ଅଗ୍ନିଂ ସମିଦ୍ଧଂ ଶମଯେଦ୍ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ସୂର୍ଯଂ ଚ ନିଵାରଯେତ। ହରେଦ୍ଦେଵାନାମମୃତଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧେନ ଯୋ ଵାସୁଦେଵଂ ଜିଗୀଷେତ୍
ଯିଏ ନିଜ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇବାକୁ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ରୋକିବାକୁ, କିମ୍ବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅମୃତ ବଳେ ହରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ—ସେଠିପାଇଁ ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଯୋ ରୁକ୍ମିଣୀମେକରଥେନ ଭୋଜ- ନୁତ୍ସାଦ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସମରେ ପ୍ରସହ୍ଯ। ଉଵାହ ଭାର୍ଯାଂ ଯଶସା ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଯସ୍ଯାଂ ଜଜ୍ଞେ ରୌକ୍ମିଣେଯୋ ମହାତ୍ମା
ଯିଏ ଏକ ମାତ୍ର ରଥରେ ଭୋଜ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଯଶସ୍ୱୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବଳେ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଯାହାଠାରୁ ମହାତ୍ମା ରୌକ୍ମିଣେୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—
ଅଯଂ ଗାନ୍ଧାରାଂସ୍ତରସା ସଂପ୍ରମଥ୍ଯ ଜିତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ନଗ୍ନଜିତଃ ସମଗ୍ରାନ୍ ବଦ୍ଧଂ ମୁମୋଚ ଵିନଦନ୍ତଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ସୁଦର୍ଶନଂ ଵୈ ଦେଵତାନାଂ ଲଲାମମ୍
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ତେଜରେ ଗାନ୍ଧାରକୁ ଦଳନ କରି, ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ଜିତିଲେ, ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ଏବଂ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁକୁଟ ଦଳି ନେଇଲେ।
ଅଯଂ କଵାଟେ ନିଜଘାନ ପାଣ୍ଡ୍ଯଂ ତଥା କଲିଙ୍ଗାନ୍ଦନ୍ତଵକ୍ରଂ ମମର୍ଦ। ଅନେନ ଦଗ୍ଧା ଵର୍ଷପୂଗାନ୍ଵିନାଥା ଵାରାଣସୀ ନଗରୀ ସଂବଭୂଵ
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରରେ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ, ତେଣୁ କଳିଙ୍ଗ ଓ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରାଣସୀ ନଗର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା ଏବଂ ବର୍ଷରେ ବର୍ଷ ଶୂନ୍ୟ ରହିଗଲା।
ଅଯଂ ସ୍ମ ଯୁଦ୍ଧେ ମନ୍ଯତେଽନ୍ଯୈରଜେଯଂ ତମେକଲଵ୍ଯଂ ନାମ ନିଷାଦରାଜମ୍। ଵେଗେନୈଵ ଶୈଲମଭିହତ୍ଯ ଜମ୍ଭଃ ଶେତେ ସ କୃଷ୍ଣେନ ହତଃ ପରାସୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଅଜୟ ଭାବିଥିଲେ, ସେଇ ନିଷାଦ ରାଜା ଏକଲବ୍ୟଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ବଳରେ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପରି ହତ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଶୟନ କଲେ।
ତଥୋଗ୍ରସେନସ୍ଯ ସୁତଂ ସୁଦୁଷ୍ଟଂ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାଂ ମଧ୍ଯଗତଂ ସଭାସ୍ଥମ୍। ଅପାତଯଦ୍ବଲଦେଵଦ୍ଵିତୀଯୋ ହତ୍ଵା ଦଦୌ ଚୋଗ୍ରସେନାଯ ରାଜ୍ଯମ୍
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅକୁ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଭାରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାଜ୍ୟ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ପୁଣି ଦେଇଦେଲେ।
ଅଯଂ ସୌଭଂ ଯୋଧଯାମାସ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଭୀଷଣଂ ମାଯଯା ସାଲ୍ଵରାଜମ୍। ସୌଭଦ୍ଵାରି ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଚ୍ଛତଘ୍ନୀଂ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ କ ଏନଂ ଵିଷହେତ ମର୍ତ୍ଯଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ସାଉଭ ନାମକ ମାୟାବୀ ସାଲ୍ବ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସାଉଭର ଦ୍ୱାରରେ ଶତଶତ ହତ୍ୟାକାରୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରିଲେ—କେଉଁ ମାନବ ତାଙ୍କୁ ସହିପାରିବ?
ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ନାମ ବଭୂଵ ଦୁର୍ଗଂ ପୁରଂ ଘୋରମସୁରାଣାମସହ୍ଯମ୍। ମହାବଲୋ ନରକସ୍ତତ୍ର ଭୌମୋ ଜହାରାଦିତ୍ଯା ମଣିକୁଣ୍ଡଲେ ଶୁଭେ
ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ନାମକ ଏକ ଦୁର୍ଗ ଥିଲା, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଜୟ ଅସୁରମାନଙ୍କର ନଗର; ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୌମ ନରକ ଦେବତାଙ୍କର ଉଜ୍ୱଳ କୁଣ୍ଡଳ ହରଣ କରିଥିଲେ।
ନ ତଂ ଦେଵାଃ ସହ ଶକ୍ରେଣ ଶେକୁଃ ସମାଗତା ଯୁଧି ମୃତ୍ଯୋରଭୀତାଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ଵିକ୍ରମଂ କେଶଵସ୍ଯ ବଲଂ ତଥୈଵାସ୍ତ୍ରମଵାରଣୀଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁନଥିଲେ; କେଶବଙ୍କ ଶୌର୍ୟ, ବଳ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଜାନନ୍ତୋଽସ୍ଯ ପ୍ରକୃତିଂ କେଶଵସ୍ଯ ନ୍ଯଯୋଜଯନ୍ଦସ୍ଯୁଵଧାଯ କୃଷ୍ଣମ୍। ସ ତତ୍କର୍ମ ପ୍ରତିଶୁଶ୍ରାଵ ଦୁଷ୍କର- ମୈଶ୍ଵର୍ଯଵାନ୍ସିଦ୍ଧିଷୁ ଵାସୁଦେଵଃ
କେଶବଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଜାଣି, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ; ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ସିଦ୍ଧି ଥିବା ବାସୁଦେବ ସେ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ।
ନିର୍ମୋଚନେ ଷଟ୍ସହସ୍ରାଣି ହତ୍ଵା ସଂଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପାଶାନ୍ସହସା କ୍ଷୁରାନ୍ତାନ୍। ମୁରଂ ହତ୍ଵା ଵିନିହତ୍ଯୌଘରକ୍ଷୋ ନିର୍ମୋଚନଂ ଚାପି ଜଗାମ ଵୀରଃ
ମୁକ୍ତି ସ୍ଥଳରେ ସେ ଛଅ ହଜାର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଝଟପଟ କୁଏଁଚି ଧାର ଦେଇ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ, ମୁରଙ୍କୁ ମାରି ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଦଳନ କଲେ, ଏବଂ ବୀରତାରେ ମୁକ୍ତି ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ତେନାସ୍ଯ ବଭୂଵ ଯୁଦ୍ଧଂ ମହାବଲେନାତିବଲସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ । ଶେତେ ସ କୃଷ୍ଣେନ ହତଃ ପରାସୁ- ର୍ଵାତେନେଵ ମଥିତଃ କର୍ଣିକାରଃ
ସେଠି ଏହି ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ହତ୍ୟା ହୋଇ, ସେ ବାତାସରେ ପଡ଼ିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲ ପରି ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଲେ।
ଆହୃତ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ମଣିକୁଣ୍ଡଲେ ତେ ହତ୍ଵା ଚ ଭୌମଂ ନରକଂ ମୁର ଚ। ଶ୍ରିଯା ଵୃତୋ ଯଶସା ଚୈଵ ଵିଦ୍ଵା- ନ୍ପ୍ରତ୍ଯାଜଗାମାପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ
କୃଷ୍ଣ ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଆଣି, ଭୌମ, ନରକ ଓ ମୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ; ଶ୍ରୀ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ ସେ ପୁଣି ଫେରିଲେ।
ଅସ୍ମୈ ଵରାଣ୍ଯଦଦଂସ୍ତତ୍ର ଦେଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀମଂ କର୍ମ କୃତଂ ରଣେ ତତ୍। ଶ୍ରମଶ୍ଚ ତେ ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ନ ସ୍ଯା- ଦାକାଶେ ଚାପ୍ସୁ ଚ ତେ କ୍ରମଃ ସ୍ଯାତ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ସେ କେବେ ଶ୍ରମିତ ହେବେ ନାହିଁ, ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ଚାଲିପାରିବେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗାତ୍ରେ ନ ଚ ତେ କ୍ରମେର- ନ୍ନିତ୍ଯେଵ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ତତଃ କୃତାର୍ଥଃ । ଏଵଂ ରୂପେ ଵାସୁଦେଵେଽପ୍ରମେଯେ ମହାବଲେ ଗୁଣସଂପତ୍ସଦୈଵ
ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଛୁଇଁପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସଦା ସଫଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଏଭଳି ଅପରିମିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗୁଣମୟ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଠାରେ ସଦା ଏମିତି ଗୁଣ ରହିଛି।
