ଯଦୁଂ ଚ ତୁର୍ଵସୁଂ ଚୋଭୌ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଚୈଵ ସହାନୁଜମ୍। ଅନ୍ତେଷୁ ସ ଵିନିକ୍ଷିପ୍ଯ ନାହୁଷଃ ସ୍ଵାତ୍ମଜାନ୍ସୁତାନ୍
ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁ ସହ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇମାନେ—ନାହୁଷ ତାଙ୍କ ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ବାହାର ଦିଗରେ ବସାଇଲେ ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ପୂରଵେ ରାଜ୍ଯଂ ଵନଵାସାଯ ଦୀକ୍ଷିତଃ। ପୁରାତ୍ସ ନିର୍ଯଯୌ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣୈସ୍ତାପସୈଃ ସହ
ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା ନାହୁଷ ବନବାସ ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାପସମାନେ ସହିତ ସହର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ।
ଦେଵଯାନ୍ଯା ଚ ସହିତଃ ଶର୍ମିଷ୍ଠଯା ଚ ଭାରତ। ଅକରୋତ୍ସ ଵନେ ରାଜା ସଭାର୍ଯସ୍ତପ ଉତ୍ତମମ୍
ଭାରତ, ରାଜା ଦେବୟାନୀ ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଯଦୋସ୍ତୁ ଯାଦଵା ଜାତାସ୍ତୁର୍ଵସୋର୍ଯଵନାଃ ସ୍ମୃତାଃ। ଦ୍ରୁହ୍ଯୋଃ ସୁତାସ୍ତୁ ଵୈ ଭୋଜା ଅନୋସ୍ତୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତଯଃ
ଯଦୁଠାରୁ ଯାଦବମାନେ, ତୁର୍ବସୁଠାରୁ ଯବନମାନେ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଠାରୁ ଭୋଜମାନେ ଓ ଅନୁଠାରୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପୂରୋସ୍ତୁ ପୌରଵୋ ଵଂଶୋ ଯତ୍ର ଜାତୋଽସି ପାର୍ଥିଵ। ଇଦଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ରାଜ୍ଯଂ କାରଯିତୁଂ ଵଶୀ
ପୁରୁଠାରୁ ପୌରବ ବଂଶ ହେଲା, ରାଜା, ଯାହାଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଏହି ବଂଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦେଶ ଶାସନ କଲା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଏଵଂ ସ ନାହୁଷୋ ରାଜା ଯଯାତିଃ ପୁତ୍ରମୀପ୍ସିତମ୍। ରାଜ୍ଯେଽଭିଷିଚ୍ଯ ମୁଦିତୋ ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋଽଭଵନ୍ମୁନିଃ
ଏଭଳି, ନାହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ପୁଅଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ତପସ୍ବୀ ହେଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ଚ ଵନେ ଵାସଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ। ଫଲମୂଲାଶନୋ ଦାନ୍ତସ୍ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗମିତୋ ଗତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ନିୟମ ମାନି ରହି, କେବଳ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସ ଗତଃ ସ୍ଵର୍ନିଵାସଂ ତଂ ନିଵସନ୍ମୁଦିତଃ ସୁଖୀ। କାଲେନ ନାତିମହତା ପୁନଃ ଶକ୍ରେଣ ପାତିତଃ
ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚି ସୁଖରେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ସମୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗତଶ୍ଚ ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଵସନ୍ଦେଵଵେଶ୍ମନି। କାଲେନ ନାତିମହତା କଥଂ ଶକ୍ରେଣ ପାତିତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ, କିପରି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ?
