ନୈଵ ଦେଵା ନ ଗନ୍ଧର୍ଵା ନାସୁରା ନ ଚ ରାକ୍ଷସାଃ। ଶକ୍ତାସ୍ତ୍ରାତୁଂ ମଯା ଦ୍ଵିଷ୍ଟଂ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଘୃଣା କରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଦଯଭିଧ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଶଶ୍ଵଚ୍ଛୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵାଽଶୁଭମ୍ । ନୈତଦ୍ଵିପନ୍ନପୂର୍ଵଂ ମେ ମିତ୍ରେଷ୍ଵରିଷୁ ଚୋଭଯୋଃ
ମୁଁ ସଦା ଦୟା ଭାବ ରଖେ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯାହା ପାଇଁ ହେଉ; ମୋ ପାଖରେ ଏପରି କଥା ପୂର୍ବେ କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ, ଦୁହିଁ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ।
ଭଵିଷ୍ଯତୀଦମିତି ଵା ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ପରନ୍ତପ । ନାନ୍ଯଥା ଭୂତପୂର୍ଵଂ ଚ ସତ୍ଯଵାଗିତି ମାଂ ଵିଦୁଃ
ମୁଁ ଯାହା କହେ, 'ଏହା ଘଟିବ' ବୋଲି ଭାବି, ସେ କଥା କେବେ ଭିନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା; ଲୋକେ ମୋତେ ସତ୍ୟବାଦୀ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଲୋକସାକ୍ଷିକମେତନ୍ମେ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦିକ୍ଷୁ ଵିଶ୍ରୁତମ୍ । ଆଶ୍ଵାସନାର୍ଥଂ ଭଵତଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନ ଶ୍ଲାଘଯା ନୃପ
ମୋର ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖିଛି; ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇଁ କହୁଛି, ଆତ୍ମସ୍ତୁତି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ରାଜା।
ନ ହ୍ଯହଂ ଶ୍ଲାଘନୋ ରାଜନ୍ଭୂତପୂର୍ଵଃ କଦାଚନ । ଅସଦାଚରିତଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଯଦାତ୍ମାନଂ ପ୍ରଶଂସତି
ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହେଁ, ରାଜା; ନିଜେ ନିଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଅଉଚିତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପାଣ୍ଡଵାଂଶ୍ଚୈଵ ମତ୍ସ୍ଯାଂଶ୍ଚ ପାଞ୍ଚାଲାନ୍କେକଯୈଃ ସହ । ସାତ୍ଯକିଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଚ ଶ୍ରୋତାସି ଵିଜିତାନ୍ମଯା
ତୁମେ ଶୁଣିବେ ଯେ, ମୁଁ ପାଣ୍ଡବ, ମତ୍ସ୍ୟ, ପାଞ୍ଚାଳ, କେକୟ ସହିତ, ସାତ୍ୟକି ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଛି।
ସରିତଃ ସାଗରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥା ନଶ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵଶଃ । ତଥୈଵ ତେ ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ମାମାସାଦ୍ଯ ସହାନ୍ଵଯାଃ
ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ସମସ୍ତ ପରିବାର ମୋ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି ନଷ୍ଟ ହେଯିବେ।
ପରା ବୁଦ୍ଧିଃ ପରଂ ତେଜୋ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ପରମଂ ମମ। ପରା ଵିଦ୍ଯା ପରୋ ଯୋଗୋ ମମ ତେଭ୍ଯୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ମୋର ଜ୍ଞାନ, ତେଜ ଏବଂ ପ୍ରତାପ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ମୋର ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ଯୋଗ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ।
ପିତାମହଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ କୃପଃ ଶଲ୍ଯଃ ଶଲସ୍ତଥା। ଅସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯତ୍ପ୍ରଜାନନ୍ତି ସର୍ଵଂ ତନ୍ମଯି ଵିଦ୍ଯତେ
ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ଶଲ୍ୟ ଏବଂ ଶଲ, ଯେଉଁ ଶସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ ଯେତେ ଜାଣନ୍ତି, ସେସବୁ ଜ୍ଞାନ ମୋ ଭିତରେ ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସଞ୍ଜଯଂ ଭୂଯଃ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛତ ଭାରତ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଯୁଯୁତ୍ସୋଃ କାର୍ଯାଣି ପ୍ରାପ୍ତକାଲମରିନ୍ଦମଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭାରତ, ଶତ୍ରୁଦମ ରାଜା, ଯୁୟୁତ୍ସୁ ସମ୍ପର୍କରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସମୟ ଆସିଛି ବୋଲି ଜାଣି, ପୁନି ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ତଥା ତୁ ପୃଚ୍ଛନ୍ତମତୀଵ ପାର୍ଥଂ ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ତମଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା। ଉଵାଚ କର୍ଣୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଂ ପ୍ରହର୍ଷଯନ୍ସଂସଦି କୌରଵାଣାମ୍
ଏପରି ଭାବେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପଚାରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, କର୍ଣ୍ଣ, ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସଭାରେ କୌରବମାନେଙ୍କୁ ଖୁସି କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମିଥ୍ଯା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ମଯା ଯଦସ୍ତ୍ରଂ ରାମାତ୍କୃତଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପୁରସ୍ତାତ୍। ଵିଜ୍ଞାଯ ତେନାସ୍ମି ତଦୈଵମୁକ୍ତ- ସ୍ତେ ନାନ୍ତକାଲେ ପ୍ରତିଭାସ୍ଯତୀତି
ମୁଁ ଭୁଲ୍ ଭାବେ ପୂର୍ବେ ରାମଙ୍କଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ପାଇଥିବା କଥା କହିଥିଲି; କିନ୍ତୁ ସେ ଏହି କଥା ଜାଣି, ମତେ ସେତେବେଳେ କହିଥିଲେ, ଏହା ଦୁର୍ଦ୍ଦିନରେ ମୋର ମନରେ ଆସିବ ନାହିଁ।
ମହାପରାଧେ ହ୍ଯପି ଯନ୍ନ ତେନ ମହର୍ଷିଣାଽହଂ ଗୁରୁଣା ଚ ଶପ୍ତଃ । ଶକ୍ତଃ ପ୍ରଦଗ୍ଧୁଂ ହ୍ଯପି ତିଗ୍ମତେଜାଃ ସସାଗରାମପ୍ଯଵନିଂ ମହର୍ଷିଃ
ମୁଁ ବଡ଼ ଅପରାଧ କରିଥିଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ମହାର୍ଷି ଏବଂ ମୋ ଗୁରୁ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇନଥିଲେ; ସେ ମହାର୍ଷି ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇ ଦେଇପାରନ୍ଥିଲେ।
ପ୍ରସାଦିତଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ମଯା ମନୋଽଭୂ- ଚ୍ଛୁଶ୍ରୂଷଯା ସ୍ଵେନ ଚ ପୌରୁଷେଣ ତଦସ୍ତି ଚାସ୍ତ୍ରଂ ମମ ସାଵଶେଷଂ ତସ୍ମାତ୍ସମର୍ଥୋଽସ୍ମି ମମୈଷ ଭାରଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୁଶୃଷା ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ତାଙ୍କର ମନ ଜିତିଥିଲି; ତେଣୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ପାଖରେ ଅଛି, କିଛି ସୀମିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ; ଏହା ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ।
ନିମେଷମାତ୍ରାତ୍ତମୃଷେଃ ପ୍ରସାଦ- ମଵାପ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲକରୂଶମତ୍ସ୍ଯାନ୍। ନିହତ୍ଯ ପାର୍ଥାନ୍ସହ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈ- ର୍ଲୋକାନହଂ ଶସ୍ତ୍ରଜିତାନ୍ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯେ
ଯଦି ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମହାର୍ଷିଙ୍କର କୃପା ପାଇପାରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ପାଞ୍ଚାଳ, କରୂଷ, ମତ୍ସ୍ୟ ଏବଂ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ପୁଅ-ନାତିମାନେକୁ ମାରି, ଶସ୍ତ୍ରବଳରେ ଜିତା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇପାରିଥାନ୍ତି।
ପିତାମହସ୍ତିଷ୍ଠତୁ ତେ ସମୀପେ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଚ ନରେନ୍ଦ୍ରମୁଖ୍ଯାଃ । ଋଷିପ୍ରସାଦେନ ବଲେନ ଗତ୍ଵା ପାର୍ଥାନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ମମୈଷ ଭାରଃ
ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହାରାଜମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ରହନ୍ତୁ; ମହାର୍ଷିଙ୍କର କୃପା ଏବଂ ମୋର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେକୁ ମାରିବି—ଏହି ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ତମୁଵାଚ ଭୀଷ୍ମଃ କିଂ କତ୍ଥସେ କାଲପରୀତବୁଦ୍ଧେ। ନ କର୍ଣ ଜାନାସି ଯଥା ପ୍ରଧାନେ ହତେ ହତାଃ ସ୍ଯୁର୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରାଃ
ଏପରି କହୁଥିବା କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, “ହେ କର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏମିତି ଗର୍ବ କରୁଛ? ତୁମ ମନ ନିୟତିରେ ମୁହଁ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ ଜାଣନାହ, ଯଦି ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ମରିଯିବେ, ତେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ।”
ଯତ୍ଖାଣ୍ଡଵଂ ଦାହଯତା କୃତଂ ହି କୃଷ୍ଣଦ୍ଵିତୀଯେନ ଧନଞ୍ଜଯେନ। ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ତତ୍କର୍ମ ନିଯନ୍ତୁମାତ୍ମା ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ଵୈ ସହବାନ୍ଧଵେନ
ଖଣ୍ଡବ ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଥିରେ ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ରୋକିଥାନ୍ତେ।
ଯାଂ ଚାପି ଶକ୍ତିଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପସ୍ତେ ଦଦୌ ମହାତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରଃ। ଭସ୍ମୀକୃତାଂ ତାଂ ସମରେ ଵିଶୀର୍ଣାଂ ଚକ୍ରାହତାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି କେଶଵେନ
ତୁମକୁ ଯେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେଶବ ଭାଙ୍ଗି ଦେବେ, ତାହା ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖିବ।
ଯସ୍ତେ ଶରଃ ସର୍ପମୁଖୋ ଵିଭାତି ସଦାଽଗ୍ର୍ଯମାଲ୍ଯୈର୍ମହିତଃ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍। ସ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଭିହତଃ ଶରୌଘୈଃ ସହ ତ୍ଵଯା ଯାସ୍ଯତି କର୍ଣ ନାଶମ୍
ତୁମର ଯେ ସର ଅଜଗର ମୁଣ୍ଡ ଭଳି ଏବଂ ସର୍ବଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସେ ସର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ତୁମ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ବାଣସ୍ଯ ଭୌମସ୍ଯ ଚ କର୍ଣ ହନ୍ତା କିରୀଟିନଂ ରକ୍ଷତି ଵାସୁଦେଵଃ । ଯସ୍ତ୍ଵାଦୃଶାନାଂ ଚ ଵରୀଯସାଂ ଚ ହନ୍ତା ରିପୂଣାଂ ତୁମୁଲେ ପ୍ରଗାଢେ
ହେ କର୍ଣ୍ଣ, ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୀରକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାଳା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବାସୁଦେବ, ତୁମ ପରି ଏବଂ ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅସଂଶଯଂ ଵୃଷ୍ଣିପତିର୍ଯଥୋକ୍ତ- ସ୍ତଥା ଚ ଭୂଯାଂଶ୍ଚ ତତୋ ମହାତ୍ମା। ଅହଂ ଯଦୁକ୍ତଃ ପରୁଷଂ ତୁ କିଂଚି- ତ୍ପିତାମହସ୍ତସ୍ଯ ଫଲଂ ଶୃଣୋତୁ
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ନାଥ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ମହାତ୍ମା। ମୁଁ ପିତାମହ ଯେ କିଛି କଠୋର କଥା କହିଛି, ତାହାର ଫଳ ସେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ନ୍ଯସ୍ଯାମି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ନ ଜାତୁ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ପିତାମହୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ମାଂ ସଭାଯାମ୍। ତ୍ଵଯି ପ୍ରଶାନ୍ତେ ତୁ ମମ ପ୍ରଭାଵଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଭୁଵି ଭୂମିପାଲାଃ
