏ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଏ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଭଲ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଅଭଯଂ ଯସ୍ଯ ଭୂତେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାମଭଯଂ ଯତଃ। ସ ଵୈ ପରିଣତପ୍ରଜ୍ଞଃ ପ୍ରଖ୍ଯାତୋ ମନୁଜୋତ୍ତମଃ
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିଏ କାହାକୁ ଭୟ ଦିଏ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ବୁଦ୍ଧି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକ ସହିତ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସର୍ଵଭୂତହିତୋ ମୈତ୍ରସ୍ତସ୍ମାନ୍ନୋଦ୍ଵିଜତେ ଜନଃ। ସମୁଦ୍ର ଇଵ ଗମ୍ଭୀରଃ ପ୍ରଜ୍ଞାତୃପ୍ତଃ ପ୍ରଶାମ୍ଯତି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ରଖେ, ଯାହାଠାରୁ କେହି ଭୟ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ, ସେ ସାଗର ପରି ଗଭୀର ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରେ।
କର୍ମଣାଽଚରିତଂ ପୂର୍ଵଂ ସଦ୍ଭିରାଚରିତଂ ଚ ଯତ୍। ତଦେଵାସ୍ଥାଯ ମୋଦନ୍ତେ ଦାନ୍ତାଃ ଶମପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଭଲ ଲୋକେ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଦମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଲୋକେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁସରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯଂ ଵା ସମାସ୍ଥାଯ ଜ୍ଞାନତୃପ୍ତୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। କାଲାକାଙ୍କ୍ଷୀ ଚରଁଲ୍ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁଜଣ ନିଷ୍କାମ କର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଗତରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମରେ ଏକତା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଶକୁନୀନାମିଵାକାଶେ ପଦଂ ନୈଵୋପଲଭ୍ଯତେ। ଏଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନତୃପ୍ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ଵର୍ତ୍ମ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ପକ୍ଷୀମାନେ ଆକାଶରେ ଯେପରି ଚାଲିଥିବା ପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମୁନିଙ୍କର ଜୀବନପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯୈଵ ଗୃହାନ୍ଯସ୍ତୁ ମୋକ୍ଷମେଵାଭିମନ୍ଯତେ । ଲୋକାସ୍ତେଜୋମଯାସ୍ତସ୍ଯ କଲ୍ପନ୍ତେ ଶାଶ୍ଵତା ଦିଵି
ଯେଉଁଜଣ ଗୃହ ଛାଡି ମୋକ୍ଷକୁ ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଲୋକଗୁଡିକ ଉପରେ ଥାଏ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ଵିଜାନୀହି ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁତ୍ରକ। ଉତ୍ପଥଂ ମନ୍ଯସେ ମାର୍ଗମନଭିଜ୍ଞ ଇଵାଧ୍ଵଗଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି, ତାହା ଜଣିବା; ତୁମେ ଭୁଲ ପଥକୁ ଠିକ୍ ପଥ ଭାବୁଛ, ଯେପରି ଏକ ଅଜଣା ଯାତ୍ରୀ ରାସ୍ତା ଜାଣିନଥିବା।
ପଞ୍ଚାନାଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଯତ୍ତେଜଃ ପ୍ରଜିହୀର୍ଷସି। ପଞ୍ଚାନାମିଵ ଭୂତାନାଂ ମହତାଂ ଲୋକଧାରିଣାମ୍
ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହା ଏପରି ଯେପରି ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ପାଞ୍ଚ ମହାଭୂତ ଯେଉଁମାନେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ହି କୌନ୍ତେଯଂ ପରଂ ଧର୍ମମିହାସ୍ଥିତମ୍। ପରାଂ ଗତିମସଂପ୍ରେତ୍ଯ ନ ତ୍ଵଂ ଜେତୁମିହାର୍ହସି
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଇନଥିବାରୁ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଭୀମସେନଂ ଚ କୌନ୍ତେଯଂ ଯସ୍ଯ ନାସ୍ତି ସମୋ ବଲେ। ରଣାନ୍ତକଂ ତର୍ଜଯସେ ମହାଵାତମିଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଭୀମସେନ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କେହି ସମ ନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟ ଦେଉଛ, ଏପରି ଯେପରି ଏକ ଗଛ ମହାବାତର ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛି।
ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମେରୁଂ ସିଖରିଣାମିଵ। ଯୁଧି ଗାଣ୍ଡିଵଧନ୍ଵାନଂ କୋ ନୁ ଯୁଧ୍ଯେତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ?