ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ଏଵଂଵୃତ୍ତିରଭୂନ୍ନୃପଃ। ଅବ୍ଭକ୍ଷଃ ଶରଦସ୍ତ୍ରିଂଶଦାସୀନ୍ନିଯତଵାଙ୍ମନାଃ
ସେ ରାଜା ଏଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ଅତିତ କଲେ। ତିରିଶଟି ଶରତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହିଲେ, ମନ ଓ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଵାଯୁଭକ୍ଷୋଽଭୂତ୍ସଂଵତ୍ସରମତନ୍ଦ୍ରିତଃ। ତଥା ପଞ୍ଚାଗ୍ନିମଧ୍ଯେ ଚ ତପସ୍ତେପେ ସ ଵତ୍ସରମ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାତାସ ଖାଇ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିରେ ରହିଲେ। ସେହିପରି, ପଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଏକପାଦଃ ସ୍ତିତଶ୍ଚାସୀତ୍ଷଣ୍ମାସାନନିଲାଶନଃ। ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିସ୍ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଜଗାମାଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଛଅ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏକ ପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହିଲେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗତଃ ସ ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ନିଵସନ୍ଦେଵଵେଶ୍ମନି। ପୂଜିତସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାଧ୍ଯୈର୍ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵସୁଭିସ୍ତଥା
ସେ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୃହରେ ବାସ କରିଲେ। ତିନୋଟିସହ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ମରୁତ ଓ ବସୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଦେଵଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସଂଚରନ୍ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଵଶୀ। ଅଵସତ୍ପୃଥିଵୀପାଲୋ ଦୀର୍ଘକାଲମିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ସେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଓ ନିୟମିତ ରାଜା ଦେବଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବା ଓ ବାସ କରିଥିଲେ—ଏହିପରି କଥା ଶ୍ରୁତିରେ ଅଛି।
ସ କଦାଚିନ୍ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଯଯାତିଃ ଶକ୍ରମାଗମତ୍। କଥାନ୍ତେ ତତ୍ର ଶକ୍ରେଣ ସ ପୃଷ୍ଟଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
କେବେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଯୟାତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶେଷରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପୃଥିବୀର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଯଦା ସ ପୂରୁସ୍ତଵ ରୂପେଣ ରାଜ- ଞ୍ଜରାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରଚଚାର ଭୂମୌ। ତଦା ଚ ରାଜ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଦାଯୈଵ ତସ୍ମୈ ତ୍ଵଯା କିମୁକ୍ତଃ କଥଯେହ ସତ୍ଯମ୍
ତୁମର ପୁଅ ପୁରୁ ତୁମ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିଲ, ସେବେଳେ କଣ କହିଥିଲ? ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।
ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃତ୍ସ୍ନୋଯଂ ଵିଷଯସ୍ତଵ। ମଧ୍ଯେ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜା ଭ୍ରାତରୋଽନ୍ତ୍ଯାଧିପାସ୍ତଵ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେଶ ତୁମର। ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତୁମେ ରାଜା, ତୁମ ଭାଇମାନେ ବାହାର ଦେଶର ଶାସକ।
ନ ଚ କୁର୍ଯାନ୍ନରୋ ଦୈନ୍ଯଂ ଶାଠ୍ଯଂ କ୍ରୋଧଂ ତଥୈଵ ଚ। ଜୈହଯଂ ଚ ମତ୍ସରଂ ଵୈରଂ ସର୍ଵତ୍ରେଦଂ ନ କାରଯେତ୍