ତମସହ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁମନନ୍ତଵୀର୍ଯ- ମାଶଂସତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଵିଜେତୁମ୍ । ସଦା ହ୍ଯେନଂ ତର୍କଯତେ ଦୁରାତ୍ମା ତଚ୍ଚାପ୍ଯଯଂ ସହତେଽସ୍ମାନ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅପରାଜେୟ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶା କରୁଛନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟ ସଦା ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଚିନ୍ତା କରେ, ତଥାପି କୃଷ୍ଣ ସବୁ ଦେଖି ସହି ରହନ୍ତି।
ପର୍ଯାଗତଂ ମମ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚୈଵ ଯୋ ମନ୍ଯତେ କଲହଂ ସଂପ୍ରସହ୍ଯ। ଶକ୍ଯଂ ହର୍ତୁଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମମତ୍ଵଂ ତଦ୍ଵେଦିତା ସଂଯୁଗଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା
ମୋତେ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜୋରକରି ରାଜ୍ୟ ଛିନିବାକୁ, କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ନେଇଯିବାକୁ ଯେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ସେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ସତ୍ୟ ଜାଣିପାରିବ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଶାନ୍ତନଵାଯ ରାଜ୍ଞେ ଦ୍ରୋଣାଯାଥୋ ସହପୁତ୍ରାଯ ଚୈଵ। ଶାରଦ୍ଵତାଯାପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵିନେ ଚ ଯୋତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ରାଜ୍ଯମଭୀପ୍ସମାନଃ
ଶାନ୍ତନୁ ରାଜାଙ୍କୁ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଶାରଦ୍ୱତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଧର୍ମେଣାପ୍ତଂ ନିଧନଂ ତସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ଯୋ ଯୋତ୍ସ୍ଯତେ ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଧର୍ମଚାରୀ । ମିଥ୍ଯା ଗ୍ଲହେ ନିର୍ଜିତା ଵୈ ନୃଶଂସୈଃ ସଂଵତ୍ସରାନ୍ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶ ରାଜପୁତ୍ରାଃ
ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରିବେ; ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ନିର୍ଦୟମାନେ ହାରି, ବାରୋଟି ବର୍ଷ ପରିବ୍ରଜନ କଲେ।
ଵାସଃ କୃଚ୍ଛ୍ରୋ ଵିହିତଶ୍ଚାପ୍ଯରଣ୍ଯେ ଦୀର୍ଘଂ କାଲଂ ଚୈକମଜ୍ଞାତଵର୍ଷମ୍। ତେ ହି କସ୍ମାଜ୍ଜୀଵତାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ନନ୍ଦିଷ୍ଯନ୍ତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ପଦସ୍ଥାଃ
ବନରେ କଠିନ ବାସ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଅଜ୍ଞାତବାସ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା; ଏମିତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ କିପରି ଖୁସି ହେବେ?
ତେ ଚେଦସ୍ମାନ୍ଯୁଧ୍ଯମାନାଞ୍ଜଯେଯୁ- ର୍ଦେଵୈର୍ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରମୁଖୈଃ ସହାଯୈଃ। ଧର୍ମାଦଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଗରୀଯାଂ- ସ୍ତତୋ ଧ୍ରୁଵଂ ନାସ୍ତି କୃତଂ ଚ ସାଧୁ
ଯଦି ସେମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ସହଯୋଗରେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ଆମକୁ ଜିତିଯାନ୍ତି, ତେବେ ଧର୍ମ ଠାରୁ ଅଧର୍ମ ବଡ଼ ହେଇଯିବ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୌଣସି ଭଲ କାମ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ ନାହିଁ।
ନ ଚେଦିଦଂ ପୌରୁଷଂ କର୍ମବଦ୍ଧଂ ନ ଚେଦସ୍ମାନ୍ମନ୍ଯତେଽସୌ ଵିଶିଷ୍ଟାନ୍। ଆଶଂସେଽହଂ ଵାସୁଦେଵଦ୍ଵିତୀଯୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସାନୁବନ୍ଧଂ ନିହନ୍ତୁମ୍
ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବୀୟ ପ୍ରୟାସ ସହିତ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବିବା ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଆଶା କରେଯେ ବାସୁଦେବ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସହିତ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବେ।
ନ ଚେଦିଦଂ କର୍ମ ନରେନ୍ଦ୍ର ଵନ୍ଧ୍ଯଂ ନ ଚେଦ୍ଭଵେତ୍ସୁକୃତଂ ନିଷ୍ଫଲଂ ଵା। ଇଦଂ ଚ ତଚ୍ଚାଭିସମୀକ୍ଷ୍ଯ ନୂନଂ ପରାଜଯୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ସାଧୁଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଫଳ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଭଲ କାମ ଅନର୍ଥକ ହୁଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଓ ସେହିଥିରେ ଭାବିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରମାନେର ହାର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଵଃ କୁରଵୋ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ଯୁଦ୍ଧ୍ଯମାନା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ସନ୍ତି। ଅନ୍ଯତ୍ର ଯୁଦ୍ଧାତ୍କୁରଵୋ ଯଦି ସ୍ଯୁ- ର୍ନ ଯୁଦ୍ଧେ ଵୈ ଶେଷ ଇହାସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍
ମୁଁ କୌରବମାନେଙ୍କୁ ଯାହା କହୁଛି, ସେଟି ସ୍ପଷ୍ଟ—ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ। ଯଦି କୌରବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟରେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବେ ନାହିଁ।
ହତ୍ଵା ତ୍ଵହଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ସକର୍ଣା- ନ୍ରାଜ୍ଯଂ କୁରୂଣାମଵଜେତା ସମଗ୍ରମ୍। ଯଦ୍ଵଃ କାର୍ଯଂ ତତ୍କୁରୁଧ୍ଵଂ ଯଥାସ୍ଵ- ମିଷ୍ଟାନ୍ଦରାନାତ୍ମଭୋଗାନ୍ଭଜଧ୍ଵମ୍
ଯଦି ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଉଛି, ତେବେ ସମସ୍ତ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ ମୋର ହେବ। ଏହିପରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା କର; ରାଜସୁଖ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ଭୋଗ କର।
ଅପ୍ଯେଵଂ ନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସନ୍ତି ଵୃଦ୍ଧା ବହୁଶ୍ରୁତାଃ ଶୀଲଵନ୍ତଃ କୁଲୀନାଃ। ସାଂଵତ୍ସରା ଜ୍ଯୋତିଷି ଚାଭିଯୁକ୍ତା ନକ୍ଷତ୍ରଯୋଗେଷୁ ଚ ନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞାଃ
ତଥାପି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବୟସ୍କ, ଅଧିକ ଶିକ୍ଷିତ, ଶୀଳବାନ୍, ଉତ୍ତମ ବଂଶର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ୟୋତିଷ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଯୋଗ ଜଣାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଉଚ୍ଚାଵଚଂ ଦୈଵଯୁକ୍ତଂ ରହସ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଶ୍ନା ମୃଗଚକ୍ରା ମୁହୂର୍ତାଃ । କ୍ଷଯଂ ମହାନ୍ତଂ କୁରୁସୃଞ୍ଜଯାନାଂ ନିଵେଦଯନ୍ତେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଜଯଂ ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀୟ ସଙ୍କେତ, ଗୁପ୍ତ ଚିହ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ, ମୃଗମଣ୍ଡଳ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦ୍ୱାରା କୁରୁ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ବିନାଶ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କର ବିଜୟ ଘୋଷଣା କରୁଛନ୍ତି।
ଯଥା ହି ନୋ ମନ୍ଯତେଽଜାତଶତ୍ରୁଃ ସଂସିଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଦ୍ଵିପତାଂ ନିଗ୍ରହାଯ। ଜନାର୍ଦନଶ୍ଚାପ୍ଯପରୋକ୍ଷଵିଦ୍ଯୋ ନ ସଂଶଯଂ ପଶ୍ଯତି ଵୃଷ୍ଣିସିଂହଃ
ଯେପରି ଅଜାତଶତ୍ରୁ ମନେ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଭୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ସିଂହ, ସମସ୍ତ କିଛି ସ୍ପଷ୍ଟ ଜାଣନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ଦେଖୁନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅହଂ ତଥୈନଂ ଖଲୁ ଭାଵିରୂପଂ ପଶ୍ଯାମି ବୁଦ୍ଧଯା ସ୍ଵଯମପ୍ରମତ୍ତଃ। ଦୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ମେ ନ ଵ୍ଯଥତେ ପୁରାଣୀ ସଂଯୁଧ୍ଯମାନା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ସନ୍ତି
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖୁଛି; ମୋ ପୁରୁଣା ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ—ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ବଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ।
ଅନାଲବ୍ଧଂ ଜୃମ୍ଭତି ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଧନୁ- ରନାହତା କମ୍ପତି ମେ ଧନୁର୍ଜ୍ଯା। ବାଣାଶ୍ଚ ମେ ତୂଣମୁଖାଦ୍ଵିସୃତ୍ଯ ମୁହୁର୍ମୁହୁର୍ଗନ୍ତୁମୁଶନ୍ତି ଚୈଵ
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ନିଜେ ନିଜେ ତଣାଯାଉଛି, ତାହାର ତାର ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଉଛି, ଏବଂ ମୋ ବାଣମାନେ ତୁଣୀରର ମୁହଁରୁ ବାହାରିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଆତୁର ହେଉଛନ୍ତି।