ମୁଁ ଏବେ ଶସ୍ତ୍ର ରଖିଦେବି, ଆଉ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ; ପିତାମହ ମୋତେ ସଭାରେ ଦେଖିବେ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂପତିମାନେ ମୋର ଏହି ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମହାଧନୁଷ୍ମାନ୍ ହିତ୍ଵା ସଭାଂ ସ୍ଵଂ ଭଵନଂ ଜଗାମ । ଭୀଷ୍ମସ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନମେଵ ରାଜନ୍ ମଧ୍ଯେ କୁରୂଣାଂ ପ୍ରହସନ୍ନୁଵାଚ
ଏପରି କହି, ସେ ମହାଧନୁଧର ସଭା ଛାଡ଼ି ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଭୀଷ୍ମ ତ ତେବେ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ହସି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସତ୍ଯପ୍ରତିଜ୍ଞଃ କିଲ ସୂତପୁତ୍ର- ସ୍ତଥା କସ ଭାରଂ ଵିଷହେତ କସ୍ମାତ୍। ଵ୍ଯୂହଂ ପ୍ରତିଵ୍ଯୂହ୍ଯ ଶିରାଂସି ଭିତ୍ତ୍ଵା ଲୋକକ୍ଷଯଂ ପଶ୍ଯତ ଭୀମସେନାତ୍
ସୁତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ କଥା ରଖିବାରେ ସତ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏପରି ଭାର କିଏ ବହିପାରିବ? ଭୀମସେନ ଯେପରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ବ୍ୟୁହ ଭେଦି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନଶ୍ଟ ଘଟାଉଛନ୍ତି, ତାହା ଦେଖ।
ଆଵନ୍ତ୍ଯକାଲିଙ୍ଗଜଯଦ୍ରଥେଷୁ ଚେଦିଧ୍ଵଜେ ତିଷ୍ଠତି ବାହ୍ଲିକେ ଚ। ଅହଂ ହନିଷ୍ଯାମି ସଦା ପରେଷାଂ ସହସ୍ରଶଶ୍ଚାଯୁତଶଶ୍ଚ ଯୋଧାନ୍
ଆବନ୍ତୀ, କଳିଙ୍ଗ, ଜୟଦ୍ରଥ, ଛେଦି, ବାହ୍ଲିକ ଯେଉଁଠି ଥାଉଛନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ ସତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ସଦା ହଜାର ହଜାର, ଦଶ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ମାରିଦେବି।
ଯଦୈଵ ରାମେ ଭଗଵତ୍ଯନିନ୍ଦ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମବ୍ରୁଵାଣଃ କୃତଵାଂସ୍ତଦସ୍ତ୍ରମ୍। ତଦୈଵ ଧର୍ମଶ୍ଚ ତଷଶ୍ଚ ନଷ୍ଟଂ ଵୈକର୍ତନସ୍ଯାଧମପୂରୁଷସ୍ଯ
ଯେବେ ଦୋଷରହିତ ଭଗବାନ୍ ପରଶୁରାମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଦ୍ୱାରା ଶସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ସମୟରୁ ଅଧମ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟା ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତଥୋକ୍ତଵାକ୍ଯେ ନୃପତୀନ୍ଦ୍ର ଭୀଷ୍ମେ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗତେ ଚ କର୍ଣେ। ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯସ୍ଯ ସୁତୋଽଲ୍ପବୁଦ୍ଧି- ର୍ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶାନ୍ତନଵଂ ବଭାଷେ
ଭୀଷ୍ମ ଏପରି କହି ଶସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲେ, କର୍ଣ୍ଣ ଚାଲିଗଲେ, ତେବେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ଅବିବେକୀ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଦୃଶାନାଂ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସର୍ଵେଷାଂ ତୁଲ୍ଯଜନ୍ମନାମ୍। କଥମେକାନ୍ତତସ୍ତେଷାଂ ପାର୍ଥାନାଂ ମନ୍ଯସେ ଜଯମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମାନବ ଜନ୍ମ ଓ ସମାନ ଗୁଣ ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ, କିପରି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କ ଜୟ ଭାବୁଛ?
ଵଯଂ ଚ ତେଽପି ତୁଲ୍ଯା ଵୈ ଵୀର୍ଯେଣ ଚ ପରାକ୍ରମୈଃ । ସମେନ ଵଯସା ଚୈଵ ପ୍ରାତିଭେନ ଶ୍ରୁତେନ ଚ
ଆମେ ଓ ସେମାନେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରାକ୍ରମ, ବୟସ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ସମାନ।