ତେ ଚେଦସ୍ମାନ୍ଯୁଧ୍ଯମାନାଞ୍ଜଯେଯୁ- ର୍ଦେଵୈର୍ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରମୁଖୈଃ ସହାଯୈଃ। ଧର୍ମାଦଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଗରୀଯାଂ- ସ୍ତତୋ ଧ୍ରୁଵଂ ନାସ୍ତି କୃତଂ ଚ ସାଧୁ
ଯଦି ସେମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ସହଯୋଗରେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ଆମକୁ ଜିତିଯାନ୍ତି, ତେବେ ଧର୍ମ ଠାରୁ ଅଧର୍ମ ବଡ଼ ହେଇଯିବ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୌଣସି ଭଲ କାମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ ନାହିଁ।
ନ ଚେଦିଦଂ ପୌରୁଷଂ କର୍ମବଦ୍ଧଂ ନ ଚେଦସ୍ମାନ୍ମନ୍ଯତେଽସୌ ଵିଶିଷ୍ଟାନ୍। ଆଶଂସେଽହଂ ଵାସୁଦେଵଦ୍ଵିତୀଯୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସାନୁବନ୍ଧଂ ନିହନ୍ତୁମ୍
ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବୀୟ ପ୍ରୟାସ ସହିତ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବିବା ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଆଶା କରେଯେ ବାସୁଦେବ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସହିତ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବେ।
ନ ଚେଦିଦଂ କର୍ମ ନରେନ୍ଦ୍ର ଵନ୍ଧ୍ଯଂ ନ ଚେଦ୍ଭଵେତ୍ସୁକୃତଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଵା। ଇଦଂ ଚ ତଚ୍ଚାଭିସମୀକ୍ଷ୍ଯ ନୂନଂ ପରାଜଯୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ସାଧୁଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଫଳ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଭଲ କାମ ଅନର୍ଥକ ହୁଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଓ ସେହିଥିରେ ଭାବିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରମାନେର ହାର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଵଃ କୁରଵୋ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ଯୁଦ୍ଧ୍ଯମାନା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ସନ୍ତି। ଅନ୍ଯତ୍ର ଯୁଦ୍ଧାତ୍କୁରଵୋ ଯଦି ସ୍ଯୁ- ର୍ନ ଯୁଦ୍ଧେ ଵୈ ଶେଷ ଇହାସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍
ମୁଁ କୌରବମାନେଙ୍କୁ ଯାହା କହୁଛି, ସେଟି ସ୍ପଷ୍ଟ—ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ। ଯଦି କୌରବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟରେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବେ ନାହିଁ।
ହତ୍ଵା ତ୍ଵହଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ସକର୍ଣା- ନ୍ରାଜ୍ଯଂ କୁରୂଣାମଵଜେତା ସମଗ୍ରମ୍। ଯଦ୍ଵଃ କାର୍ଯଂ ତତ୍କୁରୁଧ୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଵ- ମିଷ୍ଟାନ୍ଦରାନାତ୍ମଭୋଗାନ୍ଭଜଧ୍ଵମ୍
ଯଦି ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛି, ତେବେ ସମସ୍ତ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ ମୋର ହେବ। ଏହିପରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା କର; ରାଜସୁଖ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ଭୋଗ କର।
ଅପ୍ଯେଵଂ ନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସନ୍ତି ଵୃଦ୍ଧା ବହୁଶ୍ରୁତାଃ ଶୀଲଵନ୍ତଃ କୁଲୀନାଃ। ସାଂଵତ୍ସରା ଜ୍ଯୋତିଷି ଚାଭିଯୁକ୍ତା ନକ୍ଷତ୍ରଯୋଗେଷୁ ଚ ନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞାଃ
ତଥାପି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବୟସ୍କ, ଅଧିକ ଶିକ୍ଷିତ, ଶୀଳବାନ୍, ଉତ୍ତମ ବଂଶର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ୟୋତିଷ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଯୋଗ ଜଣାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଉଚ୍ଚାଵଚଂ ଦୈଵଯୁକ୍ତଂ ରହସ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଶ୍ନା ମୃଗଚକ୍ରା ମୁହୂର୍ତାଃ । କ୍ଷଯଂ ମହାନ୍ତଂ କୁରୁସୃଞ୍ଜଯାନାଂ ନିଵେଦଯନ୍ତେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଜଯଂ ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀୟ ସଙ୍କେତ, ଗୁପ୍ତ ଚିହ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ, ମୃଗମଣ୍ଡଳ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦ୍ୱାରା କୁରୁ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ବିନାଶ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କର ବିଜୟ ଘୋଷଣା କରୁଛନ୍ତି।
ଯଥା ହି ନୋ ମନ୍ଯତେଽଜାତଶତ୍ରୁଃ ସଂସିଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଦ୍ଵିପତାଂ ନିଗ୍ରହାଯ। ଜନାର୍ଦନଶ୍ଚାପ୍ଯପରୋକ୍ଷଵିଦ୍ଯୋ ନ ସଂଶଯଂ ପଶ୍ଯତି ଵୃଷ୍ଣିସିଂହଃ
ଯେପରି ଅଜାତଶତ୍ରୁ ମନେ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଭୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ସିଂହ, ସମସ୍ତ କିଛି ସ୍ପଷ୍ଟ ଜାଣନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ଦେଖୁନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅହଂ ତଥୈନଂ ଖଲୁ ଭାଵିରୂପଂ ପଶ୍ଯାମି ବୁଦ୍ଧଯା ସ୍ଵଯମପ୍ରମତ୍ତଃ। ଦୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ମେ ନ ଵ୍ଯଥତେ ପୁରାଣୀ ସଂଯୁଧ୍ଯମାନା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ସନ୍ତି
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖୁଛି; ମୋ ପୁରୁଣା ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ—ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ।
ଅନାଲବ୍ଧଂ ଜୃମ୍ଭତି ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଧନୁ- ରନାହତା କମ୍ପତି ମେ ଧନୁର୍ଜ୍ଯା। ବାଣାଶ୍ଚ ମେ ତୂଣମୁଖାଦ୍ଵିସୃତ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁର୍ଗନ୍ତୁମୁଶନ୍ତି ଚୈଵ
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ନିଜେ ନିଜେ ତଣାଯାଉଛି, ତାହାର ତାର ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଉଛି, ଏବଂ ମୋ ବାଣମାନେ ତୁଣୀରର ମୁହଁରୁ ବାହାରିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଆତୁର ହେଉଛନ୍ତି।
ଖଙ୍ଗଃ କୋଶାନ୍ନିଃସରତି ପ୍ରସନ୍ନୋ ହିତ୍ଵେଵ ଜୀର୍ଣାସୁରଗସ୍ତ୍ଵଚଂ ସ୍ଵାମ୍। ଧ୍ଵଜେ ଵାଚୋ ରୌଦ୍ରରୂପା ଭଵନ୍ତି କଦା ରଥୋ ଯୋକ୍ଷ୍ଯତେ ତେ କିରୀଟିନ୍
ମୋ ତଳୱାର ମଞ୍ଜୁରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ବାହାରୁଛି, ଯେପରି ଜରା ପଡ଼ିଥିବା ସର୍ପ ତାହାର ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦିଏ; ଧ୍ୱଜରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦେଖାଯାଉଛି—ହେ କିରୀଟି, କେବେ ତୁମ ରଥ ଯୋଗାଯିବ?
ଗୋମାଯୁସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ନଦନ୍ତି ରାତ୍ରୌ ରକ୍ଷାଂସ୍ଯଥୋ ନିଷ୍ପତନ୍ତ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍। ମୃଗାଃ ଶ୍ରୃଗାଲାଃ ଶିତିକଣ୍ଠାଶ୍ଚ କାକା ଗୃଧ୍ରା ବକାଶ୍ଚୈଵ ତରକ୍ଷଵଶ୍ଚ
ରାତିରେ ଶିଆଳମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଆକାଶରୁ ଅବତରିବାକୁ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ପଶୁ, ଶିଆଳ, ନୀଳକଣ୍ଠ କାଉଁ, ଗୃଧ୍ର, ବକ ଓ ବନ୍ୟ କୁକୁରମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ସୁଵର୍ଣପତ୍ରାଶ୍ଚ ପତନ୍ତି ପଞ୍ଚା- ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଥଂ ଶ୍ଵେତହଯପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍ । ଅହଂ ହ୍ଯେକଃ ପାର୍ଥିଵାନ୍ସର୍ଵଯୋଧାନ୍ ଶରାନ୍ଵର୍ପନ୍ମୃତ୍ଯୁଲୋକଂ ନଯେଯମ୍
ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥକୁ ଦେଖି ଶୁଣା ପଞ୍ଚ ଶୁଣା ସୁବର୍ଣ୍ଣପତ୍ରୀ ପକ୍ଷୀ ଖସିପଡ଼ୁଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ମୁଁ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ସେନାମାନେଙ୍କୁ ମୋ ବାଣରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକକୁ ପଠାଇପାରିବି।
ସମାଦେଦାନଃ ପୃଥଗସ୍ତ୍ରମାର୍ଗା- ନ୍ଯଥାପ୍ରିରିଦ୍ଧୋ ଗହନଂ ନିଦାଘେ। ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣଂ ପାଶୁପତଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଯଚ୍ଚ ଶକ୍ରୋଽପ୍ଯଦାନ୍ମେ
ମୁଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରର ପଥ ଧାରଣ କରିଛି, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଏ; ମୋ ପାଖରେ ଅଛି ଶିବଙ୍କ ମହାସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଯାହା ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ।
ଵଧେ ଧୃତୋ ଵେଗଵତଃ ପ୍ରମୁଞ୍ଚ- ନ୍ନାହଂ ପ୍ରଜାଃ କିଞ୍ଚିଦିହାଵଶିଷ୍ଯେ । ଶାନ୍ତିଂ ଲପ୍ସ୍ଯେ ପରମୋ ହ୍ଯେପ ଭାଵଃ ସ୍ଥିରୋ ମମ ବ୍ରୂହି ଗାଵଲ୍ଗଣେ ତାନ୍
ଯଦି ମୁଁ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ତେବେ ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୋର ମନରେ ଶାନ୍ତି ଅଟୁଟ—ହେ ଗାବଲ୍ଗଣ, ଏହି କଥା ସେମାନେଙ୍କୁ କୁହ।
ଯେ ଵୈଜଯ୍ଯାଃ ସମରେ ସୂତ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦେଵାନପୀନ୍ଦ୍ରଗ୍ରମୁଖାନ୍ସମେତାତ୍। ତୈର୍ମନ୍ମତେ କଲହଂ ସଂପ୍ରସହ୍ଯ ସ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପଶ୍ଯତ ମୋହମସ୍ଯ
ହେ ସାରଥି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସତ୍ୟ ସଫଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହିତ ମୋ ମତରେ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ହେଉ—ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମୂଢତା ଦେଖ।
ଵୃଦ୍ଧୋ ଭୀଷ୍ମଃ ଶାନ୍ତନଵଃ କୃପଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣଃ ସପୁତ୍ରୋ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ଧୀମାନ୍। ଏତେ ସର୍ଵେ ଯଦ୍ଵଦନ୍ତେ ତଦସ୍ତୁ ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତଃ କୁରଵଃ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵେ
ବୟସ୍କ ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ, କୃପ, ଡ୍ରୋଣ ସହ ପୁଅ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର ଯାହା କହନ୍ତି, ତାହା ହେଉ; ସମସ୍ତ କୌରବ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉନ୍ତୁ।
ସମଵେତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେଷୁ ରାଜସୁ ଭାରତ। ଦୁର୍ଯୋଧନମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭୀଷ୍ମଃ ଶାନ୍ତନଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପରେ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ ଭୀଷ୍ମ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚୋଶନା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପର୍ଯୁପସ୍ଥିତୌ। ମରୁତଶ୍ଚ ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ଵସଵଶ୍ଚାଗ୍ରିନା ସହ
