ବାଣସ୍ଯ ଭୌମସ୍ଯ ଚ କର୍ଣ ହନ୍ତା କିରୀଟିନଂ ରକ୍ଷତି ଵାସୁଦେଵଃ । ଯସ୍ତ୍ଵାଦୃଶାନାଂ ଚ ଵରୀଯସାଂ ଚ ହନ୍ତା ରିପୂଣାଂ ତୁମୁଲେ ପ୍ରଗାଢେ
ହେ କର୍ଣ୍ଣ, ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀରକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାଳା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବାସୁଦେବ, ତୁମ ପରି ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅସଂଶଯଂ ଵୃଷ୍ଣିପତିର୍ଯଥୋକ୍ତ- ସ୍ତଥା ଚ ଭୂଯାଂଶ୍ଚ ତତୋ ମହାତ୍ମା। ଅହଂ ଯଦୁକ୍ତଃ ପରୁଷଂ ତୁ କିଂଚି- ତ୍ପିତାମହସ୍ତସ୍ଯ ଫଲଂ ଶୃଣୋତୁ
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ନାଥ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ମହାତ୍ମା। ମୁଁ ପିତାମହ ଯେ କିଛି କଠୋର କଥା କହିଛି, ତାହାର ଫଳ ସେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ନ୍ଯସ୍ଯାମି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ନ ଜାତୁ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ପିତାମହୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ମାଂ ସଭାଯାମ୍। ତ୍ଵଯି ପ୍ରଶାନ୍ତେ ତୁ ମମ ପ୍ରଭାଵଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଭୁଵି ଭୂମିପାଲାଃ
ମୁଁ ଏବେ ଶସ୍ତ୍ର ରଖିଦେବି, ଆଉ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ; ପିତାମହ ମୋତେ ସଭାରେ ଦେଖିବେ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂପତିମାନେ ମୋର ଏହି ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମହାଧନୁଷ୍ମାନ୍ ହିତ୍ଵା ସଭାଂ ସ୍ଵଂ ଭଵନଂ ଜଗାମ । ଭୀଷ୍ମସ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନମେଵ ରାଜନ୍ ମଧ୍ଯେ କୁରୂଣାଂ ପ୍ରହସନ୍ନୁଵାଚ
ଏପରି କହି, ସେ ମହାଧନୁଧର ସଭା ଛାଡ଼ି ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଭୀଷ୍ମ ତ ତେବେ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ହସି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତ୍ଯପ୍ରତିଜ୍ଞଃ କିଲ ସୂତପୁତ୍ର- ସ୍ତଥା କସ ଭାରଂ ଵିଷହେତ କସ୍ମାତ୍। ଵ୍ଯୂହଂ ପ୍ରତିଵ୍ଯୂହ୍ଯ ଶିରାଂସି ଭିତ୍ତ୍ଵା ଲୋକକ୍ଷଯଂ ପଶ୍ଯତ ଭୀମସେନାତ୍
ସୁତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ କଥା ରଖିବାରେ ସତ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏପରି ଭାର କିଏ ବହିପାରିବ? ଭୀମସେନ ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ବ୍ୟୁହ ଭେଦି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନଶ୍ଟ ଘଟାଉଛନ୍ତି, ତାହା ଦେଖ।
ଆଵନ୍ତ୍ଯକାଲିଙ୍ଗଜଯଦ୍ରଥେଷୁ ଚେଦିଧ୍ଵଜେ ତିଷ୍ଠତି ବାହ୍ଲିକେ ଚ। ଅହଂ ହନିଷ୍ଯାମି ସଦା ପରେଷାଂ ସହସ୍ରଶଶ୍ଚାଯୁତଶଶ୍ଚ ଯୋଧାନ୍
ଆବନ୍ତୀ, କଳିଙ୍ଗ, ଜୟଦ୍ରଥ, ଛେଦି, ବାହ୍ଲିକ ଯେଉଁଠି ଥାଉଛନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ ସତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ସଦା ହଜାର ହଜାର, ଦଶ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ମାରିଦେବି।
ଯଦୈଵ ରାମେ ଭଗଵତ୍ଯନିନ୍ଦ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମବ୍ରୁଵାଣଃ କୃତଵାଂସ୍ତଦସ୍ତ୍ରମ୍। ତଦୈଵ ଧର୍ମଶ୍ଚ ତଷଶ୍ଚ ନଷ୍ଟଂ ଵୈକର୍ତନସ୍ଯାଧମପୂରୁଷସ୍ଯ
ଯେବେ ଦୋଷରହିତ ଭଗବାନ୍ ପରଶୁରାମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦ୍ୱାରା ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ସମୟରୁ ଅଧମ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟା ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତଥୋକ୍ତଵାକ୍ଯେ ନୃପତୀନ୍ଦ୍ର ଭୀଷ୍ମେ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗତେ ଚ କର୍ଣେ। ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯସ୍ଯ ସୁତୋଽଲ୍ପବୁଦ୍ଧି- ର୍ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶାନ୍ତନଵଂ ବଭାଷେ
ଭୀଷ୍ମ ଏପରି କହି ଶସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଚାଲିଗଲେ, ତେବେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ଅବିବେକୀ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଦୃଶାନାଂ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସର୍ଵେଷାଂ ତୁଲ୍ଯଜନ୍ମନାମ୍। କଥମେକାନ୍ତତସ୍ତେଷାଂ ପାର୍ଥାନାଂ ମନ୍ଯସେ ଜଯମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମାନବ ଜନ୍ମ ଓ ସମାନ ଗୁଣ ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ, କିପରି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କ ଜୟ ଭାବୁଛ?
ଵଯଂ ଚ ତେଽପି ତୁଲ୍ଯା ଵୈ ଵୀର୍ଯେଣ ଚ ପରାକ୍ରମୈଃ । ସମେନ ଵଯସା ଚୈଵ ପ୍ରାତିଭେନ ଶ୍ରୁତେନ ଚ
ଆମେ ଓ ସେମାନେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରାକ୍ରମ, ବୟସ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ସମାନ।
ଅସ୍ତ୍ରେଣ ଯୋଧଯୁଗ୍ଯା ଚ ଶୀଘ୍ରତ୍ଵେ କୌଶଲେ ତଥା। ସର୍ଵେ ସ୍ମ ସମଜାତୀଯାଃ ସର୍ଵେ ମାନୁଷଯୋନଯଃ
ଅସ୍ତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଦ୍ରୁତତା ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକ ପରିବାରର, ସମସ୍ତେ ମାନବ ଜନ୍ମର।
ପିତାମହ ଵିଜାନୀଷେ ପାର୍ଥେଷୁ ଵିଜଯଂ କଥମ୍। ନାହଂ ଭଵତି ନ ଦ୍ରୋଣେ ନ କୃପେ ନ ଚ ବାହ୍ଲିକେ
ପିତାମହ, କିପରି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜିତିବେ ବୋଲି ଜାଣିଛ? ଏହି ଜୟ ତୁମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପା, ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେଷୁ ଚ ନରେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ପରାକ୍ରମ୍ଯ ସମାରଭେ। ଅହଂ ଵୈକର୍ତନଃ କର୍ଣୋ ଭ୍ରାତା ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚ ମେ
ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ଭାଇ ଦୁଃଶାସନ।
ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସମରେ ପଞ୍ଚ ହନିଷ୍ଯାମଃ ଶିତୈଃ ଶରୈଃ । ତତୋ ରାଜନ୍ମହାଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମାରିଦେବୁ। ତାପରେ, ରାଜନ୍, ବହୁ ପ୍ରକାର ମହାଯଜ୍ଞ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ—
ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତର୍ପଯିଷ୍ଯାମି ଗୋଭିରଶ୍ଵୈର୍ଧନେନ ଚ । ଯଦା ପରିକରିଷ୍ଯନ୍ତି ଐଣେଯାନିଵ ତନ୍ତୁନା । ଅତରିତ୍ରାନିଵ ଜଲେ ବାହୁଭିର୍ମାମକା ରଣେ
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଁ, ଘୋଡା ଏବଂ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି, ଯେବେ ମୋର ଲୋକମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଜଣ୍ତୁମାନେ ପରି ଦୂରୁ ଦୂରୁ ଦାଗିବେ, କିମ୍ବା ଜଳରେ ତେଉଁମାନେ ତେରିପାରିବା ନଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି ହାତରେ ଧରିବେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତସ୍ତେ ପରାଂସ୍ତତ୍ର ରଥନାଗସମାକୁଲାନ୍। ତଦା ଦର୍ପଂ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାଃ ସ ଚ କେଶଵଃ
ଏହିମାନେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ରଥ ଓ ହାତୀର ଅସନ୍ଗତିରେ ଭାଗିଯିବାକୁ ଦେଖିବେ, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଛାଡିଦେବେ।
ସୁଖାନ୍ଯଵାପ୍ଯ ସହିତାଃ କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁସ୍ତରମ୍। ଵିସ୍ରବ୍ଧାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯାମଃ ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲେ ଗତଜ୍ଵରାଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସাথে ଖୁସି ଓ ସୁଖ ପାଇବା, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାମକୁ ସଫଳ କରିବା ପରେ, ସମୟ ଆସିଲେ ଚିନ୍ତା-ଉତ୍ତେଜନା ଛାଡ଼ି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ହେବୁ।
ଅଥାବ୍ରଵୀନ୍ମହାରାଜୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁଦୁର୍ମନାଃ । ଵିଦୁରଂ ଵିଦୁଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସର୍ଵପାର୍ଥିଵସଂନିଧୌ
ତାପରେ ମହାରାଜ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ବିଦୁରଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କହିଲେ।
ମୋହିତୋ ମୃତ୍ଯୁପାଶେନ କାଲସ୍ଯ ଵଶମାଗତଃ। ତାତ କର୍ଣେନ ସହିତଃ ପୁତ୍ରୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମମ
ମୋ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ, ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ସମୟର ଅଧୀନ ହୋଇ ଭ୍ରମିତ ହେଇଯାଇଛି, ଓ ପ୍ରିୟ ବିଦୁର।
ଇହ ନିଃଶ୍ରେଯସଂ ପ୍ରାହୁର୍ଵୃଦ୍ଧା ନିଶ୍ଚିତଦର୍ଶିନଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷେଣ ଦମୋ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ଏଠାରେ, ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ କରି, ଆତ୍ମସଂଯମ ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ, ଏହା ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ।
ତସ୍ଯ ଦାନଂ କ୍ଷମା ସିଦ୍ଧିର୍ଯଥାଵଦୁପପଦ୍ଯତେ । ଦମୋ ଦାନଂ ତପୋ ଜ୍ଞାନମଧୀତଂ ଚାନୁଵର୍ତତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଦାନ, କ୍ଷମା ଓ ସଫଳତା ଠିକ୍ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଶିଖିତ ଜ୍ଞାନକୁ ସହଯୋଗ କରେ।
ଦମସ୍ତେଜୋ ଵର୍ଧଯତି ପଵିତ୍ରଂ ଦମ ଉତ୍ତମମ୍ । ଵିପାପ୍ମା ଵୃଦ୍ଧତେଜାସ୍ତୁ ପୁରୁଷୋ ଵିନ୍ଦତେ ମହତ୍
ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼େ; ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ରତା। ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ଦୂରେ ରହି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କରେ।
କ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ଭ୍ଯ ଇଵ ଭୂତାନାମଦାନ୍ତେଭ୍ଯଃ ସଦା ଭଯମ୍ । ଯେଷାଂ ଚ ପ୍ରତିଷେଧାର୍ଥଂ କ୍ଷତ୍ରଂ ସୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା
ଯେପରି ମାଂସ ଭକ୍ଷକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟ ପାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ ଭୟ ରହିଥାଏ। ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚତୁର୍ଷ୍ଵାହୁର୍ଦମମେଵୋତ୍ତମଂ ଵ୍ରତମ୍। ତସ୍ଯ ଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେଷାଂ ସମୁଦଯୋ ଦମଃ
ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମରେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାର ଯେଉଁ ଚିହ୍ନ ଅଛି ଓ ଯାହାରୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେସବୁ ମୁଁ କହିବି।
କ୍ଷମା ଧୃତିରହିଂସା ଚ ସମତା ସତ୍ଯମାର୍ଜଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଭିଜଯୋ ଧୈର୍ଯଂ ମାର୍ଦଵଂ ହ୍ରୀରଚାପଲମ୍
କ୍ଷମା, ଧୃତି, ଅହିଂସା, ସମତା, ସତ୍ୟବାଦିତା, ନିଷ୍ଠା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ, ସାହସ, କୋମଳତା, ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳତାର ଅଭାବ—
ଅକାର୍ପଣ୍ଯମସଂରମ୍ଭଃ ସନ୍ତୋଷଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନତା । ଏତାନି ଯସ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ ଦାନ୍ତଃ ପୁରୁଷଃ ସ୍ମୃତଃ
କଞ୍ଚନ୍ୟତାର ଅଭାବ, ଅଶାନ୍ତିର ଅଭାବ, ସନ୍ତୋଷ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା—ହେ ରାଜା, ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେଉଁଠି ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
କାମୋ ଲୋଭଶ୍ଚ ଦର୍ପଶ୍ଚ ମନ୍ଯୁର୍ନିଦ୍ରା ଵିକତ୍ଥନମ୍। ମାନ ଈର୍ଷ୍ଯାଂ ଚ ଶୋକଶ୍ଚ ନୈତଦ୍ଦାନ୍ତୋ ନିଷେଵତେ। ଅଜିହ୍ମମଶଠଂ ଶୁଦ୍ଧମେତଦ୍ଦାନ୍ତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
କାମ, ଲୋଭ, ଅଭିମାନ, କ୍ରୋଧ, ନିଦ୍ରା, ଡ଼ଙ୍ଗା, ଗର୍ବ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଏବଂ ଶୋକ—ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମା ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁସରଣ କରେନାହିଁ; ସରଳତା, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ହେଉଛି ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମାର ଚିହ୍ନ।
ଅଲୋଲୁପସ୍ତଥାଽଲ୍ପେପ୍ସୁଃ କାମାନାମଵିଚିନ୍ତିତା । ସମୁଦ୍ରକଲ୍ପଃ ପରୁଷଃ ସ ଦାନ୍ତଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଯିଏ ଲୋଭୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଅଳ୍ପ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଭୋଗରେ ମନ ଲଗାନ୍ତିନାହିଁ, ସାଗର ପରି ଅପାର ଏବଂ କଠୋର, ସେ ନିଗ୍ରହୀତ ଅତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସୁଵୃତ୍ତଃ ଶୀଲସଂପନ୍ନଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମାଽତ୍ମଵିଦ୍ବୁଧଃ । ପ୍ରାପ୍ଯେହ ଲୋକେ ସଂମାନଂ ସୁଗତିଂ ପ୍ରେତ୍ଯ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଭଲ ଆଚରଣ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଥାଏ, ନିଜକୁ ଜାଣିଥାଏ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଏ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଭଲ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଅଭଯଂ ଯସ୍ଯ ଭୂତେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵେଷାମଭଯଂ ଯତଃ। ସ ଵୈ ପରିଣତପ୍ରଜ୍ଞଃ ପ୍ରଖ୍ଯାତୋ ମନୁଜୋତ୍ତମଃ
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯିଏ କାହାକୁ ଭୟ ଦିଏ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ବୁଦ୍ଧି ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକ ସହିତ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।