ନିପତନ୍ପ୍ରଚ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵର୍ଗାଦପ୍ରାପ୍ତୋ ମେଦିନୀତଲମ୍। ସ୍ଥିତ ଆସୀଦନ୍ତରିକ୍ଷେ ସ ତଦେତି ଶ୍ରୁତଂ ମଯା
ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ି, ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଁଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଅଟକି ରହିଲେ; ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।
ତତ ଏଵ ପୁନଶ୍ଚାପି ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗମିତି ଶ୍ରୁତମ୍। ରାଜ୍ଞା ଵସୁମତା ସାର୍ଧମଷ୍ଟକେନ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେଠାରୁ ପୁଣି ରାଜା ବସୁମତ ଓ ପ୍ରବଳ ଅଷ୍ଟକଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ ବୋଲି ଶୁଣିଛି।
ପ୍ରତର୍ଦନେନ ଶିଵିନା ସମେତ୍ଯ କିଲ ସଂସଦି। କର୍ମଣା କେନ ସ ଦିଵଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହୀପତିଃ
ପ୍ରତର୍ଦନ ଓ ଶିବିଙ୍କ ସହିତ ସଭାରେ ମିଶି, କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ରାଜା ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ?
ସର୍ଵମେତଦଶେଷେଣ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ। କଥ୍ଯମାନଂ ତ୍ଵଯା ଵିପ୍ର ଵିପ୍ରର୍ଷିଗଣସଂନିଧୌ
ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବରେ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ଦଳୀ ମଧ୍ୟରେ କହୁଥିବା ପରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଦେଵରାଜସମୋ ହ୍ଯାସୀଦ୍ଯଯାତିଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ। ଵର୍ଧନଃ କୁରୁଵଂଶସ୍ଯ ଵିଭାଵସୁସମଦ୍ଯୁତିଃ
ରାଜା ଯୟାତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ସମାନ ଥିଲେ, କୁରୁ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଯଶସଃ ସତ୍ଯକୀର୍ତେର୍ମହାତ୍ମନଃ। ଚରିତଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଦିଵି ଚେହ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ବିଶାଳ ଯଶସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ମହାନ ଆତ୍ମା ଯୟାତିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଓ ଭୂଲୋକର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ।
ହନ୍ତ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଯଯାତେରୁତ୍ତରାଂ କଥାମ୍। ଦିଵି ଚେହ ଚ ପୁଣ୍ଯାର୍ଥାଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍
ଠିକ୍ ଅଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୟାତିଙ୍କ ପରବର୍ତ୍ତୀ କଥା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଏଠାରେ ଘଟିଥିବା, ଶୁଭ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା କହିବି।
ଯଯାତିର୍ନାହୁଷୋ ରାଜା ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍। ରାଜ୍ଯେଽଭିଷିଚ୍ଯ ମୁଦିତଃ ପ୍ରାଵଵ୍ରାଜ ଵନଂ ତଦା
ନାହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ଆନନ୍ଦରେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ତାପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅନ୍ତ୍ଯୁଷେ ସ ଵିନିକ୍ଷିପ୍ଯ ପୁତ୍ରାନ୍ଯଦୁପୁରୋଗମାନ୍। ଫଲମୂଲାଶନୋ ରାଜା ଵନେ ସଂନ୍ଯଵସଚ୍ଚିରମ୍
ସେ ଆପଣଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ପୁଅମାନେକୁ ପୁରୁଙ୍କ ଭାରସା ଦେଇ, ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅରଣ୍ୟରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ରହିଲେ।
ଶଂସିତାତ୍ମା ଜିତକ୍ରୋଧସ୍ତର୍ପଯନ୍ପିତୃଦେଵତାଃ। ଅଗ୍ନୀଂଶ୍ଚ ଵିଧିଵଜ୍ଜୁହ୍ଵନ୍ଵାନପ୍ରସ୍ଥଵିଧାନତଃ
ସେ ଆତ୍ମାନୁଶାସନ ଓ କ୍ରୋଧ ଜୟ କରି, ପିତୃ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ବନବାସୀ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କରୁଥିଲେ।
ଅଥିତୀନ୍ପୂଜଯାମାସ ଵନ୍ଯେନ ହଵିଷା ଵିଭୁଃ। ଶିଲୋଞ୍ଛଵୃତ୍ତିମାସ୍ଥାଯ ଶେଷାନ୍ନକୃତଭୋଜନଃ
ସେ ଅତିଥିମାନେକୁ ଅରଣ୍ୟର ଉପଜିବା ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଶିଳୋଞ୍ଚ ଜୀବନ ଅନୁସରି, ଅନ୍ୟମାନେ ଖାଇ ଶେଷ ଯାହା ରହିଯାଏ ତାହା ଖାଉଥିଲେ।
ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ଏଵଂଵୃତ୍ତିରଭୂନ୍ନୃପଃ। ଅବ୍ଭକ୍ଷଃ ଶରଦସ୍ତ୍ରିଂଶଦାସୀନ୍ନିଯତଵାଙ୍ମନାଃ
ସେ ରାଜା ଏଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ଅତିତ କଲେ। ତିରିଶଟି ଶରତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହିଲେ, ମନ ଓ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଵାଯୁଭକ୍ଷୋଽଭୂତ୍ସଂଵତ୍ସରମତନ୍ଦ୍ରିତଃ। ତଥା ପଞ୍ଚାଗ୍ନିମଧ୍ଯେ ଚ ତପସ୍ତେପେ ସ ଵତ୍ସରମ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାତାସ ଖାଇ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିରେ ରହିଲେ। ସେହିପରି, ପଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଏକପାଦଃ ସ୍ତିତଶ୍ଚାସୀତ୍ଷଣ୍ମାସାନନିଲାଶନଃ। ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିସ୍ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ଜଗାମାଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ
ଛଅ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏକ ପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହିଲେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗତଃ ସ ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ନିଵସନ୍ଦେଵଵେଶ୍ମନି। ପୂଜିତସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାଧ୍ଯୈର୍ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵସୁଭିସ୍ତଥା
ସେ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୃହରେ ବାସ କରିଲେ। ତିନୋଟିସହ ବିଶ୍ୱଦେବ, ସାଧ୍ୟ, ମରୁତ ଓ ବସୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଦେଵଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସଂଚରନ୍ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଵଶୀ। ଅଵସତ୍ପୃଥିଵୀପାଲୋ ଦୀର୍ଘକାଲମିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ସେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଓ ନିୟମିତ ରାଜା ଦେବଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବା ଓ ବାସ କରିଥିଲେ—ଏହିପରି କଥା ଶ୍ରୁତିରେ ଅଛି।
ସ କଦାଚିନ୍ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଯଯାତିଃ ଶକ୍ରମାଗମତ୍। କଥାନ୍ତେ ତତ୍ର ଶକ୍ରେଣ ସ ପୃଷ୍ଟଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
କେବେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଯୟାତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶେଷରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପୃଥିବୀର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଯଦା ସ ପୂରୁସ୍ତଵ ରୂପେଣ ରାଜ- ଞ୍ଜରାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରଚଚାର ଭୂମୌ। ତଦା ଚ ରାଜ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଦାଯୈଵ ତସ୍ମୈ ତ୍ଵଯା କିମୁକ୍ତଃ କଥଯେହ ସତ୍ଯମ୍
ତୁମର ପୁଅ ପୁରୁ ତୁମ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିଲ, ସେବେଳେ କଣ କହିଥିଲ? ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।
ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃତ୍ସ୍ନୋଯଂ ଵିଷଯସ୍ତଵ। ମଧ୍ଯେ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜା ଭ୍ରାତରୋଽନ୍ତ୍ଯାଧିପାସ୍ତଵ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେଶ ତୁମର। ପୃଥିବୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତୁମେ ରାଜା, ତୁମ ଭାଇମାନେ ବାହାର ଦେଶର ଶାସକ।
ନ ଚ କୁର୍ଯାନ୍ନରୋ ଦୈନ୍ଯଂ ଶାଠ୍ଯଂ କ୍ରୋଧଂ ତଥୈଵ ଚ। ଜୈହଯଂ ଚ ମତ୍ସରଂ ଵୈରଂ ସର୍ଵତ୍ରେଦଂ ନ କାରଯେତ୍
କୌଣସି ଲୋକେ ଦୁଃଖ, ଚତୁର୍ତ୍ତା, କ୍ରୋଧରେ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ହରାଇବା, ଇର୍ଷ୍ୟା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଚ ତପୋଧନମ୍। କ୍ଷମାଵନ୍ତଂ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନାଵମନ୍ଯେତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ମାଆ, ବାପା, ବଡ଼, ପଣ୍ଡିତ, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ଧୈର୍ୟଶୀଳଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।