ବୃହସ୍ପତି ଓ ଉଶନା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ; ମରୁତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଓ ଭସୁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଯେ ଚ ସପ୍ତର୍ପଯୋ ଦିଵି। ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵଃ ଶୁଭାଶ୍ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସାଧ୍ୟମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗର ସାତ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ବିଶ୍ୱାବସୁ ଓ ଶୁଭ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଯୋପଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ଲୋକଵୃଦ୍ଧଂ ପିତାମହମ୍ । ପରିଵାର୍ଯ ଚ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ପର୍ଯାସତ ଦିଵୌକସଃ
ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପୁରୁଣା ପିତାମହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘେରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ମନଶ୍ଚ ତେଜଶ୍ଚାପ୍ଯାଦଦାନାଵିଵୌଜସା । ପୂର୍ଵଦେଵୌ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତୌ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ସେମାନଙ୍କ ମନ ଓ ତେଜ ନେଇ, ପୂର୍ବଦିନର ଦୁଇ ଋଷି ନର ଓ ନାରାୟଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ବୃହସ୍ପତିସ୍ତୁ ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କାଵିମାଵିତି। ଭଵନ୍ତଂ ନୋପତିଷ୍ଠେତେ ତୌ ନଃ ଶଂସ ପିତାମହ
ବୃହସ୍ପତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମହାପ୍ରଭୁ, ସେ ଦୁଇଜଣ କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉନାହାନ୍ତି? ଆମକୁ କହନ୍ତୁ ପିତାମହ।'
ଯାଵେତୌ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାଂ ଚ ଭାସଯନ୍ତୌ ତପସ୍ଵିନୌ। ଜ୍ଵଲନ୍ତୌ ରୋଚମାନୌ ଚ ଵ୍ଯାପ୍ଯାତୀତୌ ମହାବଲୌ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଦୁଇ ତପସ୍ବୀ, ଜ୍ୱଳମାନ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଆଲୋକରେ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ନରନାରାଯଣାଵେତୌ ଲୋକାଲ୍ଲୋକଂ ସମାସ୍ଥିତୌ । ଊର୍ଜିତୌ ସ୍ଵେନ ତପସା ମହାସତ୍ଵପରାକ୍ରମୌ
ନର ଓ ନାରାୟଣ, ସେ ଦୁଇଜଣ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ନିଜେମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ଧନୀ।
ଏତୌ ହି କର୍ମଣା ଲୋକଂ ନନ୍ଦଯାମାସତୁର୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଦ୍ଵିଧାଭୂତୌ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୌ ଵିଦ୍ଧି ବ୍ରହ୍ମନ୍ପରନ୍ତପୌ । ଅସୁରାଣାଂ ଵିନାଶାଯ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵପୂଜିତୌ
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛନ୍ତି; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାଣ, ଏହି ଦୁଇ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦାନବମାନେ ନାଶ ପାଇଁ ଦୁଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଜଗାମ ଶକ୍ରସ୍ତଚ୍ଛ୍ରତ୍ଵା ଯତ୍ର ତୌ ତେପତୁସ୍ତପଃ । ସାର୍ଧଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମୈଃ
ଏହା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
ତଦା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ଭଯେ ଜାତେ ଦିଵୌକସାମ୍। ଅଯାଚତ ମହାତ୍ମାନୌ ନରନାରାଯଣୌ ଵରମ୍
ସେବେଳେ, ଦେବ-ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏକ ଵର ମାଗିଲେ।
ତାଵବ୍ରୂତାଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ତଦା ଭରତସତ୍ତମ। ଅଥୈତାଵବ୍ରଵୀଚ୍ଛକଃ ସାହ୍ଯଂ ନଃ କ୍ରିଯତାମିତି
ସେ ଦୁଇଜଣ କହିଲେ, 'ବର ଚୟନ କର,' ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, 'ଆମେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଉ।'
ତତସ୍ତୌ ଶକ୍ରମବ୍ରୂତାଂ କରିଷ୍ଯାଵୋ ଯଦିଚ୍ଛସି। ତାଭ୍ଯାଂ ଚ ସହିତଃ ଶକ୍ରୋ ଵିଜିଗ୍ଯେ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ଆମେ କରିବା'; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଗିଲେ।