ଖଙ୍ଗଃ କୋଶାନ୍ନିଃସରତି ପ୍ରସନ୍ନୋ ହିତ୍ଵେଵ ଜୀର୍ଣାସୁରଗସ୍ତ୍ଵଚଂ ସ୍ଵାମ୍। ଧ୍ଵଜେ ଵାଚୋ ରୌଦ୍ରରୂପା ଭଵନ୍ତି କଦା ରଥୋ ଯୋକ୍ଷ୍ଯତେ ତେ କିରୀଟିନ୍
ମୋ ତଳୱାର ମଞ୍ଜୁରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ବାହାରୁଛି, ଯେପରି ଜରା ପଡ଼ିଥିବା ସର୍ପ ତାହାର ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦିଏ; ଧ୍ୱଜରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦେଖାଯାଉଛି—ହେ କିରୀଟି, କେବେ ତୁମ ରଥ ଯୋଗାଯିବ?
ଗୋମାଯୁସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ନଦନ୍ତି ରାତ୍ରୌ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯଥୋ ନିଷ୍ପତନ୍ତ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍। ମୃଗାଃ ଶ୍ରୃଗାଲାଃ ଶିତିକଣ୍ଠାଶ୍ଚ କାକା ଗୃଧ୍ରା ବକାଶ୍ଚୈଵ ତରକ୍ଷଵଶ୍ଚ
ରାତିରେ ଶିଆଳମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଆକାଶରୁ ଅବତରିବାକୁ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ପଶୁ, ଶିଆଳ, ନୀଳକଣ୍ଠ କାଉଁ, ଗୃଧ୍ର, ବକ ଓ ବନ୍ୟ କୁକୁରମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ସୁଵର୍ଣପତ୍ରାଶ୍ଚ ପତନ୍ତି ପଞ୍ଚା- ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଥଂ ଶ୍ଵେତହଯପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍ । ଅହଂ ହ୍ଯେକଃ ପାର୍ଥିଵାନ୍ସର୍ଵଯୋଧାନ୍ ଶରାନ୍ଵର୍ପନ୍ମୃତ୍ଯୁଲୋକଂ ନଯେଯମ୍
ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥକୁ ଦେଖି ଶୁଣା ପଞ୍ଚ ଶୁଣା ସୁବର୍ଣ୍ଣପତ୍ରୀ ପକ୍ଷୀ ଖସିପଡ଼ୁଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ମୁଁ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ସେନାମାନେଙ୍କୁ ମୋ ବାଣରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକକୁ ପଠାଇପାରିବି।
ସମାଦେଦାନଃ ପୃଥଗସ୍ତ୍ରମାର୍ଗା- ନ୍ଯଥାପ୍ରିରିଦ୍ଧୋ ଗହନଂ ନିଦାଘେ। ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣଂ ପାଶୁପତଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଯଚ୍ଚ ଶକ୍ରୋଽପ୍ଯଦାନ୍ମେ
ମୁଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରର ପଥ ଧାରଣ କରିଛି, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଏ; ମୋ ପାଖରେ ଅଛି ଶିବଙ୍କ ମହାସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଯାହା ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ।
ଵଧେ ଧୃତୋ ଵେଗଵତଃ ପ୍ରମୁଞ୍ଚ- ନ୍ନାହଂ ପ୍ରଜାଃ କିଞ୍ଚିଦିହାଵଶିଷ୍ଯେ । ଶାନ୍ତିଂ ଲପ୍ସ୍ଯେ ପରମୋ ହ୍ଯେପ ଭାଵଃ ସ୍ଥିରୋ ମମ ବ୍ରୂହି ଗାଵଲ୍ଗଣେ ତାନ୍
ଯଦି ମୁଁ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ତେବେ ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୋର ମନରେ ଶାନ୍ତି ଅଟୁଟ—ହେ ଗାବଲ୍ଗଣ, ଏହି କଥା ସେମାନେଙ୍କୁ କୁହ।
ଯେ ଵୈଜଯ୍ଯାଃ ସମରେ ସୂତ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦେଵାନପୀନ୍ଦ୍ରଗ୍ରମୁଖାନ୍ସମେତାତ୍। ତୈର୍ମନ୍ମତେ କଲହଂ ସଂପ୍ରସହ୍ଯ ସ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପଶ୍ଯତ ମୋହମସ୍ଯ
ହେ ସାରଥି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସତ୍ୟ ସଫଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହିତ ମୋ ମତରେ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ହେଉ—ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମୂଢତା ଦେଖ।
ଵୃଦ୍ଧୋ ଭୀଷ୍ମଃ ଶାନ୍ତନଵଃ କୃପଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣଃ ସପୁତ୍ରୋ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ଧୀମାନ୍। ଏତେ ସର୍ଵେ ଯଦ୍ଵଦନ୍ତେ ତଦସ୍ତୁ ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତଃ କୁରଵଃ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵେ
ବୟସ୍କ ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ, କୃପ, ଡ୍ରୋଣ ସହ ପୁଅ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର ଯାହା କହନ୍ତି, ତାହା ହେଉ; ସମସ୍ତ କୌରବ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉନ୍ତୁ।
ସମଵେତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେଷୁ ରାଜସୁ ଭାରତ। ଦୁର୍ଯୋଧନମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭୀଷ୍ମଃ ଶାନ୍ତନଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପରେ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ ଭୀଷ୍ମ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚୋଶନା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତୌ। ମରୁତଶ୍ଚ ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ଵସଵଶ୍ଚାଗ୍ରିନା ସହ
ବୃହସ୍ପତି ଓ ଉଶନା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ; ମରୁତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଓ ଭସୁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଯେ ଚ ସପ୍ତର୍ପଯୋ ଦିଵି। ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵଃ ଶୁଭାଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସାଧ୍ୟମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗର ସାତ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଶ୍ୱାବସୁ ଓ ଶୁଭ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଯୋପଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ଲୋକଵୃଦ୍ଧଂ ପିତାମହମ୍ । ପରିଵାର୍ଯ ଚ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ପର୍ଯାସତ ଦିଵୌକସଃ
ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପୁରୁଣା ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘେରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ମନଶ୍ଚ ତେଜଶ୍ଚାପ୍ଯାଦଦାନାଵିଵୌଜସା । ପୂର୍ଵଦେଵୌ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତୌ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ସେମାନଙ୍କ ମନ ଓ ତେଜ ନେଇ, ପୂର୍ବଦିନର ଦୁଇ ଋଷି ନର ଓ ନାରାୟଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ବୃହସ୍ପତିସ୍ତୁ ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କାଵିମାଵିତି। ଭଵନ୍ତଂ ନୋପତିଷ୍ଠେତେ ତୌ ନଃ ଶଂସ ପିତାମହ
ବୃହସ୍ପତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମହାପ୍ରଭୁ, ସେ ଦୁଇଜଣ କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉନାହାନ୍ତି? ଆମକୁ କହନ୍ତୁ ପିତାମହ।'
ଯାଵେତୌ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାଂ ଚ ଭାସଯନ୍ତୌ ତପସ୍ଵିନୌ। ଜ୍ଵଲନ୍ତୌ ରୋଚମାନୌ ଚ ଵ୍ଯାପ୍ଯାତୀତୌ ମହାବଲୌ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଦୁଇ ତପସ୍ବୀ, ଜ୍ୱଳମାନ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ନରନାରାଯଣାଵେତୌ ଲୋକାଲ୍ଲୋକଂ ସମାସ୍ଥିତୌ । ଊର୍ଜିତୌ ସ୍ଵେନ ତପସା ମହାସତ୍ଵପରାକ୍ରମୌ
ନର ଓ ନାରାୟଣ, ସେ ଦୁଇଜଣ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ନିଜେମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ଧନୀ।
ଏତୌ ହି କର୍ମଣା ଲୋକଂ ନନ୍ଦଯାମାସତୁର୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଦ୍ଵିଧାଭୂତୌ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୌ ଵିଦ୍ଧି ବ୍ରହ୍ମନ୍ପରନ୍ତପୌ । ଅସୁରାଣାଂ ଵିନାଶାଯ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵପୂଜିତୌ
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛନ୍ତି; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାଣ, ଏହି ଦୁଇ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦାନବମାନେ ନାଶ ପାଇଁ ଦୁଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଜଗାମ ଶକ୍ରସ୍ତଚ୍ଛ୍ରତ୍ଵା ଯତ୍ର ତୌ ତେପତୁସ୍ତପଃ । ସାର୍ଧଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମୈଃ
ଏହା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
ତଦା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ଭଯେ ଜାତେ ଦିଵୌକସାମ୍। ଅଯାଚତ ମହାତ୍ମାନୌ ନରନାରାଯଣୌ ଵରମ୍
ସେବେଳେ, ଦେବ-ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏକ ଵର ମାଗିଲେ।
ତାଵବ୍ରୂତାଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ତଦା ଭରତସତ୍ତମ। ଅଥୈତାଵବ୍ରଵୀଚ୍ଛକଃ ସାହ୍ଯଂ ନଃ କ୍ରିଯତାମିତି
ସେ ଦୁଇଜଣ କହିଲେ, 'ବର ଚୟନ କର,' ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, 'ଆମେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଉ।'
ତତସ୍ତୌ ଶକ୍ରମବ୍ରୂତାଂ କରିଷ୍ଯାଵୋ ଯଦିଚ୍ଛସି। ତାଭ୍ଯାଂ ଚ ସହିତଃ ଶକ୍ରୋ ଵିଜିଗ୍ଯେ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ଆମେ କରିବା'; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଗିଲେ।
ନର ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେ ହତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ପରନ୍ତପଃ । ପୌଲୋମାନ୍କାଲଖଞ୍ଜାଂଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ
ନର, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୌଳୋମ ଓ କାଳଖଞ୍ଜମାନେ ସହିତ ଶତ-ଶତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବଧ କଲେ।
ଏଷ ଭ୍ରାନ୍ତେ ରଥେ ତିଷ୍ଠନ୍ଭଲ୍ଲେନାପାହରଚ୍ଛିରଃ। ଜମ୍ଭସ୍ଯ ଗ୍ରସମାନସ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯର୍ଜୁନ ଆହଵେ
ଏହି ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଭ୍ରମିତ ରଥରେ ଦଢ଼ିଁ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଜମ୍ଭ ନାମକ ଦାନବ ଖାଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଏଷ ପାରେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ହିରଣ୍ଯପୁରମାରୁଜତ୍। ହତ୍ଵା ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରାଣି ନିଵାତକଵଚାନ୍ରଣେ
ଏହି ଅର୍ଜୁନ ସମୁଦ୍ର ପାର କରି, ହିରଣ୍ୟପୁର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସଠି ହଜାର ନିବାତକବଚଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ଏଷ ଦେଵାନ୍ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ଜିତ୍ଵା ପରପୁରଞ୍ଜଯଃ। ଅତର୍ପଯନ୍ମହାବାହୁରର୍ଜୁନୋ ଜାତଵେଦସମ୍
ଏହି ଅର୍ଜୁନ, ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜେତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଦେବମାନେକୁ ଜିତି, ନିଜ ବଳିୟା ହାତରେ ଜାଟବେଦସଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ନାରାଯଣସ୍ତଥୈଵାତ୍ର ଭୂଯସୋଽନ୍ଯାଞ୍ଜଘାନ ହ। ଏଵମେତୌ ମହାଵୀର୍ଯୌ ତୌ ପଶ୍ଯତ ସମାଗତୌ
ଏହିପରି ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଶତ୍ରୁକୁ ବଧ କଲେ; ଏଭଳି ଏହି ଦୁଇ ମହାବୀର ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି—ଦେଖ।
ଵାସୁଦେଵାର୍ଜୁନୌ ଵୀରୌ ସମଵେତୌ ମହାରଥୌ । ନରନାରାଯଣୌ ଦେଵୌ ପୂର୍ଵଦେଵାଵିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ବାସୁଦେବ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇ ଶୂର ଏବଂ ମହାରଥୀ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଏହି ଦେବଦ୍ୱୟ, ପୂର୍ବଦିନର ଦେବତା—ଏହିପରି ଶ୍ରୁତି ଅଛି।
ଅଜେଯୌ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ସେନ୍ଦ୍ରୈରପି ସୁରାସୁରୈଃ । ଏଷ ନାରାଯଣଃ କୃଷ୍ଣଃ ଫାଲ୍ଗୁନଶ୍ଚ ନରଃ ସ୍ମୃତଃ। ନାରାଯଣୋ ନରଶ୍ଚୈଵ ସତ୍ତ୍ଵମେକଂ ଦ୍ଵିଧା କୃତମ୍
ମାନବ ଲୋକରେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ନାରାୟଣ, ଏବଂ ଫାଲ୍ଗୁନ ହେଉଛନ୍ତି ନର। ନାରାୟଣ ଓ ନର ଦୁଇଜଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମୂଳ ଏକ, କେବଳ ଦୁଇ ରୂପରେ ବିଭକ୍ତ।
ଏତୌ ହି କର୍ମଣା ଲୋକାନଶ୍ରୁଵାତେଽକ୍ଷଯାନ୍ଧ୍ରୁଵାନ୍। ତତ୍ରତତ୍ରୈଵ ଜାଯେତେ ଯୁଦ୍ଧକାଲେ ପୁନଃପୁନଃ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅବିନାଶୀ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ଆସେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ମୈଵ କର୍ତଵ୍ଯମିତି ହୋଵାଚ ନାରଦଃ । ଏତଦ୍ଧି ସର୍ଵମାଚଷ୍ଟ ଵୃଷ୍ଣିଚକ୍ରସ୍ଯ ଵେଦଵିତ୍
ସେଇଠି ନାରଦ କହିଥିଲେ—କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାହସ୍ତଂ ଯଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି କେଶଵମ୍। ପର୍ଯାଦଦାନଂ ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଭୀମଧନ୍ଵାନମର୍ଜୁନମ୍
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କେଶବଙ୍କୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା ଦେଖିବ, ଏବଂ ଭୀମବାଣୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଧନୁଷ ତଣି ଅସ୍ତ୍ର ଧରୁଥିବା ଦେଖିବ—