କୌଣସି ଲୋକେ ଦୁଃଖ, ଚତୁର୍ତ୍ତା, କ୍ରୋଧରେ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ହରାଇବା, ଇର୍ଷ୍ୟା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଚ ତପୋଧନମ୍। କ୍ଷମାଵନ୍ତଂ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନାଵମନ୍ଯେତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ମାଆ, ବାପା, ବଡ଼, ପଣ୍ଡିତ, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଳଶକ୍ତସ୍ତୁ କ୍ଷମତେ ନିତ୍ଯମଶକ୍ତଃ କ୍ରୁଧ୍ଯତେ ନରଃ। ଦୁର୍ଜନଃ ସୁଜନଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଦୁର୍ବଲୋ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ସଦା କ୍ଷମା କରେ; ଅଶକ୍ତ ଲୋକ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ଦୁର୍ବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ।
ରୂପଵନ୍ତମରୂପୀ ଚ ଧନଵନ୍ତଂ ଚ ନିର୍ଧନଃ। ଅକର୍ମୀ କର୍ମିଣଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଧାର୍ମିକଂ ଚ ନଧାର୍ମିକଃ
କୁସୁନ୍ଦର ଲୋକ ସୁନ୍ଦରଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ଗରିବ ଧନୀଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ; ଆଳସୀ କର୍ମଠଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ଅଧର୍ମୀ ଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ।
ନିର୍ଗୁଣୋ ଗୁଣଵନ୍ତଂ ଚ ପୁତ୍ରୈତତ୍କଲିଲକ୍ଷଣମ୍। ଵିପରୀତଂ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଏତେଷୁ କୃତଲକ୍ଷଣମ୍
ନିର୍ଗୁଣ ଲୋକ ଗୁଣବାନ୍କୁ ଘୃଣା କରେ—ଏହି ହେଉଛି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ, ପୁଅ। ଏହାର ବିପରୀତ ହେଉଛି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵାଥ ଵା ରାଜା ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା ଶୂଦ୍ର ଏଵ ଵା। ପ୍ରଶସ୍ତେଷୁ ପ୍ରସକ୍ତାଶ୍ଚେତ୍ପ୍ରଶସ୍ଯନ୍ତେ ଯଶସ୍ଵିନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ବ୍ୟବସାୟୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର—ଯେଉଁମାନେ ଭଲ କାମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଶସ୍ତେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନରଃ ସକ୍ତମନା ଭଵେତ୍। ଅଲୋକଜ୍ଞା ହ୍ଯପ୍ରଶସ୍ତା ଭ୍ରାତରସ୍ତେ ହ୍ଯବୁଦ୍ଧଯଃ
ସେହିପାଇଁ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଜଣେ ଲୋକ ଭଲ କାମରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ଭଲ କାମରେ ଲାଗିନଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ—ତୁମ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି।
ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମଵିଦୋ ରାଜନ୍କତ୍ଥସେ ଧର୍ମସୁତ୍ତମମ୍। କଥଯସ୍ଵ ପୁନର୍ମେଽଦ୍ଯ ଲୋକଵୃତ୍ତାନ୍ତମୁତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣ, ରାଜା, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର ଗର୍ବ କର। ଆଜି ଆଉଥରେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ଚରିତ୍ର କଥା କହ।
ଅକ୍ରୋଧନଃ କ୍ରୋଧନେଭ୍ଯୋ ଵିଶିଷ୍ଟ- ସ୍ତଥା ତିତିକ୍ଷୁରତିତିକ୍ଷୋର୍ଵିଶିଷ୍ଟଃ। ଅମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ମାନୁଷାଶ୍ଚ ପ୍ରଧାନା ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତଥୈଵାଵିଦୁଷଃ ପ୍ରଧାନଃ
ଯିଏ କ୍ରୋଧ କରେନାହିଁ, ସେ କ୍ରୋଧୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ତମ; ଯିଏ ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସେ ଅଧୈର୍ୟୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଅମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆକ୍ରୁଶ୍ଯମାନୋ ନାକୋଶେନ୍ମନ୍ଯୁରେଵ ତିତିକ୍ଷତଃ। ଆକ୍ରୋଷ୍ଟାରଂ ନିର୍ଦହତି ସୁକୃତଂ ଚାସ୍ଯ ଵିନ୍ଦତି
ଯେଉଁମାନେ ଅପମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କଠୋର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଅପମାନକାରୀଙ୍କୁ ମନରେ ଦହିଦିଅନ୍ତି ଓ ସୁକୃତ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ନାରୁନ୍ତୁଦଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ନୃଶଂସଵାଦୀ ନ ହୀନତଃ ପରମଭ୍ଯାଦଦୀତ। ଯଯାଽସ୍ଯ ଵାଚା ପର ଉଦ୍ଵିଜେତ ନ ତାଂ ଵଦେଦ୍ରୁଶତୀଂ ପାପଲୋକ୍ଯାମ୍
କେବେ ମଧ୍ୟ ଅପବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାରୁ କିଛି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆମ କଥା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟଜଣ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହୁଏ, ଏମିତି କଠିନ ଓ ଦୋଷାରୋପ ଯୋଗ୍ୟ କଥା କେବେ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅରୁନ୍ତୁଦଂ ପୁରୁଷଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଵାଚଂ ଵାକ୍କଣ୍ଟକୈର୍ଵିତୁଦନ୍ତଂ ମନୁଷ୍ଯନ୍। ଵିଦ୍ଯାଦଲକ୍ଷ୍ମୀକତମଂ ଜନାନାଂ ମୁଖେ ନିବଦ୍ଧାଂ ନିର୍ଋତିଂ ଵହନ୍ତମ୍
ଯିଏ ଅପବାଦ କରେ, ତାଙ୍କର କଥା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଥାର କାଁଟାରେ ଆଘାତ କରେ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଭାଗା ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ଅପମାନ ବନ୍ଧି ରହିଥାଏ।
ସଦ୍ଭିଃ ପୁରସ୍ତାଦଭିପୂଜିତଃ ସ୍ଯା- ତ୍ସଦ୍ଭିସ୍ତଥା ପୃଷ୍ଠତୋ ରକ୍ଷିତଃ ସ୍ଯାତ୍। ସଦାଽସତାମତିଵାଦାଂସ୍ତିତିକ୍ଷେ- ତ୍ସତାଂ ଵୃତ୍ତଂ ଚାଦଦୀତାର୍ଯଵୃତ୍ତଃ
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସାମ୍ନାରୁ ଆଦର କରିବେ, ପଛରୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବେ। ସେ ସବୁବେଳେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ କଥା ସହିବେ ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରି ଉତ୍ତମ ପଥ ଧରିବେ।
ଵାକ୍ସାଯକା ଵଦନାନ୍ନିଷ୍ପତନ୍ତି ଯୈରାହତଃ ଶୋଚତି ରାତ୍ର୍ଯହାନି। ପରସ୍ଯ ଯେ ମର୍ମସୁ ସଂପତନ୍ତି ତାନ୍ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୃଜେତ୍ପରେଷୁ
ମୁଁହରୁ ବାଣ ଭଳି କଥା ବାହାରେ; ଯାହାରେ ଆଘାତ ଲାଗେ, ସେ ଦିନ ରାତି ଦୁଃଖିତ ରହେ। ଯେଉଁ କଥା ଅନ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏମିତି କଥା କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନହୀଦୃଶଂ ସଂଵନନଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଦ୍ଯତେ। ଦଯା ମୈତ୍ରୀ ଚ ଭୂତେଷୁ ଦାନଂ ଚ ମଧୁରା ଚ ଵାକ୍
ତିନି ଜଗତରେ ଏପରି ଏକତା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନି: ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା, ମିତ୍ରତା, ଦାନ ଓ ମଧୁର କଥା।
ତସ୍ମାତ୍ସାନ୍ତ୍ଵଂ ସଦା ଵାଚ୍ଯଂ ନ ଵାଚ୍ଯଂ ପରୁଷଂ କ୍ଵଚିତ୍। ପୂଜ୍ଯାନ୍ସଂପୂଜଯେଦ୍ଦଦ୍ଯାନ୍ନ ଚ ଯାଚେତ୍କଦାଚନ
ସେଥିପାଇଁ ସବୁବେଳେ ଶାନ୍ତିଦାୟକ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍, କଠୋର କଥା କେବେ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାଠାରୁ ମାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵାଣି କର୍ମାଣି ସମାପ୍ଯ ରାଜନ୍ ଗୃହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଵନଂ ଗତୋଽସି। ତତ୍ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି ନହୁଷସ୍ଯ ପୁତ୍ର କେନାସି ତୁଲ୍ଯସ୍ତପସା ଯଯାତେ
ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି ଘର ଛାଡ଼ି ଅପଣ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, କେଉଁ ପ୍ରକାର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଯୟାତିଙ୍କ ସମାନ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି?
ନାହଂ ଦେଵମନୁଷ୍ଯେଷୁ ଗନ୍ଧର୍ଵେଷୁ ମହର୍ଷିଷୁ। ଆତ୍ମନସ୍ତପସା ତୁଲ୍ଯଂ କଂଚିତ୍ପଶ୍ଯାମି ଵାସଵ
ମୁଁ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ସମାନ ତପସ୍ୟାର ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେଖୁନି, ହେ ବାସବ।
ଯଦାଽଵମଂସ୍ଥାଃ ସଦୃଶଃ ଶ୍ରେଯସଶ୍ଚ ଅଲ୍ପୀଯସଶ୍ଚାଵିଦିତପ୍ରଭାଵଃ। ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକାସ୍ତ୍ଵନ୍ତଵନ୍ତସ୍ତଵେ ମେ କ୍ଷୀଣେ ପୁଣ୍ଯେ ପତିତାଽସ୍ଯଦ୍ଯ ରାଜନ୍
ଯେବେ ଆପଣ ସମାନ, ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅଜ୍ଞାତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ, ସେଥିପାଇଁ ଆପଣଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗ ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ସହିତ ଆଜି ଆପଣ ପତିତ ହେଲେ, ହେ ରାଜା।
ସୁରର୍ଷିଗନ୍ଧର୍ଵନରାଵମାନା- ତ୍କ୍ଷଯଂ ଗତା ମେ ଯଦି ଶକ୍ରଲୋକାଃ। ଇଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ସୁରଲୋକାଦ୍ଵିହୀନଃ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ପତିତୁଂ ଦେଵରାଜ
ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିବାରୁ ମୋ ସ୍ୱର୍ଗ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଦେବଲୋକ ହରାଇ, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହେବାକୁ, ହେ ଦେବରାଜ।
ସତାଂ ସକାଶେ ପତିତାଽସି ରାଜଂ- ଶ୍ଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଯତ୍ର ଲବ୍ଧାସି ଭୂଯଃ। ଏତଦ୍ଵିଦିତ୍ଵା ଚ ପୁନର୍ଯଯାତେ ତ୍ଵଂ ମାଽଵମଂସ୍ଥାଃ ସଦୃଶଃ ଶ୍ରେଯସଶ୍ଚ
ହେ ରାଜା, ଆପଣ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ପୁଣିଥରେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଛନ୍ତି। ଏହା ଜାଣି, ହେ ଯୟାତି, ପୁଣିଥରେ ସମାନ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବେ ନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରହାଯାମରରାଜଜୁଷ୍ଟା- ନ୍ପୁଣ୍ଯାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ପତମାନଂ ଯଯାତିମ୍। ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜର୍ଷିଵରୋଽଷ୍ଟକସ୍ତ- ମୁଵାଚ ସଦ୍ଧର୍ମଵିଧାନଗୋପ୍ତା
ତାପରେ ଅମରରାଜଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଯୟାତିଙ୍କୁ ପତିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାର୍ଷି ଅଷ୍ଟକ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।